२५ चेत २०२१ बिक्रमी अवतार सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर उतर प्रदेश
साहिब सुल्तान पुरख समरथ, सति सतिवादी तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरँजण सिर दे कर रखणा हथ्थ, दो जहान तेरी वड्याईआ। एकँकार देणी ब्रह्म मति, धुर दी धार सच पढ़ाईआ। आदि निरँजण निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अज्ञान
❋
❋
अन्धेर चुकाईआ। अबिनाशी करते साचे मण्डल वखौणी रास, हरि गोपी काहन नचाईआ। श्री भगवान भाग लगाउणा रसन स्वास, पवण पवणां विच समाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सर्ब गुण तास, दीन दयाल तेरी ओट तकाईआ। परमात्म आत्म देणा सच्चा साथ, धुर दा संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन अरदास, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ । परवरदिगार तेरी आस, शाह सुल्तान तेरी ओट तकाईआ। मुकामे हक़ तेरा खेल तमाश, जलवा नूर ज़हूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सच वड्याई दए भगवन्त, गुर अवतार ध्यान लगाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव बणे मंगत, दर दरवेश अलख जगाईआ। तेरा भेव कोई ना जाणे पांधा पंडत, मुल्लां शेख़ ना कोए चतुराईआ । सृष्ट सबाई नव नौ चार गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पर्दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख चुकाउणा बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुक, दरगाह साची सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धारों उठ, सचखण्ड साचे तेरी जोत रुशनाईआ। जन भगतां उपर आ के तुठ, मेहर नज़र नैण उठाईआ । कलयुग वेख जूठ झूठ, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। साचा दिसे ना कोई पूत, पिता गोद ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, दर घर साचे झोली डाहीआ । किरपा कर सूरे सरबँग, सति सतिवादी तेरी ओट रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग अन्तिम वेला आईआ । नौ खण्ड पृथ्मी भेख पखण्ड, सत्त दीप कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। रसना जिह्वा गाउँदे सारे बत्ती दन्द, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । माया ममता रसना जिह्वा लाउँदे गंद, अमृत जाम रस ना कोए चखाईआ। निज आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्द, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जन्म कर्म दी टुटी पाए कोई ना गंढ्ढ, नाता बिधाता संग ना कोए रखाईआ। सच स्वामी काया मन्दिर अन्दर पाए कोई ना ठंड, त्रैगुण अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सुरत सवाणी होई रंड, शब्द हाणी मेल ना कोए मिलाईआ । साची सेज आत्म चढ़े ना कोए पलँघ, लख चुरासी नार कन्त बैठे रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर वेखणा थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन उडीक, निज नेत्र लोचण ध्यान लगाईआ। परम पुरख परमात्म पूरब लेखा वेख तारीख़, वार थित आपणी आप जणाईआ। लहिणा देणा चुका लाशरीक, सिरकत मेट जगत ख़ुदाईआ। साचा कलमा नबी रसूल दे हदीस, हज़रत इक्को कर पढ़ाईआ। चरण कँवल बख्श प्रीत, प्रीतम तेरी ओट रखाईआ । नाम भण्डारा दे बख्शीश, बख्शश रहमत आपणी आप वरताईआ। लहिणा देणा चुका ऊँच नीच, राउ रंक मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म सच सुणा धुर दा गीत, मन्दिर मसीत काया काअबा नज़री आईआ। मन वासना
❋
❋
