पुस्तकालयभाग १६

२३ चेत २०२१ बिक्रमी सुन्दर दास दे नवित्त पटणा साहिब मुसल्ला पुर हट बिहार

श्री भगवान सुहाए दुआर सचखण्ड, सति पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे सच अनन्द, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाइंदा । बोध अगाध शब्द गीत दो जहान सुणाए छन्द, नाउँ निरँकार आप प्रगटाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार वंडे वंड, साची करनी कार कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हो बख्शंद, बख्शश इक्को इक समझाइंदा। त्रैगुण माया धुर दा संग, पंज तत नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोत नूरानी चाढ़्ह चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। कर खेल अगम्म, ब्रह्मण्ड पुरी लोअ आपणी धार बंधाइंदा। लेखा जाण सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणी खेल आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। भेव अभेद अलख निरँजण, निरगुण आपणे विच छुपाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल बण बण सज्जण, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ते मंगण, बण दरवेश सीस निवाईआ। ढोला सोहला गीत गावण अगम्मी छन्दन, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। लेखा जाण ख़ाना बन्दन, बंदीख़ाना वेख वखाईआ । सच दरसाए परमानंदन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। खेले खेल त्रिलोकी नंदन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सच वड्याई सचखण्ड दुआर, हरि करता आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भर भण्डार, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाण सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। वंडे वंड अगम्म अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी खेल वखाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, नित नवित्त पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप कराइंदा। अचरज खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। चार जुग दा पिछला जाणे सर्ब फ़रमाण, गुर अवतार जो गए सुणाईआ। कल कल्की हो बलवान, सूरबीर वेस वटाईआ। जिस दा किसे ना मिले निशान, चारों कुण्ट फड़े ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब फेरा पाईआ। सो साहिब हरि जू फेरा पाया, वेखणहारा अन्त लोकाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी त्रैगुण माया, प्रकृती हुक्मे विच फिराईआ। पंज तत जिस जोड़ जुड़ाया, बन्धन इक्को इक रखाईआ। आत्म ब्रह्म जिस प्रगटाया, ईश जीव करी कुड़माईआ। जोती नूर सति धराया, काया बंक करे रुशनाईआ ।

❋

❋

शब्द अनादी नाद सुणाया, अगम्मी वाक अल्हाईआ। अमृत झिरना आप झिराया, रस इक्को इक टपकाईआ। अचरज विस्मादी हो के खेल खलाया, ब्रह्म ब्रह्मादी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी धार चलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, हरि करता आप कराइंदा। समरथ पुरख इक इकल्ला, एकँकारा फेरा पाइंदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी डल्ला, चारों कुण्ट दहि दिशा डेरा ढाइंदा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू साची गंढ्ढ बंधाइंदा। शब्दी जोती धार रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सति सतिवादी हरि बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कराइंदा। सच करनी करे अन्तिम कलयुग, करता पुरख फेरा पाईआ। भगत भगवान लए चुग, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। उजल करे मात मुख, देवणहार वड्याईआ। आत्म परमात्म जणाए साचा सुख, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आबेहयात अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस इक्को इक वखाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अँध्यार चुकाईआ। शब्द सुणाए सच श्लोक, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। पार कराए मुक्ती मोख, भगत भगवन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ । वेखणहारा कलयुग धार, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। चार कुण्ट दिसे अँध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। गीता ज्ञान ना देवे कोए आधार, अठ दस अठारां संग ना कोए निभाइंदा । अञ्जील कुरान हाहाकार, हरख सोग चिन्ता दु:ख ना कोए मिटाइंदा। खाणी बाणी करे ना कोए प्यार, सच प्रीती लोकमात ना कोए कमाइंदा। जीवां जंतां साधां सन्तां अन्दर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाइंदा । नाता तुटा साक सैण यार, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आइंदा। भाई भैण मात पित देवे ना कोई किसे सहार, सगला संग ना कोए निभाइंदा। सृष्ट सबाई नार होई विभचार, हरि जू कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल कलयुग अन्त, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। साचा मिले ना कोई सन्त, साधना सके ना कोए समझाईआ। मिले मेल ना धुर दे कन्त, नार विछुनी रही कुरलाईआ। पर्दा चुक्के ना जीव जंत, घर जोत ना कोए रुशनाईआ। अन्तर आत्म मिले ना कोई मंत, परमात्म संग ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा ढोले गा गा थक्के छंत, शहिनशाह सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। कलयुग माया पाई बेअन्त, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। गढ़ बणया हउमें हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए रसाईआ। भेव ना जाणे कोई बोध अगाधा बण के पंडत, जगत विद्या दए दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा खेल बेपरवाहीआ। कलयुग चारों कुण्ट रिहा कूक, दहि दिशा रिहा जणाईआ। फिरी दरोही

