पुस्तकालयभाग १६

२२ चेत २०२१ बिक्रमी राज नरैण दे गृह मुसल्ला पुर हाट पटणा साहिब बिहार

सचखण्ड निवासी सच दरबार, पारब्रह्म प्रभ इक लगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। थिर घर खोल्ह आप किवाड़, भेव अभेदा आप जणाइंदा। शब्दी सुत वड बलकार, सुत दुलारा आप उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए आधार, धुर दी सिख्या इक समझाइंदा। त्रैगुण खेल करे अपार, पंज तत आपणा रंग वखाइंदा। घाड़त घड़ बण ठठयार, लख चुरासी रंग चढ़ाइंदा। चारे खाणी कर प्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाइंदा। चारों कुण्ट पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि करता खेल कराइंदा। हरि करता खेल करे बेपरवाह, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरवैर निरँकार वेस वटा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तमाश वेखे थाउँ थाँ, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वंड वंडा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ धराईआ। नाम संदेसा धुर सुणा, सच करे पढ़ाईआ। वस्त अमोलक इक वरता, विष्नूं झोली पाईआ। ब्रह्मा लेखा दए लिखा, ब्रह्म विद्या इक उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करतार, शब्दी खेल खलाइंदा। विष्नूं दस्से विश्व धार, वासतक आपणा मेल मिलाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म करे पसार, ब्रह्म वेता इक्को नज़री आइंदा। शंकर हथ्थ त्रिसूल दे कटार, धुर दी सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी पुरख समरथ, अबिनाशी करता आप कराईआ। सचखण्ड दवारे हो प्रगट, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सच जैकारा बोल अलख, नर निरँकारा आप प्रगटाईआ। धुर दा मार्ग साचा दस्स, सति सति करे पढ़ाईआ। थिर घर दवारे कर वास, सिँघासण आसण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी रचना वेख वखाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, बेअन्त आप अख्वाइंदा। घट घट वेखे अन्तरजामी, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। बोध अगाध सुणा धुन बाणी, नाद अनादी शब्द सुणाइंदा। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चारे खाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाइंदा। साचा लेखा श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, महल अटल करे रुशनाईआ। दीवा बाती जगे महान, कमलापाती वेख वखाईआ । अनभव खेल करे महान, असुत्ते प्रकाश नूर इलाहीआ। वसणहारा सच मकान, हक़ मुकामे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह परवरदिगार, जलवा नूर नूर उपाइंदा। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। शब्द नाद धुन जैकार, धुर दा राग आप सुणाइंदा। घर

❋

❋

साचे मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुलाइंदा। साचा भेव खोल्हे आप, प्रभ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणी उपमा दस्स के जाप, जीवण जुगत दए जणाईआ। लख चुरासी थापण थाप, वेखे थाउँ थाईंआ। बणया रहे रसूल पाक, पुनीत होए बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी सच करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेवा सच दृढ़ाईआ। दो जहानां रहिणा ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश इक्को हुक्म वरताईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वेखणा खेल विच संसार, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी करता आप कमाईआ। धुर करनी करे पारब्रह्म, पुरख अबिनाशी इक्को बेपरवाहीआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। पवण स्वास ना लए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। राग ना सुणे किसे कन्न, सरवण नज़र कोए ना आईआ। निरगुण नूर नुराना सति सरूपी चढ़े चन्न, दर घर साचे करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई शब्दी सुत, हरि आपणी खेल कराइंदा । लेखा जाण अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार प्रगटाइंदा। एथे ओथे दो जहानां मौले रुत्त, फुल फलवाड़ी आप महकाइंदा । निरगुण हो के बैठा लुक, सरगुण आपणा मुख छुपाइंदा। उजल करे पंज तत काया मुख, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप वडियाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। परम पुरख सच जणाए आपणी गोत, बरन वरन आप जणाइंदा। धुर संदेसा इक श्लोक, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबकां भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म मिलण दी दस्से खोज, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा राग अल्हाइंदा। धुर संदेसा देवे निरँकार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा दो जहान, पुरी लोअ खोज खुजाईआ। लख चुरासी सुणावणहारा शब्द ज्ञान, करे इक पढ़ाईआ। अमृत जाम प्याए आण, निझर झिरना इक झिराईआ। निज नेत्र खोल्हे आप महान, घर घर विच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । मेहरवान दाता दातार, दयानिध अख्वाइंदा। जिस दी सिफ्त महिमा सदा रहे जुग चार, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा । लेखा जाणे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म वरताइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोल जैकार, जै जैकार आपणा नाम सुणाइंदा । गीता ज्ञान दए आधार, अठ दस इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। अञ्जील कुरानां वेखणहार, तीस बतीसा आप अल्हाइंदा। साची बाणी कर प्यार, धुर दा अनरागी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा । साची करनी शब्दी सुत दुलारा, हरि करता आप जणाईआ।