लै जीत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नज़री आए हस्त कीट, हर घट बैठा बेपरवाहीआ। दर ठांडे मंगीए भीख, अलख इक्को इक जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, अन्तर कूक कूक सुणाईआ। परम पुरख प्रभ वेख आपणे नैण, निज लोचण इक खुल्हाईआ। कलयुग सृष्ट सबाई डुब्बी डूंग्घे वहिण, पार किनारा नज़र ना कोए रखाईआ। जन्म कर्म दा मुकाए ना कोई लहिण देण, झगड़ा झूठ ना कोए मिटाईआ। नाता तुटा भाई भैण, साक सज्जण सैण संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर करन अरदास, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ । कलयुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा प्या वरन बरन दीन मज़्हब गोत कूड़ी जमात, साची करे ना कोए पढ़ाईआ। सरगुण हो के जो लोकमात आए आख, आख़र तेरा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख आपणा दर, दर दरवाज़ा जगत खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। कूड़ी क्रिया कट निसंग, कसुंभड़ा रूप नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म लख चुरासी जीव जंत दे अनन्द, घर साचे मिले वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले जन भगत तेरा दवारा वेखण लँघ, कूड़ी मंज़ल पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म मिल के गावण छन्द, साचा ढोला इक सुणाईआ। सुरत सवाणी रहे ना रंड, शब्दी कन्त इक हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए तअजब, हैरानी कलयुग अन्तिम छाईआ। हरि जू खेल तेरा अजब, निराली धार बेपरवाहीआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब, ज़ात पात करे लड़ाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ ना कोई अदब, धीआं भैणां रहे तकाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोई कदम, साचा राह नज़र किसे ना आईआ। शाह सुल्तान राज राजान करे ना कोई अदल, अदालत हक़ ना कोए वखाईआ। किरपा कर के कूड़ी क्रिया कलयुग बदल, सच्चा मार्ग इक वखाईआ। जन भगतां मिले आपणी मंज़ल, पांधी हो के पन्ध मुकाईआ। नाम निधान श्री भगवान नग़मा सुणा साची ग़ज़ल, अनरागी आपणा राग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरणी ढट्ठ, पुरख अकाल रहे जणाईआ। साडे रिहा नहीं कुछ वस, वास्ता तेरे नाल जणाईआ। तेरी झोली सौंपया तेरा हक़, हकीकत तेरे हथ्थ फड़ाईआ । साडे भाण्डे होए सक्ख, वस्त नज़र कोए ना आईआ। जो वक्त वेला सुहञ्जणा आए दस्स, बीस बीसा दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मारी सब दी मति, बुध विवेक ना कोए रखाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वड्याईआ।
❋
❋
तेरे मिलण दी किसे ना खुल्ही अक्ख, निज नेत्र करे ना कोए रुशनाईआ। मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा नौ दुआर रहे नट्ठ, अट्ठे पहर होए हल्काईआ । साचे मन्दिर उच्च महल्ले घर स्वामी कोई ना जावे वस, मेला सच ना कोए मिलाईआ। सब दे ख़ाली दिसण हथ्थ, पापां भरी लोकाईआ। ख़ाली गठड़ी खोल्ह के वेख गट्ठ, लीरो लीर नज़री आईआ। फिरी दरोही तीर्थ तट, जगत काअबा रिहा कुरलाईआ । साचा नज़र ना आए हट्ट, वणज नाम ना कोए कराईआ। साधां सन्तां जीआं जंतां साबत रिहा ना किसे जत, धीरज सन्तोख सति संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरणी रहे ढट्ठ, दर ठांडे सीस निवाईआ। लेखा वेख तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध फोल फुलाईआ । नव नौ चार जुग चौकड़ी गई लँघ, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। नाम निधान वजा मृदंग, ताल तलवाड़ा इक रखाईआ । सन्त सुहेले जन भगतां पा ठंड, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जन्म कर्म दी टुटी गंढ्ढ, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। गीत सुहागी गाओ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। अंगीकार हो के लगा अंग, साची गोदी गोद उठाईआ। निज आत्म दे अनन्द, परमानंद विच समाईआ। भेव खुल्ल्हा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा लाहीआ । पवण स्वास तेरा दम, रसना जिह्वा जगत महकाईआ। हरख सोग मिटा ग़म, ख़ुशी इक्को इक प्रगटाईआ। भाण्डा भरम भउ दे भन्न, सच सुच घर साचे दे वसाईआ। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्न, महल अटल होए रुशनाईआ। साचा राग सुणा कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। मन वासना मेट मन, मन का मणका आप भवाईआ । भाग लगा साढे तिन्न हथ्थ तन, ततव तत दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़, चरण कँवल सीस टिकाईआ । करते पुरख कल आपे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। तुध बिन किसे हथ्थ ना दिसे डोर, शाहसवारा रहिण कोए ना पाईआ । जन भगतां तेरी साची लोड़, गुरमुख गुरसिख हरिसन्त बैठे ध्यान लगाईआ। आपणा मन्त्र फुरना दस्स फोर, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, जोत निरँजण डगमगाईआ। बाहर कढ्ढ पंजे चोर, धाड़वी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलकाती वेख वखाईआ। कलकाती वेख करतार, कुदरत कादर तेरी नज़री आईआ । चारों कुण्ट दिसे अँध्यार, सच सुच ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपस विच करन गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा हाल सुणाईआ। दर मंगण बण भिखार, धुर दी अलख सुणाईआ। किरपा कर परवरदिगार, मेहरवान वेस वटाईआ । जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। काग़ज़ कलम शाही लिख लिख गई हार, बिन हरि तेरे सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। लख चुरासी हुन्दी
❋
❋
दिसे ख्वार, ख़ालक ख़लक मेल ना कोए मिलाईआ। तअल्लुक टुट्टा परवरदिगार, फ़लक दिसे ना कोए ख़ुदाईआ । दरस मिले ना दीद दीदार, नूर ज़हूर ना कोए चमकाईआ। ग़फ्लत विच सुत्ता संसार, आलस निंद्रा परे ना कोए हटाईआ । मजलस करे ना हक़ प्यार, महिबूब दर ना कोए मिलाईआ। निरगुण मिल्या ना हरि निरँकार, निरवैर संग ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के दे धुर दा वर, सच स्नेहड़ा इक समझाईआ। सच स्नेहड़ा दे जा, आगमन तेरा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा राह रहे तका, तकवा तेरे उते रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान बणे गवाह, शहादत सारे रहे भुगताईआ। परम पुरख परमात्म आत्म बणना सच मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कलयुग जीव माया भरमे भुल्ले आपणा राह, रहिबर नज़र कोए ना आईआ फड़ बांहों गले लगा, डुब्बदे पाथर पार कराईआ। नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हा, नूरो नूर कर रुशना, जलवा वखा सच ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दे मिटाईआ। जो तैथों होए जुदा, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख साचा दर, दर दरवेश वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन ताअना, सच श्लोक इक जणाईआ। किरपा कर श्री भगवाना, भगवन तेरी ओट रखाईआ। तेरा लेखा दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरी शरनाईआ। नाउँ निरँकार अगम्म अथाह तेरा गाणा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अन्त कहिण कोए ना पाईआ । सचखण्ड दुआर तेरा मकाना, थिर घर तेरा चरण कँवल सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी तेरा धुर फ़रमाणा, नाम संदेसा इक्को इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा बाल याणा, दर दरवेश निउँ निउँ लागण पाईंआ। पंज तत काया चोला तेरे हुक्मे अन्दर पहरया बाणा, लोकमात जुग जुग सेव कमाईआ। अन्तिम सारे मन्न के गए भाणा, सद भाणे विच समाईआ । तेरा दस्स के गए सच निशाना, नछावर आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, घर मन्दिर वेख वखाईआ। घर मन्दिर वेख आ के ठाकर, साहिब सतिगुर दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डूंग्घा सागर, भँवरी रूप भँवर रही वटाईआ। जन भगतां मिले ना कोई आदर, सच आदर्श ना कोए जणाईआ। किरपा कर करीम कादर, तेरी कुदरत रही कुरलाईआ। साचा वणज करा बण सौदागर, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। पिछली बदल कूड़ी आदत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आ प्रभ नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख झेड़े, झगड़ा प्या जगत लोकाईआ। कूड़ी क्रिया पाए घेरे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ । माया ममता लाए डेरे, दर दर घर घर बैठी सोभा पाईआ। हकीकत हक़ करे ना कोए नबेड़े, सच फ़रमाण ना कोए जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। लहिणा देणा मुका जग, जग जीवण दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं लग्गी अग्ग, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। साचे काअबे ना कोई हज्ज, हुजरा हक़ ना कोए वखाईआ । धुन नाद ना वज्जे नद, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। तेरे नालों तेरे होए अलग, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। दर्शन मिले ना उपर शाह रग, नौ दुआर पन्ध ना कोए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया काया अन्दरों देवे ना कोई कढ्ढ, सच सुच ना कोए समाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, पंज तत ओढण नज़री आईआ। धुर दा मार्ग सारे गए छड्ड, भगती भगत ना कोए कमाईआ। तेरे मिलण दी खुल्हे ना किसे अक्ख, प्रतख नज़र कोए ना पाईआ। चार कुण्ट वांग सवान मन वासना रहे नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। मिले मेल ना कमलापति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, पुरख अबिनाशी हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आ के वेख आपणा वेला, थित वार समझ किसे ना आईआ । झगड़ा करे गुरु गुर चेला, चेला गुर ना कोए समझाईआ। साहिब सतिगुर मिले ना सज्जण सुहेला, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे ना कोई तेला, घर सगन ना कोए मनाईआ । तेरा समझ सके ना कोई खेला, अचरज प्रभ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख आपणी जगत लोकाईआ। जगत लोकाई वेख लुक, पर्दा उहला इक रखाईआ। सन्त सुहेले जन भगत अन्तर रोवण कर के मुख, लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरे विछोड़े दा लग्गा दुःख, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। तेरे मिलण दी लग्गी भुक्ख, प्रेम प्यास ना कोए बुझाईआ। सतिगुर हो के गोदी चुक्क, भगवन हो के सेव कमाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चतुर्भुज तेरे हथ्थ वड्याईआ। बिरहों वैराग सन्त सुहेले गए सुक्क, रत्ती रत्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ । वेख समरथ प्रभ आपणी कार, करते तुध बिन नज़र किसे ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा चलदा रिहा विवहार, विवहारी तेरी समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण लिखार, कातब बण के कलम चलाईआ। उच्ची कूक कूक गाउँदे गए वार, वारता तेरा नाम सुणाईआ। अक्खरां विच करदे गए इज़हार, हरफ़ां नाल कर पढ़ाईआ। कुतबख़ाने खोल्ह संसार, जगत विद्या कर रुशनाईआ। कलयुग अन्त सारे होए ख्वार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नाता रिहा ना चार यार, मुर्शद मुरीद ना कोए मनाईआ। ख़ाली दिसण गुरुदुआर, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। तट किनारे रोवण ज़ारो ज़ार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ । पूजा पाठ हवन कर देवे ना कोई आधार, सुगंधी पवण ना कोए समाईआ। साची गुलशन ना कोए बहार, पत्त डाली फूल ना कोए महकाईआ। मिले मेल ना विछुंने यार, प्रेम प्रीत
❋
❋
ना कोए निभाईआ। नार दुहागण दिसे संसार, विभचार भरी लोकाईआ । जन भगत अन्तर करन तेरी पुकार, मन्त्र तेरा नाम ध्याईआ। बसन्तर लग्गी वेख रोवण हाहाकार, चारों कुण्ट कटुम्ब कुरलाईआ । उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण तेरा किसे ना मिले दरस दीदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र खोल्ह नैण अक्ख उठाईआ। नेत्र खोल्ह प्रभू प्रभ अक्ख, आख़र तेरे अग्गे अरज़ोईआ। यारड़े वेख आपणा सथ, सत्थर तेरा सोभा पाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरणी गए ढट्ठ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। सदी बीसवीं साडी होई बस, बसते पिछले बन्न्ह वखाईआ। अग्गे सब