पुस्तकालयभाग १६

२३ चेत २०२१ बिक्रमी लक्षमण पांडे दे गृह पटना साहिब बिहार

जुग जुग किरपा करे प्रभ, श्री भगवान दया कमाइंदा। जन भगत सुहेले लए लभ्भ, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। पार कराए जगत हद्द, नौ दर पन्ध मुकाइंदा। अमृत जाम प्याए मदि, रस इक्को इक वखाइंदा। लेखे लाए तन मास नाड़ी हड्ड, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। देवे वड्याई साची यद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खलाइंदा। जुग चौकड़ी भगत सुहेला, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। हरिजन करे आपणा मेला, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ ।

❋

❋

लेखा जाणे गुरु गुर चेला, गुरदेव स्वामी इक रघराईआ। वसणहारा धाम नवेला, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई जन भगत, श्री भगवान दया कमाइंदा। लेखे लाए बूँद रक्त, तन माटी सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म देवे साची शक्ति, शख्सीयत इक्को इक समझाइंदा। निज नेत्र बख्शे सच्चा दरस, अक्ख प्रतख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा । हरिजन मेला जुग चौकड़ी चार, सति सतिवादी दए वड्याईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ । निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात वेस वटाईआ। चारों कुण्ट वेखणहार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले लभ्भे मीत मुरार, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। जन्म कर्म दे विछड़े घर मेले मेलणहार, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे भगवान, जन भगतां दया कमाइंदा । साचा दे के मन्त्र नाम, रमईया रंग इक रंगाइंदा। सच्चा सईया धुर दा काहन, साहिब सुल्तान वेख वखाइंदा। धुर संदेसा इक पैग़ाम, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। तीर अगम्मी मारे बाण, चिल्ला इक्को इक खिचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेखे अन्दर वड़, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। सच दवारे जाए चढ़, दस्म दवारी सोभा पाईआ। स्वच्छ सरूपी अग्गे खड़, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बिन अक्खरां नाम लए पढ़, करे कराए सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे थान थनंतर, दो जहानां खोज खुजाइंदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां वेख वखाइंदा। गुरमुख हरिजन भगत भगवन्त पढ़दे इक्को मन्त्र, मति भेद सर्ब चुकाइंदा। लेखा जाणे धुर निरन्तर, जोती जाता डगमगाइंदा। कूड़ी मेटे जगत लग्गी बसन्तर, अग्नी तत मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर वड्डी वड्याईआ। निहकर्मी करे आपणा कर्म, कर्म कांड दए गंवाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी अनादी दस्से इक्को धर्म, साचा धर्म इक वखाईआ। परम पुरख परमात्म स्वामी सच्ची सरन, चरण कँवल मिले वड्याईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नैण दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई जन भगतां सति, सति सति दृढ़ाइंदा। अन्तर अन्तर ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। निरगुण निरगुण जोड़ नत, घर सज्जण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगत जनां दए संदेसा, धुर दी धार जणाईआ। श्री भगवान सच नरेशा, भूपत भूप बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी धारे वेसा, नित नवित्त फेरा पाईआ।

❋

❋

लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, पड़दा उहला दए चुकाईआ। सति पुरख सति सतिवादी बणे नेता, नर निरँकार इक्को हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरिजन साचे करे हेता, हितकारी वेख वखाईआ। जिन्हां पूरब जन्म दा नहीं कोई चेता, सो सोए आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। पूरब लेखा जाणे हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दे विछड़े लए फड़, फड़ बांहों जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाणे सीस धड़, पंज तत खोज खुजाईआ। वेख वखाणे नारी नर, नर नरायण खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। लेखा देवणहार दातार, मेहरवान इक अख्वाइंदा। जिस दा हुक्म चले जुग चार, गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाइंदा। जिस दी खाणी बाणी सिफ्त करे संसार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सर्ब सालाहइंदा। जिस दा लोक परलोक इक दुआर, ब्रह्मंड खण्ड खेल खलाइंदा। जिस दा जोती जोत होए परकास, नूर नुराना चन्द चमकाइंदा। जो आदि जुगादि वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक खोज खुजाइंदा। जो राज राजानां शाह सुल्तानां सीस टिकाए ताज, तख्त निवासी हुक्म मनाइंदा। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब नूं देंदा रिहा ख़ताब, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा देवे खोल्ह, अनभव आपणी धार चलाईआ। तोलणहारा साचा तोल, कंडा नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। जन्म जन्म दे परदे देवे फोल, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान दर्द दु:ख भय भंजन, करता पुरख आप अख्वाइंदा। जन भगतां निज नेत्र पा के अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। घर नज़री आए सज्जण, साहिब सतिगुर खेल खलाइंदा। दीपक जोती धुर दे जगण, नूरो नूर नूर चमकाइंदा। शब्द अनादी नाद वज्जण, अनहद राग सुणाइंदा। कर प्रकाश साचे गगन, मण्डल इक्को इक वडियाइंदा। भगत सुहेले आया सद्दण, हरिजन विछड़े वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र पूरब खेल, जन्म जन्म खोज खुजाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म चाढ़्हनहारा तेल, धुर दा सगन इक मनाईआ। सति स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी वसणहारा धाम नवेल, अनडिठड़ी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई माण जग, जग जीवण दाता दया कमाइंदा। गुरमुख हरिजन हरि भगत भगवन्त लए सद्द, सद्दा आपणा नाम सुणाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा। जन्म कर्म दी लग्गी बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर हथ्थ रखे निरँकार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ।

