पुस्तकालयभाग १६

२५ चेत २०२१ बिक्रमी बाल्मीक दी कुटीआ उते बिठूर कानपुर उतर प्रदेश

पंडत कवण साचा चरणामित, मित्र श्री भगवान मिलाईआ। निरन्तर ब्रह्म करे हित, माया पर्दा परे हटाईआ। दिब नेत्र आए दिस, निरगुण निरँकार निराकार जोत रुशनाईआ। बाल्मीक जो लगावे खिच, धुन आत्मक राग सुणाईआ। धाम वखाए अवल्लड़ा अनडिठ, जग नेत्र नज़र ना आईआ। सति विद्या किथों लई सिख, कवण करे पढ़ाईआ। कवण कहे कलम छाही काग़ज़ लेख लिख, धुर दा हुक्म फ़रमाण इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरणामित इक्को दर रखाईआ। चरणामित कवण सति, शंकर पिण्डी कवण वड्याईआ। किस बिध उपजे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या सच पढ़ाईआ। लेखा मुके ततव तत, वासतक वस्तू इक्को नज़री आईआ। मिले मेल पुरख समरथ, श्री भगवान जोड़ जुड़ाईआ। बाल्मीक जिस दी चरणी गया ढट्ठ, सीस जगदीश झुकाईआ। सो भूमका अस्थान साचा गृह देणा दस्स, मन्दिर कवण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण चरणोदक कवण रूप वटाईआ। चरण चरणोदक किसे हथ्थ ना आवे पंडत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार कुण्ट चारे खाणी ध्यान लगाईआ। कोटां विच्चों भगत भगवान दर बणे मंगत, आपणी इच्छया झोली अग्गे डाहीआ। किरपा करे साहिब सूरा सरबँगत, सति सतिवादी दया कमाईआ। निरगुण निरँकार सरगुण अंगीकार कार अंगत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत काया चोली नाम निधान चाढ़्ह रंगत, अमृत रस अन्तर जाम प्याईआ। मानुष मानुख मानव बणाए बणतर, घर सच देवे वड्याईआ। सच चरणोदक चरणामित निज घर प्याए आप निरन्तर, झिरना इक्को इक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चरणामित इक वखाईआ । चरणामित नज़र ना आवे जगत कटोरे, गढ़वा ख़ुशी ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां श्री भगवान आप वरताए भोरे भोरे, थोड़ा थोड़ा मुख अन्तर जाम प्याईआ। जिन्हां पीता तिन्नां आपे बौहड़े, काया मन्दिर अन्दर साढे तिन्न हथ्थ ख़ुशी मनाईआ । बाल्मीक बटवारा वर इक्को लोड़े, नेत्र नैण अक्ख ध्यान लगाईआ। अन्त काल कल काती कोई ना बौहड़े, सगला संग ना कोए निभाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरणामित चरणोदक आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा चरणामित पंडत जी देणा दस्स, कवण सच सच वरताईआ। जिस दे पीत्तयां मन वासना होवे वस, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ । काया मन्दिर अन्दर निरगुण जोत होवे प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाईआ। जन्म कर्म दी पूरब पूरी होवे आस, तृष्ना कूड़ी दए चुकाईआ। जिस दवारे बाल्मीक होया दासी दास, बजवाड़ा आपणा सीस निवाईआ। सो जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभ वेखणहार प्रभास, डूंग्घी कन्दर खोज खुजाईआ। लेखा जाणे चोटी पर्बत उते कैलाश, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा आप चुकाईआ। विष्न हो के विश्व करे तलाश, चार कुण्ट दहि दिशा दो जहानां खोज खुजाईआ। हरि का चरणामित कोई प्याए ना विच ग्लास, कटोरा नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा जिन्हां आप देवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी रूप दए बणाईआ। इक चरणामित पीण दी सभनां रखी आस, बिन भगतां लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। साची पूंजी धुर दी रास, परम पुरख पुरखोतम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सद आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरणामित आपणा आप बणाईआ । पंडत जी दस्सो की अमृत रस, चरणामित कवण वड्याईआ। कवण मार्ग देवे दस्स, राह साचा इक समझाईआ। मिले मेल पुरख समरथ, महिमा अकथ दए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान गुर अवतार जिस दा गाउँदे जस, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान दूर दुराडा नेरन नेरा घर साचे आवे नस्स, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। गल्लां बातां दी नहीं कोई गाथ, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। अन्दर वड़ के वेखो मार झात, की अमृत रस तुहाढ्ढे निझर झिरना झिर झिर आपणा इष्ट पकाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह के वेखो ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। पढ़यां उह ना आवे स्वाद, अन्दर वड़यां सति सरूप समाईआ। सो पंडत जो पारब्रह्म विच होए विस्माद, ब्रह्म विस्मादी रूप समाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि, नाद अनादी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत साचा इक्को इक मंग मंगाईआ। पंडत जी की तुसां अमृत पीता, चुल्ली हथ्थां उते टिकाईआ। तन मन होया ठांडा सीता, पंज तत अग्ग ना कोए जलाईआ। की आया ज्ञान बिन पढ़यां अठारां ध्याए गीता, राम कृष्ना सनमुख नज़री आईआ। की मिट्ठा होया कौड़ा रीठा, सच मिठास इक्को तत भराईआ। की लेखा चुक्कया नीचां ऊँचां, ज़ात अज़ात लेखा दित्ता गंवाईआ। जिस अमृत रस नाम निधान सच दवारयों पीता, सो पतित पापी पुनीत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग चरणामित धुर दा आप वरताईआ। पंडत जी अमृत वस्तू की, कवण देवे वरताईआ। जिस नाल निर्मल होवे जी, जीव आत्मा भेव रहिण कोए ना पाईआ। लेखा चुके साढे तिन्न हथ्थ

