२ वसाख २०२१ बिक्रमी बूड़ सिघ दे गृह कादराबाद ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल करे अदल, अदालत सचखण्ड दुआर सुहाईआ। चार जुग दे पिछले कर मुअत्तल, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ । मन मति बुध चतुराई चले ना कोई अक्ल, सोच समझ सके कोई ना राईआ। निरगुण साहिब सुल्तान तेरी नज़र ना आए शकल, शहिनशाह रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। लेखा चुक्कया दीन मज़्हब ज़ात पात शरीअत कत्ल, मक्तूल रहिण कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर स्वामी जन भगतां पिछला फेर वखाए वतन, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। सच अमोलक अगम्मी रतन, रत्ती रत्त रंग नाम रंगाईआ। सच किनारे बेड़ा लाए पत्तण, मझधार ना कोए रुढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि करदे रहे यतन, बलधारी आपणा बल वधाईआ। गोपी काहन लोकमात भूमी भूमका पंज तत काया नच्चण, पग उठावण चाईं चाईंआ। सरगुण निरगुण शब्द संदेसे सुण सुण हस्सण, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। घनय्ये बण बण खांदे रहे मक्खण, मदन मूर्त रूप वटाईआ। अन्तिम सब दे लेखे कीते सक्खण, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चारों कुण्ट उठ उठ नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। कलयुग रैण अन्धेरी वेख मस्सण, चन्द चौधवीं नूर ना कोए चमकाईआ । जलवा नूर ज़हूर ना दरसाए कोई बातन, जगत विद्या रसना जिह्वा कथनी कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बैठा उच्च अरूज, सचखण्ड निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी पिछली कर मनसूख, धुर संदेसा इक समझाईआ। वेख वखाणे लख चुरासी जीव जंत पंज तत भूत, तन माटी ख़ाकी खोज खुजाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले घर साचे मेले जन्म जन्म दी चुक्के चूक, आवण जावण दए मुकाईआ। नाम फुंकारा धुर दी मारे इक्को फूक, सति संदेसा साहिब सतिगुर इक सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विछड़े गूढ़ी नींद जो सुत्ते घूक, फड़ बांहों लए उठाईआ। भगत भगवान हो मेहरवान बणाए सच सपूत, पुरख अकाल पिता आपणी गोद उठाईआ । चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बख्शे इक रसूख़, सुल्हाकुल सच समझाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार भगत
❋
❋
भगवान मंगण इक महिबूब, मेहरवान नौजवान श्री भगवान नज़री आईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार किरपा धार जो रखे आप महफ्ूज़, समरथ महिमा अकथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा नाम संदेसा दे के गए ख़तूत, सो मुख़ातब हो के तुआकब आपणे वल कराईआ। किसे हथ्थ ना आए मशरक मग़रब शिमाल जनूब, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेखे सर्ब लोकाईआ। एथे ओथे दो जहान चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या लभ्भ ना सकी हदूद, आर पार किनारा वेखण ना कोए पाईआ। जो आया सो उठ के धाया कर के गया कूच, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हर घट थाईंआ। हर घट थाईं वसे भगवन्त, भगवन आपणी खेल खलाइंदा। धार बंधाए जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाइंदा। आदि जुगादि नित नवित्त नाम फुरना शब्द दस्से अगम्मी मंत, मनतव आपणा हल्ल कराइंदा। बोध अगाधा बण के दो जहानां पंडत, साची विद्या साची सिख्या पाए भिच्छया विद्या इक्को इक प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, दरगाह साची सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सोच, समझ आपणी आपणे नाल मिलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निराधार लोकमात जन भगतां वखाए साची मौज, मौजूदा हो के बेहूदा वक्त कूड़ी क्रिया डूंग्घे सागर हरिजन साचे दिती रुढ़ाईआ। लेख चुका लोक परलोक, नाम सुणाया सच श्लोक, धुर दी दिती इक्को मोख, मुफ्त आपणी दात वरताईआ। नाम नगारा तन लगाए चोट, माया ममता हउमें हंगता कढ्ढे कूड़ा खोट, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। नाम प्याला दीन दयाला प्याए इक मदहोश, मधुर रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना सचखण्ड मकाना दरगाह साची सोभा पाईआ। साचा अदल करे निरँकार, निरगुण आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। जिस दी समझ किसे ना आई जुग चार, कोटन कोटि काल बिताईआ। लोकमात सच संदेसा देंदे रहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोल जैकार, जै जैकारा इक्को नाअरा धुर दा राग सुणाईआ। नमो नमो निमस्कार करदे रहे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त नित नवित्त किसे अन्त ना पाया पारावार, बेअन्त कहि कहि आपणा आप लेखे लाईआ। सो खेल करे करनेहार, कुदरत कादर वेखे नैण उग्घाड़, निज नेत्र लोचण नूर नूर करे रुशनाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत चोटी समुंद सागर डूंग्घी खाई ख़ालक ख़लक वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नूर नूर रुशनाईआ । सच अदालत अदलगाह, बेनज़ीर आप कराइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, सिफ्ती देवे सिफ्त सालाह,
❋
❋
साची सिख्या सति सति आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मेला दए मिला, गुर चेला एका घर बहा, मन्दिर महल उच्च अटल सोभावन्त आप सुहाइंदा । सति स्वामी अन्तरजामी निहकर्मी जन भगतां दस्से इक्को राह, रहिबर नूर ख़ुदाई नज़री आइंदा। जाम प्याला मदि प्या, आबेहयात मुख चवा, आसा तृष्ना माया ममता मोह कूड़ी क्रिया पार कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर अदालत करे अदली, एकँकार वड्डी वड्याईआ। कलयुग सतिजुग सचखण्ड दवारयों होवे बदली, माबदौलत आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दी धार वड्डीउँ वड्डी पतलीउँ पतली, नज़र ना आए पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा फ़रमाणा इक्को इक समझाईआ। अदालत कहे मैं वेख्या बिन आदम, बेअन्त रूप नज़री आईआ। दो जहान जिस दे ख़ादम, लोक परलोक सीस निवाईआ। सो साहिब सतिगुर कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया मेटे तसादम, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन भगतां किसे दी देवे ना कोई ज़मानत, ज़ामनी सच ना कोए भराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सन्त सुहेले जो सांभ के रखी आपणी अमानत, सच दवारयों बाहर लए कढ्ढाईआ। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया नाल अबलीस पाए लाअनत, तोबा तोबा कर के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी इक रघुराईआ। अदल विच्चों मिले इन्साफ़, हरि करता सच जणाइंदा। परम पुरख पतिपरमेश्वर कर के आपणा वड प्रताप, हरि प्रतापी वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार वरन जो जपदे गए जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा । मन वासना कूड़ी क्रिया तत हँकारी जो करदे रहे पाप, पतित पापी हरि पुनीत खोज खुजाइंदा। सन्त सुहेले भगत भगवान गुर चेले लभ्भे धुर दे साक, जन्म कर्म दे विछड़े आपणे रंग रंगाइंदा। दीनां नाथ होए सहाई आप रघुनाथ, एथे ओथे देवे साथ, निरगुण सरगुण सगला संग निभाइंदा। चार वरन इक्को सरन आत्म परमात्म दस्से धुर दी ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे रसूल पाक, परवरदिगार जलवा नूर ज़हूर इक रुशनाइंदा। वेख अदल गुरु गुर पीर, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। वेखो सज्जणो अन्त होया अख़ीर, आख़र सब नूं रिहा समझाईआ। परवरदिगार ला तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कर के मुरीद मुशर्दां रिहा समझाईआ । कूड़ा कट शरअ ज़ंजीर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं बदल तकदीर, तदबीर अगली दए वखाईआ। जिस नूं सजदा कर के मुहम्मद नक्क नाल कढ्ढ के गया लकीर, नेत्र नैणां हन्झूआं हार बणाईआ। जिस दे पिच्छे दर दरवेश बरदा बण फ़कीर, मूसा ईसा तन अल्फ़ी चोली जगत हंढ्ढाईआ। जिस दी अल्ला राणी किसे नज़र ना
❋
❋