❋

❋

सचखण्ड दुआर महल अटल उच्च मनारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ । थिर घर सोहे धाम न्यारा, अलख अगम्म अथाह बेपरवाह इक समझाईआ। नित नवित्त तेरा पसारा, सति सतिवादी होए सहाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा जाण गुरू अवतारा, तेई अवतार इक्को हुक्म वरताईआ। भगत अठारां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खोल्ह किवाड़ा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। नानक गोबिन्द वखाया धर्म अखाड़ा, साचा मण्डल इक सुहाईआ। खड़ग खण्डा चण्ड प्रचण्डा तेज कटार, नाम निधाना झोली पाईआ। धुर संदेसा दे के गया संसार, वेद व्यासा पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा निरअक्खर आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वर दाता बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि बेअन्त, महिमां अकथ कथे ना कोए राईआ। जुग चौकड़ी तारे भगत सन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म निरन्तर जणाए मंत, मन्त्र इक्को इक समझाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाए नार कन्त, गृह सुहञ्जणी सेज दए सुहाईआ। हरि का भेव कोई ना जाणे पांधा पंडत, मुल्लां शेख़ मसायक चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाह हरि निरँकार, निरगुण निरवैर आप अख्वाइंदा। शब्दी सुत वड बलकार, धुर दी सेवा इक समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते विच संसार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहिण ख़बरदार, करोड़ तेतीसा सुरप्त नाल रलाइंदा । गण गंधर्ब गायण आपणी वार, शब्द अनादी नाद अल्हाइंदा। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। तेई अवतार उठ उठ नेत्र खोल्ह वेखण संसार, चारों कुण्ट ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताइंदा। अचरज खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई देवे इक ज्ञान, शब्दी सच पढ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर परवान, चार वरन अठारां बरन आप समझाईआ। आत्म अन्तर वेखो मार ध्यान, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। घर घर विच शब्द दे धुन्कान, अनहद रागी राग सुणाईआ। गृह मिले अमृत रस पीण खाण, रस इक्को इक चुआईआ। सति पुरख निरँजण हरि मेहरवान, सति सरूपी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच वड्याई देवे अतीत, त्रैगुण लेखा आप चुकाईआ। लख चुरासी परम पुरख दा गाओ गीत, वड दाता इक्को नज़री आईआ। जिस ने बणाई मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर सोभा पाईआ। सो वसे हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करदे गए उडीक, नेत्र लोचण नैण ध्यान लगाईआ। जिस नूं कैहन्दे परवरदिगार लाशरीक, मुकामे हक़ करे रुशनाईआ। जिस नूं कैहन्दे राम रमईया ठांडा सीत, सीता सुरती लए प्रनाईआ। जिस