❋

❋

सीं, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। बटवारा बजवाड़ा बाल्मीक फेर ओसे दा अधीन, जिस मस्कीन दित्ता बणाईआ । धुर दे पंडत कोलों पढ़ो ताअलीम, विद्या इक्को दए समझाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह दो जहानां वाली वखाए आपणा निरगुण नूर सच सीन, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जिस दा फ़रमाण हुक्म चौदां लोक त्रैभवन चले लख चुरासी जीव जंत अधीन, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरणामित चुली दिसे अनमुल्ली, जिस दी कीमत किसे ना पाईआ। पंडत जी चरणामित किस नूं वरताया, पीवणहार कवण अख्वाईआ। जे अन्तर अक्ख है वेखो खोल्ह नज़ारा, की कुछ साम्हणे नज़री आईआ। जिस दे पिच्छे बाल्मीक रुल्लया विच उजाड़ां, सो ठोकर नाम लगाईआ। जिस राम दा नाम कीता उज्यारा, लेखा लिख के शहादत दिती गवाहीआ। तिस राम दा अन्त ना पारावारा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल न्यारा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। चारे वेदां दए सहारा, पुराण अठारां करे उज्यारा, गीता ज्ञान अट्ठ दस जोड़ जुड़ाईआ। साची सखीआं वेख आखाड़ा, दो जहानां मंगलाचारा, मण्डल रास इक रचाईआ। वेखणहारा गंगा किनारा, बख्शणहारा चरणामित साचा ठंडी ठारा, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। पंडत जी गढ़वी करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस दा आदि जुगादी तीर्थ तट सरोवर धुर दा सच भण्डार, गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी धार चलाईआ। सो करता पुरख करनेहारा खेल करे करतार, काहन घनईया राम रमईया निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। साचा जाम मीत प्यार पिलावणहार, रस इक्को इक वखाईआ। तिस दा नेत्र नैण अक्ख करो दरस दीदार, सनमुख हो के रिहा समझाईआ। जगत विद्या वसे बाहर, भगत विद्या इक समझाईआ। जिस धार विच्चों निरअक्खर साचे कर प्यार, बाल्मीक आपणी कलम चलाईआ। सो बाल्मीक कलयुग विच करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। एह मेरा ओहो यार, जो जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओसे दा सच्चा भण्डार, जिस नूं कोटन कोटि पंडत पांधे रहे वरताईआ। पर अब ना कोई पीवणहार, अमृत पी अमर रूप ना कोए वटाईआ। शंकर नैण रिहा उग्घाड़, आपणी त्रिशूल हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चरणामित इक्को घर वखाईआ। चरणामित अन्दर वसे भगवान, जल साचा रिहा सुणाईआ। इस दी करो पछाण, पंडत जी आपणा ध्यान लगाईआ। फेर देवो फ़रमाण, हुक्म संदेसा इक सुणाईआ। धुर दा वेख खेल महान, महाबली आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छणहारा सच दर, जिस घर बहि के अमृत जल जन भगत पीवण चाईं चाईंआ।

❋

❋

साची सीता वखाई सुरती, साचे राम नाल प्रनाईआ। जिस दा रूप अकाल मूर्ती, सति सरूप समाईआ। आसा मनसा सर्ब पूरती, भरतम्बर वेख वखाईआ। वास चुके नेड़ दूरती, गंगा आर पार किनारा इक्को घाट नज़री आईआ। ओस दी साचा राम करे सच महूरती, मुश्किल पिछली हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। सीता मन्दिर देणा वखाल, जिस अन्तर इक्को जोत होवे रुशनाईआ। एहदे नाल राम वसे दीन दयाल, सोहणा आपणा जोड़ जुड़ाईआ। बेशक बाहरों कटदा फिरे बनबास, पंज तत काया माटी दुखदाई नज़री आईआ। अन्दरों करे साची संभाल, बण प्रीतम बेपरवाहीआ। क्या कोई समझे लव कुश किस दे बाल, बाल्मीक बजवाड़ा दए गवाहीआ। कवण करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कवण जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रखे संभाल, आपणी गोद उठाईआ। किस बिध अमृत सति जाम दए प्याल, सोहणा रंग रंगाईआ। सो पंडत जी मन्दिर देणा वखाल, जिस अन्दर सीता सोहणा रूप वटाईआ। सीता नज़री आए सति, सति सतिवाद विच बैठी आसण लाईआ। इक्को राम रही जप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ । नाले बनबास नाले तप, दोवें रंग वखाईआ। नाले बाल्मीक सिर उते रखे हथ्थ, सगला संग निभाईआ। नाल प्रभ मिलण दी खोल्ही अक्ख, अन्तर दर्शन पाईआ। बाहरों सारे रहे दस्स, साचा भेव ना कोए खुल्हाईआ। उह सीता मइया सब दे अन्दर रही वस, जेहड़ी सीता साचे राम प्रनाईआ। उस दा लेखा कदे ना मुक्के तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश साचा जोड़ जुड़ाईआ। सो मन्दिर ख़ुशीआं नाल देणा दस्स, वेखीए चाईं चाईंआ। मन्दिर उह ना दस्सणा जिस विच्चों सीता जाए नट्ठ, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दे पिच्छे राम होवे बेबस, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस रावण सत्थर दित्ता घत्त, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर वेखे बेपरवाहीआ। सीता मन्दिर वखाउणा सोहणा, सोहणी बणत बणाईआ । जिथ्थे ना हस्सणा ना रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए रखाईआ। ना बिस्तर ना सेजे सौणा, आलस निंद्रा ना कोए वड्याईआ। ना गीत ना छन्द गाउणा, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। जिस मन्दिर अन्दर परम पुरख परमात्म अन्तर दरस पाउणा, सीता ख़ुशीआं रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखण आया उह दा, जिस घर सीता सवाणी बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। सीता मन्दिर किडा चंगा, पंडत जी कवण दए वखाईआ। जिस दे वैराग अन्दर रोंदी फिर दी गंगा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिस दा राम छड्डया संगा, नाता तुट्टया संगी लोकाईआ। बिन राम सीता उह ना आवे अनन्दा, जो अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस घर बिन तेल बाती दीआ जगाए अगम्मी चन्दा, अट्ठे पहर होए रुशनाईआ। कूड़े किरकट नाल कदी ना होवे गंदा, जगत वासना अन्दर वेखण कोए ना पाईआ। ओथे ना

