३ वसाख २०२१ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह कादराबाद ज़िला अमृतसर
टिल्ले पर्बत छड्डी आवण सिध, साधक सनकादक आपणा राह तकाईआ। पत्थरां उते रगढ़दे आवण ढिड्ड, इबादत लेखे किसे ना पाईआ। ख़ुशी ग़मी विच गए गिझ, सुखी सुख ना कोए जणाईआ। दोहरे प्यार विच गए भिज, इक रंग ना कोए रंगाईआ। दरस ना पाया नेत्र दिब, दोए लोचण वेखण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, सच करनी कार कमाईआ। सिध समाधी अन्दर आवण दौड़, भज्जण वाहो दाहीआ। साडा कारज जाए सौर, अग्गे मिले माण वड्याईआ। नेत्र वेखीए कर के गौर, गहर गम्भीर हरि गोसाईंआ। जिस दे कोल वस्त अनमोल, अगम्म अथाह वरताईआ। चल के सुणीए उहदा बोल, जो भगतां रिहा सुणाईआ। प्रेम प्यार अन्दर जाईए मौल, आपणा आप मिटाईआ । गोरख दा गोरख वाला कौल, पिछला याद आईआ। मछन्दर दस्स के गया धौल, धरनी नाल रखाईआ। बैठे रहिणा अडोल, आसण सोभा पाईआ। नानक नाल जो कीता मख़ौल, उस दा लहिणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेरवाहीआ। सिधां वेख भज्जे नाथ, आपणा पन्ध मुकाईआ। दर्शन करीए पुरख समराथ, हरि दाता वड वड्याईआ । जा के सुणीए अगम्मी गाथ, जो भगतां रिहा सुणाईआ। नूर वेखीए लोकमात, कायनात करे रुशनाईआ। हरिजन बणाए सच जमात, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। जिस दी होए ना कदे वफ़ात, मरनी मरन मर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा पाईआ। नाथ कहिण वेखीए अक्ख, नेत्र नैण उठाईआ। राह तक्कदे गए थक्क, टिल्ले पर्बत डेरा लाईआ। दर ते मंगीए आपणा हक़, कन्न पाटे कूक सुणाईआ। गोरख अन्दर वड़ के गया दस्स, मछन्दर इशारे नाल जणाईआ। इक्को नाम बोल अलख, अलख निरँजण गया दृढ़ाईआ। साहिब सुल्तान दी रखयो आस, आसा आपणी नाल वधाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के सद्दे आपणे पास, चरण कँवल कँवल लए बुलाईआ। तुहाढ्ढी पूरी करे ख्वाहिश, आसा तृष्ना वेख वखाईआ। वेख्यो उहदे अग्गे उडिओ ना विच आकाश, सिध्धो चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी वड प्रताप, एथे ओथे होए सहाईआ। जिस नूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मन्नया आपणा बाप, पिता पुरख अकाल कहि कहि ख़ुशी रखाईआ। जिस दा माला मणकयां नाल करदे जाप, धूढ़ी तपस्सया रूप वटाईआ। उस दे दर्शन करने साख्यात, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्शे सति सरनाईआ । नाथ सिध होए इकट्ठे, घर इक्को नज़री आईआ। प्रभ सरनाई साचे ढट्ठे, मस्तक टिक्का धूढ़ रमाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे बच्चे, बचपन तेरी झोली पाईआ। टिल्लयां पर्बतां उते बैठे रहे बण के कच्चे, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। वड्याईआं अन्दर वड्डे हो हो नच्चे, चतुराईआं विच आपणे चलितर दए वखाईआ। तुध बिन पर्दा कोई ना कज्जे, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। सब दे वेख दोवें हथ्थ बद्धे, बन्दना डण्डौत कर कर सीस निवाईआ। गलवीं खुल्हे लम्मे झग्गे, खपरी हथ्थों हथ्थ नज़री आईआ। कुण्डल पा वाल टेडे कीते छब्बे, शकल बेशकल दिती कराईआ। कन्न पाड़ मुन्दरां पा तेरा दर फेर ना लभ्भे, उठ उठ वेखी सर्ब लोकाईआ। गोरख मछन्दर कहि के गए साडा स्वामी साथों अग्गे, अग्गे बैठा डेरा लाईआ।
❋
❋
जिस वेले कलयुग वा तत्ती वगे, दूर दुराडा चल के आईआ। दीपक जोती नूर नुराना जगे, जगमग जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द सूरा उहदे सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे आपणा हुक्म वरताईआ। पीर पैगम्बर जिस हुक्मे अन्दर बद्धे, गुर अवतार बैठण सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फिरन भज्जे, पन्ध मुकावण वाहो दाहीआ। कलयुग सतिजुग त्रेता द्वापर जिस दी चरणी लग्गे, दर ठांडे सीस टिकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दे देंदे पते, धुर संदेसा राग सुणाईआ। जिस दे पिच्छे सिधो नाथो आपणे घर छड्डे, उह घर दा मालक बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर सारे बद्धे, बद्धी जगत लोकाईआ। तन भबूत रमा ख़ाकी पिण्डे कीते वांग गधे, गदागर हो के घर घर फेरी पाईआ। जिस वेले ओस साहिब दी चरणी जा के लग्गे, देवे माण वड्याईआ। अगले पिछले सारे मुक्क जाण रट्टे, रट्टा अगला दए चुकाईआ। मुख रहे लोड़ ना लौण दी घट्टे, तूम्बी हथ्थ ना कोए आईआ। मृगशाला उस दे चरण चट्टे, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। तुसां दर्शन करना प्रेम दी अक्खे, परमेश्वर आपणा मेल मिलाईआ । चाहे माढ़े चाहे अच्छे, अच्छे बुरे आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तों लाह के टोपी सेली रस्से, रस्ता सिध्धा दए वखाईआ। सिधो