❋

❋

कोई नज़र ना आए सच सपूत, पिता पुरख ना कोए मनाईआ। घर घर वड़या जूठ झूठ, सच सुच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की वेस वटाईआ। कल कल्की फेरा इक्को पा, पारब्रह्म प्रभ खेल खलाइंदा। भगत भगवान लए उठा, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। आलस निंद्रा दए गंवा, नाम नगारे चोट सुणाइंदा। स्वच्छ सरूपी नज़री जाए आ, सति सतिवादी साचा मेल आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। निरगुण फेरा पारब्रह्म, हरि हरि जू आप पाईआ। लख चुरासी वेखे कर्म, कर्म कांड खोज खुजाईआ। साचा दिसे ना कोई धर्म, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सारे रहे कुरलाईआ। झगड़ा प्या वरन बरन, ज़ात पात करे लड़ाईआ। साचे पौड़े जीव जंत मूल ना चढ़न, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया हउमें हंगता अन्दर लड़न, मन वासना करे लड़ाईआ। निर्भय कोलों भय कर ना डरन, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह लेखा रिहा जाण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। कलयुग जीव होए अञ्याण, हरि का भेव किसे ना आइंदा। अन्दर वड़या कूड़ शैतान, शरअ आपणे नाल लड़ाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर दिसे हराम, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। घर बंसुरी नाम वजाए ना कोई काहन, साची सखी मेल ना कोए मिलाइंदा। सीता सुरती मिले ना सच्चा राम, रमईया आपणा रंग ना कोए रंगाइंदा। पैगम्बर देवे ना कोई पैग़ाम, संदेसा हक़ ना कोए अल्हाइंदा। गुरु गुरदेव प्याए ना कोई जाम, अमृत रस ना कोए चवाइंदा। आत्म परमात्म करे ना कोए पहचान, पड़दा माया ना कोए चुकाइंदा। साचा शब्द ना कोए ज्ञान, मन्त्र नाम ना कोए समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन उठाए श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख वेखे साचे सन्त, सति सतिवादी फेरा पाईआ। महिमा जणाए आपणी अगणत, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। देवे वड्याई विच्चों जीव जंत, साध सन्त रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ । जन भगत कहिण प्रभ सच दस्स, दर तेरे इक अरज़ोईआ। कवण दवारे रिहों वस, कवण मन्दिर सोभा पाईआ। कवण नूर जोत करें प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। कवण सरूप हो के देवें साथ, सगला संग निभाईआ। किस बिध पार उतारें आपणे घाट, तट किनारा इक वखाईआ। कवण वेला कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा राह जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा दस्सदे गए भविक्ख्त वाक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे कमलापात, कँवल नैण नैण रुशनाईआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। शब्द सरूपी साख्यात, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सचखण्ड दवारा

❋

❋

खोल्हे इक्को हाट, वस्त अमोलक नाम सच वरताईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के करे बात, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म बणाए सच्चा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी कदी ना होए विनास, अबिनाशी आपणा नाउँ धराईआ। साचे सन्तां वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। सब दी पूरी करे आस, जो बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग अन्धेरा, तेरा रूप नज़र कोई ना आईआ। कूड़ी क्रिया दित्ता गेड़ा, चारों कुण्ट रही भवाईआ। ऊँच नीच ज़ात पात दीन मज़्हब झूठा झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। साचा दिसे सति ना कोई खेड़ा, खिड़की बंद किवाड़ी ना कोए खुल्हाईआ । तेरा मार्ग राह पन्ध दिसे ना नेड़ा, दूर दुराडे मिलण कोए ना जाईआ। भरमे भुल्ले गुरु गुर चेला, गुर इक्को रंग ना कोए समाईआ। तेरा कोई ना जाणे साचा वेला, वार थित समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे दात, हथ्थ तेरे वड्याईआ। गा गा थक्के तेरी गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। पढ़ पढ़ थक्के विच जमात, मकतब पाठशाला फेरा पाईआ। तेरा लेखा किसे ना आया विच हिसाब, भेत सके ना कोए जणाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह परम पुरख नवाब, नौबत आपणे नाम दए जणाईआ । गुर अवतार जिस दा लैंदे रहे ख्वाब, सो ख़ाहिस सब दी पूरी दए कराईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सीस सोहे ताज, दो जहानां हुक्म वरताईआ । कलयुग अन्त जन भगतां रख लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा रहे ना कोई समाज, लेखा मुके सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा निरासा दए चुकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कर तरस, मेहरवान तेरी सरनाईआ। सच दवारे दे दरस, घर सतिगुर फेरा पाईआ। जन्म जन्म दी मिटे हरस, रोग सोग चिन्ता दु:ख गंवाईआ। भगतां मिलण दा तेरा फ़र्ज़, फ़ज़ल रहमत आपणी इक कमाईआ। तेरा कोई ना होवे हर्ज, हरि जू वड्डा तूं दाता बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती साथों लै ख़र्च, धन दौलत हथ्थ ना कोए रखाईआ। अबिनाशी करते तेरा खेल सदा असचरज, अचरज तेरी लील्हा नज़री आईआ। हवन धार ना रख्या बरत, धूढ़ी अग्नी तत ना कोए तपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आउणा चाईं चाईंआ। जन भगत कहिण प्रभ ग़रीब निवाज, दीना नाथां हो सहाईआ। कोझयां कमल्यां सुण आवाज़, आपणी लै अंगड़ाईआ। अन्दर वड़ के खोल्ह राज़, भेव अभेदा दे समझाईआ । मुरीदां कोलों मुर्शद तेरी पढ़ी ना जाए निमाज, वुज़ू हक़ ना कोए कराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तैनूं लभ्भ लभ्भ थक्के सन्त साध, लभ्भया हथ्थ किसे ना आईआ। आत्मक धुन तेरा सुणया कोई ना नाद, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। कर किरपा काया मन्दिर अन्दर हो विस्माद, विस्मादी