❋

❋

नूं कैहन्दे काहन घनईया सच करे बख्शीश, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जिस नूं कैहन्दे नानक गोबिन्द मेल मिलाए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ । सो साहिब श्री भगवान एकँकार करे खेल अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया करे ठीक, जूठ झूठ निंद्रा दए मिटाईआ। जन भगतां काया करे ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। साचा कलमा दे हदीस, हज़रत इक्को करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म धुर दी सच प्रीत, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सहिज सुखदाईआ। सहिज सुखदाई हरि निरँकार, नर हरि इक्को नज़री आइंदा । जिस दा हुक्म रहे जुग चार, नित नवित्त आपणा खेल वखाइंदा। सो कलयुग अन्तिम प्रगट हो विच संसार, जोती जामा वेस वटाइंदा। शब्द डंका वजाए अपर अपार, दो जहान आप उठाइंदा। जन भगतां लहिणा देणा पूरब कर्म विचार, जरम कर्म दा लेख चुकाइंदा। फड़ फड़ बांहों लए उठाल, गूढ़ी नींद ना कोए सवाइंदा। अमृत आत्म ठंडा जल दए प्याल, सच प्याला काया कासा इक वखाइंदा। दीनां बंधप दीनां नाथ हो दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी मेहर नज़र उठाइंदा । नाता तोड़ काल महाकाल, राए धर्म भय मिटाइंदा। साचा मार्ग इक सखाल, मार्ग इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करता पुरख, कलयुग अन्तिम अन्त कराईआ। जन भगतां मेटे जरम कर्म दा दुःख, कर्म कांड कोए रहिण ना पाईआ। प्रभ दर्शन दी लग्गे भुक्ख, आसा तृष्ना दए खपाईआ । करे प्रकाश जो बैठा लुक, काया मन्दिर स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। लेखा जाणे पंज तत काया भूत, अनभव आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन वड्याई इक्को इक, एकँकार आप जणाइंदा। अगला पिछला लेखा देवे लिख, लिखणहार आपणा हुक्म वरताइंदा। नाम वस्त अमोलक पावे भिख, भिच्छया सच सच वरताइंदा। धाम वखाए इक अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। आपणे मिलण दी आपे दस्से बिध, काया मन्दिर अन्दर वड़ के कुण्डा लाहइंदा। प्रेम प्यार दी लाए खिच, शब्द डोरी तार हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल देवे दस्स, जन भगतां दया कमाईआ। हिरदे अन्दर जाए वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। शब्द चलाए बिन पवण स्वास, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, आसा तृष्ना आपणे विच समाईआ। सच ख़ज़ाना भरे खात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। दया करे प्रभ ठाकर एक, कलयुग अन्त दए वड्याईआ। जन भगतां त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लेखा चुक्के बालू रेत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। धार

❋

❋

चलाए चेतन चेत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता मेटे भेख, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। हरि नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र वेख वखाईआ। अचरज पारब्रह्म वखाए खेल, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। करे प्रकाश दीपक बिन बाती तेल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दाता दानी सज्जण सुहेल, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। वसणहारा धाम नवेल, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जन भगतां धर्म राए दी कटे जेल, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म देवे मेल, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। आत्म परमात्म करे मिलाप, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जाप, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वाक भविक्ख्त जो गए आख, अन्तिम सब दा लहिणा झोली पाइंदा। सच दवारा खोल्ह ताक, पर्दा उहला आप उठाइंदा। दो जहानां बन्न्हे नात, नाता बिधाता आप जुड़ाइंदा। चार वरन दी इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणाए सज्जण साक, सगला संग वखाइंदा । पार उतारे आपणे घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। जन्म जन्म दी मुक्के वाट, कर्म कर्म दा लेख मुकाइंदा। जन भगतां करे पूरी आस, आसा तृष्ना आपणी झोली पाइंदा। अन्तर आत्म परमात्म जाए भाख, भाख्या आपणी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण सुहेला दया कमाइंदा। सज्जण सुहेला साहिब गुर मीत, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी चले रीत, रीतीवान वड्डी वड्याईआ। वसणहारा ऊँच नीच, हर घट रिहा समाईआ। तिस ठाकर संग करो प्रीत, जो ठोकर इक्को नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त दए समझाईआ। कलयुग कहे मेरा लेखा लख चार बत्ती हज़ार, दन्द बतीसे नाल समझाईआ। वेद व्यास करे पुकार, वाक भविक्ख्त इक दृढ़ाईआ। ईसा करे हाहाकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मुहम्मद बातन करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद समझ कोए ना पाईआ। नानक निरगुण करे विचार, सरगुण दए सच सालाहीआ। गोबिन्द कहे परम पुरख मेरा अकाल, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आवे विच संसार, जोती जाता वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, महल अटल सोभा पाईआ। शब्दी डंक वजाए दो जहान, लख चुरासी राउ रंक शाह सुल्तान आप जगाईआ। जन भगतां देवे इक ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचा हरि का सोहला गाण, ढोला इक्को राग सुणाईआ। घर बैठयां पतिपरमेश्वर दर्शन पाण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत खोजण कोए ना जाईआ। घर विच घर खेल होवे महान, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह लेखा अपार, जुग चौकड़ी आप जणाइंदा। भगत वछल गिरवर गिरधार, मुकन्द