कुछ तेरे हथ्थ, दस्तगीर तेरी सरनाईआ । जिउँ भावें तिउँ लैणा रख, रक्षया करीं थाउँ थाईंआ। निरगुण सरगुण पौणी नथ्थ, नाम डोरी तन्द उठाईआ। कलयुग खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, कूड़ी क्रिया बण भठयारा अग्नी डाहीआ। नज़र ना आए ब्रह्म मति, चौदां विद्या रही कुरलाईआ । चौदां लोक रहे नच्च, सांतक सति ना कोए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोई ना देवे रस, सच्चा जाम ना कोए प्याईआ । सब दा हक़ होया फक्क, फैसला प्रभू इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह इक रघराईआ। शाह पातशाह हरि निरँकारा, तख्त निवासी इक्को नज़री आइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव जिस दा पसारा, शब्दी धार रूप प्रगटाइंदा। लख चुरासी घड़नहारा, घट घट मन्दिर सोभा पाइंदा। त्रै पंज रच अखाड़ा, सोहणी बणत आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग लेखा वेख वखाइंदा। कलयुग लेखा वेख वखावेगा। परम पुरख प्रभ आपणा वेस वटावेगा। जोती जामा वेस रखावेगा। शब्द नाद इक वजावेगा। निहकर्मी कर्म कमावेगा। दो जहानां सरन इक रखावेगा। आत्म परमात्म जो जन ढोला पढ़न, तिन फड़ बांहों आपणे रंग रंगावेगा। मंज़ल पौड़े साचे चढ़न, महल अटल इक सुहावेगा। लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी गेड़ कटावेगा। सति सरूपी देवे दर्शन, सति सतिवादी इक्को नज़री आवेगा। लेखा चुक्के ज़ात पात बरन, वरन गोत ना कोए रखावेगा। नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र नूर चमकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बरां साचा संग रखावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, हरि करता सच जणाईआ। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी करया खेल महान, महिमा अकथ कथ पढ़ाईआ। सो साहिब सतिगुर लेखा जाणे दीन दयाल, दीना बंधप बेपरवाहीआ। जो जुग चौकड़ी करे संभाल, नौ खण्ड सत्त दीप खोजे थाउँ थाईंआ। शाह सलतानां राज राजानां वेखे मार ध्यान, राउ रंकां पड़दा आप उठाईआ। शब्द अगम्मी साचा खण्डा कमाल, चिल्ला इक्को इक उठाईआ । तरकश
❋
❋
रखे हथ्थ महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखो आस, आहिस्ता आहिस्ता हरि जू रिहा जणाईआ । जो कुछ लेखा लिख्या वेद व्यास, पूरब पूरा दए कराईआ। जो मुहम्मद ईसा गया आख, आख़र वेखे चाईं चाईंआ। जिस नूं नानक कर के गया याद, याददाशत ना कदे भुलाईआ। जिस नूं गोबिन्द कहि के गया बाप, पिता पुरख अकाल वेस वटाईआ । सृष्ट सबाई वेखे आप, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। जो भगत भगवन्त करदे रहे जाप, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ । तिन्हां बणे सज्जण साक, सगला संग रखाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। अमृत बूँद प्याए स्वांत, रस इक्को इक चखाईआ। नज़री आए हरि इकात, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जन भगतां पुच्छे हरि जू वात, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुहाए वेला, सुहञ्जणी रुत्त दए वड्याईआ। परम पुरख प्रभ फेरा पावे इक इकेला, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ । जिस दा गोबिन्द बणया चेला, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सो लख चुरासी नालों हो के वेहला, हरिजन साचे लए उठाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां आत्म परमात्म करे मेला, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर खोज खुजाए थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो श्लोक, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी रखी ओट, सीस जगदीश सच झुकाईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान सन्त सुहेले लए खोज, लख चुरासी अन्तर वेख वखाईआ। आत्म परमात्म साचे नाम दी देवे मौज, मौजूदा हो के झोली पाईआ। लहिणा चुकाए लोक परलोक, दो जहानां डेरा ढाहीआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, प्रकाश प्रकाश विच रखाईआ। आसा मनसा पूरी करे लोच, निज लोचण मेल मिलाईआ। अग्गे समझ दी रहे ना कोई सोच, सोच समझ आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत वडयाए लोकमात, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। नाम निधाना बख्शे अगम्मी दात, घर सज्जण सच वरताइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द इक चमकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ दस्से साची गाथ, साचा ढोला जीव जंत आप पढ़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणाए इक जमात, चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म पुरख अकाल दीन दयाल परवरदगार बंधाए नात, नाता आपणे संग जोड़ जुड़ाइंदा। चारे वेद पूरी करे ख्वाहिश, पुराण अठारां गंढ्ढ पवाइंदा। अठारां ध्याए पैंदी वेखे रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन नचाइंदा। अञ्जील कुरानां कहे शाबाश, शहिनशाह मेहर नज़र टिकाइंदा। खाणी बाणी सिमरन पूजा जोग अभ्यास वेखे पाठ,
❋
❋
हवन घृत धूप दीप सुगंध फूलन खोज खुजाइंदा। जन भगतां अन्दर वड़ के करे अगम्मी बात, बातन आपणा मेल मिलाइंदा। निरगुण हो के वसे पास, सरगुण आपणा संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण आपणी धार चलाइंदा। नर नरायण चलाए धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जिस दा लेखा मिले ना विच संसार, सो भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जिस दी सिफ्त करदे रहे जुग चार, खाणी बाणी राग अल्हाईआ। जिस दे दर ते मंगदे रहे गुरू अवतार, बण भिखक झोली डाहीआ। जिस नूं सजदा करे निउँ निउँ निमस्कार, सो जगदीश जगदीश्र रूप वटाईआ। जिस दा अन्त पावे ना पारावार, अन्त कहिण विच ना आईआ। जिस दी मजलस धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा तख्त अगम्म अपार, पावा चूल ना कोए रखाईआ। जिस दा नूर जोत उज्यार, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। जिस दा रूप रंग रेख नज़र ना आवे विच संसार, चक्र चिहन् ना कोए समझाईआ। सो साहिब करता पुरख करनी करे करनेहार, कातिल मक्तूल दोवे वेख वखाईआ। जिस दा चारे खाणी चारे बाणी देंदी रही इशतयार, लोकमात लिख लिख लेख पुचाईआ। सो खेल करे परवरदिगार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। मुरीद मुर्शद लए उठाल, गुरमुख सूफी रंग रंगाईआ। महिबूब मुहब्बत करे सांझा यार, मुहब्बत देवे जगत लोकाईआ। श्री भगवान होए ख़बरदार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शब्द संदेसा नाम सुणाईआ। रंग रलीआं माणे भगत दुआर, मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। हरिजन वेखे चाउ घनेरा, वज्जे सति सति वधाईआ। श्री भगवान जन भगत कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे काया मन्दिर मेरा लग्गा डेरा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सुहञ्जणा होया खेड़ा, रुत्त रुत्तड़ी नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगत तरावणहारा एक, एकँकार आप अख्वाइंदा। सतिजुग साचे देवे टेक, कलयुग अन्तिम मूल झोली पाइंदा। ग़रीब निमाणयां कमल्यां करे बुध विवेक, विवेकी आपणी धार समझाइंदा । त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंच विकार मोह मिटाइंदा। दरस दिखावे नेतन नेत, निज घर साचे नज़री आइंदा। सच प्रीती दस्से हेत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। अगम्म अथाह खोल्हे भेत, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया हरि करता वेख वखाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया रही रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । समरथ पुरख जन भगतां ढोआं देवे ढो, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। धुर दरबार दी देवे साची सो, सो पुरख निरँजण फेरा पाईआ। हँ ब्रह्म करे लो, प्रकाश इक्को नूर रुशनाईआ। अन्तर आत्म निझर झिरना देवे चो, रस सच्चा सच टपकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जाए छोह,