आई तासीर, तसबी माला मणका गल गानी सर्ब लटकाईआ। सो दाता गहर गम्भीर, गुणवन्ता बेअन्ता धुर दा कन्ता इक्को खेल करे निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि शहिनशाह शहिनशाहीआ। गुर अवतार तक्क के खेल, ख़ालक सर्ब रहे जणाईआ। कलयुग जीवो वेखो जन भगतां भगवन्त संग हुन्दा मेल, मिलणी हरि जगदीश आपणी आप कराईआ। बिन तेल बाती कमलापाती दीपक जोत जगाए सज्जण सुहेल, साचे मन्दिर अन्दर डूंग्घी कन्दर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम वड्याईआ। अदालत वेख पिछले भगत, कबीर जुलाहे रहे उठाईआ। उठ वेख रविदास दा आया वक्त, रवी रव हरि आपणे रंग रंगाईआ। जिस दी आदि भवानी धुर दी शक्ति, चतुर्भुज जिस दा रूप अनूप वखाईआ। सो श्री भगवान हो मेहरवान निरगुण नूर जोती जामा धरे फ़कत, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जोती जाता आया परत, प्रतिनिध हो के आपणा हुक्म वरताईआ। अग्गे रहिण ना देवे कोई फ़र्क, फ़िरकाप्रसती मेटे थाउँ थाईंआ। कूड़ी क्रिया करे ग़रक, शौह दरयाए दए रुढ़ाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल नाल लाई शर्त, सुगंध मुकन्द मनोहर लखमी नरायण इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस दी सिफ्त करे कोई ना रसना जिह्वा बत्ती दन्द, काग़ज़ कलम लेखा लिखे ना कोए शाहीआ। सो श्री भगवान सूरा सरबँग, जन भगतां देवे इक अनन्द, अन्तर आत्म आपणा रस चखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। फ़कीर फ़िकरा कहिण सूफी, सिफ्त सालाह इक दृढ़ाइंदा । वेखो काया तन रबाब वजदी तूम्बी, तोबा तोबा हू हू बुत रूह सर्ब कुरलाइंदा। ख़ंदक खाई नज़री आए डूंग्घी, पार किनारा फड़ बांहों पार ना कोए लँघाइंदा। सब दी कँवल नाभी होई मूधी, बिन सतिगुर पूरे हाज़र हज़ूरे शब्दी धार ना कोए उलटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर करता करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सूफ़ी कहिण वेखो पिछला सफना, सोहणी तरह समझाईआ। सच दवारे उच्च महल्ले लगाया मुजरा, महिफल दिसे बेपरवाहीआ। परवरदिगार मुकामे हक़ सुहाया हुजरा, जोती जलवा नूर रुशनाईआ। बीस इकीस अगला खेल करे सजरा, बीती कहाणी आपणी झोली पाईआ। जन भगतां जगत जुग जन्म दा चुकावण आया बदला, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दो जहानां पन्ध मुकावे मज़ला, मंज़ल आपणी दए चढ़ाईआ। सच सिँघासण आत्म सेजा पलँघ वखाए रंगला, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ । घर विच घर बणाया सोहणा बंगला, बण बाढी साची घड़त आप घड़ाईआ। जिस विच रख्या परमानंदला, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। जिस गृह जोती नूर अगम्मी चन्दना, साची सच करे रुशनाईआ। ओस गृह भगत भगवान इक दूजे नूं दोवें करन बन्दना, बंदा ख़ाकी तन नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
लेखा चुक्के कोटन कोटि ब्रह्मण्डना, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। दीन दयाल पुरख अकाल सद बख्शंदना, बख्शश रहमत घर सच्चे आप वरताईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो अन्तिम ओसे घर लँघणा, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। जगत कूट किसे ना मंगणा, देवणहारा दाता दानी इक्को झोली रिहा भराईआ । आवण जावण लेखा चुक्के लोकमात वरभण्डना, कूड़ी भंडी देवे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सूफ़ी कहिण जलवा नूर, इक्को इक जणाईआ। भगत कहिण नाद तूर, तुरिया पार सुणाईआ। पैगम्बर कहिण सच महिबूब, मुहब्बत हक़ हक़ लगाईआ। गुर अवतार कहिण साक जोड़े पिता पूत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणी आप कमाईआ। करनी वेख अदल हस्सया, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मस्सया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो मार्ग दस्सया, माणस मानुख मानव गए भुलाईआ। साचे रंग कोई ना रंगया, तन माटी ख़ाक कूड़ी ख़ाक रहे रमाईआ। किसे नाता तुटा ना भेख पखंडया, जूठ झूठ ना डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म होया रंडया, नर हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। मन वासना पंज तत हँकारी होया गंदया, अमृत रस जाम सच प्याला मुख ना कोए लगाईआ। सच दुआर सतिगुर मन्दिर गुरमुख विरला कोटां विच्चों लँघया, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म कर्म दा विछड़या पल्लू फड़ के