पुस्तकालयभाग १६

पहली वसाख २०२१ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

निरगुण सरगुण हो के सिफ़रा, बीस दए वड्याईआ। सरगुण निरगुण एका बणया फ़िकरा, फ़िकर आदि जुगादि चुकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा वेख ना सके शजरा, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार वसे वक्खरा, अगम्म अथाह सच सिँघासण डेरा लाईआ। नित नवित्त जुग चौकड़ी मर्द मर्दाना सब तों तकड़ा, बलधारी इक अख्वाईआ । जोत उजाला हरि गोपाला शब्द सरूपी बणया रिहा मकरा, फ़रेबी आपणा फ़रेब कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भेंटा चढ़ाउँदा रिहा छत्रा बकरा, छुरी जगत हथ्थ फड़ाईआ। धुर संदेस नर नरेश निरगुण निरवैर इक्को रखे करड़ा, नित नवित्त आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी बाणी जिस ने पाया झगड़ा, लख चुरासी मन मति बुध करे लड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस ने लिखाया पत्रा, पाती आपणा नाम जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा जिस दा मन्ने ख़तरा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण होया ज़ीरो, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे

❋

❋

ना आईआ । जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं मन्नदे गए हीरो, हरि जू आपणा खेल अचरज रिहा वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जिस दी मन्नदे रहे तदबीरो, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। रूप रंग रेख जिस दी समझ ना सके कोई तस्वीरो, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहीरो, बेअन्त नाउँ रखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी दाता वड पीरन पीरो, पैगम्बरो इक्को नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण मेला इक, एकँकार खेल रचाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म जित, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाए नित नवित्त, नर नरायण फेरा पाईआ। गुर अवतार जिस नूं पुरख अकाल कैहन्दे गए पित, पतिपरमेश्वर मन्न के सीस निवाईआ। सो करे खेल अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। निरगुण सरगुण सिफ़रा मेला, मिलणी जगदीश कराइंदा। जिस दी धार समझ सके ना कोई गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को नज़री आइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर बणया सज्जण सुहेला, धुर दा संग आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप दृढ़ाइंदा। दूआ सिफ़रा दूआ एका, बीस इकीस ख़ुशी मनाईआ। जिस दी सारे रखदे गए टेका, सो टिक्का मस्तक रिहा वखाईआ। जोत नुरानी धरया भेखा, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहाना लेखा, लिख्त नज़र कोए ना पाईआ। जिस दी गोदी अन्दर गोबिन्द लेटा, घर साचे डेरा लाईआ। सो साहिब दीन दयाल पुरख अकाल पिछला करया चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दो जहानां बण के साचा नेता, नर नरायण हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। बीस इकीस पाए शोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे हथ्थ दे के डोर, तन्दी तेरे नाल बंधाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग प्रभ बणया रिहों चोर, चोरी चोरी आपणी खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्लदा रिहों बांके छोहर, नढ्ढे आपणी सेवा लाईआ। हुक्मे अन्दर वखाउँदा रिहों ज़ोर, जाबर आपणा नाउँ धराईआ। आपणा मन्त्र दस्सदा रिहों फुरना फोर, रसना जिह्वा कर पढ़ाईआ। सारे कैहन्दे गए तेरी अन्तिम पए लोड़, लख चुरासी तेरी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दे चुकाईआ। बीस इकीस पाए डण्ड, डंका तेरा नाम लगाईआ। पिछली कीती सब दी गई हंढ्ढ, अगली कहाणी दे समझाईआ। तेरा गा गा सारे थक्के छन्द, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। तेरा नज़र ना आया पुरी अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द चन्द नूर कर रुशनाईआ। सच स्वामी आपणी खोल्ह के वेख गंढ्ढ, पड़दे विच्चों पड़दा लै फोलाईआ।

