पुस्तकालयभाग १६

४ वसाख २०२१ बिक्रमी अमराउ सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदासपुर

भगत उधारन को प्रभ एका, जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। चरण कँवल जन देवे टेका, सच सरनाई इक वखाइंदा। पूरब जन्म दा जाणे लेखा, कर्म कांड खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा । भगत उधारन हरि प्रभ स्वामी, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग जुग वेख वखाईआ। शब्द सुणाए धुर दी बाणी, धुन अनादी नाद वजाईआ। पकड़ उठाए सोई सवाणी, सुरती शब्द जगाईआ। अमृत बख्शे ठंडा पाणी, निझर धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलाईआ। भगत मेलण को एको दाता, हरि करता आप अख्वाइंदा। नित नवित्त बन्न्हे नाता, जुग जुग जोड़ जुड़ाइंदा। सच नाम दी दस्से गाथा, विद्या इक्को इक सुणाइंदा। जन्म कर्म दा बण के राखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत उधारी दया कमाइंदा। भगत उधारन को हरि ठाकर, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। पार उतारे डूंग्घे सागर, साची नईया नाम चढ़ाईआ। चरण कँवल दर देवे आदर, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। मेहरवान हरि करता कादर, रहमत बख्शश झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। भगत उधारन को प्रभ मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाइंदा। तन मन काया करे ठांडा सीता, अग्नी तत गवाइंदा। लेख चुकाए हस्त कीटा, ऊँच नीच डेरा ढाइंदा। सच जणाए धुर दी रीता, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। भगत उधारन आदि निरँजण पुरख, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। मेट मिटाए चिन्ता सोग हरख, हिँसा रहिण कोए ना पाईआ। सच दवारे दए दरस, घर प्रगट रूप इलाहीआ। रहमत विच कमावे तरस, रहीम होए सहाईआ। खेल वखाए साचे अर्श, अर्शी प्रीतम वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाईआ। भगत उधारन हरि गोबिन्द, श्री भगवान दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, कर्म कर्म दा रोग गवाइंदा। अमृत धार बख्श सागर सिन्ध, बूँद स्वांती मुख चवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत उधारन श्री भगवन्त, सहिज सुख दाता इक्को इक अख्वाईआ । लेखा जाणे जुगा जुगन्त, चौकड़ी आपणा पड़दा लाहीआ। नाम दृढ़ाए धुर दा मंत, मंतव साचा हल्ल कराईआ। नाउँ धराए धुर दे सन्त, सतिगुर शब्दी खेल वखाईआ। चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, काया माटी आप लगाईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल वखाईआ। तारन को हरि पुरख अगम्म, भगत उधारी इक अख्वाइंदा। हरख सोग ना कोई ग़म, चिन्ता मेल ना कोए