गंढया, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। देवे वड्याई भुक्ख्यां नंगयां, शहिनशाह ख़ाक विच रलाईआ। गुरमुख चंगयां नालों करे चंगयां, चंगयाईआं आपणा नाम इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता पुरख आपणी खेल वखाईआ। वेख अदल शिव कहे पुकार, शंकर भोला नाथ दए दुहाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार, नमो नमो सीस निवाईआ। तेरी करनी अपर अपार, तूं करता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वेंहदे रहे विच संसार, निरगुण तेरा सरगुण रूप वेख्या विच लोक ख़ुदाईआ। कलयुग अन्त करे खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी धार जणाईआ। जोती जामा लै अवतार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। हँ ब्रह्म दए आधार, सन्त सुहेले कर प्यार, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाईआ। मेरी त्रिसूल गई हार, इक्को मंगे तेरा सहार, बलहीण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साचे हथ्थ रखाईआ। अदल वेख उठया ब्रह्मा, पारब्रह्म सीस निवाईआ। तेरा खेल पुरख अकाल अगम्मा, समझ सके कोए ना राईआ। लख चुरासी जीव जंत तेरे हुक्म अन्दर जो जम्मां, जन जननी पिता मात तूं ही नज़री आईआ। पवण स्वास सब दा बेड़ा बन्ना, घर घर आपणा डेरा लाईआ। कोटन कोटां विच्चों जन भगत बणाए आपणा चन्ना, साचे सन्त साची बूझ बुझाईआ। जीव जहान बाकी दिसे अन्ना, निज नेत्र नैण तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
लेखा सब दा दए चुकाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या वसाल, विश्वधारी नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी घालदे रहे घाल, कीती घाल आपणे लेखे लाईआ। जन भगतां बण दलाल, सचखण्ड दुआर वखाए इक्को धर्मसाल, पर्दा उहला दए उठाईआ। साची चले अवल्लड़ी चाल, गुरमुख सज्जण लए संभाल, सोई सुरती आपणे शब्द नाल मिलाईआ। मरयां फेर लए ज्वाल, जींवदयां आपणी गोद बिठाल, एथे ओथे देवे माण वड्याईआ। लाड़ी मौत ना आवे खाण, चित्रगुप्त लेखा मंगे कोई ना आण, राए धर्म बैठा नैण शरमाईआ। शंकर कहे मैं होया हैरान, ब्रह्मा कहे पारब्रह्म प्रभ मिल्या आण, विष्नूं कहे वास्ता आपणे नाल रखाईआ। धरनी धरत धवल कहे धन्न भाग मेरे उते चरण रखे भगवान, सरन देवे माण वड्याईआ। जिस दी करे ना कोई पहचान, बेपहचान आपणा खेल खलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण असीं देंदे आए अहिवाल, हालत सब नूं सच जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर निरँकार लै अवतार, कल कल्की फेरा पाईआ। जेहड़ा वसे सम्बल धाम न्यार, दीआ बाती कमलापाती इक करे उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता साचा मन्दिर इक सुहाईआ। जन भगतां बणे धुर दा राखा, लेख चुकाए मस्तक माथा, नाम सुणाए धुर दी गाथा, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। वणज कराए इक्को हाटा, जोत जगाए नूर ललाटा, जाम प्याए अमृत बाटा, काया कासा इक्को इक वखाईआ। सच वड्याई जन भगतां पूरा करे घाटा, घाटिउँ वाधा दए वखाईआ। जिन्हां दा गोबिन्द पिता पुरख अकाल दादा, सो गुरमुख ना मरे ना जाईआ। साध सन्त दूजा बणाउणा कोई ना चाचा, चाचा कम्म किसे ना आईआ। गुरमुख नूर साचा हीरा लाल अनमुलड़ा सतिगुर घर ना कदे गवाचा, जुग जन्म दा विछड़या चारे कूटां विच्चों फोल फुलाईआ। धीरज नाल दए दिलासा, प्रेम नाल करे हासा, शब्द धार बणे राखा, दो जहानां होए सहाईआ। गुरसिख गुर दा मन्ने आखा, लेखा चुक्के पूजा पाठा, पार उतारे आपणे घाटा, पत्तण इक्को इक वखाईआ। चरण कँवल जुड़ाए नाता, गोद उठाए बण के पिता माता, साचा सज्जण इक्को इक हरि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। वेख अदालत हुन्दी, हौसला सारे रहे ढाहीआ। लाड़ी मौत कहे मेरी मींढी रह गई गुंदी, सीस शृंगार वखाईआ। राए धर्म कहे मेरा मसूल मिल्या ना उते चुंगी, लेखा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। चित्रगुप्त कहे मेरे हथ्थों ख़ुस गई कुंजी, कुफल सक्या ना कोए खुल्हाईआ। जन भगतां दी प्रभ आपणे हथ्थ रखी पूंजी, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। चार युग अन्दर वड़ के किसे ना ढूंडी, बाहरों इशारयां नाल समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण निरगुण सरगुण हो के हथ्थ विच फड़े खूंडी, खुड्डे काया फोले चाईं चाईंआ। जिस दी औध वेखे पुगी, ओस दी फेर वसाए झुग्गी, मन्दिर आपणा नाल जणाईआ।