❋

❋

पिछले जन्म दा कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ निभाईआ। राजा राणी वेखे वेखणहार, बेपरवाह पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे बेपरवाहीआ । लेखा देवे धुर दा दान, पिछली करनी झोली पाईआ। वेखणहार श्री भगवान, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जिस वेले गोबिन्द महलीं वड़या आण, दर दरबान निउँ के सीस झुकाईआ। तेरी खेल नन्न्हे बाल, छोटे बाले मोहे भाईआ। अग्गों हस्स के किहा नौजवान, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। दर दरबान झुकाया सीस, अन्तर ख़ुशी मनाईआ। प्रभ नज़री आए इक जगदीश, जगदीश्र वड वड्याईआ। जिस दे ताज दिसे सीस, सोहणी झलक वखाईआ। सो साहिब अन्तर अन्तर परखी नीत, नीतीवान गया दृढ़ाईआ। बरख़ूरदार दर दरबान रखणी उडीक, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सम्मत बीस इकीसा आए तुहाढ्ढी तारीख़, तरीका हौली गया समझाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण धार मिले मीत, गोबिन्द शब्दी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। दरबान कहे मैं दर दरवेश, इक्को मंग मंगाईआ। कवण वेला मेला मिले धुर नरेश, नर नरायण होए सहाईआ । मैं निउँ निउँ करां आदेस, चरण कँवल सीस झुकाईआ। साचे लोचण लवां पेख, नैणां दर्शन पाईआ। काया तत करां खेत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मेला लएं मिलाईआ। गोबिन्द गुर गुर सच दृढ़ाउँदा ए। शब्द अगम्मी इक्को राग दृढ़ाउँदा ए। कलयुग वेला वक्त राह तकाउँदा ए। पुरख अबिनाशी खेल खलाउँदा ए। घट घट वासी फेरा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा ए। साची करनी कार कमावांगा। शब्दी धार हो के आवांगा। पुरख अकाल संग रखावांगा। जोती नूर डगमगावांगा। बीस इकीसा रुत्त सुहावांगा । राजा राणी खोज खुजावांगा। पिछला कीता चोज, सोहणी याद करावांगा। दर दरबान तेरी कर के आपे खोज, घर साचा वेख वखावांगा। रल मिल कट्ठे माणीएं मौज, सच्चा मन्दिर इक सुहावांगा। जिस दर्शन नूं नेत्र रहिण लोच, सो लोचा पूर करावांगा। अग्गे जन्म मरन दी मुक्के सोच, लख चुरासी फंद कटावांगा। शब्दी सुरत मेल मिलावां रोज़, नित नवित्त आपणा दरस दिखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा झोली पावांगा। दर दरबान प्या हस्स, बत्ती दन्द ख़ुशी मनाईआ। सब कुछ साहिब तेरे वस, की मेरी वड्याईआ। जो कुछ देणा सो तेरे हथ्थ, हउँ सेवक रूप नज़री आईआ। कर प्रणाम डण्डावत चरणी गया ढट्ठ, पूरब दिशा मुख रखाईआ। मेरा लेखा चुक्के अट्ठ तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। नौ दवारे रहे ना कोई हक़, हकीकत आपणी दिती समझाईआ। धन्न भाग जे गृह मन्दिर स्वामी