❋

❋

आपणा फेरा पाईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी मुक्क कदे ना जाईआ। तेरा रूप ब्रह्म ब्रह्माद, सति सरूप तेरी सरनाईआ। तूं राम अल्ला वाहिगुरू दिसें गाॅड, वाहिद तेरी ओट तकाईआ । भगतां सुण फ़रयाद, दर तेरे रहे कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भरया इक जहाज़, नईया नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणी माण वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ तीर्थ तट रहे कुरला, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। कलयुग जीव साडे अन्दर नंगे तारीआं रहे ला, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट नैण रहे शरमा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म तूं बणना इक गवाह, शहादत आपणी आप भुगताईआ । सदी चौधवीं पिछला लेखा रिहा जणा, बीस बीसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ पीर पैगम्बर वेख रोंदे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सचखण्ड दुआर सुणाउँदे, सिख्या सच ना कोए जणाईआ। इक्को ढोला तेरा गाउँदे, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। पिछली कीती भुल्ल बख्शाउँदे, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। चौदां तबकां फेरा पाउँदे, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण वेख गुरू अवतार, दर तेरे करन अरज़ोईआ। चौदां लोक हाहाकार, सति सतिवादी सति ना कोए रखाईआ। फिरी दरोही विच संसार, वरभण्ड रही कुरलाईआ। विष्नूं विश्व ना कोए प्यार, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म ना कोए उज्यार, त्रैगुण पड़दा रिहा पाईआ। शंकर करे ना कोए ध्यान, हथ्थ त्रिसूल नज़र किसे ना आईआ। चारे वेद भुल्लया जगत ज्ञान, सिख्या सच ना कोए कमाईआ। वेद व्यास होया हैरान, हरि जू की की खेल रचाईआ। गीता ज्ञान करे ना कोई परवान, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। श्री भगवान तेरी करे ना कोई पहचान, इष्ट देव स्वामी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। भगत कहिण प्रभ तेरी कोई ना खोजे खोज, सच दवारे मिलण कोए ना जाईआ। नेत्र कोई ना लोचण साची करे लोच, मनसा मन ना कोए गंवाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोई सोच, कूड़ी क्रिया अन्दर फसी सर्ब लोकाईआ। हरिजन गुरसिख गुरमुख हरिभगत प्रभू तेरे सदा निर्दोष, दर बैठे सीस झुकाईआ। रसना जिह्वा कुछ ना बोलण अन्तर अन्तर बड़े ख़ामोश, मन्त्र तेरा नाम ध्याईआ। सच प्रीती चरण कँवल अन्तरजामी तेरी ओट, सरन सरनाई इक्को इक रखाईआ। तेरा नूर वेखण निर्मल जोत, इष्ट दृष्ट तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। श्री भगवान गहर गम्भीर, सो करता आप जणाइंदा। जन भगतो चोटी वेखो चढ़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जिथ्थे निरगुण नूर सच तस्वीर, मुसव्वर नज़र कोए ना