❋

❋

मनोहर लखमी नरायण आपणी खेल वखाइंदा। कँवल नैण हो त्यार, मुक्ट बैण सीस ताज सुहाइंदा। लेखा वेख तेई अवतार, ब्रह्मा सुत कर प्यार, बराह देवे इक आधार, युगै पुरुष अन्त मेल महान, हाव ग़रीव कर उज्यार, नर नरायण वखाए घर बार, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप चुकाइंदा। लेखा जाणे कपल मुन, देवणहार वड्डी वड्याईआ। दत्तात्रै भेव चुकाए साचे तन, पड़दा उहला आप उठाईआ। रिखव देव हुक्म सुणाए कन्न, पिरथू लहिणा झोली पाईआ। मत्तस जाणे आपे चन्न, कछप भार सच उठाईआ। धनंतर लेखा देवे गिण गिण, मोहणी आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, हँसा बावन खेल खलाईआ। नर सिँघ हो त्यार, नरायण पड़दा लाहीआ। हरी हरि पावे सार, हरि मन्दिर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई सतिजुग त्रेता, त्रैगुण अतीता खेल खलाइंदा। राम दुलारा दसरथ बेटा, नर निरँकार आप जणाइंदा। सति सतिवादी जाणे आपणा पेशा, पेशीनगोई आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति आप दृढ़ाइंदा। सति सतिवादी ब्राह्मण मित्र, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। साची धारों आपे निकल, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर दे जिकर, रसना जिह्वा ढोला राग अल्हाईआ। सो साहिब स्वामी सब दा करे फ़िकर, फ़िकरा नाम सब नूं इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाही खेल अथाह, अलख अगोचर आप कराइंदा। वेद व्यासा भेव खुल्हा, कुँवारी कन्या माण दिवाइंदा । पुराण अठारां रंग चढ़ा, लख चार सतारां हज़ार श्लोक सुणाइंदा। धुर दा लेख आप समझा, आपणी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी काहन कृष्न, देव देवा आप कराईआ। धुर दा मेला शंकर ब्रह्मा विष्न, पारब्रह्म वेख वखाईआ। बिन अन्तर नेत्र किसे ना दिसण, जग नेत्र वेख सके ना कोए लोकाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा लेखा लिखण, गीता ज्ञान रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच वड्याई परवरदिगार, परम पुरख खेल कराइंदा। ईसा मूसा दरस दीदार, जल्वागर आप कराइंदा। मुहम्मद कलमा दए अपार, नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। हक़ हकीकत खोल्ह किवाड़, लाशरीक वेख वखाइंदा। अञ्जील कुरान धुर गुफ़तार, बाईबल आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणी धार बदलाइंदा। जुग चौकड़ी विच संसार, हरि करता आप हंढ्ढाईआ। लख चुरासी वेखणहार, घट घट रिहा समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीतया विच संसार, कलयुग आपणा वेस वटाईआ। नानक निरगुण कर प्यार,