❋

❋

जिस दी सिफ्त ना करे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा राग ना कोए सुणाईआ। जेहड़ा लेखा बिन लिखिउँ कीता बंद, बिन बंदगीउँ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच सच वड्याईआ। वीह सौ इक्की कहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पूरब लेखा दे वखाल, जो रख्या प्रभ छुपाईआ। मंग मंगे तेरा गोबिन्द बाल, बाली बुध ध्यान लगाईआ । इक सत्त पंज छे दा दे अहिवाल, हालत पिछली रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार दे समझाईआ। बीस इकीस कहे प्रभ पड़दा खोल्ह, खोल्हण वेला नेड़े आईआ। हुण क्यों बैठा निरगुण बण अडोल, सचखण्ड निवासी सच दवारे डेरा लाईआ। दरगाह साची तोलणहारे धुर दा तोल, लोकमात कंडा लै उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मारदा रिहों रोल, अछल छलधारी आपणा छल जणाईआ। वेला रख याद जिस वेले पहलों गोबिन्द अमृत दिती पौहल, धुर दा जाम सच प्याईआ। पुरख अकाल बिन गोबिन्द दूजा कोई ना तेरे कोल, शहादत वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरा बिन कलम शाही लिख्या लेख फरोल, जिस दा हिँसा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। बीस इकीस कहे तेरा पिछला पत्र, पतित पावन तेरी याद कराईआ। जिस तेरा हंढ्ढाया सत्थर, यारड़ा इक मनाईआ। जगत हित ना वरोलया अथ्थर, हन्झू हार ना कोए बणाईआ। वीह सौ इक्की उस दा लेखा तूं लिख्या बिनां अक्खर, अक्खरां विच्चों साची सत्तर तेरा नूर नज़री आईआ। अज तेरी मेरी प्रेम प्यार दी होणी पकड़, सच अखाड़े विच वज्जे नाम वधाईआ। मैं गुरसिखां पिच्छे तेरे नाल लौणी टक्कर, तूं भगतां पिच्छे मेरा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा मोहे दे समझाईआ। बीस इकीस कहे मैं पावां रौला, रौणक तेरा नाम जणाईआ । मेरा भार करदे हौला, हौली हौली रिहा सुणाईआ। इक सत्त पंज छे दा याद रख कौला, कीता इकरार आपणा तोड़ निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल हो हैरान, पूरब ध्यान लगाईआ । बीस इकीसा देवे सच ब्यान, गोबिन्द इशारे नाल समझाईआ। हुण बाला नढ्ढा नहीं नादान, माता गुजरी कुक्ख ना कोए रखाईआ । शब्दी सुत बण बलवान, बलधारी वेस वटाईआ। सच धर्म दा लै निशान, निशाना दो जहान झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे शब्द नधड़क, धड़कण विच ना कोए रखाईआ। मेरा वेख खण्डा उह खड़ग, जेहड़ी बिन लोहार तरखाण घड़यां हथ्थ फड़ाईआ। मेरी सचखण्ड दवारे वेख मटक, बिन पैरां चलां चाईं चाईंआ। मेरी पिछली फोल फ़रद, सतारां सौ छपंजा बिक्रमी याद कराईआ। तेरे अग्गे कीती इक्को अर्ज़, आरज़ू तेरी झोली पाईआ। मैं तेरा तूं मेरा दोहां दा इक्को फ़र्ज़, फ़र्क कोए रहिण ना पाईआ।

❋

❋

तैनूं धोखा देण दी मर्ज़, अछल अछल्ल आपणा नाउँ रखाईआ। मैं अग्गे एस रीत तों देणा वर्ज, फड़ बांहों लैणा मनाईआ। करां खेल तेरे नाल असचरज, अचरज तेरे विच समाईआ। तूं मेरा सदा देणा कर्ज़, सिर तेरे एहसान चढ़ाईआ। तेरी छुरी मेरा सीस तेरी प्रेम करद, कत्लगाह तेरा नूर नज़री आईआ। तेरे नाल बिन अक्खरां करी लिख्त पढ़त, मिसल फ़ाईल विच बंद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दर देणा वखाईआ। वीह सौ इक्की कहे कुझ, हौली हौली जणाईआ। निरगुण सरगुण ज़ीरो नूं बुझ, सिफ़रा तू ही नज़री आईआ। बिन सरगुण तेरा मूल ना कुछ, तेरी कीमत कोए ना पाईआ। तूं निरगुण बिन गोबिन्द तेरा नज़र ना आए पुत्त, पुत्त किस नूं कहि के पिता जगत मात अख्वाईआ। हुण मैं नहीं बहिणा चुप्प, हक़ मंगां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दे वखाईआ। पुरख अकाल रिहा सोच, पिच्छे ध्यान लगाईआ। सच मैं रिहा सचखण्ड ख़ामोश, आपणा आप रूप नज़र ना किसे दसाईआ। जुग चौकड़ी आसा कर कर रहे लोच, लोचण नैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल फोल के पड़दा, आपणा ध्यान लगाईआ। किस बिध गोबिन्द मेरे नाल लड़दा, झगड़ा ख़ुशीआं नाल वखाईआ। पुत्त हो के पिता अग्गे अड़दा, अचरज खेल जणाईआ। ख़िदमतगार हो के भाणा जरदा, सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा दरसाईआ। पुरख अकाल कहे की गोबिन्द मंगे, पिछली बीती याद कराईआ । मेरे पिच्छे छड्ड के पुरी अनन्दे, लेखा सरसा विच रुढ़ाईआ। पार उतरया साचे कन्ढ्ढे, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। बाल दो दो चार कर के वंडे, चारे कुण्ट चौथे युग खेह उडाईआ। अमृत धार दे के ठंडे, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गया प्रगटाईआ । आत्म परमात्म दे अनन्दे, अनन्द इक्को इक जणाईआ। सच सुणा धुर दा छन्दे, वाहिगुरू फ़तिह इक दृढ़ाईआ। मेरी प्रीती ओसे नाल हंढ्ढे, जो सब दी बणत बणाईआ। सैभं सूरा सरबँगे, सवै शक्ती नज़री आईआ। दो जहान आपे लँघे, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। पुरख अकाल हो हैरान, हरि जू आपणी ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द पिछला की कुझ मंगे आण, चौथे युग समझ किसे ना आईआ। जिस दा काग़ज़ां उते कलम ना लिख्या ब्यान, छाही शहादत दे ना कोए समझाईआ। जिस दा खेल बेपहचान, नेत्र नैण वेखण कोए ना पाईआ। सो सतिगुर बण बलवान, शब्दी शब्द झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ । गोबिन्द कहे प्रभ खोल्ह ताकी, ताकतवर तेरी वड्याईआ। मेरे लेखे उते मार झाकी, बिन नेत्रां नैणां वेख वखाईआ। इक सत्त पंज छे दी याद आए साखी, साख्यात रूप वटाईआ। पुरख अकाल मैं