❋

❋

आइंदा। ना कोई शरअ दिसे ज़ंजीर, ज़ालम रूप ना कोए वटाइंदा। जिस दर ते झुके पैगम्बर पीर, गुर अवतार सीस निवाइंदा। जिथ्थे लेखा अक्खरां विच ना होए मार लकीर, पत्थरां उते भेव ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। जन भगतो वेखो हरि का राह, हरि रहिबर आप जणाईआ। सति सरूप बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। शब्द गुरु गुर देव स्वामी दए सलाह, अन्तरजामी हुक्म वरताईआ। कोट जन्म दे बख्शे आप गुनाह, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। पकड़ उठाए गोदी जिउँ पुत्तर माँ, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। सच्चा सिमरो ओस दा नाँ, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ । होए सहाई दो जहां, एथे ओथे सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, जुग विछड़यां आपणा संग रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जणाईआ। जन भगतो उठो लओ तक्क, हरि तकवा इक वखाइंदा । सब दी झोली पाए हकीकत हक़, पूरब लेखा आप वखाइंदा। घर मेल मिलावा कमलापति, पतिपरमेश्वर नज़री आइंदा। निज नेत्र खोल्हे अक्ख, दिब्ब आपणा पर्दा लाहइंदा। सति सरूप वेखो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत जगाए लट लट, अज्ञान अन्धेरा दूर कराइंदा। जन भगतो उठो खोल्हो अक्ख, सो साहिब आप समझाईआ। आत्म परमात्म मिल के पैणा हस्स, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। कूड़ कुड़यारा जगत विकारा जाए नस्स, मन वासना दूर कराईआ। सिर रखे साहिब हथ्थ, समरथ दए वड्याईआ। धीरज सन्तोख देवे जत, हठ काम वासना मेट मिटाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। जन भगतो अन्दर मारो झाकी, दोए लोचण बंद कराईआ। तन मन्दिर अन्दर मिले पुरख अबिनाशी, घर बैठा डेरा लाईआ। सदा सुहेला सच प्याला जाम प्याए साकी, रस आपणा नाम चखाईआ। पार उतारे डूंग्घी घाटी, औझड़ राह पन्ध मुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणे साथी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ सच केहड़ा खेड़ा, घर मन्दिर दे जणाईआ। जिथ्थे चुक्के झूठा झेड़ा, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। रूप नज़री आए तेरा मेरा, मेरा तेरा नूर इक रुशनाईआ। अट्ठे पहर रहे चाउ घनेरा, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारे लग्गे डेरा, सिँघासण इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर देणा वखाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत बच्चे, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। भाग लगावां माटी भाण्डे कच्चे, ततव तत खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म दोवें सच्चे, सच दुआर सहिज समझाईआ। प्रेम प्रीती आवण मज़े, रस इक्को इक चखाईआ। सच दवारा गुरमुख लँघे, हरिजन आपणे घर

❋

❋

फेरा पाईआ। निज आत्म देवे परमानंदे, निजानंद करे रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा चरण, सति सतिवादी साचा नज़री आईआ। जिस मस्तक लाइआं खुल्हे हरन फरन, निज नेत्र होए रुशनाईआ। जिस दी धूढ़ रुलदयां चुक्के मरन डरन, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा देणा मुकाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत सुहेले, सच सहिज गुण सर्ब समझाईआ। कोटन कोटां विच्चों विरले होवण मेले, जिस पूरब लेखा नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट लभ्भदे फिरदे गुरु गुर चेले, चेले गुरुआं हथ्थ किसे ना आईआ। पारब्रह्म अचरज खेल नित नवित्त सदा सदा खेले, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा मन्दिर सच, सच मिले सरनाईआ। ओस दवारे जाईए वस, जिथ्थे मिले ना कोए सज़ाईआ । राए धर्म ना उठाए आपणी अक्ख, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। इक्को मिले पुरख समरथ, दूजी आस ना कोए तकाईआ। जन्म मरन आवण जावण लख चुरासी गेड़ा देणा कट, मात गर्भ ना फेर भवाईआ। लेखे लौणी भगतां रत्त, रत्ती रत्त तेरी भेंट चढ़ाईआ। आपणी किरपा देणी ब्रह्म मति, मनमति परे हटाईआ। कलयुग अन्त तेरे मिलण विच रहे ना कोई शक़, संसा रोग ना कोए सताईआ। जन भगतां देणा अगला पिछला हक़, देवणहार इक अख्वाईआ। सृष्ट सबाई देण छड्ड, खहिड़ा छुट्टे मात लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग होणा आप सहाईआ। कलयुग वेखो कूड़ो कूड़, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई होई मूर्ख मूढ़्ह, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। पुरख अबिनाशी कोलों होए दूर, घर घर विच दरस कोए ना पाइंदा। साचा मिले ना किसे नूर, दीवा बत्ती मन्दिर शिवदुआले मट्ठ सर्ब जगाइंदा । विद्या कारण होए मशहूर, पंडत पांधा मुल्लां शेख़ मसायक ढोला गाइंदा। परम पुरख दी वड़े ना कोए हदूद, साची मंज़ल वेख ना जोत जगाइंदा। श्री भगवान दा देवे ना कोई सबूत, साचा भेव ना कोए खुल्हाइंदा। रसना जिह्वा सारे कहिण मिल्या महिबूब, मुहब्बत करन वाला नज़र कोए ना आइंदा। माया ममता घर घर लग्गी भूख, जगत तृष्ना ना कोए मिटाइंदा । हउमें हंगता लग्गा दूख, सुख आत्म नज़र किसे ना आइंदा। मिले मेल ना अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती ना कोए कराइंदा । साची मौले ना कोई रुत्त, बसन्त बहार ना कोए वखाइंदा। अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के दस्म दवारी कोई ना लए बुझ, नौ दवारे पन्ध ना कोए चुकाइंदा। सीस जगदीश सच किसे ना जाए झुक, चरण कँवल ध्यान ना कोए रखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किसे ना कहे आ मेरे लाडले पुत्त, बिन भगतां अंग ना किसे लगाइंदा। हर घट अन्दर बैठा चुप्प, बिन साचे सन्तां आपणा राग ना किसे सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