❋

❋

सरगुण पंज तत काया चोला दित्ता पहनाईआ। एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द गोद सुहाईआ। गोबिन्द कर प्यार, सुत दुलार इक वड्याईआ। चारों कुण्ट होया उज्यार, जोती नूर नूर रुशनाईआ। करया खेल अपर अपार, बेअन्त बेअन्त आपणी कार कमाईआ। बिनां तेरे फ़ानी दिसे संसार, सोभा मिले ना कोए वड्याईआ। चल आए ना राज दरबार, राणी रंग महल वेख ना ख़ुशी मनाईआ। अट्ठे पहर इक सिक्दार, घर आवे बेपरवाहीआ। बाली बाला एकँकार, दर ठांडे फेरा पाईआ। सच प्रेम दा लए प्यार, गोदी गोद सुहाईआ। निमी बोली बोल गुफ़तार, मइया कहि बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। मइया नहीं तूं जगत माता, मात्र भूमी सोभा पाईआ । सति धर्म दा तेरा नाता, परम पुरख मेल मिलाईआ। तेरे दर ते मन्नया आखा, आख़र तेरा रूप अख्वाईआ। वेख खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। दो जहान पैंदी रासा, गोपी काहन नचाईआ। राम सीता दासी दासा, सेवक सेवा रूप वटाईआ। सच पुछें मैनूं आवे हासा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। कलयुग अन्त तेरा लहिणा चुकावे पुरख अबिनाशा, परम पुरख बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुण माता मेरी जगत भोली, हउँ बालक सच दृढ़ाईआ। बेशक तेरी पंज तत काया बदले चोली, चोला जगत रहिण ना पाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर तेरा पड़दा देवे खोल्ही, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। तूं सच रंग विच खेलीं साची होली, रंग गुलाला इक चढ़ाईआ। तेरी समझ ना आए किसे नूं बोली, आदि शक्ति आदि भवानी सारे तेरा रंग रंगाईआ। साचे कंडे तोल इक्को तोलीं, अतोल अतुल नाम दित्ता तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोत अकालण तेरी बणे वचोली, घर साचे मेल मिलाईआ। लेखा जाणे कला ना सोली, सोलां कला आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग नईया वेख कदे ना डोलीं, अडोल अडुल्ल रिहा दृढ़ाईआ। तेरी सुरती कदे ना रहे भोली, भोले भाउ मिले सहिज सुभाईआ। साचे दर धुर दे घर बणया गोली, बण सेवक सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। शब्दी जोड़ा जुड़े अपार, हरि करता आप जुड़ाईआ। बेशक राजा नहीं विच राज दरबार, नर निरँकार आपणी गोद उठाईआ। राज नरैण नर नरायण वेख नैण उग्घाड़, घर बैठयां इक्को नूर नज़री आईआ। जिस हरनाक्ष दबाया आपणी दाढ़, नर सिँघ रूप धराईआ। जिस प्रहिलाद गोद ल्या उठाल, अग्नी थम्म ना कोए तपाईआ। जिस ध्रू बाल दित्ता ज्ञान, कर सच पढ़ाईआ। जिस अमरीक दित्ता माण, दुरबासा माण चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राजयां नालों वड्डा राजा, जन भगत मिले वड्याईआ। जिस पतिपरमेश्वर मिल्या ग़रीब निवाजा, पारब्रह्म होए सहाईआ। सति धर्म दा सीस रखाए ताजा, जगदीश्र जगदीश वेख

❋

❋

वखाईआ। गोबिन्द तेरी धर्म दी माता, मात्र भूमी उत्तों सचखण्ड बहाईआ । निरगुण जोड़े आपणा नाता, सरगुण लेखा दए लगाईआ। चतुर्भुज नज़री आए साख्याता, अनभव आपणा भेव वखाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सद वसे साथा, सगला संग निभाईआ। पिछली भुल्ली पूजा पाठा, अग्गे मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई नार पुरख, पुरख पुरखोतम दया कमाइंदा । ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। नित नवित्त दा बख्शे दरस, आत्म दरसी मेल मिलाइंदा। जन्म कर्म दी मिटी हरस, अग्गे हवस ना कोए वधाइंदा। लेखा चुक्कया अर्श फ़र्श, दो जहानां पार कराइंदा। ना कोई ढोला राग सुणाए तर्ज़, सच जोती जोत मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाइंदा । हरि करनी कार करने आया, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेटे माया, त्रैगुण लेखा रिहा चुकाईआ। समरथ पुरख सिर रखे ठंडी छाया, मेहर नज़र उठाईआ। आत्म परमात्म जिस ने ढोला गाया, शब्द वचोला लए बणाईआ। पड़दा उहला दए उठाया, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अनहद रागी नाद सुणाया, धुन आत्मक राग इक्को इक समझाईआ । अमृत झिरना दए झिराया, निझर रस मुख चुआईआ। निरगुण जोत करे रुशनाया, जोत निरँजण डगमगाईआ। आत्म अन्तर नज़री आया, ब्रह्म निरन्तर दए समझाईआ। कूड़ी तपश दए बुझाया, अग्नी तत नज़र ना पाईआ। साची सेजा डेरा लाया, सिँघासण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त भगत लए तराईआ। जन भगत तराए पुरख अकाल, अकल कला अख्वाइंदा। काया मन्दिर धर्म सच्ची धर्मसाल, घर घर विच भेव चुकाइंदा। अट्ठे पहर दिवस रैण शब्द अगम्मी वज्जे ताल, ढोलक छैणा ना कोए खड़काइंदा। निरगुण सरगुण वसे नाल, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। पुच्छणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। जिस गृह गोबिन्द भोग लगाया थाल, चने नित चब्ब आपणा शुकर मनाइंदा। तिस दा लेखा वेखो कमाल, लिखण पढ़न विच किसे ना आइंदा। पूरब जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। अग्गे प्याए नाम जाम, मदि प्याला इक्को हथ्थ फड़ाइंदा। अट्ठे पहर दिवस रैण नज़री आए सच्चा राम, जिस राम विच्चों राम प्रगट हो के लोकमात खेल कराइंदा। मेल मिलाए साचे काहन, जिस काहन दी धुन विच्चों बंसुरी नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा झोली पाइंदा। पूरब लहिणा झोली पा, परम पुरख दए वड्याईआ । निरगुण सरगुण होए सहा, समरथ पुरख फेरा पाईआ। जन्म जन्म दा पन्ध मुका, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। साचा मन्दिर दए वखा, घर महल अटल होवे रुशनाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोती नूर