❋

❋

तेरी मन्नी आखी, तूं आखर मेरा संग निभाईआ। जिस विच स्नेहड़ा धुर दी रखी पाती, पत्रका मेरी मेरे हथ्थ दे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल आपणा लेखा रिहा फोल, बिन वरक्यों वरके रिहा उलटाईआ । जिस वेले गोबिन्द दे लै के आया कोल, कौल कीता अक्खां बिन अक्खां नज़री आईआ। जिस नूं आपणे प्रेम दी दिती पौहल, चरणामित इक्को जाम प्याईआ। उस दा लेखा सदा अडोल, अडुल कदे ना जाईआ। सो मंगण आया मेरे कोल, निरगुण हो के निरगुण अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा देणा झोली रिहा पाईआ । पुरख अकाल लेखा वेख्या सच अदालत, बण अदली अदल कमाईआ। जिस विच बिन अक्खरां लिख्या ख़ालश, ख़ालश आपणा रूप दरसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम बणना सालस, लोकमात वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची लग्गी तोड़ निभाईआ। पुरख अकाल कहे लेखा लिख्या अपार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जिस विच अक्खर ना दो ना चार, गणती गणत ना कोए गंवाईआ। बेअन्त बेशुमार, शुमार सके ना कोए समझाईआ। सच इबारत कीती त्यार, लेखा लिख्या बिन कलम छाहीआ। काग़ज़ कलम नज़र ना आए विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द लेखा लिख्या महफ्ूज़, घर साचे नज़री आईआ। महल अटल वखाया अरूज, अर्श कुर्श दोवें पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार दए सबूत, जोती जाता खेल वखाईआ। सो साहिब हो मौजूद, मुफ्त आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा रिहा उठाईआ। साचा लिख्या श्री भगवान, धुर दा आप वखाईआ। जिस दा नज़र ना आए कोई निशान, जग नेत्र समझ कोए ना पाईआ। गोबिन्द वेखे मार ध्यान, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। सो वेला वक्त पहुँचया आण, जिस थित वार दी समझ किसे ना आईआ। सो निरअक्खर होए प्रधान, निरगुण निरवैर निरँकार दए वड्याईआ। जिस दा लेखा आपे लिख्या हो मेहरवान, मश्वरा देण वाला नज़र कोए ना आईआ। सरगुण दूआ विच जहान, अन्तिम सिफ़र रूप वटाईआ। दोहां मिल के बीस अंक बणे महान, जिस विच राउ रंक डेरा लाईआ। सिफ़रे तों निरगुण सरगुण गोबिन्द होए बलवान, दूआ आपणा रंग प्रगटाईआ। दूए अन्दर इक निशान, निरगुण निरवैर निरँकार एकँकार इक्को एका दए समझाईआ। दूआ एका मिल के खेल करे महान, इक्की साचा जोड़ जुड़ाईआ । बीस इकीस दोवें मिल के चारे ख़ुशी मनाण, घर साचे ढोला गाईआ। एन्हां चौहां विच्चों वाहिगुरू अक्खर कीता प्रधान, जिस दी सिफ्त कहि के गुरू गुरू समझाईआ। उस दे अन्दर लेखा होर महान, दीन दयाल ल्या छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। गोबिन्द वेख्या

❋

❋

प्रभ लेख छुपाउँदा, आपणी करे चतुराईआ। सुत दुलारा ख़ुशी नाल मुसकराउँदा, अन्तर अन्तर रंग चढ़ाईआ। प्रेम प्यार नाल चरण सीस रखाउँदा, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । वांग बाल्यां बच्चयां वांग पुरख अकाल नूं आप भरमाउँदा, नंन्ही नंन्ही निक्की निक्की गुफ़तार सुणाईआ। मार छाल गोदी विच आसण लाउँदा, सीस सीने नाल लगाईआ। बिन हथ्थां दोवें हथ्थ अग्गे डौंहदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे पुरख अकाल धुर दे बापू क्यों मेरी वस्त उते पड़दा पाउँदा, हक़ दूज्जयां आपणे विच छुपाईआ। मैनूं लारयां नाल वरचाउँदा, इशारयां नाल परे हटाईआ। मैं वेख्या चार युग दा गुर अवतार पछताउँदा, तेरी छाती उते बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मैं कर अरज़ोई दर तेरे वास्ता पाउँदा, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। उह पिता कंजूस जेहड़ा बच्चयां कोलों आपणा धन बचाउँदा, फिर चोरां दए लुटाईआ। मैं तेरा पुत्त हो के तैनूं आख सुणाउँदा, मेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। श्री भगवान ओसे वेले पड़दा चुक्क के उह अक्खर वखाउँदा, जिस दा लेखा नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द निउँ निउँ सीस झुकाउँदा, आपणा आप भेंट कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को रूप नज़री आउँदा, बेनज़ीर तेरी सरनाईआ । मैं एहो वस्त अमोलक दर तेरे तों चाहुंदा, चार युग जेहड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। फड़ चरणां बन्दन ख़ुशीआं नाल मनाउँदा, ख्वाहिश आपणी तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे एह धुर दा उहला, आदि जुगादि ना किसे वखाईआ। गोबिन्द एसे विच्चों गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवां चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। सच नाम दा धुर संदेसा एसे अक्खर विच्चों सुणावां ढोला, सच्चा राग नाद जणाईआ। खाणी बाणी जिस दा गाए बोला, अनबोलत इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा समझाईआ। गोबिन्द कहे की तेरी वड्याई, क्यों प्रभ बैठा माण वधाईआ। प्यो पुत्त दी इक्को वस्त नज़री आई, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मिल के वज्जे वधाई, इकल्ला कम्म किसे ना आईआ। तूं मेरी लिख्त मैनूं दिती वखाई, मैं वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। उस विच्चों इक्को निरगुण निरवैर तेरी धार नज़री आई, नर निरँकार सच सच दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्त किरपा कर श्री भगवन्त गोबिन्द तेरा बण के पांधी राही, साचा मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार धुर दी वस्त अमोलक आप वरताईआ। अमोलक वस्त अनमुलड़ी दात, सच तेरी झोली पाईआ। चौथे युग दी पूरी ख़ाहिश, तेरे नाल कराईआ । चार वरन दा सच्चा साथ, तेरा संग वखाईआ। आदि जुगादी धुर दा पाठ, पुरख अकाल दृढ़ाईआ। सच सरोवर तीर्थ ताट, तट किनारा इक प्रगटाईआ। दे वड्याई लोकमात, मात्र भूमी करे रुशनाईआ। बरन अठारां इक जमात, सच्चा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म जोड़ नात, घर मेला सहिज सुभाईआ।