कलयुग अन्तिम खेल खलाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल खेले ख़ालक, मखलूक वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण बण के सालस, साहिब सतिगुर वेखे चाईं चाईंआ। सृष्ट सबाई गूढ़ी निंद्रा सुती आलस, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। नौ खण्ड करे ना कोए सफ़ारश, गुर अवतार साचा संग ना कोए निभाईआ। कलम छाही नाल काग़ज़ां उते लिखी पढ़न इबारत, निरअक्खर समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार वड्याईआ। जन भगत इक्को अक्खर पढ़ना, जिस विच मिले वड्याईआ । लहिणा चुके जम्मणा मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। परम पुरख दी मिले सरना, सरनगति इक दरसाईआ। सच दवारे सचखण्ड चढ़ना, पौड़ी पौड़ी पन्ध मुकाईआ। परम पुरख अबिनाशी करते दर्शन करना, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। माण वड्याई कवण भगत, हरि जू कवण दया कमाइंदा । अन्तर आत्म देवे शक्ति, साची बस्ती विच टिकाइंदा। सोग मिटाए चिन्ता हरख़, ग़म नेड़ कोए ना आइंदा। निरगुण हो के वेख्या परत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा घर वखाइंदा। निज दरसी देवे साचा दरस, पड़दा उहला आप हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे पिछले यार, यारी यारां नाल निभाईआ । जिस ने तेरे नाल कीता प्यार, मुहब्बत सच इक वखाईआ। इस दा लहिणा देणा आपणी झोली लवे डार, कर्म कांड कोई रहिण ना पाईआ। बेशक घविंड नूं छड्ड के वसें विच बिहार, पटणे विच रहाईआ। राज नरैण नाल यार, यारी यारां नाल निभाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। डुब्बदे पाथर लए तार, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। एहो राम एहो कृष्न मुरार, गुर अवतार इक्को रूप अनूप दरसाईआ। जिस दी महिमां शास्त्र सिमरत वेद करदे रहे जुग चार, लेखा लिख लिख जगत सुणाईआ। सर्ब जीआं दा पालणहार, परम पुरख परमात्म, वड दाता सहिज सुखदाईआ। जिस दा साचा जाणे ना कोई धर्म सनातन, सति सतिवादी भेव कोए ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत ओस दी आत्म, परमात्म इक्को नज़री आईआ। जिन्हां किरपा करी भेव खोल्लया बातन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जीव जंत सारे आखण, बिन भगतां अन्दर वड़ के दरस कोए ना पाईआ। गुरमुख उतरे साचे घाटन, घाटा पिछला पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। बेशक छड्डया पिच्छे घविंड, घनकपुर वासी भुल्ल कदे ना जाइंदा। जिस दा लेखा लोक परलोक दो जहान सागर सिन्ध, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश नव नौ चार खोज खुजाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर करोड़ तेतीसा सुरप्त राजा इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी कार कमाइंदा। जिस दी धार डूंग्घी सागर सिन्ध, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां जाम प्याइंदा। जिस दी गुर अवतार