❋

❋

कोई सिँघासण ना कोई पलँघ ना कोई खटीआ ना कोई मंजा, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। शब्द अनाद धुन वज्जे मृदंगा, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। जिस मन्दिर नूं कोटन कोटि लभ्भदे फिरदे विच ब्रह्मण्डा, जीव जंत साध सन्त बैठे ध्यान लगाईआ। सो मन्दिर वखाउणा जिथ्थे वड़दयां कोई ना आवे संगा, सनमुख साख्यात सीता राम दोवें नज़री आईआ। बाल्मीक अन्दरों रिहा गा, ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। प्रभू कीता कौल रिहा निभा, पूरब लेखा भुल्ल ना जाईआ। एन्हां कोलों मैनूं भगत ल्या बणा, आपणी गोद उठाईआ। रविदास नाल जोड़ जुड़ा, देवे माण वड्याईआ। पिछला चेता दए करा, चेतन रूप वखाईआ। एसे कारण करता गया आ, गृह मन्दिर घर वेखे नैण उठाईआ। जिस दी आसा रख चरण भरवासा गया तका, सो साहिब होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बाल्मीक तेरी करे भाल, पाल सिँघ सरन रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ एथों दूर, फ़ासला सच रिहा समझाईआ। कलयुग विच साढे तिन्न हथ्थ एसे कारण होया मंज़ूर, मज़दूरी पिछली झोली पाईआ। जिस सिँघासण उपर साहिब हाज़र हज़ूर, ढाई बालिशत इस तों पिच्छे दए वड्याईआ। इस धाम ते ढाई गिट्ठां अग्गे झुक के अक्खां विच्चों नीर वहाए नूर, बिहबल हो के अन्तर कुरलाईआ। मेरी जोदड़ी करनी मंज़ूर, चरण कँवल बख्शणी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रविदास संग पूरी कीती आस, आसा विच्चों साढे तिन्न हथ्थ दी रविदास चुमारा दए गवाहीआ।

२५ चेत २०२१ बिक्रमी सतवन्त कौर दे गृह शास्त्री नगर कानपुर उतर प्रदेश

जन भगत कहे मैं आराध्या इक, एकँकार ध्यान लगाईआ। जिस आपणा लेखा मेरे अन्तर दित्ता लिख, काग़ज़ कलम छाही संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण ओहो रूप आए दिस, सति सरूप नज़री आईआ। आत्म परमात्म करे साचा हित, प्रीती इक्को इक वखाईआ। जन्म कर्म भरम भउ कूड़ी क्रिया लेखा लए नजिठ, वड दाता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत जो सुता दे कर पिठ, गुरमुखां सनमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा तराईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी साची मस्ती, नाम ख़ुमारी इक्को नज़री आईआ। सदा सदा सद नज़री आए तेरी हस्ती, घट घट आपणा डेरा लाईआ। आदि जुगादि चढ़ी रहे मस्ती, सच मतिवाला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी इक वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरा नगारा, घर नव निध वज्जे वधाईआ। नाता छुट्टे सर्ब संसारा, सगली चिन्त गंवाईआ। निज नेत्र नैण दीदारा, दरस हरस सर्ब गंवाईआ।