❋

❋

मिलाइंदा। भाग लगाए काया चम्म, तन माटी ख़ाकी ख़ाक रुशनाइंदा। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न, फड़ आपणे कंध उठाइंदा। वस्त अमोलक दे के धन, दौलत ख़ज़ीना आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। भगत उधारी साहिब करतार, अछल अछल्ल वड्डी वड्याईआ। दाता दानी देवणहार, दयानिध अख्वाईआ। सच भण्डार सदा जुग चार, वरन चार वरताईआ। भगत भगवन्त कर प्यार, प्रीती प्रीतम इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। भगत उधारी हरि नरायण, नर हरि वड्डी वड्याईआ। दरस दिखाए आपणे नैण, निज नेत्र आप खुलाईआ। रसना जिह्वा कोई ना सके कहिण, कहि कहि लेख ना कोए बणाईआ। कर किरपा जिस दा बणे सैण, सज्जण इक्को नज़री आईआ। नुक्ता मिटाए आप ऐन, अक्ख प्रतख रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए चुकाईआ। तारन को प्रभ पुरख अथाह, अलख अगोचर आप अख्वाइंदा। साचे भाणे रिहा चला, भेव अभेद ना किसे जणाइंदा। साचे सन्तां बण मलाह, सागर भँवरी पार कराइंदा। टिल्ले पर्बत जल थल वेख अस्गाह, जंगल जूह डेरा ढाइंदा। अन्ध अन्धेरा दए गंवा, साचा चन्द नूर चमकाइंदा। रहिबर बण के दस्से राह, रस्ता धुर दा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाइंदा। भगत उधारन हरि गहर गम्भीर, बेपरवाह अख्वाईआ। शब्द अणयाला मारे तीर, निराला आप चलाईआ। कूड़ी क्रिया कट ज़ंजीर, शरअ संगल दए तुड़ाईआ। अमृत बख्शे ठांडा सीर, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जलवा दे बेनज़ीर, नज़र आपणे नाल मिलाईआ । दरस करा सच तस्वीर, इष्ट देव स्वामी दृष्ट दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। भगत उधारी श्री भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, सच विद्या करे पढ़ाईआ । वखावणहारा सति निशान, सच दवारे दए झुलाईआ। प्यावणहारा अमृत जाम, रस इक्को इक वखाईआ। मिटावणहारा आवण जाण, लख चुरासी फंद तुड़ाईआ। बहावणहारा सच मकान, सच दुआर इक सुहाईआ। जपावणहार आपणा नाम, साचा मन्त्र दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। भगत उधारी भगती संग, भगवन मेल मिलाइंदा। सच दवारा गुरमुख लँघ, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। नाम निधान वजाए मृदंग, धुर दा राग अल्हाइंदा। दे वड्याई साचे चन्द, नूरी जोत रुशनाइंदा। मंज़ल मुक्के पिछला पन्ध, पांधी घर साचा इक वखाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, घर साचा मेला इक कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत उधारी दया कमाइंदा। भगत उधारी बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। त्रैगुण कूड़ी मेटे छाया, शहिनशाह होए सहाईआ। साचा ढोला जिस जन गाया, सोहँ राग अल्हाईआ। तिन्हां

❋

❋

फड़ के पार कराया, मझधार ना कोए डुबाईआ। आवण जावण गेड़ चुकाया, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सच महल इक वखाया, दीपक जोत करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी ताल वजाया, अट्ठे पहर राग अल्हाईआ। सच सिँघासण इक सुहाया, सोभावन्त सुहाईआ। पुरख अबिनाशी डेरा लाया, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। भगत भगवन्त वेख वखाया, बिन अक्खां अक्ख जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगत उधारनहार सुहेला, सज्जण इक अख्वाइंदा। शब्द गुरु गुर कर के मेला, साचा जोड़ जुड़ाइंदा । बन्धन पा गुरु गुर चेला, बंदगी आपणा नाम समझाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, घर घर साचा खोज खुजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल आप अख्वाइंदा। भगत उधारन को हरि इका, एकँकार आप अख्वाईआ । आदि जुगादी नीकन नीको निक्का, वड वड्डा ऊँचो ऊँच ऊँच अख्वाईआ। परम पुरख स्वामी बण के सब दा पिता, अकाल दयाल काल आपणा हुक्म वरताईआ। सच नाम चलाए सिक्का, जुग जुग मोहर लगाईआ। धुर संदेस दे के चिठा, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर लेख लिखा, लिख्त भविक्ख्त आप समझाईआ। मुरीद मुर्शद करे रिच्छा, रखशश बेपरवाहीआ। नाम भण्डार पाए भिच्छा, भिख्या इक वरताईआ। जन भगतां सब तों वखरा रख्या हिस्सा, हरि जू आपणे हथ्थ वखाईआ। रस अमोलक नाम देवे मिट्ठा, मिठास सच प्रेम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन दान आपणा आप वरताईआ।