❋

❋

निरगुण निरवैर निरँकार इक्को नाम जाए आख, सति सच करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मेट अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द चमकाईआ। गोबिन्द सुत कहे शाबाश, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अक्खर इक्को दित्ता वखाईआ। साचा अक्खर वखाया ख़ालक, मख़लूक समझ कोए ना पाईआ। जिस विच लिख्या वीह सौ इक्की बिक्रमी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगत बणाए ख़ालसा ख़ालस, ख़ालस आपणे नाम रंग विच रंगाईआ। जिन्हां दी दो जहान दूजा करे ना कोई अदालत, मुलज़म सके ना कोए बणाईआ श्री भगवान हो मेहरवान बेड़ा पार कराए बिन सफ़ारश, हस्ती आपणे नाल मिलाईआ। बेशक गोबिन्द लिखी नहीं इबारत, तुआरफ़ आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ ख़ालस ख़ालसा केहड़ा, कवण रूप वखाईआ। परम पुरख किहा जिन्हां दा मैं आपे बन्न्हां बेड़ा, फड़ आपणे कंध उठाईआ। गोबिन्द किहा मेरा एथे मुक गया झेड़ा, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। तूं पिता पुरख अकाल मेरा, मैं गुरसिखां आपणी गोद बहाईआ । तूं गुरू मैं तेरा चेरा, ओस वेले गुर गोबिन्द दित्ता सुणाईआ। पुरख अकाल हो के नेड़ा, नेरन नेरा इक्को नूर नज़री आईआ । मेरा नाम शब्दी धार जोत अकाल सिँघ शेरा, भबक तेरा रूप नज़री आईआ। तेरे अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के घर सोहणे लावां डेरा, सच सिँघासण इक विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ ख़ालस ख़ालसा तेरा रूप, मेरे तेरे नाल वड्याईआ। वीह सौ इक्की गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कर जाण कूच, गली कूचा ख़ाली नज़री आईआ। सृष्ट सबाई दिसे झूठ, तेरा नाम तेरे बिनां सके ना कोए वरताईआ। बेशक मेरे बाले तेरे प्रेम विच जावण झूज, नीहां विच पै पै ख़ुशी मनाईआ। मैं तेरा वेखां इक अरूज़, जिस नूं अर्श फर्श बैठण सीस निवाईआ । तेरे भगत ओथे महफ्ूज़, मुहब्बत तेरे नाल लगाईआ। मैं वी नाल होवां मौजूद, वजूद विच्चों सच सबूत शब्दी दयां समझाईआ । तेरी किरपा मेरी मेहर गुरमुखां आवे सूझ, बिन गुरसिखां समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा बुलाईआ। चिट्ठी कहे मैं सच सफ़ैद, कोरा रूप वटाईआ। ना कोई कानून ना कोई काइदा ना कवाइद, हुक्म हाकम बिन प्रभ दे अवर ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी सारे मन्नदे गए हदाइत, निउँ निउँ सजदा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। चिट्ठी कहे मैं धुर दा चिठा, चार युग भेव खुल्हाईआ। बिन गोबिन्द मेरा अक्खर किसे ना डिठा, लख चुरासी नेत्र कम्म किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कलयुग जीवां देवे पिच्छा, सनमुख दरस कोए ना पाईआ। कोटन कोटां विच्चों जन भगतां करे रिच्छा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द