❋

❋

गृह दीपक जोत उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सति मिलण दा सच प्यारा, प्रीतम प्रीती इक दृढ़ाईआ। मन्दिर सुहाए महल मनारा, निहचल नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहार आप अख्वाईआ। जन भगत कहे की तेरी सिफ्त, सच सालाही कहिण कुछ ना पाईआ। कोई ना जाणे तेरी निसबत, आदि जुगादि जुग चौकड़ी समझ ना कोए रखाईआ। तेरा लेखा सदा सदा इलबत्त, लोक परलोक तेरा नूर नज़री आईआ। सच स्वामी जन भगतां करे इक मुहब्बत, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे हर घट, गृह गृह झोली पाईआ। हरी भगत कहे मेरे भगवन्त, तेरी भगती समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी कर कर थक्के साध सन्त, जीव जंत भज्जण वाहो दाहीआ। किसे हथ्थ ना आवे मणीआ मंत, मन्त्र सति ना कोए समझाईआ। रूप अनूप तेरे वेख अनन्त, अगणत सके ना कोए गणाईआ। भरमे भुल्ला जगत संसार कुकर्मी जंत, निहकर्मी तेरा नेहों ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दिती दृढ़ाईआ। श्री भगवान भेव खोल्ह, जन भगत दए समझाईआ। जुग चौकड़ी तोलां साचा तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। साचे सन्तां सज्जण बण के वसां कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। अन्दर वड़ वजावां ढोल, सुत्तयां आप उठाईआ। अमृत रस प्यावां पौहल, जाम नाम हथ्थ उठाईआ। उलटा कर के नाभ कौल, झिरना इक्को सति झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे आप सहाईआ। जन भगत कहे तेरा अमृत पीवे कौण, समझ विच किसे ना आईआ। साध सन्त चार कुण्ट दहि दिशा भौण, दिवस रैण मन वासना नाल रलाईआ। तीर्थ तट किनार जो जा जा नहौण, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। र्मिगशाला जो सेजे सौण, धूढ़ी तन तपाईआ । सीस भस्म जो फड़ फड़ पौण, ख़ाकी ख़ाक रूप वटाईआ। रागां नादां अन्दर जो गाण, ताल तलवाड़े जो रहे वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरा संग सके ना कोए निभाईआ। पारब्रह्म कहे मेरा लेखा सच्च, सति सति समझाईआ। जन भगतां मिलां हस्स हस्स, नित नवित्त फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी देवां वथ, नाम अमोलक इक वरताईआ। हिरदे अन्दर आपे वस, हस्ती आपणे नाल रखाईआ। अमृत आत्म साचा झट्ट, सच सरोवर दयां भराईआ । सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, नाम वणजारा वंड वंडाईआ। आत्म सेजा बैठ सुहञ्जणी खाट, सिँघासण इक्को रंग रंगाईआ। भाग लगा काया माट, काची माटी दयां वड्याईआ। सदा सुहेला बण के वसां साथ, सगला संग निभाईआ। जिन्हां सुणावां आपणी गाथ, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। तिन्हां एथे ओथे बणां माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। पकड़ चढ़ावां साचे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणे मिलण दी अन्तर आपे दस्सां जाच, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। साची

❋

❋

सेजा कर के भोग बिलास, नारी कन्त रूप वटाईआ। जन्म जन्म दी पूरी आस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे संग रखाईआ। जन भगत कहे की तेरा रंग, जग नेत्र नज़र नहीं आइंदा। कवण सेजा सोहे पलँघ, सच सिँघासण कवण डेरा लाइंदा। कवण नाम वज्जे मृदंग, कवण नाद अल्हाइंदा। कवण प्रेम दए अनन्द, कवण आपणा संग वखाइंदा। कवण ढोला गाए छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर भिखक मंग मंगाइंदा। मेरा ढोला सोहँ सो, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां आप जणाईआ। सृष्ट सबाई नालों करे निरमोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ । कूड़ी क्रिया लवे खोह, सच सुच झोली दए भराईआ। कर प्रकाश अन्तर लो, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। धुर दा ढोआ देवे ढो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए उठाईआ। जन भगत कहे की तेरा गीत, मेरी समझ विच ना आईआ। मैं सुण सुण थक्का मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ दर दर फेरा पाईआ। तेरी कोई ना जाणे अचरज रीत, रीतीवान पड़दा ना कोए उठाईआ। सारे कहिण प्रभ दा खेल सदा अनडीठ, वेखण विच कदे ना आईआ। जो जन करे चरण प्रीत, तिस देवे माण वड्याईआ। कर किरपा स्वामी बख्शे इक हदीस, हज़रत सच कर पढ़ाईआ। हउँ बाल याणा नीकन नीक, नीचों नीच रिहा वखाईआ। काया चोली चाढ़्ह रंग मजीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। मेरी नंगी ना होवे पीठ, पुश्त पनाह तेरा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन तेरी तकाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत सरन लैणी तक्क, ओट इक्को इक रखाईआ। सब दी झोली पावां हक़, हकीकत विच्चों खोज खुजाईआ। झूठी प्रीत ला ना जाणा नस्स, भज्जयां मार्ग हथ्थ ना कोए आईआ। किरपा करे पुरख समरथ, दो जहान दए वड्याईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, घर दरस सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा मिल के गाउँदे एहो जस, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा नूर आपणा नूर दरसाईआ। जन भगत कहे वड्डा छोटा एह तेरा कम्म, मेरी समझ विच ना आईआ। तेरी वड्याई तूं हैं प्रभू धन्न, धन्न तेरी शरनाईआ। मैं बाला नढ्ढा नूरी तेरा चन्न, तूं चांदना बेपरवाहीआ। मैं नित नवित्त तेरा भाणा रिहा मन्न, तूं सद आपणे भाणे विच समाईआ। मेरा वसेरा छप्परी छन्न, तेरा महल अटल सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। तूं मेरा जननी जन, हउँ पूत सपूत दर ठांडा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। तूं पूत सपूत मेरा जग, श्री भगवान सच समझाइंदा। मैं वसां उपर शाह रग, घर साचे डेरा लाइंदा। तेरा गुरमुख कर के हज्ज, आपणी हाजत पूर कराइंदा। जगत दुआर सारे तज, तख्त तेरा इक वडियाइंदा । मैं दर्शन करां रज्ज,