❋

❋

पीर पैगम्बर शब्द अनादी बिंद, सो सति सतिवादी साचा हुक्म वरताइंदा। जिस दा नाम निधान नित नवित्त घर घर वज्जे साची किंग, किंगरे किंगरे मृदंग इक्को नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार कराइंदा । पार कराए अन्दर प्यार, प्रीती सतिगुर सच्चे भाईआ। राज नरायण इक दो लेखा तिन्न चार, चौहां खेल इक्को घर वखाईआ । जिस मंज़ल बैठे आप निरँकार, तिस मन्दिर देवे माण वड्याईआ। घर दीवा बाती जगे इक अपार, नूर करे रुशनाईआ। साचा साथी हरि जू मिल्या मददगार, लोकमात दया कमाईआ। पिच्छे बणया रिहा बाढी दा यार, अग्गे पुरख अकाल हो के होए सहाईआ। खेले खेल अवल्लड़ी चाल, जीव जंत समझ सके कोए ना राईआ। राज नरायण बणया विच दलाल, सौदा साचे हट्ट कराईआ। अग्गे वेखणा खेल कमाल, हरि करता आपणा भेव दए जणाईआ। भगत जन वेखे साचे लाल, लालन आपणी गोद उठाईआ। जन्म जन्म कर्म कर्म दे विछड़े भाल, वरन बरन विच्चों बाहर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत वछल इक रघुराईआ। भगत वछल इक रघुपत रघुनाथ, अनाथां दया कमाइंदा। साची सखीआं देवे साथ, काहन आपणी सेव कमाइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे गले लगाइंदा । अन्तर बाहर पुछे वात, वातावरन सब दा वेख वखाइंदा। जन भगतां सञ्झ सवेर इक्को इक वखाए प्रभात, प्रभाती आपणा रंग रंगाइंदा। घर मेला कमलापात, पतिपरमेश्वर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दी दात, नाम निरँकार झोली पाइंदा। नाम निधाना गाउणा एक, अकल कलधारी आप समझाईआ । पतिपरमेश्वर साची टेक, जन भगतां इक्को इक समझाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, पंज तत ना होए हल्काईआ। अन्दर वड़ के दस्से भेत, काया मन्दिर चढ़ के ख़ुशी वखाईआ। आत्म सुहाए सुहञ्जणी सेज, खटीआ इक्को इक वड्याईआ। दरस दिखाए नेतन नेत, निज नेत्र नज़री आईआ। रुत्त बसन्ती मौले गुरमुख तेरी चेत, सुरती चेतन आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सज्जणां मित्रां देवे आप ज्ञान, अज्ञानता विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।

२४ चेत २०२१ बिक्रमी अवतार सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर उतर प्रदेश

ऐराप्त कहे मोहे मिल्या आराम, अगली पिछली मुक्की जुदाईआ। रतनां विच्चों रतन होया परवान, परवानगी दिती बेपरवाहीआ। चरण छोह श्री भगवान, नेत्र नैण ख़ुशी मनाईआ। दरस कर शाह सुल्तान, संसा रोग ल्या मिटाईआ। नर हरि मिल्या नौजवान,

❋

❋

निरवैर पुरख बेपरवाहीआ। नज़री आया वाली दो जहान, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। मेरा पूरब लेखा कर परवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गज कहे मेरी आसा पूर, पतिपरमेश्वर होया सहाईआ। जन्म जन्म दा पैंडा मुकया दूर, पन्ध रहिण कोए ना पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दिस्सया हाज़र हज़ूर, हज़रत इक्को नूरो नूर ख़ुदाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता गढ़ तुटा ग़रूर, साची रीती पतित पुनीती चरण प्रीती इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। फ़ील कहे मोहे चढ़या चाउ, गृह वज्जी सच वधाईआ। दरस पाया अगम्म अथाहो, बेपरवाह नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा दो जहान पसाओ, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा रंग रंगाईआ। निहचल देवणहारा साचा थाउँ, महल अटल इक्को इक वखाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल चरण कँवल सीस जगदीश धरया पाउं, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला जलवा नूर इक ख़ुदाईआ। नित नवित्त नरायण करनहार सच न्याउँ, शाह पातशाह शहिनशाह पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीस मेरे चरण छुहाईआ। चरण सोहया उपर सीस, नेत्र नैण अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। मिल्या मेल प्रभ जगदीश, जगदीश्र रंग वखाईआ। जुग चौकड़ी रखदा रिहा उडीक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। कवण वेला परम पुरख परमेश्वर बख्शे इक प्रीत, साची रीत दए जणाईआ। पंज तत काया माटी करे ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई पुरख समरथ, आदि जुगादि दया कमाइंदा। झोली पाए हकीकत हक़, लाशरीक वेख वखाइंदा। अन्तर देवे ब्रह्म मति, विद्या सति सति पढ़ाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वखाइंदा। दर घर साचा वेख्या अगम्म, अन्तर वज्जी वधाईआ। साहिब सतिगुर बेड़ा दित्ता बन्न्ह, डुब्बदा पाथर पार कराईआ । घर प्रकाश कराया चन्न, निरगुण नूर चन्द रुशनाईआ। जग नेत्र होए अन्न्ह, लोचन इक्को मिली वड्याईआ। पूरी मनसा होई मन, ममता मोह चुकाईआ। कर निमस्कार करां धन्न धन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हथ्थ टिकाए साहिब सुल्तान, हरि करता वड वड्याईआ। जिस नूं मिलयां उपजे इक ज्ञान, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। सति धर्म दा दस्से सच निशान, निशाना आपणे हथ्थ झुलाईआ। जिस नूं सजदा करे ज़िमीं असमान, लोक परलोक चौदां तबक बैठे नैण शरमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी मन्नण आण, सीस सके ना कोए उठाईआ । ओस प्रभू पूरब लेखा वेख्या आण, अनभव आपणी