❋

❋

प्रेम प्यार दी पावे भिच्छा, ख़ाली झोली दए भराईआ। सतिगुर कहे गुरमुख साचे सिखा, सच तेरी मात वड्याईआ। जिन्हां पुरख अकाल मिल्या पिता, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ । सो गुरमुख उतरे पार भावें वड्डा भावें निक्का, बिरध बाल जोबन अवस्था इक्को रंग वखाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी मितीआं विच्चों बदल के मित्र मिलाए मिता, मीत प्यारा बेपरवाहीआ। जिस दा एथे ओथे दो जहान हुक्मी चले सिका, मोहर आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। चिट्ठी कहे धुरदरगाही मसला, मुसरत्त ख़ुशीआं रूप वटाईआ। जिस विच्चों जन भगतां दा नज़री आवे असला, असलीयत प्रभ दे नाल मिलाईआ। जिन्हां मार्ग दस्से वक्खरा, रहिबर बण के सेव कमाईआ। लेखा याद कराए बिनां अक्खरां, आखर पर्दा लाहीआ। जिस यारड़े हंढ्ढाया सत्थरा, साथी साचा दए बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर हो सहाईआ। सो लेखा जो लिख्या बिन कलम, कायनात रूप ना कोए वटाईआ। जिस दा किसे समझ ना आया इलम, आलम करे ना कोए पढ़ाईआ। जिस हरूफ़ हरफ़ दा किसे ना समझया जन्म, लेखा जाणे ना पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी करे खेल अगम्म अथाहीआ। बीस इकीस कहे मेरी आई वारी, मिले जगत वड्याईआ। गोबिन्द पुरख अकाल नाल लगाई यारी, मिल्या मेल बेपरवाहीआ। शब्दी शब्द बोल जैकारी, नाअरा इक्को नाम सुणाईआ। वणज कराए बण व्यपारी, निरगुण सरगुण हट्ट चलाईआ। वस्त अमोलक देवे थारी, घर ठांडे नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे दए लगाईआ। लेखे विच्चों लेखा लभ्भ, पूरब रिहा समझाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी पिछली हद्द, जो जुग चौकड़ी गए मंग मंगाईआ। अन्तिम लेखा लहिणा देणा मात गए छड्ड, छड्डया खहिड़ा जगत लोकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात विच जो बैठे रहे अड्ड, थाउँ थाईं हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम इकट्ठे हो के लँघे इक्को हद्द, घर साचे फेरा पाईआ। इक दूजे नूं मिल के गावण छन्द, साचा ढोला राग अल्हाईआ। पिछला साडा मुक्कया पन्ध, अग्गे हुक्म बेपरवाहीआ। जगत सियासत कूड़ी क्रिया माया अखाड़ा वेखो जंग, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक वरताईआ। वीह सौ इक्की कहे मेरा अक्खर निराला, निरगुण निरवैर आप बणाईआ। श्री भगवान जन भगतां मार्ग दित्ता सुखाला, साचा राह इक्को इक वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाला, मट्ठ दवारा सच दए वड्याईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उजाला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाम प्याला साचा रस दए दीन दयाला, दयानिध दया कमाईआ। लेख चुकाए काल महाकाला, पुरख अकाल आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वीह सौ इक्की कहे मैं साची इकी, इकीआं विच्चों नज़री आईआ। जेहड़ी गोबिन्द पुरख अकाल सांझी लिखी चिट्ठी, बिन चिट्ठी रसाइण दो जहान चले वाहो दाहीआ। ओहो लेखा जो सतारां सौ छपंजा बिक्रमी मिती वसाखी, वसाख पहली मिले वड्याईआ। पिछली खेल अज्ज नजिठी, कर्ज़ा मकरूज़ दित्ता चुकाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढी धार रखी चिट्टी, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धोती छाहीआ। प्रेम प्रीती आत्म परमात्म आपणे नाल गंढ्ढ पीची, दो जहान सके ना कोए खुल्हाईआ । लख चुरासी विच्चों बेशक एह छोटी जिही बाग़ीची, बाग़बान साचे माली धुर दे बूटे आप लगाईआ। जिन्हां दी परखी अन्दर वड़ के नीती, बाहरों करी ना कोए पढ़ाईआ। प्रेम प्यार दी मदि प्याई भर प्याला साची शीशी, शीशा आईना अक्ख इक खुल्हाईआ। दो जहान मनावण ख़ुशीआं प्रभ दी चली साची रीती, मार्ग इक्को दित्ता वखाईआ। सचखण्ड निवासी बण के गोबिन्द नाल लाई प्रीती, गोबिन्द गुरमुखां आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रहमत रिहा कमाईआ। वीह सौ इक्की कहे मैं भागां भरी धौल, प्रभ अज्ज दिती माण वड्याईआ। पूरब लेख पूरा कीता कौल, इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जगत जीव जहान तुहानूं करन मख़ौल, कूड़ी जिह्वा बोल सुणाईआ। जन भगतो तुसीं तुले पूरे तोल, जिस दा तोला बणया बेपरवाहीआ। सच दवारे सच धर्म दा वज्जा ढोल, घड़ी सुहञ्जणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साचा हथ्थ टिकाईआ । वेख घड़ी सुहञ्जणी गुर अवतारां चढ़ी ख़ुशी, पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। लोकमात सब दी बदली रुची, दूर दुराडे वेखण चाईं चाईंआ। गोबिन्द पुरख अकाल दोहां मिल के चार वरन दी सिक्खी बणाई सुच्ची, इष्ट पुरख अकाल दृढ़ाईआ। गोबिन्द भाग लगाया पुती, पोतरे गुरमुख गोदी विच लिटाईआ। जिस दे पिच्छे माछूवाड़े नंगी पैरीं छाले पाए लाह के झूठी जुत्ती, जोड़ी आपणी जोड़े नाल जुड़ाईआ। उस दी वस्त किसे ना लुट्टी, वेखो देवे चाईं चाईंआ। गुरमुख फुलवाड़ी साची फुटी, पत्त टहिणी आपणी महक नाल महकाईआ। गुरसिखो अग्गे लोड़ रही ना विच वड़न दी त्रिकुटी, दस्म दुआर दी सिधी दिती छुट्टी, राह विच ना कोए अटकाईआ। मन वासना तुहाढ्ढे कोल ना आवे कुत्ती, कूकर सूकर परे दए भजाईआ। मन ममता नार कमज़ात कोल रहे ना लुच्ची, कुलखणी रूप ना कोए वखाईआ। गोबिन्द नाल मिल के ता दयो मुछीं, मुश्किल पुरख अकाल हल्ल कराईआ। माणस जन्म चोग ना किसे निखुटी, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। भाग लगाया मांवां कुखीं, जो गुरमुख जण जण आपणा सीर दित्ता पिलाईआ। एथे ओथे ओन्हां रखां सुखी, जिन्हां मुखी आपणा नाम जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। वीह सौ इक्की कहे गुर अवतार पैगम्बरो गाओ गीत, गहर गम्भीर ख़ुशी वखाईआ। रल मिल इक्को करो