❋

❋

नित लोचण तेरे नाल मिलाइंदा । तेरे अन्दर आपणा पर्दा कज, पंज तत काया ओढण इक सुहाइंदा। तुध बिन मेरा देवे ना कोई साथ, संगी संग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। भगत कहे तूं मेरा बाप, पिता इक्को इक अख्वाईआ। बिन रसना जिह्वा करां जाप, बिन पढ़यां होवे पढ़ाईआ। निज नेत्र वेखां तेरा प्रताप, अगम्म अथाह तेरा नूर नज़री आईआ। संसा रोग ना कोए संताप, चिन्ता दु:ख ना कोए जणाईआ। धन्न वड्याई जागे मेरे भाग, पूरब लहिणा झोली पाईआ। नाम अमोलक दिती दात, वस्त आपणी आप वरताईआ। चरण प्रीत बद्धा नात, बिधाता आपणा संग वखाईआ। तूं बैठा रहें इकांत, मैं वेखां चाईं चाईंआ। बिन तेरी किरपा तेरी समझ आए किसे ना बात, सोच सके कोई ना राईआ। जिन्हां बख्शें आप नजात, समरथ पुरख हो सहाईआ। तिन्हां गुरमुखां पूरी होवे आस, आस असल नाल मिलाईआ । कोटन कोटि कोटां विच्चों हरिजन विरले नाल करें मिलाप, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत बणाएं सज्जण साक, नाता सगला जगत तुड़ाईआ। महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा रख डूंग्घा खात, जुग चौकड़ी खाते आपणे विच समाईआ।

२५ चेत २०२१ बिक्रमी बीबी भगवन्ती दे गृह शास्त्री नगर कानपुर उतर प्रदेश

जन भगत कहे मेरा इष्ट भगवान, दूजा देव ना कोए मनाईआ। जो अन्तर आत्म देवे सच ज्ञान, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। निर्मल दीआ जोत जगाए महान, तेल बाती ना कोए रखाईआ। अमृत रस प्याए जाम, निझर झिरना इक झिराईआ। कूड़ी क्रिया मेटे शैतान, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। सच मन्दिर सुहाए मकान, घर घर विच सोभा पाईआ । स्वच्छ सरूपी दर्शन देवे आण, सति स्वामी नज़री आईआ। धुर दा शब्द सुणाए नाद धुन्कान, अनहद रागी राग अल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देवे माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे मेरा भगत प्यार, लख चुरासी समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी पावां सार, नित नवित्त वेख वखाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, धुर दा नाम करां पढ़ाईआ। दीना बंधप हो के दीन दयाल, दर घर साचा वेख वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। जन भगत कहे मेरा भगवन्त, बिन भगवन दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म सति सतिवादी धुर दा कन्त, नर हरि नरायण इक्को इक अख्वाईआ । जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत बणाए बणत, साध सन्त दए समझाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद महिमा सुणाए अगणत, खाणी बाणी आपणा

❋

❋

राग अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता गढ़ तोड़े हउमें हंगत, सच सुच इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे होए सहाईआ। श्री भगवान कहे मेरा भगत सज्जण, दो जहानां विच्चों इक्को नज़री आइंदा। चरण धूढ़ी करे सच्चा मजन, सच सरोवर इक्को नहा नहा ख़ुशी रखाइंदा। दिवस रैण अट्ठे पहर रहे मग्न, अन्तर आत्म सच ध्यान लगाइंदा। अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के सच दवारयों मैनूं आवे सद्दण, उच्ची कूक कूक साचा नाम अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां संग समाइंदा। जन भगत कहे मेरा ठाकर स्वामी, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी घट घट होए अन्तरजामी, वेखणहारा थाउँ थाईंआ । शब्दी शब्द जो गाए अगम्मी बाणी, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला भेव खुल्हाए पद निरबाणी, घर साचा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवन्त कहे मेरा भगत संग, साथी दो जहान नज़री आइंदा। जिस अन्दर मैनूं मिले अनन्द, घर विच घर बहि खुशी मनाइंदा। आपणा नूरी जोत चाढ़्ह चन्द, साचा नूर इक रुशनाइंदा। सतिवादी गा छन्द, सोहला ढोला राग अल्हाइंदा। आसा मनसा मेरी पूरी करे मंग, हरिजन आपणा आप भेंट चढ़ाइंदा। जिस मिलयां सदा सद पए ठंड, सो भगत साहिब सतिगुर सच्चे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख ख़ुशी मनाइंदा। जन भगत कहे मेरा भगवान अगम्म, अलख अगोचर वड वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ । पवण स्वास ना कोए दम, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दो जहान जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी साचा कर्म कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत आपे घड़े आपे लए भन्न, घड़न भंनणहार खेल खलाईआ। वस्त अमोलक नाम निधान देवे धन, घट घट अन्दर झोली आप भराईआ। रवि ससि चमकावणहारा चन्न, चाननी आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि भगत निउँ निउँ लागे पाईंआ। श्री भगवान कहे भगत अपार, लख चुरासी विच्चों नज़री आईआ। जो नित नवित्त मंगे इक दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। नाता तोड़ कूड़ संसार, इष्ट इक्को इक मनाईआ। दृष्ट खोल्ह आप करतार, घर वेखे चाईं चाईंआ। मेल मिलावा ठांडे दरबार, महल अटल मिले वड्याईआ । साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा यार, मित्र प्यारा बणे बेपरवाहीआ। आवण जावण जन्म मरन दा गेड़ निवार, लख चुरासी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होवे आप सहाईआ। जन भगत कहे श्री भगवान मेरा मित्र, मात्र भूमी दए वड्याईआ। जोती धारों जोत आए निकल, शब्दी शब्द नाद वजाईआ। ना मुलम्मां