नाथो सुणयो जोग, जुगत इक्को इक जणाईआ। जिस वेले आपणे प्रेम प्यार दी देवे चोग, काया चोगा दए बदलाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता दु:ख डेरा ढाहीआ। ओस दवारे वेख्यो उह मौज, जेहड़ी मौज भगतां नाल रखाईआ। नाथ सिध सारे पै गए विच सोच, अन्तर अन्तर आपणा वेख वखाईआ। किस कूटे करीए कूच, कवण घर बैठा बेपरवाहीआ। गोरख कहे उह दाता मेहरवान अलख निरँजण निर्मल जोत, घट जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सिध नाथ आए दवारे, दूर दुराडे सीस झुकाईआ। दर तेरे बणे पनहारे, पत्तण इक्को वेख वखाईआ। किरपा कर हरि निरँकारे, निरगुण तेरी सच सरनाईआ । टिल्ले पर्बत छड्डे जंगल जूह उजाड़ पहाड़े, डूंग्घी कन्दर संग तजाईआ। जन भगत वेखे दर सोंहदे तेरे लाड़े, सोहणा रूप वटाईआ। कर किरपा मेल आपणे प्यारे, प्यार प्रीतम आपणे विच्चों प्रगटाईआ। तेरा दरस कर लेखा चुक्के सच दवारे, दवारा इक्को सोभा पाईआ। वक्त लँघाया तेरे औण दे सुण सुण लारे, लारयां नाल आसा आसा इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण तेरे हथ्थ वड्याईआ।
❋
❋
३ वसाख २०२१ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह कादराबाद ज़िला अमृतसर
टिल्ले आसण पिछले छड्डे, धूणी तेरा नाम रमाईआ। शब्दी हुक्म तेरा कढ्ढे, बल आपणा आप वखाईआ। दर ठांडा वेख आए भज्जे, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। कर अरदास तेरे अग्गे, प्रभ बख्श सच सरनाईआ। साडे पैर वेख नंगे, छाले दिसण देण दुहाईआ। साडे पाटे चीथड़ झग्गे, चोला सच ना कोए हंढ्ढाईआ। साडे नंगे होए हड्डे, चम्म माटी पड़दा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे हो सहाईआ। आसण छड्डे टिल्ले पर्बत, चोटीआं राह तजाईआ। माण अभिमान मिटी ग़ुरबत, ग़रूर नज़र कोए ना आईआ। गोरख मछन्दर कोलों मिली रुख़सत, बंदीख़ाना बंद खुल्हाईआ। साडे मिलण दी जन भगतां विच्चों कढ्ढ फ़ुरसत, वार थित घड़ी वेख वखाईआ। ज़ाहर ज़हूर नज़री आए अगम्मी मुर्शद , मुरीद आपणे लएं बणाईआ। तन भबूती मैल धो दुरमति, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म दे गुरमति, सिख्या सति सति समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग सच्चा दे वखाईआ। आसण छड्डे उच्चे टिल्ले, पर्बत डेरा ढाहीआ। अन्तर धीरज सब दे हिले, सति नज़र कोए ना आईआ। पिछले मुक्के चालीए छिले, चिला अवर नज़र कोए ना आईआ। माण वड्याई विच बैठे रहे ढिले, सिध उडारी सिधीआं विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वरताईआ। टिल्ले पर्बत छड्ड के आए दौड़, सिंगी नाद संग ना कोए लिआईआ । दर वेख ब्रह्मण गौड़, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। तेरा लेखा गहर गम्भीर गवर गौर, बेअन्त रूप वटाईआ। साडे फूड़ीआं उते घस गए मौर, करवट बदल मिल्या ना सच्चा माहीआ। तेरे नाल काहदा ज़ोर, जाबर तेरी सच सरनाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घोर, साडी धीरज बैठी डेरा ढाहीआ। चारों कुण्ट नज़री आया ठग्ग चोर, साध साधना सके ना कोए कमाईआ । तेरे नाल करदे सारे खोर, प्रेम प्रीत ना कोए वधाईआ। जन भगतां पूरी करदा वेख लोड़, आसा साडी सानूं ल्या उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे दे वड्याईआ। टिल्ले पर्बत छड्ड के चोटी, तेरा राह तकाईआ । विच्चों कढ्ढ वासना खोटी, खोटे खरे लै बणाईआ। तूं बेपरवाह तारनहारा रविदास चुमारा मोची, मुफ्त आपणा नाम वरताईआ। बेशक साडी मति होछी, होछयां गले लगाईआ। सानूं सिधीआं अन्दर देंदा रिहों रोटी, बोटी बोटी सब दे मुख विच पाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी अग्गे सच ना आई सोझी, समझ सकी ना कोए समझाईआ। बणी रही कमली कोझी, कूड़ी क्रिया रंग रंगाईआ। सिर ते रख निक्की बोदी, वड्डा छत्रधारी दित्ता भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। आसण छड्डे छड्डया दर, घर तेरे अलख जगाईआ। सच स्वामी दे दे वर, पूरब आसा पूर कराईआ । पुरख
❋
❋
अबिनाशी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। जन भगतां अन्दर जाणा रल, हरिसंगत चरणां जोड़े सेव कमाईआ। सोहँ ढोला लैणा पढ़, तेरा मेरा राग सुणाईआ। दरस करना सनमुख खड़, स्वच्छ सरूपी वेख वखाईआ। सरन सरनाई डिगणा दड़, नधड़क सीस झुकाईआ। निरगुण पल्लू लैणा फड़, निरगुण निरगुण लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे आप सहाईआ। सिध कहिण सानूं दे दे सिदक, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। तेरा नज़री आए इष्ट, जोती नूर रुशनाईआ। साडी भरमी खोल्ह दृष्ट, अनदृष्ट आपणा राह जणाईआ। साडे कोल पिछली लिख्त, जो नानक गया फड़ाईआ। उस दे उते लेख लिख्या भविक्ख्त, अक्खर नौ नज़री आईआ। जिस दा खेल टांक जिसत, चौथे