❋

❋

धार बंधाईआ। मैं बाली बुध अंजाण, समझ सोच रखां ना राईआ। मस्ती विच हो हैरान, पंज तत सेवा सच्ची कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। फ़ील कहे मैं मस्त हाथी, हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दी ज़ात किसे ना जाती, जानणहारा इक्को इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा बणे साथी, पतिपरमेश्वर नाउँ धराइंदा। निरगुण सरगुण मिले कमलापाती, आत्म परमात्म आप प्रनाइंदा । निर्धन सरधन देवे दाती, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे गुरदेव, सच स्वामी वड वड्याईआ। दाता दानी अलख अभेव, अगम्म अथाह सार कोए ना पाईआ। कथनी कथ ना सके कोई रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। जन्म कर्म दा लेखा देवे अगम्मी मेव, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ऐराप्त कहे मोहे आई याद, याददाशत आपणी फेर बणाईआ। किस कारण सुणी मेरी फ़रयाद, मेहरवान दया कमाईआ। मेरे अन्तर वज्जा नाद, धुन राग समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई धुरदरगाही, दर साचे दया कमाइंदा। निरवैर हो के बणया जगत मलाही, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। साची अनभव दए सलाही, सोहणी गुफ़तार नाल समझाइंदा। निउँ निउँ लागो इस दे पाईं, चरण कँवल इक वखाइंदा। जिस दा खेल जल थल अस्गाही, महीअल आपणा रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी ग़रीब निमाणयां पकड़े बांहीं, निर्धन साची गोद उठाइंदा । जन भगतां देवे सिर ते छाईं, समरथ आपणी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म जिस ने खेल रचाई, लख चुरासी अन्दर प्रभ डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। गज कहे नमो देव स्वामी, साहिब सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जिस दी जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर कथनी कथ गौण कहाणी, धुर संदेसा राग सुणाईआ। जिस दी सिफ्त करे चारे खाणी, चारे बाणी मेल मिलाईआ। सो ठाकर स्वामी घट घट बणया जाण जाणी, भेव अभेदा अछल अछेदा रिहा खुल्हाईआ। सच सिँघासण प्रभ अबिनाशन बैठा शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस देवे पद निरबाणी, घर इक्को इक वखाईआ। घर वेख्या पारब्रह्म, वज्जे सच वधाईआ। ना कोई कांड ना कोई कर्म, निहकर्मी आपणी खेल खलाईआ। ना कोई मरन ना कोई जन्म, मात गर्भ ना कोए टिकाईआ। ना कोई संसा ना कोई भरम, रोग सोग नेड़ कोए ना आईआ। इक्को बख्शे साची सरन, सरनगति इक अख्वाईआ। सच महिराबे आया चढ़न, नाम ख़ुमारी कोल रखाईआ। सन्त सुहेले आया वरन, बेअन्त आपणा वेस वटाईआ । दो जहान जिस दा नाम निधान ढोला पढ़न, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ।

❋

❋

विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सरनी पढ़न, मस्तक टिक्का धूढ़ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। फील कहे मेरी वेखो चर्चा, जुग चौकड़ी समझ किसे ना पाईआ। गुरमुख मारया मस्तक बरछा, पिछली कहाणी अक्खां अग्गे नज़री आईआ। ना कोई रोग ना कोई हरखा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । बरछा लग्गा तिक्खा घाउ, गोबिन्द ध्यान लगाईआ। नमो कर चरण कँवल वेख्या इक्को थाउँ, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। तूं दाता बेपरवाहो, बेअन्त तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी पिता माउँ, मेहरवान अख्वाईआ। एथे ओथे करें सच न्याउँ, अदालत इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, सच तेरी सरनाईआ । घाउ खा के करे ध्यान, अन्तर मंग मंगाईआ। तूं दाता दानी मेहरवान, सूरबीर अख्वाईआ। मैं बलहीण नादान, हँकार रूप वटाईआ। मदि मस्ती विच शैतान, शरअ नाल लड़ाईआ। तुध बिन सहाई कोई ना दिसे विच जहान, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। फ़ील मंगी अन्तर मंग, बिन रसना जिह्वा बोल सुणाईआ। गोबिन्द सूरा चढ़ तुरंग, वेखे चाईं चाईंआ। तेरी अन्तिम पूरी होए उमंग, आसा तेरे नाल रखाईआ। मेरे नाल होवे मेरा साहिब सरबँग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। तेरी नंगी होण ना देवे कंड, चरण कँवल उपर लए टिकाईआ। अन्तर आत्म देवे इक अनन्द, पुरी अनन्द वाला सच्चा माहीआ। जुग जन्म दी पिछली अग्गे लवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वाईआ। दिवस रैण चलदयां फिरदयां देवे ठंड, सांतक सति सति वरताईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत वेखणे नूरी चन्द, जिन्हां अन्दर निरगुण जोत करी रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहान भगत भगवान बणया संग, नाता सके कोए तुड़ाईआ। मिले वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ख़ुशीआं गीत सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । फ़ील कहे मेरी गई हउमे, ममता मूल रहिण ना पाईआ। एह लेख लिखाया सतिगुर नौवें, गोबिन्द लेखा दए जणाईआ। धुर दा लेखा जाणे कवणे, अगम्म अथाह बेपरवाह समझ ना किसे जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत भरमे फिरदे अवणे गवणे, अण्डज जेरज सेत्ज उत्भुज फेरा पाईआ । लेख चुकाया दुष्ट दमने, दामनगीर हो के दया कमाईआ। लहिणा देणा मुकाया हरिसंगत साम्हणे, समझ आपणे नाल मिलाईआ। कोई भेव ना पावे मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत ब्राह्मणे, ग्रन्थी पन्थी धार हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। चुका लेखा विच मात, सच दुआर मिले वड्याईआ। लेखा लिख्या कलम दवात, छाह शहादत दए भुगताईआ। साहिब सतिगुर दर्शन पाया साख्यात, सख़ी सरवर इक्को नज़री