❋

❋

आ के जावें वस, निहकर्मी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे बाल बाली बुध, बचपन विच दयां वड्याईआ। भरम भुलेखा रहे ना तुछ, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। पड़दा उहला चुकावां कुछ, दूई द्वैती भेव चुकाईआ। इक्को घर जाए सुझ, गृह मन्दिर इक्को नज़री आईआ। सच प्रीती जाए लुझ, नाता प्रेम जुड़ाईआ। उजल होवे मात मुख, दो जहान मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म देवां सुख, सुख सागर आप वखाईआ। साची गोदी लवां चुक्क, फड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। दर दरबान नेत्र रो, ख़ुशी विच नैणां नीर वहाइंदा । कवण देवे प्रभ तेरी सो, सुत्यां कवण उठाइंदा। गोबिन्द अग्गों कर प्रकाश बख्शी लो, नूर नूर इक चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे निरँकार, करनहार इक अख्वाइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, निज लोचण फोल फुलाइंदा। कल कल्की लए अवतार, दर ठांडे सोभा पाइंदा। साची वस्त करे उज्यार, महल अटल दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हुक्म वरताइंदा। मेहरवान वड महिबूब, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। साचा हुजरा वेख अरूज, अर्श फर्श फोल फुलाईआ। लेखा जाण मंज़ल मक्सूद, पन्ध मुकाए चाईं चाईंआ। जिस दी सिफ्त करे हज़ारा दरूद, इस्म आअज़म दए दृढ़ाईआ। सो असल नाल वापस करे सूद, रकम वड्डी झोली पाईआ। जन्म जन्म दी मेटे भूख, तृष्ना रोग गंवाईआ। घर आत्म देवे सूख, परमात्म होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे नाम वड्याईआ। वेख वड्याई मिलदी मात, दो जहान रहे जस गाईआ । अबिनाशी करता देवे दात, श्री भगवान रिहा वरताईआ। लख चुरासी जीव जंत कलयुग दिसे अन्धेरी रात, हरिजन विरले गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार दया कमाईआ। देवणहारा ठाकर स्वामी, साहिब सतिगुर इक अख्वाइंदा। नित नवित्त हर घट अन्तर जाण जाणी, सृष्ट सबाई खोज खुजाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा चल के आए साहिब सुल्तानी, सति सतिवादी फेरा पाइंदा। लेखा आप चुकाए राजा राणी, दरबान लेखा झोली आप टिकाइंदा। पिच्छों जुग चार चलदी रहे कहाणी, हुण नेत्र वेख धीर ना कोए धराइंदा। एहो खेल प्रभ महानी, जुग जुग माया पड़दा सब ते पाइंदा। जन भगतां देवे सच निशानी, दर घर इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल गिरवर गिरधार, हरिजन करे सच प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। प्रेम प्रीती नाता दए अतुट, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। सति सतिवादी जो बैठा लुक, सो पड़दा उहला दए चुकाईआ। उजल कर गुरमुखां मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। जन्म कर्म दा मेट के दुःख, आवण जावण दए चुकाईआ। सफल कराए

❋

❋

जननी कुक्ख, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को इक दृढ़ाईआ। जन भगतां मार्ग प्रभ चरण कँवल, सच सिख्या इक दृढ़ाइंदा। मिले वड्याई उपर धवल, धरनी धरत लेखे पाइंदा। आप खिलाए नाभ कँवल, कँवल नाभी झिरना इक झिराइंदा। नूर इलाही नज़री आए अवल्ल, आलमीन फेरा पाइंदा। भेव चुकाए साँवल सवल, सुन्दर रूप आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां संग निभाइंदा। जन भगतां संग सुणाए संगीत, धुन अनहद राग अल्हाईआ। सतिजुग दस्से साची रीत, मार्ग इक्को इक दृढ़ाईआ। लेखा जाण ऊँच नीच, चार वरन करे कुड़माईआ। बरन अठारां ठांडा सीत, हर घट बैठा सोभा पाईआ। लेखा जाण मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे इक पढ़ाईआ। जन भगत सदा निरअक्खर पढ़दा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। मंज़ल मंज़ल पौड़े चढ़दा, घर घर विच पन्ध मुकाईआ। शब्दी पल्लू इक्को फड़दा, सुरती तन्द डोर बंधाईआ। वेखे खेल नर हरि दा, नर नरायण नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया कोलों कदे ना डरदा, पंज तत ना कोए हल्काईआ। सच दवारे इक्को खड़दा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। ना जींदा ना कदे मरदा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे अंग लगाईआ। जन भगतां करे अंगीकार, आंगण आपणे विच बहाइंदा। साची रीती विच संसार, नीतीवान आप दृढ़ाइंदा। हस्त कीटी इक्को जिहा प्यार, शाह सुल्तान राउँ रंक आप समझाइंदा। अनडीठी मंज़ल दए वखाल, पड़दा उहला आप हटाइंदा। दीआ बाती कमलापाती निर्मल जोत जगाए अगम्म अपार, तेल बाती विच ना कोए टिकाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा सदा रहे उज्यार, अन्ध अन्धेर नज़र कोए ना आइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्तिम खेल करे अपार, अपरम्पर आपणी कल धराइंदा। भगत सुहेले सज्जण लए उठाल, सोयां अक्ख प्रतख खुल्हाइंदा। विछड़े मेले मेलणहार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां भगती मार्ग इक वखाइंदा । जन भगतां देवे मार्ग भगती, भगवन आपणी दया कमाईआ। अन्तर प्रगटे आत्म सकती, मन वासना दए खपाईआ। काया वसे सुहञ्जणी बस्ती, घर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। नज़री आए इक्को हस्ती, नर निरँकार बेपरवाहीआ। नाम ख़ुमारी चढ़े मस्ती, आलस निंद्रा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत वड्याई लोकमात, धरत धवल सुहाईआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाईआ। सोहँ सति सरूप जणाए गाथ, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। लहिणा देण चुकाए हाथो हाथ, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ।

❋

❋

अबिनाशी करता पुरख समराथ, श्री भगवान सदा सहाईआ। दूर दुराडा कटणहारा आपणी वाट, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे सति वर, असति नज़र कोए ना आईआ।