युग सच दए वड्याईआ। तुहाढ्ढा लेखा चुक्के उलटा बिरछ, लहिणा लहिणे विच्चों आप वरताईआ। पुरख अकाल दस्से इक आदर्श, सति सतिवादी आपणा आप प्रगटाईआ। पूरब कर्मां मेट हरस, अमृत बरख मेघ बरसाईआ। किरपा निधान कर के तरस, हरिसंगत लए मिलाईआ। गुरमुख वेख होण असचरज, प्रभ एह की खेल रचाईआ। ना एह नारी ना एह मर्द, बुढ्ढा बाल बिरध जवान रूप नज़र कोए ना आईआ। सीस उते फिरी करद, पैरां विच होवे दर्द, अंग अंग आपणी लए अंगड़ाईआ । हौकयां विच पीला होया ज़रद, लाली लालन लाल ना कोए वखाईआ। गोरख कर के आपणा फ़र्ज़, सच गया समझाईआ । दर दवारे करयो जा के अर्ज़, आरज़ू आपणी अग्गे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे मात सहाईआ। सिध नाथ नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। चरण कँवल तेरे जाईए छोह, शहिनशाह मिले वड्याईआ। तेरे जोगे जाईए हो, होका दे दे रहे सुणाईआ। कर प्रकाश आपणी लो, दीपक इक जगाईआ। टिल्ले पर्बत छुटया मोह, मुहब्बत तेरे नाल वधाईआ। दूर दुराडे आए चल के जन भगतां सुण के सो, सोभावन्त घर साचे डेरा लाईआ। सब दी वस्त सब दे कोलों जिस ने लई खोह, ख़ाली हथ्थ दित्ते वखाईआ। बिन ओस दर तों किसे ना मिले ढो, ढोआ लै के भेंट ना कोए चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साचा हथ्थ टिकाईआ। हथ्थ टिक्का दे साचे सिर, सिर सर तेरी भेंट चढ़ाईआ। जिवें भगतां बणयो धिर, मालक धुर अख्वाईआ। साडे नालों ना जाईं फिर, फिरत फिरत प्रभ तेरा घर इक्को वेख्या चाईं चाईंआ। तूं भगतां अक्खर दस्सें निर, निरँकार करें पढ़ाईआ। तेरा वेखीए घर थिर, जिस घर शब्दी रूप वटाईआ। तूं बण के साचा पिर, प्रीतम आपणी उंगली लाईआ। वेख सानूं विछड़यां नूं होया किन्नां चिर, चिरी विछुने क्यों ना गोद बहाईआ। तेरा सोहणा सुहञ्जणा लग्गे पिड़, हरिजन बैठे डेरा लाईआ। फुल फलवाड़ी रही खिल, गुलशन सच रिहा महकाईआ। प्रेम प्यार कर के प्रभ ठाकर साहिब मिल, मिलणी आपणे नाल कराईआ। तूं साडा वेख दिल, दिलगीर हो के दए दुहाईआ। जेहड़ा
❋
❋
गोरख आपणी हथ्थीं ला के गया किल, सो किल किलक कूक मार के रिहा सुणाईआ । चोटी पर्बत सारे गए हिल, हलूणा तेरा इक्को नज़री आईआ। की गेड़ा गया गिढ़, समझ विच्चों समझ ना कोए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा संग बणाईआ। आ के डिगे तेरी चरणी, चरण मिले सरनाईआ। अग्गे मरे जगत मरनी, मरनी विच्चों मरनी दे समझाईआ। सच सरनाई तेरी तरनी, तारनहारे पार कराईआ। मृगशाला दी खल्ल अन्दर पुकार करे हरनी, हिरन आपणी आवाज़ लगाईआ। एस प्रभू दी लग्गो सरनी, जिस सरन विच्चों सरनगति मिले वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची घाड़त अग्गे घड़नी, पिछली घाड़त आपणे विच छुपाईआ।
३ वसाख २०२१ बिक्रमी मसा सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदासपुर
पुरख अकाल खोल्ह गठड़ी, निरगुण निरवैर गंढ्ढ खुल्हाईआ। साचा लेख जणा बिन अक्खरी, आख़र आपणा पर्दा लाहीआ । जुग चौकड़ी जो रखी वक्खरी, दर ठांडे सच टिकाईआ। जिस दा भेव पंडत पांधा खोल्ह दस्से ना कोई पत्री, हिसाब किताब ना कोए जणाईआ। नेत्र वेख ना पाए शूद्र वैश ब्रह्मण क्षत्री, चारे युग समझ किसे ना आईआ। सच प्रेम प्यार नाल रत्तड़ी, रंग रत्ते आप रंगाईआ। जिस दा तोल वज़न तोले कोए ना तक्कड़ी, तराज़ू विच ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक दरसाईआ। भेव अभेदा खोल्ह भगवान, हरि करते तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल महान, ख़ालक ख़लक आप कराईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, मर्द मर्दाने तेरी शरनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान तेरा भेव ना सके जाण, अनभव तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। बिन अक्खरां वक्खरा देवें ज्ञान, बोध अगाध करें पढ़ाईआ। इक सत्त दा देवणहारा दान, पंज छे बख्शणहारा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । सतारां सौ छपंजा बिक्रमी पुरख अबिनाशी गोबिन्द दित्ता इक फ़रमाण, सच संदेसा धुर अल्हाईआ। मैं तेरा तूं मेरा बाला नढ्ढा इक नधान, पूत सपूता नज़री आईआ। तेरा लेखा विच जहान, लोकमात करी कुड़माईआ। पंज तत सृष्ट सबाई कर पहचान, आत्म अन्तर निरगुण नज़री आईआ। मन मति बुध नौ दर खेल महान, काया तन माटी रचन रचाईआ। बिन सतिगुर किरपा साचा मन्दिर वेखे ना कोए मकान, घर घर जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सर्ब कुरलाण, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। निरन्तर ब्रह्म सके ना कोए पहचान, कूड़ी क्रिया होई बेईमान,
❋
❋