❋

❋

प्रीत, दूजा राह ना कोए जणाईआ। सुण आवाज़ सारयां इक्को मारी चीक, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। परवरदिगार पतिपरमेश्वर तेरी कर दे गए उडीक, नेत्र लोचण ध्यान लगाईआ। तेरा वेला वक्त वेख्या ठीक, ठाकर आएयों बेपरवाहीआ । साडी पिछली गई हदीस, दर तेरे सीस निवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे नाम दी अग्गे कोई ना लए फ़ीस, जीवां जंतां जुरमाना कर देवे ना कोए सज़ाईआ। जे कोई तेरा नाउँ पढ़े कर के तेरे भगतां नाल प्रीत, कीमत विच तेरी ग़नीमत सके ना कोए लुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, शाह पातशाह शहिनशाह तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे दूर, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। सजदा कर हो मशकूर, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अबिनाशी करता खेल करे ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर फेरा पाईआ। जन भगतां दर बणे मज़दूर, सेवक बण बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण एक, एकँकार तेरी वड्याईआ। वीह सौ इक्की सारे दे के आए टेक, सच तेरी कहाणी मात समझाईआ। अगला कोई ना जाणे भेत, रमज़ नाल रमज़ ना कोए रखाईआ। करते की कुछ खेलें खेड, ख़ालक ख़लक की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा जणाईआ। साचा लेखा की जणाएंगा। वीह सौ इक्की अन्त मुकाएंगा । पिछली लिखी पूर कराएंगा। साची सिक्खी किवें प्रगटाएंगा। धुर दी चिट्ठी नौ खण्ड पृथ्मी किवें सुणाएंगा। तेरी धार निक्कीउँ निक्की, वड्डीउँ वड्डी किवें बणाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, की करनी कार कमावेंगा। सच करनी कार कमावांगा। जोती जोत नूर रुशनावांगा। शब्दी शब्द चोट लगावांगा। लोक परलोक दो जहान आप सुणावांगा। सोहला धुर दा इक श्लोक, राग अगम्मी साचा इक जणावांगा। जेहड़ा किसे दी आवे विच ना सोच, सो सच सच कार वरतावांगा। पिच्छे बैठा रिहा ख़ामोश, अग्गे आपणी कल धरावांगा। कर प्रकाश निर्मल जोत, दीआ बाती इक डगमगावांगा। जन भगतां कट के हउमे रोग, हँ ब्रह्म इक समझावांगा। चिन्ता चुका के कूड़ा सोग, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहवांगा। आत्म परमात्म दे के साची मौज, मुहब्बत आपणे नाल रखावांगा। लख चुरासी कर के खोज, गुरमुख साचे मेल मिलावांगा। चोजी प्रीतम बण के करां चोज, चोला काया वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरतावांगा। की हुक्म प्रभू वरताएंगा। लख चुरासी किवें समझाएंगा। घर घर फेरा किस बिध पाएंगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग डेरा किवें ढाएंगा। नौ खण्ड पृथ्मी आपे पुज, पांधी हो के पन्ध किवें मुकाएंगा। जन भगत तैनूं किवें लैण बुझ, बुझारत केहड़ी ओन्हां अग्गे रखाएंगा। तेरे कोल नहीं कुछ, की ख़ाली हथ्थीं फेरा पाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