❋

❋

ना पित्तल, सच स्वर्ण पारस रूप वखाईआ। एका धार रहे बिस्मिल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे मेरा भगत अनोखा, कोटां विच्चों नज़री आईआ। जिस अन्दर निरगुण नूर जगे जोता, अज्ञान अन्धेर बैठा मुख छुपाईआ। सो साहिब सुल्तान नाम जपे सौखा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। चरण प्रीती रखे धुर दी ओटा, सीस उपर ना कोए उठाईआ। मन वासना मन ना होए खोटा, कूड़ी क्रिया दए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा मेल मिलाईआ। जन भगत कहे मेरा भगवान वचोला, मेला आपणा आपे आप कराईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां गोला, जुग जुग सेव कमाईआ। भगत कहे मैं गावां ढोला, निरगुण तेरा नाम ध्याईआ। भगवान कहे मैं भगतां अन्दर मौला, सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सच्चा शहिनशाहीआ। भगत भगवान इक्को रंग, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सेज इक पलँघ, इक्को सिँघासण सोभा पाईआ। इक्को प्रेम इक अनन्द, रस इक्को इक रखाईआ। इक्को गीत इक्को छन्द, ढोला इक्को इक सुणाईआ। इक्को मंज़ल इक्को पन्ध, पांधी इक्को रूप वटाईआ। इक्को तुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार इक हो जाईआ। इक्को सच दुआर जाए लँघ, इक्को एक एकँकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान मेल मिलाईआ। भगत भगवान होए मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। दोवें मिल के इक दूजे दा करन जाप, प्रेम प्रीती अन्दर साचा नाद वजाइंदा। नाता जुड़ाए पिता पूत बाप, पुरख अकाल खेल खलाइंदा। आत्म परमात्म बण सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे मार झात, पर्दा उहला आप उठाइंदा। सच दवारे सच प्रीती साचा बन्न्हे नात, एथे ओथे दो जहान ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान सोहण इक्को घाट, पत्तण साहिब सतिगुर इक वखाइंदा। भगत भगवान सच महल्ला, सति सतिवादी इक वसाईआ। इक दूजे दा फड़या पल्ला, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती शब्दी धार रला, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। जरम कर्म दा मेट सल्ला, आवण जावण डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को घर वसाईआ। भगत भगवान घर वसे एक, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। सच दवारे मिले टेक, सति सतिवादी होए सहाईआ । अगला पिछला चुक्के लेख, कलम शाही काग़ज़ दए गवाहीआ। निरगुण आत्म निरगुण परमात्म दोहां बणया हेत, हितकारी आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां संग जुग जुग खेडे खेड, बण खिलाड़ी आपणा खेल रचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दस्से आत्म अन्तर आपणा भेत, अनभव प्रकाश पुरख अबिनाश इक्को वार कराईआ।

❋

❋

२५ चेत २०२१ बिक्रमी किरपा सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर उतर प्रदेश