४ वसाख २०२१ बिक्रमी सड़क उते

किरपा करे सतिगुर पूरा, पुरख अकाल सदा सहाईआ। जन भगतां सदा हाज़र हज़ूरा, नित नवित्त दया कमाईआ । आत्म जोती देवे नूरा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। अमृत जाम प्याए चाढ़्हे सच सरूरा, नाम ख़ुमारी इक रखाईआ। माया ममता हउमें हंगता तोड़े गढ़ ग़रूरा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। आसा मनसा करे पूरा, संसा रोग चुकाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। किरपा करे हरि गहर गम्भीर, गुणवन्ता वड वड्याईआ। साचे सन्तां देवे नाम धीर, सति सन्तोख झोली पाईआ। शब्द निराला अणयाला मारे तीर, बजर कपाटी पार कराईआ। अंमिउँ रस अमृत देवे ठंडा सीर, निझर झिरना इक झिराईआ। जन्म जन्म कर्म कर्म दी बदल तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। दरस कराए बेनज़ीर, नज़र नज़रीआ इक उठाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ।

❋

❋

किरपा करे श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन वेखे जुगा जुगन्त, जुग करता निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाइंदा। बोध अगाध आत्म परमात्म नाम निधान देवे बण के साचा पंडत, धुर दी सिख्या इक दृढ़ाइंदा। दे वड्याई लख चुरासी विच्चों जीव जंत, साचे सन्त पार कराइंदा। एथे ओथे दो जहान बणाए बणत, घड़न भंनणहार समरथ स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लेखे लाइंदा। किरपा करनहार समरथ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले लोकमात लए रख, रच्छा करे बेपरवाहीआ। आपणे मिलण दी देवे अक्ख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। शब्द अनाद वजाए सट्ट, धुन आत्मक राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया काया मन्दिर अन्दर विच्चों जाए नट्ठ, सतिगुर पूरा भय भ्यानक रूप आपणा इक वटाईआ। आत्म परमात्म शब्दी धार सुणाए जस, तूं मेरा मैं तेरा नाता सच्चा जोड़ जुड़ाईआ। पूरब जन्म विछड़यां पूरी करे आस, आसा तृष्ना आपणी झोली पाईआ। वगदा जल ना बुझाए किसे प्यास, बिन सतिगुर पूरे तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ । सदा सुहेला इक इकेला जन भगतां सदा दासी दास, सेवक आपणा रूप वटाईआ। गुरमुख गुरसिख लोकमात कदे ना होए उदास, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। किरपा करे सतिगुरु गुर गुरदेव, सच स्वामी वेख वखाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल निहकेव, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह अभेद अभेव, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। जन भगतां वेखे पूरब जन्म दी सेव, लहिणा देणा सब दी झोली पाइंदा। अमृत आत्म रस देवे साचा मेव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। किरपा करे हरि सतिगुर मीत, मित्र प्यारा दया कमाईआ। गुरमुखां काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। चरण कँवल उपर धवल बख्शे इक प्रीत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सच महल अटल वखाए ठीक, जिस घर ठाकर स्वामी बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद देवणहार वड्याईआ। साहिब सतिगुर रखे याद, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। सचखण्ड निवासी सुणे फ़रयाद, दो जहानां दया कमाइंदा । जन भगतां बणया रहे माई बाप, पिता पुरख अकाल आपणी गोद उठाइंदा। घर वड़ के मन्दिर चढ़के गृह वजाए नाद, धुन अगम्मी राग सुणाइंदा। शब्दी शब्द मार आवाज़, सोई सुरती आप उठाइंदा। भगत भगवान मिल के करे काज, करनी करता आपणी आप समझाइंदा। जिन्हां गुरमुखां खोल्हे पड़दा जणाए आपणा राज़, सो गुरमुख गुर गुर आपणे अंग लगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक इकेला समरथ स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। रखे याद हरि भगवन्त, भगवन भुल्ल कदे ना जाईआ। दाता दानी