❋

❋

दए चमका, सति सच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नर नरायण होए सहाईआ। नर नरायण तारे नरैण, नर हरि दया कमाइंदा। नाता तोड़ साक सज्जण सैण, सगला संग इक बणाइंदा। नुक्ता मिटया ऐन ग़ैन, अक्खर इक्को इक जणाइंदा । महल अटल दस्से साचे बहिण, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। मेहरवान पुरख अबिनाशी, अबिनाश होए सहाईआ। घट जोत नूर प्रकाशी, निरगुण चन्द चमकाईआ। आत्म परमात्म मेला नर हरि नरायण कमलापाती, कन्त कतूहल इक्को नज़री आईआ। बंद किवाड़ा खोल्ह के वेखे ताकी, दूई द्वैती परे हटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी दस्स के गए साखी, साख्यात होए सहाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे सच वर, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां वर देवे भगवन्त, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण सोभावन्त, सोभनीक इक्को दर सुहाईआ। जन भगत कहिण हरि जू हरिजन नारी मिल्या कन्त, घर सज्जण फेरा पाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। गढ़ तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म लए समाईआ। मेल मिलाया धुर दी संगत, हरि भगत इक्को गंढ्ढ पवाईआ। पंच विकारा कीता खण्डत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। गुरमुख बणाए साचे पंडत, धुर दा नाम इक समझाईआ। लेखा चुक्के जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। हरिजन दूजे दर ना होवे मंगत, जिस प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत होए सहाईआ। जन भगत सुहेला बणे आप, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणदा रिहा माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। निरअक्खर दस्सदा, रिहा जाप, अक्खरां नाल जगत समझाईआ। रूह बुत्त दोवें करदा रिहा पाक, पतित पुनीत लए बणाईआ। आत्म परमात्म बणाउँदा रिहा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हदा रिहा ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। दस्सदा रिहा भविक्ख्त वाक, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्सदा रिहा आपणी ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी सोहाउँदा रिहा खाट, खटीआ इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। जन भगत उठाए खोल्हे जाग, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। अन्तर देवे इक वैराग, वैरागी रूप वखाईआ। बिरहों विछोड़ा तीर निशाना जाए लाग, अणयाला आप चलाईआ। फड़ फड़ हँस बणावे काग, कागों हँस उडाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। चरण धूढ़ी मजन करे माघ, सच सरोवर इक नुहाईआ। निर्मल जोत जलाए चिराग़, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह देवे