साची करनी की कराएंगा। साची करनी इक कमावांगा। वरनी बरनी वेख वखावांगा। साची सरनी सच दृढ़ावांगा। गुरमुख तार के आपणी तरनी, तारनहार इक बण जावांगा । लहिणा चुका वरनी बरनी, आत्म परमात्म इक्को इक समझावांगा। साची पौड़ी क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को चढ़नी, साचे डण्डे हथ्थ पवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हावांगा। सच पौड़ा की दरसाएंगा। लम्मां चौड़ा की वखाएंगा। अन्ध घोरा किवें हटाएंगा। मन्त्र फोरा किवें सुणाएंगा। काग़ज़ कोरा किवें वखाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, पर्दा उहला किवें चुकाएंगा। पर्दा उहला आप चुकावांगा। साचा लेखा लेख समझावांगा। देस देसन्तर खोज खुजावांगा। धुर दा मन्त्र नाम पढ़ावांगा। कर वसेरा साचे अन्तर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। लग्गी बुझावां जगत बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसावांगा। वीह सौ वीह बिक्रमी कूके सर्ब गगन गगनतर, ब्रह्मण्ड खण्ड आप दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी पिच्छों आई भज्जी, हौके लै लै रही सुणाईआ। मैनूं याद आई गोबिन्द वाली सदी, वीह सौ इक्की आपणा रंग रंगाईआ । जिस दा लेखा किसे ना आवे विच वदी सुदी, वाधा आपणे नाल मिलाईआ। जां वेख्या गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी ख़ाली दिसी गद्दी, गदागर फेरा पा होका ना कोए सुणाईआ। सारे कूकदे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे हुक्मे अन्दर लख चुरासी बद्धी, कलयुग सके ना कोए छुडाईआ। सब दी मिटी ख़ाक विच रल गई हड्डी, हड्ड मास नाड़ी तन नज़र कोए ना आईआ। तेरी खेल नित नवित्त चंगी, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। इक्को सूरा नज़री आए तेरा सुत दुलारा जंगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बिन गोबिन्द प्रभू तेरे कोलों मंग किसे ना मंगी, ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख उपर ना कोए उठाईआ। जां वेख्या अल्ला राणी रंडी, ख़ावंद नज़र कोए ना आईआ। भज्जी फिरदी औझड़ फिरे डण्डी, उच्ची कूके दए दुहाईआ। चन्द चढ़या किधर चौधवीं चन्दी, नव चन्दा नूर रुशनाईआ। मैं बंदीख़ाने विच्चों निकल के उहदी बंदी, बन्दना इक दृढ़ाईआ। चाहे मंदी चाहे चंगी, चारों कुण्ट फिर फिर आपणा आप गंवाईआ। सच पुच्छो मैं नेत्रां होई अन्धी, कन्ढ्ढी लभ्भया ना बेपरवाहीआ। नक्क सुहाग ना रह गई कन्नां तों हो गई ख़ाली बिनां डण्डी, झुमके वाली चमक ना कोए वखाईआ। उम्मत नबी रसूलां पै गई ख़ंदक ख़ंदी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट वेसवा रूप आपणे जोबन दी ला के बैठी मण्डी, कलयुग जीव काम व्यपारी भज्जण वाहो दाहीआ। मेरी कूक कूक बहि गई संघी, ढोले गा गा आपणा आप मिटाईआ। मैं सुहागण पैरीं फिरदी नंगी, संगी अन्त छल्लयां नाल आपणा रूप गए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, दर तेरे सरनाईआ। वीह सौ इक्की कहे वेख अल्ला,