साचा जलवा नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। कागद कलम लिख लिख दे के गए ब्यान, जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के गए ज्ञान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सोहला ढोला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि निरँकार, निरगुण निरवैर इक अख्वाइंदा । वसणहारा सचखण्ड दुआर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी नौजवान रूप रंग रेख भेख वेख, जगत ना कोए समझाइंदा । वसणहारा अगम्मड़े देस, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। दो जहानां बण नरेश, ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं आपणा हुक्म वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ते भेज, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। गोबिन्द तेरा कर प्यार अन्तर आत्म माणे तेरी सेज, सोभावन्त आपणा आसण लाइंदा। जोती जलवा नूरी दे के तेज, शब्दी ढोला राग सुणाइंदा। सति स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी पुरख अकाल लैणा पेख, बिन अक्खां नज़री आइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी बदले रेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए जणाइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त रहे हमेश, मरन जमण विच कदे ना आइंदा। सेवा लाए विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपणी कार कमाइंदा । उस दा लेखा कोई ना सके वेख, गठड़ी खोल्ह हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अछल अछेदा आप जणाइंदा। पारब्रह्म हरि करता करतार, करनहार वड्डी वड्याईआ। सच दवारा खोल्ह किवाड़, पड़दा उहला आप चुकाईआ। इशारे नाल दए वखाल, गोबिन्द आप जगाईआ। उठ लाडले धुर दे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारा वेख सच्ची धर्मसाल, थिर घर तेरा आसण इक सुहाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलां तेरे नाल, नित नवित्त सगला संग बणाईआ। उठ वेख मुरीदां मुर्शद लिख्या हाल, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे तेरा लेख अनडिठ, प्रभ नज़र किसे ना आईआ। कोई ना जाणे तेरा भेत, अभेव तेरी वड्याईआ। धन्न भाग तूं मेरा कीता हेत, हउँ बालक तेरी गोद सुहाईआ। जिउँ भावे तिउँ खेलें खेड, ख़ालक ख़लक सच ख़लारी आपणा रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर सब नूं देवें भेज, भय भउ आपणा सिर रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण गोबिन्द सच्चे, सच दयां दृढ़ाईआ। उठ लाडले मेरे बच्चे, तेरा बचपन इक बणाईआ। लख चुरासी भाण्डे कच्चे, तन माटी ख़ाक रलाईआ । मन वासना नव नौ चार नच्चे, मन मति बुध आपणी कार कमाईआ। गुर गोबिन्द दोवें इक घर वसे, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ । सूरज चन्द ना कोई रवि ससिे, मण्डल मण्डप रूप ना कोए वटाईआ। इक्को जोत जोत प्रकाशे, प्रकाशवान नूर ख़ुदाईआ। साचा
❋
❋
लेख लिखे पुरख अबिनाशे, ना कोई रखे कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । कलम शाही ना कोए कातब, लेखा लिख्त विच ना आईआ। समझ ना सके सरगुण ताकत, निरगुण आपणा पर्दा पाईआ। परम पुरख परमात्म जुग चौकड़ी आपणी आपे जाणे आदत, अदालत दरगाह साची हक़ कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सही सलामत, साहिब दाता वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द उठ वेख नुक्ता, बिन अक्खां दयां वखाईआ। जिस दा लेख कदे ना मुक्कदा, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा सरोवर कदे ना सुक्कदा, कोटन कोटि समुंद सागर बैठे मुख शरमाईआ। जिस दे कोलों गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर दी सिख्या पुछदा, करनहार सच पढ़ाईआ। ओस तेरे नाल नाता जोड़या पिउँ पुत्त दा, पतिपरमेश्वर सज्जण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे की इक सत्त, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। पंज छे दा भेव दस्स, किस बिध होवे कुड़माईआ। चौथे युग चारों कर इकट्ठ, सच्चा बन्धन पाईआ । विच्चों दूई द्वैत कट, इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। इक कहे मेरा खेल एकँकार, सति कहे सति सतिवादी नज़री आईआ। पंज कहे मेरा पंच आधार, पंचम पंच देवे वड्याईआ। छे कहे मेरा सच्चा घर बार, छे घर गुर गुर बूझ बुझाईआ। इक सत्त पंज छे कर त्यार, सतारां सौ छपंजा बिक्रमी वार थित इक रखाईआ। जिस थित अन्दर पुरख अकाल गोबिन्द कीता प्यार, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। उठ दुलारे कर ध्यान, नेत्र लोचण लैणां अक्ख खुल्हाईआ। चार वरन रोवण ज़ारो ज़ार, बरन अठारां रहे कुरलाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां कोई ना सके उठाल, शाह सुल्तान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। शब्द