❋

❋

माण वड्याईआ। जन भगतां अन्दर दीवा बाती, हरि करता आप जगाईआ। अमृत देवे बूँद स्वांती, ठांडा सीर चुआईआ। नज़री आए बैठा इक इकांती, निरगुण दाता वड वड्याईआ। कन्न सुणाए आपणी साची कहाणी, इक्को रिहा पढ़ाईआ। धुर संदेसा देवे बाणी, पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। लहिणा देणा चुकाए जाण जाणी, लेखा मंगे कोए ना राईआ। पार उतारा करे धुर दी घाटी, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। लेखा चुक्के ज़ात पाती, आत्म ब्रह्म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखे आपणे लोचण, निज नेत्र पड़दा लाहीआ। भेव खुल्हे लोक परलोकन, दो जहान होए रुशनाईआ । धुर दा ढोला दस्से श्लोकन, सच्चा राग सुणाईआ। चरणां हेठ दबाए मुक्ती मोखन, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अन्त मिलावा निरगुण जोतन, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत लए तराईआ। हरि भगत रखण इक्को आस, तृष्ना जगत वधाईआ। कवण वेला प्रभ बुझाए प्यास, आपणा दरस दिखाईआ। घर आवे सज्जण साहिब गुणतास, गहर गम्भीर वेस वटाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा नूर नुराना इक्को ज़ात, बन्धन विच ना कोए रखाईआ। गल विच रस्सा रहे ना कोई जम फास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ । चित्रगुप्त ना लेख वखाए कोई लिख्यास, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। लेखा चुक्के मसाण भूमी घाट, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जिस विच्चों होई ब्रह्म तेरी ज़ात, अन्तिम मेला पारब्रह्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगत उधारे सूरा सरबँगा, साहिब हथ्थ वड्डी वड्याईआ। नेत्र वेखे जमना सुरस्ती गंगा, गोदावरी ध्यान लगाईआ। देवे वड्याई विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां लेख चुकाईआ। आत्म परमात्म जिस दा निजानंदा, अनन्द इक्को इक वखाईआ। दूई द्वैती ढाहवे कंधा, भाडा भरम भउ भंनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणावे साचा छन्दा, सोहँ राग अल्हाईआ। लेखे लाए बिन बंदगीउँ आपणा बंदा, जिस बन्दना आपणी झोली पाईआ। माया ममता मोह तोड़ घमण्डा, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। भगत बिन भगवान कदे ना होवे रंडा, जगत दुहागण रूप ना कोए वखाईआ। एथे ओथे रखे सदा संगा, सच्चा संग तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल दया कमाईआ। भगत वछल हरि गहर गम्भीर, गुणवन्ता आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे पंज तत काया शरीर, ततव तत वेख वखाइंदा। नित नवित्त भगवन कटणहारा भीड़, औखा राह ना कोए दरसाइंदा। जन भगतां बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। दीन मज़्हब शरअ तोड़ ज़ंजीर, लाशरीक आपणे नाल मिलाइंदा। फड़ के चोटी चाढ़्हे अख़ीर, कबीर जुलाहा ख़ुशी मनाइंदा। रविदास चुमारे दिती धीर, सैण नाई गंढ्ढ पवाइंदा। द्रोपत लथ्थण ना दित्ते चीर, मेहर नज़र