❋

❋

गुणां गुणवन्त, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। जुग विछड़े मेले सन्त, सज्जण आपणा घर दरसाईआ। जिस दी महिमा आदि जुगादि जुग चौकड़ी बेअन्त, गुर अवतार पीर पैगम्बर कहि कहि गए सुणाईआ। सुहञ्जणा धाम सोभावन्त, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बैठा डेरा लाईआ। सो साहिब सुल्तान जन भगतां देवे नाम निधान मणीआ मंत, मन मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद लेखा लेखे विच रखाईआ।

४ वसाख २०२१ बिक्रमी कृपाल सिँघ नाल अमृतसर

सन्त सतिगुर सति सरूप, निरगुण निरवैर नूर रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वसे चारे कूट, दहि दिशा रिहा समाईआ। वसणहारा काया पंज तत भूत, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर आप अख्वाईआ। सन्त सतिगुर हरि निरँकार, निराकार आप अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, नित नवित्त वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी धुर जैकार, बोध अगाधा नाद सुणाइंदा। पंज तत काया कर प्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खलाइंदा। त्रैगुण माया दे आधार, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। करे खेल अपर अपार, परमात्म आत्म वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर आपणी कल वखाइंदा। सन्त सतिगुर पुरख करतार, हरि करता वड वड्याईआ। सदा सदा रहे जुग चार, चौकड़ी आपणी खेल वखाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी कर प्यार, घट घट करे रुशनाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अमृत बूँद स्वांती भर भण्डार, निझर झिरना आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सतिगुर आप अख्वाईआ। सन्त सतिगुर हरि गहर गम्भीर, गुणवन्ता इक अख्वाइंदा। लेखा जाणे पंज तत शरीर, ततव तत खोज खुजाइंदा। नित नवित्त गुर अवतार बणे पैगम्बर पीर, शब्दी शब्द हुक्म वरताइंदा। दो जहानां पन्ध पैंडा चीर, लोकमात वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सतिगुर आपणा रंग वखाइंदा। सन्त सतिगुर हरि हरि रंग, रंग राता आप जणाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। सच सिँघासण सुहाए पलँघ, निरगुण पावा चूल ना कोए बणाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, दर घर साचे सोभा पाईआ। शब्द अनाद बोध अगाध धुन वजाए मृदंग, सुर ताल समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी कूड़ी क्रिया मेटे भेख पखण्ड, सच सुच इक समझाईआ। जीव जंत आत्म परमात्म देवे धुर अनन्द, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सतिगुर

❋

❋

आपणा नूर करे रुशनाईआ। सन्त सतिगुर पुरख अकाला, अकल कला अख्वाईआ। सन्त सतिगुर दीन दयाला, दीन दुनिया वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा तोड़नहारा त्रैगुण माया जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ । सन्त सतिगुर वखावणहारा काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाला, मक्का काअबा इक्को नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सतिगुर आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सतिगुर शब्द स्वामी, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा । शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी गाए कहाणी, सिफ्ती सिफ्त सर्ब वडियाइंदा। लेखा जाणे जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी, चारे बाणी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सन्त सतिगुर आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। सन्त सतिगुर पुरख अगम्म, निराकार इक अख्वाईआ । ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। ना पवण स्वासी लए दम, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। निरगुण हो के सरगुण जाणे कम्म, करनी करता आप अख्वाईआ। लख चुरासी जीवां जंतां बेड़ा देवे बन्न्ह, नाम चप्पू इक वखाईआ। साचा राग सुणाए बिन कन्न, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। मन वासना मेटे मन, मन का मणका आप भवाईआ। घर प्रकाश निरगुण जोत करे चन्न, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। मेल मिलाए इक्को घर, सुंञी सेज ना कोए वखाईआ। भाग लगाए बिन छप्पर छन्न, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर सदा सदा दए वड्याईआ ।