दुलारे बण दलाल, लोकमात साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं की जाणां, प्रभू की तेरी वड्याईआ। बाला नढ्ढा तेरा अञ्याणा, सद हुक्मे विच समाईआ। प्रेम प्यार तेरा पीणा खाणा, दूजी तृष्ना ना कोए वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाणा गाणा, इक्को ढोला रिहा गाईआ। तूं साहिब सतिगुर बीना दाना, दातार तेरी शरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, सद तेरा संग रखाईआ। श्री भगवान कहे मैं करां प्यार, सच सच दृढ़ाईआ। तेरे नाल कौल इकरार, इकरारनामा आपणी हथ्थीं दित्ता लिखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सज्जण कर त्यार, पंज तत तन वड्याईआ। अमृत आत्म जाम प्याल, रोग सोग मिटाईआ। चार वरनां दे आधार, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। पंच शब्द नाद धुनकार, घर वज्जे नाम वधाईआ।
❋
❋
तेरा लेखा अगम्म अपार, अलख अगोचर दए समझाईआ। बूटा लाउणा इक करतार, माली तेरा रूप बणाईआ । पाली बण के वेखे सिरजणहार, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, पुरख अकाल बूझ बुझाईआ। चार वरनां कर परवान, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। अमृत आत्म प्या जाम, रस इक्को इक वखाईआ। लोकमात दे पैग़ाम, सच संदेसा इक सुणाईआ। जीव जंत रहे ना कोए अंजाण, भरम भुलेखा आप कढ्ढाईआ। ख़ालस ख़ालसा झुल्ले निशान, धुरदरगाही हथ्थ फड़ाईआ। वाहिगुरू आप करे परवान, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। फ़तिह डंका वज्जे विच जहान, दो जहान करे शनवाईआ। सच संदेसा तेरा इक फ़रमाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । सतारां सौ छपंजा बिक्रमी गोबिन्द आखे, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। मैं सुणी तेरी अगम्मी बाते, जो बातन दिती जणाईआ । तेरा लेख अगम्मी साचे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा तन माटी काचे, थिर रहिण कोए ना पाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर पिच्छे आ के सारे गए भागे, लोकमात आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे समझाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मात आया, पंज तत रहिण किसे ना पाईआ। अन्तिम तेरे विच समाया, जोती जोत डेरा लाईआ। जगत निशाना नज़र ना आया, धुर दा संग सगला रूप ना कोए वखाईआ। दर ठांडे इक्को मंग मंगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । ठांडे दर मंगां मंग, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तूं साहिब सूरा सरबँग, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। तेरा दवारा वेख्या लँघ, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख अबिनाशी सचखण्ड दवारे बैठों आपणे विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड ब्रह्मण्ड विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं बणा के गुजरी चन्द, लोकमात पंज तत चोला दित्ता पहनाईआ। अग्गे वासते मेरी नंगी होण ना देवीं कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नित नवित्त तेरे नाल जावां हंढ्ढ, सच्चा संग सके ना कोए तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सद आपणा मेल मिलाईआ। साचा प्रभू मेल मिलाया, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अख्वाया, दूजा संग ना कोए रखाईआ। तूं जननी जन बण दाई दाया, हउँ बालक गोद उठाईआ। त्रैगुण पोह सके ना माया, पंज तत तेरी भेंट चढ़ाईआ। पंज तत चोला देणा तजाया, तन माटी ख़ाकी ख़ाक समाईआ। तेरा नाद तेरा शब्द तेरा रूप नज़री आया, तू ही तू दित्ता जणाईआ। तेरे नाल कौल इकरार करन इक्को आया, घर ठांडे दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तेरा भविक्ख्त तेरी किरपा मैनूं नज़री आया, मेहरवान दित्ता समझाईआ । नौ सौ चुरानवे
❋
❋
चौकड़ी युग तेरा बैठे ध्यान लगाया, कलयुग अन्तिम राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। प्रभू जुग चौकड़ी ध्यान लगाउँदे ने। नेत्र नैण राह तकाउँदे ने। गुर अवतार पीर पैगम्बर वास्ता पाउँदे ने। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण हाल जणाउँदे ने। भगत भगवान तेरा कर ध्यान, नेत्र नैणां नीर वहाउँदे ने। सन्त सुहेले मंगण दान, ख़ाली झोली अग्गे डौंहदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, दर स्वामी घर इक्को सोभा पाउँदे ने। गोबिन्द कहे मैनूं भविक्ख्त नज़री आउँदा ए। जिस दा भेव कोए ना पाउँदा ए। कलयुग अन्त तेरा राह तकाउँदा ए। दोए जोड़ वास्ता पा, चरण सीस निवाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद नैण रिहा शरमा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाउँदा ए। तेई अवतार चरणी डिगे मारन धाह, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाउँदा ए। शास्त्र सिमरत बण गवाह, शहादत इक्को वार भुगताउँदा ए। लख चुरासी भुल्ले तेरा नाँ, साध सन्त साबत नज़र कोए ना आउँदा ए। माणस मानुख हँस बणे दिसण काँ, काग बुद्धी वांग सर्ब कुरलाउँदा ए। पुत्तर मल्लण सेजा माँ, कलयुग आपणा रंग चढ़ाउँदा ए। नाता बणे भैण भ्रा, नार कन्त ना कोए हंढ्ढाउँदा ए। गुरू चेला झगड़ा रिहा पा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाउँदा ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण नेत्र नैणां नीर रहे वहा, सच ज्ञान अन्तर ना कोए वखाउँदा ए। रसना जिह्वा ढोले कूड़े रहे गा, हिरदे हरि ना कोए वसाउँदा ए। पीर पैगम्बर करन दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाउँदा ए। कलमा कायनात गए भुला, रसूल तेरा गीत ना कोए अलाउँदा ए। तोबा तोबा सारे रहे सुणा, सिर सीस जगदीश ना कोए झुकाउँदा ए। चारों कुण्ट होए वैरान, वैरी घर घर आप वखाउँदा ए। लेखा चुक्के अञ्जील कुरान, सदी चौधवीं चौदां तबक हाहाकार मचाउँदा ए। बीस इकीसा मैनूं नज़री रिहा आ, जिस वेले कलयुग आपणा लेखा तेरी झोली पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को वर, दर तेरे मंग मंगाउँदा ए। दर तेरे मंग मंगावांगा। जो वेख्या हाल सुणावांगा। अनडिठड़ी कार कमावांगा। तेरी गठड़ी फोल वखावांगा। जो धुर दी लिखी पत्री, बिन अक्खरां अक्ख लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, दर ठांडा वेख वखावांगा। मैनूं भविक्ख्त नज़री आउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ तेरे अग्गे सर्ब कुरलाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव वास्ता पाउँदा ए। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द हाहाकार सुणाउँदा ए। आदि शक्ति आदि भवानी, चतुर्भुज माण अभिमान सर्ब मिटाउँदा ए। परवरदिगार पीर पैगम्बर सजदा कर शुकर मनाउँदा ए। चारों कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाउँदा ए। सृष्ट सबाई हुन्दी दिसे ख्वार, धीरज धीर ना कोए रखाउँदा ए। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूंआँधार, हाहाकार नारी नर सर्ब सुणाउँदा ए। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मसायक दिसण
❋
❋
बेईमान, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाउँदा ए। भरमे भुल्ले विद्वान, चौदां विद्या जगत राह चलाउँदा ए। तेरा नज़र ना आए किसे निशान, निशाना तीर ना कोए लगाउँदा ए। मैं वेख के होया हैरान, हरि जू की की खेल वरताउँदा ए। एसे कर के तेरे अग्गे देवां ब्यान, आपणी आसा तेरी झोली पाउँदा ए। मैनूं अन्त दिसदा तूं निहकलंक प्रगटें बली बलवान, तेरा अन्त किसे ना आउँदा ए। रूप रंग ना दिसे कोए निशान, मात गर्भ ना डेरा लाउँदा ए। मेरे नाल कर इकरार, तेरा मेरा सच प्यार, सच संदेसा इक सुणाउँदा ए। जिस वेले आवें विच संसार, मेरा प्रेम ना देवीं विसार, विछोड़ा तेरा ना मोहे भाउँदा ए। तूं पिता पुरख अकाल आदि जुगादी दीन दयाल, सदा दीनन गले लगाउँदा ए। मैं तेरे हुक्मे अन्दर सतारां सौ छपंजा बिक्रमी गुरमुख बूटे देवां ला तूं आपे करनी पाल, प्रितपालक तेरी सेवा इक समझाउँदा ए। जिस वेले वेखें आ के हाल, निरगुण आपणा फेरा पाउँदा ए। आपणे बच्चे नूं रखीं नाल, तेरा विछोड़ा सह ना संग तुड़ाउँदा ए। पुरख अबिनाशी हो दयाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। गोबिन्द तैनूं वचोला विच रखां दलाल, बण वणजारा हट्ट चलाउँदा ए। तूं आपणे गुरसिख गुरमुख लवें भाल, तेरे विछड़े फेर मिलाउँदा ए। बीस इकीसे करया इक ख्याल, दलील दलील नाल दृढ़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाउँदा ए। सच करनी कार कमावांगा। निहकलंक नूर उज्यार, निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। किला कोट बंक सुहावांगा। सम्बल सच्चा डेरा लावांगा। शब्द चोट नगारे इक लगावांगा। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब विच किसे ना आवांगा। ना कोई पुत्त कहे ना पोतरा ना कोई ओत पोत, जोती धार चमकावांगा। गोबिन्द तेरा पूरा कर के शौक, शहिनशाह तेरा खेल वखावांगा। तेरा मेला नित नवित्त रोज़, घड़ी पल विछोड़ा वंड ना कोई वंडावांगा। मेरा लेखा किसे ना आवे सोच, समझ विच ना किसे दृढ़ावांगा। जिस आसा नूं रिहा लोच, सो लोचा पूर करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कर वखावांगा। गोबिन्द बीस इकीसा वक्त सुहाएगा। जगत जगदीशा वेख वखाएगा। छत्र सीसा इक झुलाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बरां धुर हदीसा, इक पढ़ाएगा। शाह सुल्तानां ख़ाली खीसा, राज राजानां ख़ाक मिलाएगा। वेख वखाए शास्त्र सिमरत वेद पुराण अठारां ध्याए गीता, तीस बतीसा अञ्जील कुराना पर्दा फोल फुलावेगा। ख़ाणी बाणी बण के मीता, मित्र प्यारा पर्दा लाहवेगा। लहिणा देणा चुकाए ऊँचां नीचां, राउ रंकां इक्को घर वसावेगा। लेखा जाणे हस्त कीटा, अनडिठा आपणा रूप धरावेगा। गोबिन्द तेरा वेख बाग़ीचा, गुरमुख साचे फूल महकावेगा। चरण प्रीता बख्श करे ठांडा सीता, सीतल धार इक वहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावेगा। प्रभ करनी की कमाएंगा। किस बिध आपणा खेल रचाएंगा। सन्त सुहेले