❋
❋
एह धार किसे ना बुझी, जुग चौकड़ी रही गुज्झी, पड़दा सके ना कोए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ दया कमाईआ। वेख अदल गुर अवतार पीर पैगम्बर गए झुक, झाकी प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। जन भगत वड्याई उजल करे मुख, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। दर घर आ के स्वामी लए पुच्छ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण इक्को दरस दरसाईआ। रवि ससि सूरज चन्द करन हासा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। उठो मण्डल मण्डप सारे वेखो तमाशा, गगन गगनंतर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चौदां लोक चौदां तबक सारे मन्नो आखा, माण अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। जिस दीआं चार युग करदे रहे बातां, अक्खरां नाल सिफ्त सालाही ढोले गाईआ। सो निरगुण निरवैर निरँकार जन भगतां होया राखा, रक्षया करे चाईं चाईंआ। जे बाहरों वेखण अन्ना अन्दरों सदा सुजाखा, सोहणी आपणी खेल रचाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त सच सुणाए अगम्मी भाषा, धुर संदेसा नाम दृढ़ाईआ। जन भगतां अन्दर कर के वासा, वसल सच्चो सच इक समझाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन होए ना कोए नरासा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक टिकाईआ। लख चुरासी आवण जावण जन्म मरन करे बंद खुलासा, बंदगी इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए तराईआ। दो जहान वेखो डरदा, भय विच समाईआ। चौदां लोक कलमा पढ़दा, चौदां तबक विद्या चौदां पन्ध मुकाईआ। चन्द चौधवीं सजदा करदा, निउँ निउँ लागे पाईंआ। इक चार दा लेखा काया माटी पंज तत धड़दा, सीस जगदीश आपे बैठा सोभा पाईआ। मंज़ल पौड़े धुरदे चढ़दा, महल अटल करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण निरगुण धार इक इकल्ला एकँकार अकल कल आपणा खेल रचाईआ। अदल कहे मैं वेख्या हक़, हकीकत विच्चों आप प्रगटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा निकलया शक़, संसा रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे सब दी हो गई बस्स, वस्त्र बन्न के बैठे नज़री आईआ। उच्ची कूक पुकार रसना कहिण तूं पुरख समरथ, श्री भगवान तेरी वड्याईआ। बिन ढाहयों परवरदिगार तेरी चरणी गए ढट्ठ, माण अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दा जो चलाया हट्ट, बण हटवाणे सेव कमाईआ। कलमा कलाम रसना जिह्वा बत्ती दन्द मणका मणका ल्या रट, ढोला सोहला गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां वेद कतेबां मार्ग आए दस्स, लेखा लिख के कलम छाहीआ। कलयुग अन्त करे खेल सूरा सरबँग, समरथ आपणी दया कमाईआ। जन भगतां वस उपर शाह रग, त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। बिन मकक्यों काअब्यो कराए हज्ज, बिन तन्द सतार वजाए नद, अनहद राग राग अल्हाईआ। फड़ के हँस बणाए कग्ग, माणक
❋
❋
मोती सोहँ साची चोग चुगाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकारे विच्चों कढ्ढ, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म करे सच कुड़माईआ। जो सरसे कन्ढ्ढे गए छड्ड, तिन्हां दे लेखे लाए माटी हड्ड, ओन्हां विच्चों इक एह वी नज़री आईआ। कर किरपा ल्या रख, सत्तरां दी एहदे वल अक्ख, किरपा कर पुरख समरथ, कक्खों लख दे बणाईआ। तेरा बिरद प्रभ कदी ना जाए पिच्छे नट्ठ, जुग जुग आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद होए सहाईआ। सदा सदा प्रभ तेरा सदका, हउँ घोली वारी घोल घुमाईआ । भगत भगवान प्रभ दिसे तेरा तबका, तेरा नूर नज़री आईआ। जद पढ़न तद तेरा सबका, दूजी करन ना कोए पढ़ाईआ। इक्को सिखण अगम्मी हरफ़ा, जिस दी धार तेरे विच्चों नज़री आईआ। हरिजन कदी ना होए दो तरफ़ा, यक्क तरफ़ इक्को इक नज़री आईआ। जिस दा ना कोई सोग ना कोई हरख़ा, चिन्ता ग़म संग ना कोए लिआईआ। जद करे रहमत