१४ वसाख २०२१ बिक्रमी डाक्टर पाल सिँघ दे गृह पिण्ड भलाईपुर डोगरांँ ज़िला अमृतसर

त्रेते तेरा धर्मी कौल, कमलापति तोड़ निभाइंदा। जुग चौकड़ी पर्दा फोल, लेख अलेख वेख वखाइंदा। होवे सहाई उपर धौल, धरनी धरत वडियाइंदा। शब्द स्वामी अन्तर मौल, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। जिस दा लेखा कोई समझ ना सके पंडत पांधा रौल, शास्त्र सिमरत भेव ना कोए खुल्हाइंदा। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल करे खेल अडोल, अडुल आपणी धार चलाइंदा। भगत भगवन्त माणक मोती अनमोल, अलमुलड़े हीरे वेख वखाइंदा। सति चित वसणहारा सदा कोल, अनन्त कल आपणी खेल खलाइंदा। लाड़ी मौत नाल होण ना देवे घोल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। त्रेता वखाए आपणा भविक्ख्त, भाव भावनी विच्चों प्रगटाईआ। राम रहीम रामा इष्ट, वशिष्ट ना कोए वड्याईआ। नेत्र खोल्ह दिब दृष्ट, दुतया भेव चुकाईआ। सच समझाया इक आदर्श, आदेस आदेस कर कर सीस निवाईआ। लेख चुकाया अर्श फ़र्श, फ़ैसला हक़ समझाईआ। जन भगतां उपर कर तरस, रहमत आप कमाईआ।

❋

❋

पूरब लेखा फोल फ़रद, पिछला वरका दित्ता उलटाईआ। आत्म परमात्म लाई शर्त, शरअ सके ना कोए समझाईआ। कुदरत करता कादर पैण ना देवे फ़र्क, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। त्रेता कहे मेरा वेख पर्दा, उहला तेरे विच्चों नज़री आईआ। तूं लेखा जाणें घर घर दा, दर दर आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू तेरा फड़दा, सच सरन मांगे इक सरनाईआ। बाल्मीक बजवाड़ा चरण कँवल सीस धरदा, नमो नमो निमख निमख ध्याईआ। मैं तेरा अक्खर इक्को पढ़दा, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ । मंज़ल मंज़ल पौड़े तेरे चढ़दा, बिन कदमां कदम उठाईआ। सच दुआर वेख थिर घर दा, घर मेरे वज्जे वधाईआ। दर दरवेश हो के बरदा, बरख़ुरदार सीस निवाईआ। तेरा भाणा तेरे हुक्म अन्दर जरदा, जर जोबन दित्ता लुटाईआ। जिन्हां पिच्छे रिहा ठग्गदा, साक सज्जण नारी बंधप पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दे जणाईआ । त्रेता कहे पिछली वेख किताब, कुतबख़ाना तेरा नज़र किसे ना आईआ। तेरा लेखा बेहिसाब, गणती गणत ना कोए गणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे अग्गे लाजवाब, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं साहिब सुल्तान देवणहारा वड ख़ताब, ख़ता मुआफ़ आप कराईआ। परवरदगार धुर नवाब, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी ग़रीब निवाज, कोझे कमले लएं उठाईआ । जलवा नूरी दे महताब, महिबूब करें रुशनाईआ। सच महल्ला उच्च महिराब, महिफल आपणा नाम लगाईआ। बोध अगाध नाद धुन अगम्मी तेरी आवाज़, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाईआ। जिस अन्दर डूंग्घा राज़, अन्तर वेख कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति दे दृढ़ाईआ। त्रेता वेख त्रैलोक, त्रैभवन धनी तेरी ओट तकाईआ। मैनूं पिछला याद आया श्लोक, सोहणा बिन अक्खरां दित्ता गाईआ। भगत सुहेला हो के देवें मोख, मुफ्त आपणी दया कमाईआ । तेरी आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगमग जगे जोत, जोती जोत नूर रुशनाईआ। महल अटल उच्च मनारा किला कोट, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। नित नवित्त भगत भगवान दर्शन रहे लोच, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। साहिब सुल्तान तूं किसे ना आवें विच सोच, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। कोटन कोटि तेरी कढ्ढणे रहे खोज, खोजत खोजत सृष्ट सबाई होई हल्काईआ। हरि प्रीतम पतिपरमेश्वर तेरा इक्को चोज, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। त्रेता कहे सति तेरी उडीक, शहिनशाह सरनाईआ। बजवाड़ा वेख बाल्मीक, बालम दे समझाईआ। सिरकत करे ना कोए शरीक, लाशरीक हो सहाईआ। दूर दुराडे अन्दर वड़ नज़दीक, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। सच निशाना दस्स ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। आत्म परमात्म दस्स प्रीत, प्रीतीवान मेल मिलाईआ।