❋
❋
धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे गोद उठाईआ। हरिजन गोदी चुके आप, श्री भगवान दया कमाइंदा। करे प्यार जिउँ पिता पुत्तर बाप, गोद सुहञ्जणी लाड लडाइंदा। अन्दर वड़ काया मन्दिर चढ़ दस्म दवारी खोल्ह के दस्से जाप, अजपा जाप आप समझाइंदा। कूड़ी शाही मेटे पाप, तृष्ना तृप्त आप कराइंदा। हो सहाई अनाथां नाथ, मेहर नज़र इक उठाइंदा। किरपा कर रसूल पाक, पतित पापी वेख वखाइंदा। लहिणा देणा चुका ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक इक्को रंग रंगाइंदा। कूड़ कुड़यारा जन भगतां कदे करे ना घात, घाउ डूंग्घा ना कदे लगाइंदा। सतिगुर पूरा शब्दी सूरा सदा वसे पास, निरगुण सरगुण विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा । नर हरि कार करे करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, गुरमुख गुर गुर भेव चुकाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा हट्ट चलाईआ। एथे ओथे दो जहान जींवदयां मरयां सदा करे संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । साची दरगाह सचखण्ड दवारे दए बहाल, घर देवे माण वड्याईआ। राए धर्म चित्रगुप्त लाड़ी मौत नेड़ ना आए विच जहान, दूर दुराडा दए दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन साचे जाणा जाग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। लख चुरासी विच्चों तेरा भाग, श्री भगवान आप वंडाइंदा । दुरमति मैल धो के दाग़, स्वच्छ सरूपी रूप वखाइंदा। हँस बणाए काग, कागों हँस उडाइंदा। घर दीआ बाती जगे चिराग़, घर कमलापाती डगमगाइंदा। घर मेला कन्त सुहाग, नार विछुंनी जोड़ जुड़ाइंदा। किरपा करे गुरू महाराज, महिबूब मुहब्बत सच कमाइंदा। जन भगत मिलण दा सदा रहे मुहताज, मुरीद मुर्शद आपणे घर वसाइंदा। करे खेल ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणे गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग विथ्या वेख वखाइंदा । कलयुग विथ्या वेखे नरायण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण कुछ ना पाईआ। सृष्ट सबाई डुब्बी डूंग्घे वहिण, मझधार मझधार पार ना कोए कराईआ। नुक्ता किसे समझ ना आया ग़ैन, ऐन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अल्फ़ रो रो पावे वैण, ये युगती ना सच्ची सकी समझाईआ। परवरदिगार होया तरफ़ैन, बैठा मुख भवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बणदे रहे चिट्ठी रसाइण, हल्कारे हो के हुक्म वजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सदी चौधवीं कोई ना आए लैण, तअल्लक सारे बैठे तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पीर पैगम्बर वेख अन्धेरा घुप्प, कलयुग अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चन्द चांदनी विच गए छुप्प, पर्दा उहला इक जणाईआ। उम्मत उम्मती नाता गया तुट, साचा बन्धन ना कोए रखाईआ। अगला पैंडा गया मुक्क, पिछली चले ना
❋
❋
कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक जणाईआ। धुर संदेसा देवे भगवन्त, दो जहान जणाइंदा। लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त आप समझाइंदा। पुरख अकाल अगम्मी मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जिस दी आदि जुगादि महिमा अगणत, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। कोई समझ ना सके पांधा पंडत, जगत विद्या हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक दरसाइंदा। साचा मार्ग दस्से भगवान, भगवन दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन ध्यान, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी इक ज्ञान, आत्म परमात्म धुर पढ़ाईआ। अनहद नाद सच्ची धुन कान, अनहद नादी राग सुणाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, सच सरोवर दए नुहाईआ। निर्मल दीआ जोती जगे महान, घर बाती इक रुशनाईआ। साचा साकी