जन भगत कहे वेख मातलोक, प्रभ आपणा ध्यान लगाईआ। तेरी कोई ना रखे ओट, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच्चों पढ़ के श्लोक, रसना जिह्वा रहे गाईआ। मन वासना मंगदे मोख, मुफ्त झोली अग्गे डाहीआ। तेरा नूर तक्के ना कोई निर्मल जोत, साध सन्त अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तूं बैठा रिहों ख़ामोश, गुंग मुख नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। जन भगत कहिण उठ वेख तक्क, ताकतवर आपणी लै अंगड़ाईआ। चार कुण्ट नव खण्ड सत्त दीप सब ते प्या शक़, विष्न ब्रह्मा शिव शंकर बैठा अक्ख चुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दवारे आए नट्ठ, लोकमात नाता जगत तुड़ाईआ। जुग चौकड़ी मार्ग लिख के आए दस्स, अक्खरां हरफ़ां नाल समझाईआ। अन्तिम सारे कर के बस, बसते आपणे बैठे बंधाईआ। किसे दा चले ना कोई वस, वास्ता सारे रहे पाईआ। सिख्या दे दे गए थक्क, थकावट सब दे उते छाईआ। तेरा मिले ना नाम रस, रस्ता हक़ हकीकत विच्चों ना कोए दरसाईआ । सति दवारा नज़र ना आए हट्ट, वणजारे घर घर बहि बहि कूड़ा वणज रहे कराईआ। फिरी दरोही मनमति, गुरमति ना कोए रखाईआ। बिन तेरे पारब्रह्म कोई ना रखे पत, सच सहाई नज़र कोए ना आईआ। नेत्र खोल्ह अगम्मी अक्ख, लोचण आपणा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ । जन भगत कहिण उठ प्रभ जाग, जागण वेला आईआ। सृष्ट सबाई होई काग, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। घर घर लग्गी कूड़ी आग, अग्नी तत जलाईआ । अन्तर उपजे ना किसे राग, गीत अनाद ना कोए सुणाईआ। कन्त मिले ना कोए सुहाग, नार दुहागण दए दुहाईआ। सच सरनाई कोई ना जाए लाग, चरण कँवल ना कोए वड्याईआ। तेरे नालों बिन भगतां सब ने कीता त्याग, नाता तोड़ बैठे मुख भवाईआ। दीपक जोत ना जगे चिराग़, शमा सच ना कोए चमकाईआ । सच दवारयों दूर दुराडे रहे भाग, नेरन नेरा हो के नेत्र दरस कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए लाजवाब, लेखा तेरी झोली रहे सुटाईआ। परम पुरख सुल्तान श्री भगवान जन भगत तेरे मुहताज, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। सीस जगदीश सोहे ताज, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। सच स्वामी कारज कर रास, करता पुरख कुदरत तेरा रूप तेरे विच्चों तेरी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा घर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ हो दलेर, बल आपणा आप धराईआ। पिछला छड्ड दे हेर फेर, अग्गे साचा राह चलाईआ । लेखा चुक्के ज़बर ज़ेर, हमज़ा हरफ़ ना कोए पढ़ाईआ। दूर दुराडे वेख नेरन नेर, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया लहिणा देणा

❋

❋

दे नबेड़, शिरकत मिटे जगत लोकाईआ। दो जहानां वाली धुर दे शेर, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा वेस वटाईआ। जन भगत कहिण श्री भगवान, दो जहानां वाली दोज़ख़ बहिश्त तेरा राह तकाईआ । निरगुण सरगुण बण पाली, प्रितपालक हो सहाईआ। लख चुरासी जीव जंत बण अयाली, मूर्ख मुग्ध पार कराईआ। सति दवारा होया ख़ाली, साचा नाम झोली विच ना कोए टिकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण माया भुल्ल करन दलाली, वणज हक़ ना कोए कराईआ। तेरा नूर नज़र ना आए जोत अकाली, अकल कलधारी तेरा भय सिर ना कोए टिकाईआ। फल दिसे ना किसे डाली, पतझड़ बैठी रूप वटाईआ। मन वासना मति होई मतिवाली, मतलब आपणा अग्गे सब नूं रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख अग्नी तत तपे कुठाली, सांतक सति सति ना कोए कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल बेमिसाल, मिसल आपणी अगली दे समझाईआ।

२५ चेत २०२१ बिक्रमी गुरदित्त सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर उतर प्रदेश

सच दवारा वेख्या चढ़, जन भगत रहे जणाईआ। पुरख अकाल मिल्या अग्गे खड़, सति सरूपी नज़री आईआ। जिन्हां लोकमात मिल्या वर, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। जगत पंज तत काया कहे गया मर, भगत आत्म कहे परमात्म विच समाईआ। जन्म कर्म दा चुक्कया डर, आवण जावण पन्ध रिहा ना राईआ। सच भूमिका मिल्या अस्थान घर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस घर वसे पुरख अकाल नरायण नर, नर हरि आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा रिहा चुकाईआ। भगत कहे मैं वेख्या उह, जो आदि जुगादि बणत बणाइंदा । कलयुग अन्त कहिण पंज तत नाता छड्डया छब्बी पोह, जोती जोत समाइंदा। अन्तिम भगतां जोगा गया हो, भगवन भगतां अन्दर डेरा लाइंदा। जिस आत्म नाल परमात्म बण के गया छोह, तिस शहिनशाह आपणे घर वसाइंदा। सति प्रकाश दी दे के लो, लोआं पुरीआं पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे घर वसाइंदा। जन भगत कहे पाया महल अपार, महिमा गणत गणी ना जाईआ। दीआ दीपक जोती होए उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदे करन निमस्कार, निउँ निउँ बहिण ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दवारे दस्स भिखार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। भगत जन उच्ची कूक कूक बोलण जैकार, तूं मेरा सच गोसाईंआ। तेरे पिच्छे नाता छोड़ सर्ब संसार, प्रीती प्रीतम इक्को इक निभाईआ। मंज़ल मिली सच दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे घर वसाईआ।