❋

❋

बिन सख़ीआँ गावे गीत, बिन सज्जणां ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ । त्रेता कहे होवां ज़ामन, ज़ामनी आपणी इक रखाईआ। तूं भगतां पूरा करे कामन, आसा तृष्ना वेख वखाईआ। दामनगीर फड़ाउणा दामन, दस्तगीर तेरी शरनाईआ। मुश्किल हल्ल होवे आसानन, एहसान उपर ना कोए टिकाईआ। लेखा चुक्के क्षत्री ब्राह्मण, शूद्र वैश पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। त्रेता कहे हथ्थ तेरे डोर, श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। लेखा वेख ना ठग्ग चोर, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। मन्त्र फुरना दे नाम फोर, सच सति इक समझाईआ। साचे मार्ग आपणे तोर, तुरत आपणा रंग वखाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सदा सदा सद तेरी लोड़, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। त्रेता कहे साहिब सतिगुर तुठ, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरा भण्डारा सदा अतुट, तोट रहिण कोए ना पाईआ। बंदीख़ान्यों बन्धन जाण छुट, छुटे नाता जगत लोकाईआ। ठग्ग चोर शब्द धार नाल कुट्ट, अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। कर प्यार बण मात पित साचे पुत्त, सुत आपणी गोद उठाईआ। तेरे घर मौले धुर दी रुत्त, रुत्त बसन्ती नैण शरमाईआ। भगत भगवान हो के पुच्छ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच सरनाईआ । त्रेता कहे मोहे तेरी आस, इक ध्यान लगाईआ। धूंआँधार पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ना कोए रुशनाईआ। भगत भगवान तेरी शाख़, शनाख़त आपणी दएं कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। सच वड्याई दे भगवन्त, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरा लेखा आदि अन्त, जुगा जुगन्त तेरी बेपरवाहीआ। पकड़ उठावें साचे सन्त, भगतन आपणा रंग रंगाईआ। मेल मिला नार कन्त, घर सुरती शब्द करें कुड़माईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दएं समझाईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दी विद्या करें पढ़ाईआ। दर दरवेश बणया मंगत, घर साचे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। सुण त्रेते कहे भगवान, हरि करता आप जणाईआ। तेरी इच्छया मेरा दान, भिच्छया बेपरवाहीआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण, नर नरेशा इक दृढ़ाईआ। ठग्ग चोर वेखां कर ध्यान, मेहर नज़र उठाईआ। बाल्मीक दे ज्ञान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। साचा लेखा लेख महान, भविक्ख्त दए दृढ़ाईआ। मेल मिलावा धुर दे राम, रमया राम आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । बाल्मीक अन्तरगत, हरि करता वेख वखाईआ। मति विच्चों बदली मति, मनसा विच्चों मनसा दिती उलटाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत्त वेख वखाईआ। सति सन्तोख दे के सति, धीरज इक्को इक बंधाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख,