❋

❋

आईआ। अग्गे वासते जन्म मरन विच्चों होया आज़ाद, जूनी जून ना कोए भवाईआ। खेड़ा वसया तन होया बरबाद, अन्तर आत्म घर महकाईआ। चरण कँवल लग्ग धुर दा आया इक स्वाद, रसना रस समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दित्ता मुकाईआ। फ़ील कहे मेरे सच स्वामी, दर तेरे सच अरज़ोईआ । लख चुरासी घट घट अन्तरजामी, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। भगत वछल साहिब सुल्तानी, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरी लोकमात दिसण निशानी, निशाना तेरा नाउँ हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। फ़ील कहे तूं साहिब फ़ाज़ल, रहमत तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दा आदल, अदालत इक्को इक वखाईआ। जन्म कर्म करें तबादल, बदली आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरे संग पार कराउणा मेरा महावत, जिसदी अदावत गोबिन्द नाल नज़री आईआ। दर दरबार अग्गे हो के देवे विच ज़मानत, सफ़ारश तेरा नाम रखाईआ । तूं साहिब सतिगुर सही सलामत, आदि पुरख तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होणा सहाईआ। साहिब सतिगुर निरगुण धार तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। जुग चौकड़ी आदि जुगादि नित नवित्त वेखे सच सुच, घट घट अन्तर बाहर खोज खुजाइंदा। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के सुरती शब्दी लए पुच्छ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। सजदा सीस झुकाया चरण कँवल झुक, नेत्र नैण नैण ध्यान लगाइंदा। तेरा पैंडा गया मुक्क, संगी साथी पार कराइंदा। धन्न वड्याई साचे गुरमुख गुरसिख, जो तेरा पिछला मेल कराइंदा। लहिणा देणा मातलोक विच्चों गया चुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लहिणा देणा चुक्कया जग्ग, जग जीवणदाता आप मुकाईआ। जन्म कर्म दी तृष्ना मिटी अग्ग, ततव तत ना कोए तपाईआ। आवण जावण पार किनारा पन्ध मुकाया हद्द, हदूद आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। फ़ील कहे मैं तोड़ां फ़सील, फ़ैसला हुक्मे अन्दर रसाईआ। अन्दरों मेरी गोबिन्द नाल दलील, बाहरों कूड़ करां लड़ाईआ। हुण बणया इक वकील, वकालत साची विच फ़ैसला हक़ सुणाईआ। चौथे जुग मेरी अन्तिम इक अपील, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, दर ठांडा नज़री आईआ। गज कहे मेरे सुहाए पैर, चौथे जुग चौंह मिली वड्याईआ। जिस दी कोई ना जाणे लहर, लहर विच्चों धार नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण सच सिँघासण बहि के दो जहानां करी सैर, लोकमात आपणी खेल वखाईआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां उते करी मेहर, आसण सिँघासण सोहणा आप सुहाईआ। दूर दुराडा चल के आया नेरन नेर, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आर पार किनारा आपणा पन्ध मुकाईआ।

❋

❋

पूरब लहिणा पिछला लेखा मेरा दित्ता नबेड़, झगड़ा झेड़ा अग्गे ना कोए जणाईआ। अन्दरे अन्दर चरण कँवल मैं ढहि ढहि होया ढेर, ढेरी आपणी ख़ाक जणाईआ। शरन तक्की शहिनशाह इक्को शेर, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जिस जुग चौकड़ी गेड़ा दित्ता गेड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्मे विच फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि लहिणा देणा देवे थाउँ थाईंआ।