❋

❋

जन भगत कहे घर पाया सच्च, वज्जी सच नाम वधाईआ। जोती अन्दर जोत रूप हो के गया रच, रचना वेखी बेपरवाहीआ। प्रेम प्यार दा अनोखा आया रस, बिन रसना जिह्वा दित्ता चखाईआ। बिन बत्ती दन्दां प्या हस्स, हँस मुख आपणा राग अल्हाईआ। मैं वेख होया बेबस, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। परम पुरख परमात्म वेख निरगुण धार विरला चरणां उते गया ढट्ठ, चरण उह जिस दा रूप रंग ना कोए वखाईआ। परम पुरख परमात्म बण स्वामी सिर उते रख्या हथ्थ, दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत रिहा पार कराईआ । भगत कहे घर पाया सच अनन्द, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। कोटन जन्म दा मेट के पन्ध, मंज़ल बैठा आसण लाईआ। लेखा चुक्कया नार दुहागण रंड, कन्त सुहागी इक प्रनाईआ। अग्गे लोड़ ना रही की मंगां मंग, अनमंगी दौलत प्रभ ने झोली पाईआ। प्रेम प्रीती चाढ़्ह के रंग, रंगत इक्को दिती वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरे संग, जन भगत होए ना कदे जुदाईआ । वेख हैरान दूर दुराडे देवत सुर पावण डण्ड, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ। जन भगत कहिण रोवण देवत सुर, बिहबल हो के देण दुहाईआ। वेखो जन भगतां मेला मिल्या धुर, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। चढ़ के आए साचे घोड़, घोड़ा अस्व श्री भगवान आपणा इक वखाईआ। नेत्र शरमाया चन्न चकोर, दोवें बैठे मुख भवाईआ। प्रभ अचरज खेल करी होर, होड़ा सस्से उपर लगाईआ । हँ ब्रह्म आपे बौहड़, निहकर्मी कर्म कांड दित्ता मुकाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े लए जोड़, जोड़ी आपणे नाल मिलाईआ। फड़ आत्म परमात्म चाढ़्ही तोड़, तुरत आपणा संग रखाईआ। तिस साहिब अग्गे नहीं कोई ज़ोर, जो चाहे सो करे कराए करनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां सच दवारे सचखण्ड दए वड्याईआ।

२५ चेत २०२१ बिक्रमी गोबिन्द सरन श्रीवासतव

धूप दीप आरती कहे घृत, बाती सुगंधी रही कुरलाईआ। प्रभू दर वेख्या तेरा फिरत फिरत, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ । तूं खोल्हणहारा सुरत निरत, नर नरायण इक अख्वाईआ। चिन्ता सोग गंवा हरख़, जगत आसा पूर कराईआ। मात गर्भ बख्श उलटा बिरख, फुल फलवाड़ी जगत महकाईआ। जिस वस्तू नूं रहे तरस, सो अनमुलड़ी दात झोली पाईआ। करे अरज़ोई नार मर्द, स्त्री पुरुष ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, साचा नाता जगत रखाईआ। धूप दीप संग कहे फूलन माला, महक आपणी सच महकाईआ। हे दीना बंधप दीन दयाला, दयानिध तेरी वड्याईआ । सचखण्ड

❋

❋

दुआर तेरी सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। तेरे दर मंगण शाह कंगाला, दो जहान झोली डाहीआ । जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण बणदा रिहों प्रितपाला, प्रितपालक इक अख्वाईआ। बख्शश विच्चों बख्शश करदे पंज तत दा बच्चा बाला, बालक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेड़ा दे वसाईआ। फूल कहे सुण दीप घृत जोती, अग्नी हवन समझाईआ। मैं सच सच्ची इक्को सोची, सच समझ नाल समझाईआ। जिस दे नाल रविदास चुमारा मोची, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ। तुहाढ्ढी मंज़ल रहिण ना देवे औखी, औखेरी सौखी दए बणाईआ। नाता जुड़ाए पुत्त पोती, पिता पूत होए सहाईआ। मात सोहे साची गोदी, घर ख़ुशीआं रंग वखाईआ। सिर चोटी ना रखणी ना बोदी, बोध ज्ञान इक्को वार दए दृढ़ाईआ। बेशक ताअने देवण लोकीं, लोक लज्जया परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सुगंधी कहे मैं सच ख़ुशबू, गुलशन विच्चों महक महकाईआ। प्रभ देवणहारा सति सरूपी बख्शश रूह, रहमत आपणी आप कमाईआ। जन भगतां वस्त अमोलक देवे जो ध्यान लगायण तू ही तू, तेरा मेरा इक्को रंग वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। घृत कहे मैनूं आवे घिरना, सच सच समझाईआ । प्रभ नूं मिल के दूजे दर फेर ना फिरना, पूरी आसा इक्को दए कराईआ। सच दवारयों सति दा होवे निरना, नर नरायण आप दृढ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत जिस दी जोती किरना, सो किरन तुहाढ्ढे अन्दर दए टिकाईआ। जिस दा भेव हरिजन जाणे विरला, दूजे समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वड्याईआ। फूल कहे मैं माला मणका, तन सोभा सच सुहाईआ। मेरा शृंगार पंज तत तन का, ततव रंग रंगाईआ। मेरा भगवान मालक जननी जन का, जन जणेंदी वेख वखाईआ। आपे घड़े आपे भंनदा, घड़न भंनणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जो भगत एहदे नाल प्रेम प्रीती अन्दर मन्नदा, तिस मनसा पूर कराईआ। घर प्रकाश चाढ़्हे सुत दुलारे चन्न दा, चन्न नूर वांग रुशनाईआ । एहो खेल श्री भगवान दा, भगतां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धूप दीप घृत हवन पवन फूल माला मनसा आसा सब दी पूर कराईआ।