जन भगतां उते तरसा, गुरमुख गुर गुर वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी मिटे हरसा, हिवस हवस अवर ना कोए वधाईआ। जिस दा माणस जन्म स्वासां दा मुक्कण वाला ख़र्चा, तिस पल्लू गंढ्ढ पवाईआ। घर घर होण ना दिती चर्चा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ । वेखो धुर दा धर्म राए वखाए पर्चा, बौहड़ी बौहड़ी रिहा कुरलाईआ। तूं किथों आ ग्यों वसणवाला उते अर्शां, लोकमात फेरा पाईआ। तूं पहलों मेरा बद्धा धड़ता, धड़वाई ला के ग्यों समझाईआ। मेरे हुक्म बिनां अग्गे कोई ना लँघदा, जमदूत फड़ फड़ देण सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। वेख अदल उठे चारे जुग, आपणी आपणी लैण अंगड़ाईआ। कलयुग कहे मेरी औध रही पुग, सतिजुग कहे मेरी वारी नेड़े आईआ। त्रेता कहे मैं अजे बहिणा लुक्क, द्वापर कहे गूढ़ी नींद सौं के ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां आसा कहे तुसीं सारे रहो चुप्प, सो भली जो साहिब सतिगुर भाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे भाणे अन्दर ख़ुश, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। चलो रल मिल सारे उस दे कोलों लईए पुच्छ, गल पल्लू वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देवे इक्को वर, अगला भेव खुल्हाईआ। चलो रल मिल सारे संगी, सोहणा संग बणाईआ। जेहड़ा खेल करे वरभण्डी, ब्रह्मण्डी जोत जगाईआ। जो भगतां देवे वस्त अनमंगी, अनडिठड़ी दात वरताईआ। गुरमुखां लाए कार अंगी, अंगण आपणे विच बहाईआ। पिठ होण ना देवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाता तोड़ ख़ानाबंदी, बंदा बंदे विच्चों आपणा फेर प्रगटाईआ। एहो साहिब सतिगुर खेल लग्गी चंगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दाता दातार दयावान होए सहाईआ। चार युग वेख उठे, चारे खाणी ख़ुशी मनाईआ। चारे बाणी ढोले रटे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे छक्के, सोहला राग अल्हाईआ। विष्न
❋
❋
ब्रह्मा शिव दूर दुराडे रहे तक्के, नेत्र नैणां अक्ख खुल्हाईआ। जिस पिछले लेख दे मनसूख कीते पटे, इक्को अग्गे हुक्म सुणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच दे अग्गे ना रहिणे रट्टे, झगड़ा करे ना कोए लोकाईआ। जिउँ धन्ने प्रगट होए दरस दिखाया विच्चों वट्टे, हुण बिनां वट्टउँ नज़री आईआ। जिस नामे भोग लगाया दुध कटोरे छन्ने, शहिनशाह आपणा खेल वखाईआ। भगत सुहेला हो के श्री भगवान आपे मन्ने, मनसा आपणी आप गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धर्म संदेसा नर नरेशा इक्को इक सुणाईआ । सुणो संदेसा भगत जन मीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी बदले रीत, रीतीवान हुक्म वरताइंदा। सतिजुग साचे लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ नज़र कोए ना आइंदा। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई नाम कलमा दस्से इक हदीस, हज़रत साचा सच पढ़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जग जाइण जीत, जीवण जुगत इक वखाइंदा। झगड़ा मुक्के ऊँच नीच, राउ रंक इक्को घर वसाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावे ठीक, कूड़ा ठीकर कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे सच प्रीत, प्रीतीवान इक हो जाइंदा। सच प्रीत करो हरि स्वामी, दो जहान मिले वड्याईआ। पुरख अकाल दी पढ़ो अगम्मी बाणी, नित नवित्त जो आदि जुगादि सुणाईआ। अमृत आत्म रस पीओ ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराईआ। तख्त निवासी शाह सुल्तानी शहिनशाह सुणाए सच कहाणी, कहावत रूप ना कोए वटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सुरती बाली नढ्ढी इक अंजाणी, सोच समझ सके कुछ ना राईआ। जिस किरपा करे सच महिबूब हरि सुल्तानी, सुल्हाकुल सुल्हा आपणे नाल कराईआ। सो सूफ़ी भगत रूह आत्म कदे ना होए फ़ानी, फ़नाह दिसे सर्ब लोकाईआ। परवरदिगार सांझा यार मिल्या जानी, अन्जाणत अन्जाण आपणी गोद बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक पद निरबानी, जो पद पद चलयां हथ्थ किसे ना आईआ।
३ वसाख २०२१ बिक्रमी करनैल सिँघ दे गृह कादराबाद ज़िला अमृतसर