❋
❋
किवें उठाएंगा। गुरमुख चेले किस बिध आप मिलाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, की करते कार कमाएंगा। कलयुग वेले अन्तिम आवांगा। आपणी खेल खलावांगा। गोबिन्द तेरा शब्दी रूप वटावांगा । सच संदेसा इक सुणावांगा। घर घर अन्दर तैनूं वाड़, गुरमुख सोए आप उठावांगा। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती डगमगावांगा । अन्तर आत्म कर प्यार, परमात्म मेल मिलावांगा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, दस्म दवारी वेख वखावांगा। फड़ बाहों मात उठाल, साची सेज आप सुहावांगा। नाता तोड़ काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। वेखीं लाडले लाल, गुरमुख लाल तेरी गोद बहावांगा। तूं आपे लईं संभाल, सम्बल तेरा घर वसावांगा। एहो तेरे नाल इकरार, तेरे कीते तेरे नाल मिलावांगा । विसर ना जावां विच संसार, वड संसारी हो के संसा रोग मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण विचोला सेव कमावांगा। वचोला बण के आवांगा। ढोला इक सुणावांगा। पड़दा उहला आप उठांवांगा। पंज तत काया चोला भाग लगावांगा। कूड़ी क्रिया पाए ना रौला, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आपणा घर वखावांगा। नाता तोड़ तृष्ना तम, काया माटी चम्म रंग चढ़ावांगा। ना कोई हरख़ सोग ना ग़म, ख़ुशी आपणी इक जणावांगा। लेख चुका के जाप दमां दम, दे दरस पार करावांगा। अग्गे देवे कोई ना डंन, राए धर्म डेरा ढाहवांगा। घर वखा छप्परी छन्न, बंक दवारा इक सुहावांगा। तेरा कहिणा मन्न, जन भगतां मनसा पूर करावांगा। थोड़ा थोड़ा अन्दर रख के जन, शंकया विच्चों संसे होर वधावांगा। तू आदि जुगादी मेरा चन्न, गुजरी चन्न इक सत छे पंज उलटी गंग वहावांगा। निरगुण सरगुण ज़ीरो ज़ीरो ज़ीरो ज़ाहर ज़हूर तेरी धार चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रूप सति सरूप लेखा जाणे शाहो भूप, शहिनशाह तेरा हुक्म इक वरतावेंगा। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी धुर दा कौल, हरि करता आप निभाईआ। अन्तिम लेखा उपर धौल, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। लख चुरासी सुत्ती वेख अनभोल, गुरमुख गुरसिख सज्जण लए उठाईआ। रातीं सुत्तयां आवे कोल, गोबिन्द पंज तत रूप विच्चों अनूप नज़री आईआ। जिस दा पड़दा सके कोई ना फोल, सो हरिजन साचे आपणा पड़दा रिहा उठाईआ। प्रेम प्रीती प्यार अन्दर मौल, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। लख चुरासी विच्चों आप वरोल, सन्त सुहेले बाहर कढ्ढाईआ। बेशक सृष्ट सबाई करे मख़ौल, मालक मख़लूक आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द तेरा कौल याद, याददाशत भुल्ल कदे ना जाईआ। कलयुग अन्त सुणे फ़रयाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। लाशरीक वाहिद धुर दा गाॅड, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण करे लाड, पूत सपूते गोद उठाईआ। नेत्र खोल्ह जाग, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस रचना रची
❋
❋
आदि, सो वेखे चाईं चाईंआ। गोबिन्द कहे इक मेरी अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। तूं पूरा करीं फ़र्ज़, फ़ैसला हक़ हक़ समझाईआ। जन भगतां उते करना तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। ना सोग रहे ना हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। सिधे जो तैनूं मिलण नधड़क, मैं वेख के ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। लाल अमोलक हीरे मोती गुरमुख साचे तेरी जड़त, साहिब तेरा नूर नूर रुशनाईआ। मेरी याद रखीं लिखी लिख्त पढ़त, पढ़न वाला तू ही नज़री आईआ। इस विच पैण ना देवीं फ़र्क, फ़िरकयां विच्चों देणा बाहर कढ्ढाईआ। प्रभू तेरा खेल असचरज, अचरज तेरी वड वड्याईआ। तूं मर्द मर्दाना मर्द, मर्दानगी तेरी मोहे भाईआ। बीस इकीस गुरमुखां दा पिछला लौहणा कर्ज़, कीती घाल झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैं होया दीन, अनाथी रूप वटाईआ। बरदा ग़ुलाम बणया मस्कीन, निरगुण निरमाणता विच समाईआ। शब्दी धार अगम्मी रखां महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द