❋

❋

इक उठाईआ। राज नरायण क्यों होए दिलगीर, जिस दा दिलबर घर विच फेरी पाइंदा। नारी संग चोटी चढ़या अख़ीर, आख़र मंज़ल पन्ध मुकाइंदा। परम पुरख पतिपरमेश्वर हरि ठाकर मिल्या बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। राज नरायण कहे मैं नर हरि पाया, घर वज्जी नाम वधाईआ। पतिपरमेश्वर निरगुण रूप चल के आया, जोती जामा वेस वटाईआ। नार सुरस्ती नाल तराया, बस्ती दोहां इक्को इक बणाईआ। नाम मस्ती दए चढ़ाया, ख़ुमारी उतर कदे ना जाईआ। सब नालों सस्ती आपणी वस्त नाम वरताया, कीमत करता ना कोए रखाईआ । खाईं ख़र्ची सच ख़ज़ाना घर भराया, अतोट अतुट दए वरताईआ। गोद सुलखणीं गोबिन्द सुहाया, मखणी ख़ुशीआं नाल खवाईआ । पत्त पत्तणी दोवें पार कराया, सच दवारे लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़र नैण इक उठाईआ । दोवें कहिण साडी अरदास, प्रभू तेरे अग्गे अरज़ोईआ। सद वसीं साडे पास, दिवस रैण संग निभाईआ। तूं साडा आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। नित नवित्त करीए तेरा जाप, पूजा पाठ हवन इष्ट दृष्ट तू ही नज़री आईआ । एथे ओथे सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। धन्न भाग घर आ के अन्तर खोलया ताक, पर्दा दित्ता चुकाईआ। अज्ज दर्शन करीए सारी रात, राती सुत्तयां गुर अवतार पीर पैगम्बर पिछले नज़री आईआ। जिन्हां दी बणी इक जमात, नाता जुड़या भाई भाईआ। लेखा लिख दे नाल कलम दवात, तेरा लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल हो सहाईआ। दीन दयाल परम पुरख हरि ठाकर, सच सच दए जणाईआ। जन भगत पार कराए डूंग्घे सागर, कलयुग भँवर ना कोए रुढ़ाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। सच दवारे देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे दए लगाईआ। पत्त पत्तणी दोवें रहे आख, अन्तर अन्तर कूक सुणाईआ। प्रभू सद नज़री आवीं साख्यात, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। तेरे वासते कोई वड्डी नहीं वाट, जन भगतां होएं सहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साचे सन्तां तैथों सिक्खी जाच, अन्दर वड़ के ग्यों समझाईआ। निरगुण हो के जोड़या साथ, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सेजे चढ़ के दस्सी गाथ, सोहणी करी पढ़ाईआ। सुहञ्जणी बणाई इक्को रात, भिनड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। गृह मिले कमलापात, घर वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर रिहा सुहाईआ। साचा मन्दिर छपरी छन्न, हरि छहबर नाम लगाईआ। भगत वड्याई सदा जग धन्न, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिन्हां उपर श्री भगवान गया मन्न, मन का मणका दए भवाईआ । भाग लगाए पंज तत काया तन, साढे तिन्न हथ्थ ख़ुशी वखाईआ। कूड़ विकारे

❋

❋

देवे डंन, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत दुआर इक सुहाईआ। भगत दवारा सोहणा मन्दिर, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ । हरि स्वामी वसया साचे अन्दर, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जन्दर, पर्दा उहला दित्ता मिटाईआ। मन मनुआ दहि दिशा ना भवे बन्दर, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। आप बहाए आपणे अंगन, साची गोद सुहाईआ। घर मेला सहिज सुभाउ अनन्द अनन्दन, छन्दन इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे विच रखाईआ । हरिजन लेखा गया लग्ग, लगावणहार दया कमाइंदा। बिन मक्के काअब्यो कराए सच्चा हज्ज, हुजरा हक़ इक वखाइंदा। मन्दिर शिवदुआला मट्ठ काया वेखणा भज्ज, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। शब्द नगारा बिन तन्द सतारा रिहा वज्ज, तलवाड़ा इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सति प्याला नाम प्याए मदि, सच ख़ुमारी इक चढ़ाइंदा। सच ख़ुमारी चढ़े अन्तर आत्म, अट्ठे पहर ख़ुशी रखाईआ। मिल्या रहे मेल परम पुरख परमात्म, लोकमात ना होए जुदाईआ। बेशक जीव जंत जो मर्ज़ी सो भगतां आखण, हरिजन डोल कदे ना जाईआ। जिन्हां पुरख अबिनाशी मिल्या धुर दा साथन, सगला संग निभाईआ। सो सखीआं चल के आवण साचे पातन, घाट इक्को इक वखाईआ। उच्ची कूक साचा सोहला ढोला आखण, तूं प्रभ मेरा साहिब सच गोसाईंआ। की होया गवालयां घर खांदा रिहा माखण, बाली अवस्था वेस वटाईआ। की होया राणी गोद बहि के कोट जन्म दी उधारी पापण, पुनीत आपणे नाल कराईआ। अन्तिम श्री भगवान एन्हां दा लेखा आया वाचण, बिन लिख्तों करे पढ़ाईआ। अग्गे मिले मेल सचखण्ड दुआर पुरख अबिनाशन, अबिनाशी आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर जुगा जुगन्तर चलाए धुर दा मन्त्र, मन्त्र सच नाम दृढ़ाईआ।