पीर पैगम्बर करन इज़हार, धुर दे ढोले गीत सुणाईआ। वेख खेल परवरदिगार, ख़ुशीआं रंग घर रंगाईआ। गुर अवतार बोल जैकार, सच संदेसा रहे सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सांझा यार, सच्चा साची कार कमाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। चार युग दा लेखा वेखे आप निरँकार, भविक्ख्त पड़दा आप चुकाईआ। पढ़न
❋
❋
सुणन दी जाण गुफ़तार, गुफ़त शनीद दए समझाईआ। लोकमात हो उज्यार, पर्दा आपणा आप चुकाईआ। हरिजन सन्त श्री भगवन्त लए उठाल, अट्ठ तत वेखे चाईं चाईंआ। सच दवारा सति सच्ची धर्मसाल, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी कार सच कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण मोहे मंज़ूर, मनसा तेरे विच समाईआ । तेरा जलवा उपर कोहतूर, नूर नूराना नज़री आईआ। तेरे बरदे होए मशकूर, सजदा सीस निवाईआ। लोकमात बण मज़दूर, चाकर तेरी सेव कमाईआ। कलयुग अन्त मच्चया वेख फ़तूर, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मन वासना कूड़ ग़रूर, गुरबत घर घर डेरा लाईआ। कोई ना मंगे प्रभू तेरे चरण धूढ़, मस्तक टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। माया ममता होई मशहूर, मश्वरा घर घर देवे चाईं चाईंआ । साध सन्त करन कसूर, बेवफ़ा नज़री आईआ। जिन्हां दी महिमां सिफ्त करे मनसूर, नेत्र वेख राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्हां देवे सच वड्याईआ। सच वड्याई देवण योग, हरि जोगीशर दया कमाइंदा। सेज अगम्मड़ी भोगे भोग, भस्मड़ रूप आप वटाइंदा। लेखा जाण आपणे लोक, परलोक पर्दा आप चुकाइंदा। मेल मिलावा निरगुण जोत, सरगुण नूर चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त आप वरताइंदा। पीर पैगम्बर कहिण संदेसा, सदा नाम जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सच नरेशा, नर नरायण खेल खलाईआ। हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्म महेषा, शंकर लए जगाईआ। गुर अवतार वटाए वेसा, पीर पैगम्बर ख़ाकी तन हंढ्ढाईआ। अन्त भगवन्त निरगुण धारे जोती भेसा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल हो के खेले खेडा, ख़ालक हो के ख़लक रिहा भुलाईआ। शब्द निशाना मारे नेज़ा, तीर अंदाज़ बणया बेपरवाहीआ। आदि जुगादि वसणहारा सचखण्ड धाम हमेशा, हर घट बैठा सोभा पाईआ। जन भगतां लाए धुर दा लेखा, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। भरम चुकाए मुल्लां शेख़ा, मसायक बैठण मुख भवाईआ। जिन्हां भगतां पिच्छे आपणी पंज तत काया कीती भेंटा, हड्ड मास नाड़ी अग्नी तत तपाईआ। तिन्हां गुरमुखां बण के आया खेवट खेटा, सच मलाह रूप वटाईआ। नाता जोड़ पिता बेटा, पूत सपूत लए उठाईआ । जुग जन्म दा पिछला याद रखे चेता, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार मारन नाअरा, शब्दी ढोला इक्को गाईआ। चारों कुण्ट वेख पसारा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ । आदि जुगादी इक अवतारा, पुरख अकाल वेस वटाईआ। नित नवित्त रहे जुग चारा, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। सरगुण देवणहार सहारा, समरथ पुरख महिमा अकथ इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर बण के दए समझाईआ। रहिबर बणे आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जो सूफ़ी सुहेले होए जुदा, जुज़ आपणे नाल
❋
❋
मिलाईआ । मार्ग धुर दा दस्स के सिध्धा, सहिजे सहिजे लए उठाईआ। मिल सखीआं पावण गिध्धा, दो हथ्थां ताल वजाईआ। प्रभ मिलण दी मिल गई बिधा, आत्म परमात्म होई कुड़माईआ। सच सिँघासण प्रभ जू दित्ता निग्घा, निगाह आपणी उते टिकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर भिज्जा, भिन्नड़ा रूप वटाईआ। प्रेम प्यार अन्दर सिजा, छहबर नाम वखाईआ। सच दरबार जन भगतां कढ्ढया हिस्सा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। पूरब जन्म दा वेखणहारा चिठा, काग़ज़ आपणे कोलों फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभ काबल, कायनात दए समझाईआ । सृष्ट सबाई बण के बाबल, बाबत आपणी फेरा पाईआ। बाहरों दिसे तन ख़ाकी पागल, अन्दर साबत सूरत बैठा बेपरवाहीआ । सच दवारे करे आदल, असलीयत