❋

❋

नूर इलाही इक्को नज़री आइंदा। कमलीए एस दा फड़ लै पल्ला, बेपरवाह टुट्टी गंढ्ढ पवाइंदा। जिस दा नूरी जलवा जला थला, महीअल आपणी खेल कराइंदा। इस दे नाल मिल के हो जा बिसमिल्ला, बिस्मिल तेरी धार बणाइंदा। कलमा कोई ना रहे इललिल्ला, हू हू नाअरा ना फेर सुणाइंदा। जिस दे लेखे लग्गे बूरा कक्का बिल्ला, ईसा मूसा मुहम्मद आपणयां चरणां हेठ रखाइंदा। अगला जीवण सुखणा नाल जी ला, जीवण जुगत इक समझाइंदा। नाम निधान प्रेम प्रीती प्याला धुर दा पी ला, परम पुरख जाम प्याइंदा। जिहड़ा गोबिन्द संग भगतां बणया वसीला, घर साचे वसल आपणी सेज कराइंदा। पिछला छड्ड दे हुण कबीला, गुरमुख अगले आप दरसाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर छैल छबीला, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। तारा चन्द जिस दीआं देवण चरणां विच दलीला, सो दिलबर आपणी कार कमाइंदा। एहो वक्त अन्त अख़ीरला, आख़र आपणा खेल वखाइंदा। लेखा चुक्के पैगम्बर पीरना, पीर पीरां प्रभ रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाइंदा। उधरों उठो गुर अवतार, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। औह सारे वेखो की एहदी ओहो नुहार, जिस दा हुलीआ तस्दीक सके ना कोए कराईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी साडे नाल करदा रिहा गुफ़तार, बिन शकलों हुक्म सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण बौहड़ी दरोही एहो साडा यार, यारी यारां नाल रखाईआ। गोबिन्द कहे नहीं एह पुरख अकाल, मैं मेरा पिता माईआ। मैं ना जाणां क्यों होया दयाल, दूरों चल के नेड़े आईआ। आपणा लेखा रिहा वखाल, पड़दा दित्ता उठाईआ। जन भगतो वेला लओ संभाल, गया वक्त हथ्थ ना आईआ। बेशक पुरख अकाल नूं कहो कंगाल, एह कंगालां विच्चों कंगाल नज़री आईआ। गुरसिखो तुहानूं मोइआं नूं लए ज्वाल, मुरदे जिंदा रूह लए बणाईआ। बेशक गोबिन्द हथ्थ विच रखी नहीं ढाल, खण्डा कटार तन ना कोए लटकाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा मेला रिहा मिलाईआ। जुग जन्म दे विछड़े भाल, धुर दा संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इक्की रिहा पाईआ। इक्की कहे मैं पाया इक्को, इक्को सब विच नज़री आईआ। जन भगतो साची सिख्या सिखो, धुर दी करे नाम पढ़ाईआ। जे कोई भरम भुलेखा सनमुख हो के पुच्छो, पड़दा उहला रहिण कोए ना पाईआ। पुत्त बण के पिता कोलों कदे ना लुको, जो मंगणा सो मंगो चाईं चाईंआ। भरम भुलेखे विच कदे ना रुसो, जे रुस्सो ते रुस्सयां लए मनाईआ। जे तुसीं मेरा नाम ध्याउणा चाहुंदे नहीं मुखों, मैं तुहाढ्ढे सोहले देवां गाईआ। प्यार नाल कहां आओ मेरे लाडले पुत्तो, बिनां पुत्रां पिता सोभा कोए ना पाईआ। पुरख अकाल इक्को झुको, दूजे सीस ना कोए निवाईआ । परमेश्वर नूं साम्हणे हो के लुट्टो, लुट्टयां एहदा घट कुछ ना जाईआ। आवण जावण लख चुरासी विच्चों छुट्टो, कर दर्शन जगत जंजाला तन्द तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। चिट्ठी कहे मेरा लेख दस्स, दस्मेस तेरे नाल जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अकाल तेरे वस, दीन दयाल तेरा सहाईआ। गोबिन्द शब्दी धार खोल्ह के अक्ख, प्रतख रिहा दृढ़ाईआ। मैं प्रेम प्रीती विकया हट्ट, मेरी कीमत गुरमुखां लैणी पाईआ। पिच्छे गया नहीं नट्ठ, अग्गे संग ना कोए तुड़ाईआ। पहलों पैगम्बरां दी कर के चट्ठ, फेर गुरमुखां गोद उठाईआ। जेहड़े वीह सौ इक्की ताईं बैठे रहे कर के हठ, सिदक सबूरी नाल ध्यान लगाईआ। ओन्हां दा लेखा गुर अवतार पीर पैगम्बर उते रहे रट, थल्लउँ समझ कोए ना पाईआ । जेहड़े पिच्छे गए नट्ठ, अन्त ओन्हां नाल मिलाईआ। जिने चाहे ओने लए रख, वाधू संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल ख़ालक नूर इलाहीआ। ख़ालक ख़लक नूर इलाही जलवा, ज़ाहर ज़हूर इक दरसाइंदा। मुरीद मुर्शद अग्गे खाणा मिले किसे ना हलवा, न्याज़ भेंटा ना कोए चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी दीन दयाल साहिब स्वामी लेखा जाणे अरबां खरबां, बिन ज़रबां हिनसे अंक जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची इक्की वेख वखाइंदा । इक्की कहे बौहड़ी वेखे नीले वस्त्र, नीले वाला बेपरवाहीआ। जिस दी धार अगम्मी शस्त्र, शहिनशाह जोड़ जुड़ाईआ। सति सरूपी नज़री आया अस्त्र, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। नीले वस्त्र पहन के चोले, जूनी सब दी रिहा बदलाईआ। पीर पैगम्बर जिस दे गोले, बरदे बैठे सेव कमाईआ। रसूल गावण जिस दे ढोले, नाअरा कूक अल्हाईआ। सो साहिब करे खेल पड़दे ओहले, जोती नूर कर रुशनाईआ। वाक भविक्ख्त बोल जो बणदे गए वचोले, सालस सारे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नीले वस्त्र पाए परवरदिगार, ततव तत दए वड्याईआ। जलवा नूर दे दीदार, साचा चन्द इक चमकाईआ। सच वखाए इक बहार, महिबूब आपणा नाम महकाईआ। गुलशन वेखे शहिनशाह निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। नीले वस्त्र धार अवल्ली, अवल्ल अल्ला नूर इलाहीआ। जोत अकालण करे खेल इकल्ली, अकल कल वड्डी वड्याईआ। होका देवे गलीओ गली, कूचे कूचे रही सुणाईआ। वेखो गोबिन्द जोत इक्को बली, बलि बलिवान करे रुशनाईआ। जिस दी फुल्ल फुलवाड़ी फली, पत डाहण रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां आपणा खेल वरताईआ। दो जहानां खेल करे ख़ालक, ख़ासतगार इक्को नज़री आइंदा। सृष्ट सबाई वेख के हालत, हाज़र हो के फेरा पाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे जहालत, माया ममता डेरा ढाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे कोई ना करे किसे दी मुख़ालफ़त, मुख़बर हो के मुख़बरी सके ना कोए

❋

❋

लगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लगाए इक अदालत, अदली हो के अदल सच कमाईआ। इक्को गोबिन्द दी मंज़ूर करे ज़मानत, बाकी सब दा लेखा दए चुकाईआ। वेखो वीह सौ इक्की पिच्छों सब दी आए शामत, शाम्याने सब दे दए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत पिछली सांभ के रखी अमानत, अमल आपणे विच लिआईआ।