बणे नौजवान, नाम प्याला जाम प्याईआ। काया मन्दिर भाग लगाए सच मकान, महल अटल सोभा पाईआ। आत्म सेजा सोहे श्री भगवान, सच सिँघासण डेरा लाईआ। धुर संदेसा देवे आण, इक्को इक करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान जिस दा देवे फ़रमाण, धुर दी धार समझाईआ। सो परम पुरख परमात्म आत्म वेखे आण, निरन्तर ब्रह्म खोज खुजाईआ । सन्त सुहेले भगत भगवन्त गोदी चुक्के आण, सेवक चाकर हो के सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआर बहि के ख़ुशी मनाण, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन दिवावे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। गुरमुख गुर गुर वेखे चन्द, नूर नुराना नूर रुशनाइंदा। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदगी आपणा नाम समझाइंदा। कूड़ी क्रिया अन्दरों कढ्ढ, सच सुच वरताइंदा। नौ दवारे पार हद्द, घर दसवें वेख वखाइंदा। विश्व बणाए साची यद्द, यदप इक्को रंग चढ़ाइंदा। सच निरबाण देवे चौथा पद, घर साचा सोभा पाइंदा। जन भगत वेखे अन्दर लँघ, सच पलँघ डेरा लाइंदा। कर निमस्कार दर ठांडे लए मंग, मांगत भिखक आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबँग, वरभण्ड खोज खुजाइंदा। वरभण्ड खोजे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जन भगतां मेटे कूड़ा भरम, माया ममता मोह चुकाईआ। लेखा जाणे पूरब जन्म, जन्म कर्म दए वड्याईआ। नाता तोड़ वरन बरन, बख्शे इक सरनाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ । जो गुरमुख गुरसिख लागे चरण, तिन्हां चार जुग सुत्तयां फेर ना कोए उठाईआ । दरगाह साची सचखण्ड दवारे वड़न, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सरनी सीस धरन, मस्तक टिक्का धूढ़ ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगत तरावणहारा प्रभ, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ।
❋
❋
कोटां विच्चों थोड़े लभ्भ, मदि जाम नाम प्याईआ। लेखे लाए काया माटी नाड़ी मास चम्म हड्ड, ततव तत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले गोद बहाईआ। सन्त सुहेले चुक्के गोद, मेहरवान दया कमाइंदा। अन्तर हिरदा देवे सोध, शुधी आपणा नाम वखाइंदा। सचखण्ड दवारे बख्शे मौज, सोहणा घर सुहाइंदा। सच प्रीतम करे चोज, चोजी आपणा राह वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले संग निभाइंदा। सन्त सुहेला गुरमुख रूप, लोकमात मिले वड्याईआ । होए सहाई भूपन भूप, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। किरपा करे सति सरूप, सति सतिवादी आपणे सति विच मिलाईआ। नाता छुट्टे चारे कूट, दहि दिशा तन्द तुड़ाईआ। सचखण्ड दुआर बणाए सच सपूत, पिता पुरख अकाल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लोकमात कराए कूच, दरगाह साची कूचा गली इक सुहाईआ। गुरसिख कहे मोहे मिल्या गुरदेव, सच स्वामी नज़री आईआ। जो लेखे लाए सेव, सेवक आपणे नाल मिलाईआ। किरपा करे अलख अभेव, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सिफ्त करे ना रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ। सद वसे धाम इक निहकेव, निहचल डेरा लाईआ। जन भगतां देवे अगम्मी मेव, चौदां रतन नैण शरमाईआ। मस्तक लाए साचा थेव, चरण धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बेड़ा पार कराईआ। गुरसिख बेड़ा होवे पार, नईया नौका नाम चढ़ाइंदा। गुरमुख वेखे सच दरबार, जिस गृह दीआ बाती इक रुशनाइंदा। सन्त सुहेला वसे धाम न्यार, जिस गृह स्वामी सतिगुर सोभा पाइंदा। भगत बोले भगवन जैकार, भगवान भगत नाम सालाहइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। कोटन कोटि भेज गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सेव लगाइंदा। हुक्मे अन्दर खेल करे निरँकार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचे भगतां दए आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरिच्छत दोज़ख़ बहिश्त स्वर्ग नरक दोहां तों कर दए पार।