आपणी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि लए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण ढोला, हरि हरि नाम जणाईआ। वेखो पारब्रह्म प्रभ बणया गोला, सेवक आपणा नाउँ धराईआ। शब्द सरूपी हो वचोला, विछड़े आपणे घर वसाईआ। बदलणहारा काया चोला, चोली इक्को इक हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सूफ़ी कहिण तेरी सदाकत, साहिब तेरी वड्याईआ। दरगाह साची सच अदालत, अदली नूर ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख बग़ावत, बेपरवाह फेरा पाईआ। रहमत नाम करे सख़ावत, अनडिठड़ी दात वरताईआ। जन भगतां दए ज़मानत, ज़ामन इक्को नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल खलाईआ। गुर अवतार कहिण वेख्या हक़, हरि हाकम बेपरवाहीआ। प्रगट हो पुरख समरथ, सच साची कार कमाईआ। सन्त सुहेले लए रख, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ । निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, दोह अक्खां विच्चों प्रतख कराईआ। आत्म परमात्म सुणा के जस, ढोला इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण वेखो नज़ारा, नाज़रीन आप जणाइंदा । जिस दा लेख दरूद हज़ारा, इस्म आअज़म जो समझाइंदा। जिस दा दरगाह साची सच मनारा, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा । जिस दा मुल्ला शेख़ पीर पैगम्बर लए सहारा, सो साहिब वेस वटाइंदा। जिस दा मंज़ल पन्ध आदि जुगादि दिस्सया ना पार किनारा, सो विच संसारा रूप धराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लभ्भया किसे ना ज़ाहरा, गुप्त गुप्ती रूप वटाइंदा । जन भगतां मिल के लावे सच अखाड़ा, सोहणी मण्डल रास रचाइंदा। पिछला लेखा बिन लेखिउँ पाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साची कार कमाइंदा। पिछला लेखा दस्स भगवन्त, सच सच समझाईआ। किस बिध मिलावा कीता बणा बणत, करी नाम कुड़माईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हरि मन्दिर दित्ता वसाईआ। लेखा चुक्कया बहिश्त जंनत,
❋
❋
स्वर्ग सवरगां डेरा ढाहीआ। होए मिलावा तेरा अन्त, दाअवा इक्को इक रखाईआ। तूं स्वामी नेता कन्त, पतिपरमेश्वर तेरी शरनाईआ । हउँ याचक सेवक दर मंगत, नार सुलखणी सोभा पाईआ। तेरा नाउँ गीत गावां मणीआ मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। कोई भेव ना पावे पांधा पंडत, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। पिछला जन्म दस्स ज़रूर, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जन्म कर्म दा की कसूर, खा के कसम मंग मंगाईआ। किस बिध होया दर तों दूर, दुराडा बहि के डेरा लाईआ। कवण अन्तर करे मजबूर, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं बरदा तेरा मशकूर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरी आसा मनसा पूर, तृष्ना रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दे दृढ़ाईआ। साचा लेखा पिछला सुण, सो साहिब आप सुणाईआ। गोबिन्द वेले कीता गुण, गुण अवगुण रूप वटाईआ। बिन पुरख अकाल जाणे कवण, दूसर समझ किसे ना आईआ। देवे संदेसा धुर दा पवण, पवण पवणां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेदा दस्से आप, हरि करता दया कमाईआ। तेरे कोलों लै के कलम दवात, काग़ज़ टुक्कड़ा मंग मंगाईआ। माझे वालयां लिख्या साफ़, बेदाअवा दे के ख़ुशी मनाईआ। ओस लेख पिच्छों तैनूं आई जाग, क्यों काग़ज़ कलम दवात फड़ाईआ। उधरों आई इक आवाज़, बिन रसना मुख सुणाईआ। इस विच मेरा राज़, लेखा बेपरवाहीआ। अग्गों बोल हटवाणा कहे ग़रीब निवाज़, दर ठांडे मंग मंगाईआ। मेरे साहिब मेरी रखणी लाज, भुल्ल आपणी झोली पाईआ। गोबिन्द किहा रखणा याद, सच स्नेहड़ा इक जणाईआ । कलयुग अन्तिम आवे मेरा बाप, पुरख अकाल फेरा पाईआ। मैं बणां ओस दा साक, सज्जण रूप वखाईआ। तूं भुल्ला भटकदा फिरें विच संताप, संस्सयां विच भवाईआ। तेरा लेखा पिछला वेख पाक, पतित पुनीत लए कराईआ। लहिणा मुकाए नाल कलम दवात, लेखा लिखे सच्ची छाहीआ। पिछले कर्म सुट्ट के डूंग्घे खात, उत्तों चरणां नाल दबाईआ। गुरसिख तेरी फेर बणाए ज़ात, जमात भगतां विच रलाईआ। करनैल सिँघ कर्मां दा पूरा कर के घाट, लेखा रखे बेपरवाहीआ।