वाचक कोई ना सके चीन, भेव सके ना कोए समझाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव सब दा लेखा पहलों छीन, पूरब पूरब झोली पाईआ। फिर गोबिन्द इक्को तेरे उते रख यकीन, यक्क तरफ़ा हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी वेखां नर मदीन, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पड़दा लाहवां लोक तीन, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ बैठण सीस निवाईआ। कोटन कोटि राम पढ़न ओथे ताअलीम, कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद अल्फ़ सिख सिख अल्फ़ी तन रहे गंवाईआ। परम पुरख परमात्म करे खेल आप नाबीन, नाबीना हो के देवणहार रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर खोज, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। परम पुरख प्रभ जाणे आपणी मौज, मौजूदा हो के भेव चुकाइंदा। गोबिन्द तेरे अगम्मी चोज, प्रीतम चोजी रंग रंगाइंदा। साची बख्शे भगतां सोच, समझ समझ नाल समझाइंदा। नेत्र खोल्ह आपणा लोच, लोचण आपणे नूर चमकाइंदा। नाम प्याला प्या करें मदहोश, मदिरा जाम इक्को हथ्थ फड़ाइंदा। तन नगारे लाए चोट, शब्द रबाब सतार आप हिलाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता कढ्ढे खोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना डेरा ढाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा डूंग्घी कन्दर आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। हुक्मे अन्दर सारे करन बस्स, बसते लोकमात बंधाईआ। चरण कँवल सच सरनाई जावण ढट्ठ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। रसना जिह्वा बिन कहिण तूं समरथ, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त साडा चले ना कोई वस, चारों कुण्ट फिर फिर थक्के वाहो दाहीआ। जीव जंत दूर दुराडे तैथों गए नस्स, सच स्वामी तैनूं मिलण कोए
❋
❋
ना आईआ। तेरे मिलण दी खुल्ली किसे ना अक्ख, जूठे झूठे साध सन्त कूड़ी क्रिया कर कर जगत ढोले रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर कर पुरख समरथ, समरथ तेरी ओट तकाईआ। तेरी ओट तक्कया सहारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम वेख किनारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, साक सज्जण सैण पल्लू रहे छुडाईआ। आपणा लेख कर उज्यारा, जो लिख्या बिन कलम शाहीआ। मेरयां गुरसिखां दे ओह नज़ारा, जिस नज़ारे विच्चों तेरा मुज़ाहरा नज़री आईआ।, मुज़ाहरे विच्चों प्रगट होवे तेरा इशारा, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। तूं मेरा परवरदिगारा, तेरा ठांडा सच दरबारा, महल अटल उच्च तेरी रुशनाईआ। हरिजन हरिभगत दर दरवेश करे पुकारा, नेत्र रोवे नीर वहाए हाहाकारा, तुध बिन पार ना कोए लँघाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दे सरनाईआ। साहिब श्री भगवान, पुरख अकाल आप जणाउँदा ए। दीना बन्धन बंधप हो दयाल, बन्धन पिछले सर्ब कटाउँदा ए। आपे वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणी मेहर वरताउँदा ए। त्रैगुण कूड़ा तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक रुशनाउँदा ए। निरगुण निरवैर बण दलाल, धुर दा मेला मेल मिलाउँदा ए। जो गुरमुख गुरसिख पूरब घालन आए घाल, कीती घाल थांएँ पाउँदा ए। गोबिंद हल्ल करे सवाल, हरि जू सोहणी बणत बणाउँदा ए। कूड़ी क्रिया फल रहिण ना देवे किसे डाल, पतझड़ आप वखाउँदा ए। जन भगतां वसे सदा नाल, जुग बिछरत मेल मिलाउँदा ए। वीह सौ इक्की बिक्रमी वजाए उह ताल, जिस ताल विच्चों पुरख अकाल राग अलाउँदा ए। जन भगतां वखाए सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआर आप सुहाउँदा ए। मरन तों पहलों लए ज्वाल, एह गोबिन्द इकरार पूर कराउँदा ए। जो सतिगुर घर जन्मे लाल, सो जन्म मरन विच कदे ना आउँदा ए। एह मार्ग नहीं सुखाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर एहो राह समझाउँदा ए। जिन्हां भगतां श्री भगवान आपणी गोदी लए उठाल, तिन्हां विष्न ब्रह्मा शिव चरण ध्यान निउँ निउँ सीस निवाउँदा ए। उह मंज़ल मंज़ल मंज़ल चढ़े महान, जिस मंज़ल साहिब डेरा लाउँदा ए। ओथे ना ज़िमी असमान, सूरज चन्द ना कोए चमकाउँदा ए। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़े ज्ञान, चारे खाणी चारे बाणी वंड ना कोए वंडाउँदा ए। निरगुण नूर जोत जगे महान, पुरख अकाल इक्को नज़री आउँदा ए। जिस नानक कबीर जुलाहा करया परवान, गोबिन्द हुक्म हक़ सुणाउँदा ए। सो साहिब स्वामी सब दा जाणी जाण, जानणहार दया कमौदा ए। कौल इकरार दा पूरा करे ब्यान, बिन लिख्या लेख लिख्त विच प्रगटाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल श्री भगवान, भाग सब दा वंड वंडाउँदा ए।
❋
❋