❋

❋

निज नेत्र करी रुशनाईआ। सच प्रविष्टा इक्को दस्स, थित वार सोभा पाईआ। नौ जेठ मिल्या जस, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ । चरण सरन कँवल सरनाई ढट्ठ, बाल्मीक झोली डाहीआ। साहिब सुल्तान देणा हक़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। बाल्मीक करे अरदास, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। पंज तत काया तेरी रास, पवण स्वास तेरी वड्याईआ। हउँ ग़रीब निमाणा अनाथां अनाथ, सेवक चाकर ख़ाकी ख़ाक रूप वटाईआ। सच प्रीती बख्शणा नात, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाईआ। पिछला लेखा लहिणा करना मुआफ़, गुस्ताख़ आपणे नैण शरमाईआ। धन्न भाग तूं मिल्या बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। तेरे घर जन्म के पिछला मुक्कया साक, दर मिल्या बेपरवाहीआ । जुग चौकड़ी बख्शी साथ, सगला संग निभाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी वेखा रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, घर साचा सच दरसाईआ। श्री भगवन्त हो मेहरवान, पुरख अकाल दया कमाइंदा। जन्म विच्चों जन्म दान, जून अजूनी वेख वखाइंदा। सच संदेसा नौजवान, धुर फ़ुरमाणा इक समझाइंदा। त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे महान, हरि ख़ालक वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाइंदा। बाल्मीक करे अरज़ोई, आरज़ू आपणी इक सुणाइंदा। तुध बिन मिले कोई ना ढोई, घर नज़र कोए ना आइंदा। सुरती सच उठाए ना कोए सोई, सुहागण रूप ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर घर तेरे मंग मंगाइंदा। दर घर मंगां धुर दी मंग, वस्त अमोलक देणी इक वरताईआ। प्रेम प्यार दा बख्श अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरी सेवा विच चमकां नूरी चन्द, नूर ज़हूर तेरा रुशनाईआ। दीन दयाल तूं साहिब सदा बख्शंद, बख्शश आपणी दे वरताईआ। माणस जन्म पए ठंड, मानव मानुख सांतक सति कराईआ। जुग चौकड़ी आपणे नाल गंढ्ढ, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। सदा सदा सद वसां तेरे संग, धुर दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लहिणे लैणा लगाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी आप सुणाइंदा। मेहरवान हो कृपाल, पर्दा उहला आप चुकाइंदा। सुण लाडले मेरे लाल, लालन आपणा भेव जणाइंदा। सच परविश्टा रखणा याद, नव जेठ वंड वंडाइंदा। जिस वेले दिती दाद, वस्त अमोलक आपणा नाम झोली पाइंदा। भेव खोल्ह ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा रंग वखाइंदा। धुन आत्मक वजा नाद, अगम्मी राग अल्हाइंदा। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द आया स्वाद, रस मीठा अनडीठा इक्को भाइंदा। प्रेम प्रीती अन्तर होया विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा सुण बाल्मीक, हरि करता आप जणाईआ। जन्म विच्चों जन्म मिल्या

❋

❋

तैनूं ठीक, कर्म धर्म वरन बरन पिछला दित्ता बदलाईआ। दूर दुराडे हो नज़दीक, नेरन नेरे दया कमाईआ। मार्ग दस्स इक अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। दे वड्याई तैनूं नीच, ऊँचों ऊँच लए बणाईआ। चरण प्रीती धुर दी प्रीत, पतित पावण इक समझाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा गीत, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। कलयुग रखणी अन्त उडीक, कल काती वेख वखाईआ। लेख चुकाए मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बाल्मीक खुल्ही जाग, नेत्र नैण उठाईआ। हिरदे आया इक वैराग, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कवण धोवे मेरा दाग़, दुरमति मैल साफ़ कराईआ। कौण जगाए घर चिराग़, दीपक जोत करे रुशनाईआ। कौण वखाए अगम्म स्वाद, रस फीका सर्ब मिटाईआ। कौण बणाए हँस काग, सोहँ हँसा साची चोग चुगाईआ। कौण सुणाए अगम्मी अवाज़, धुर दा राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। गृह मन्दिर खोज भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा । पकड़ उठाए साचे सन्त, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। नाम निधान मणीआ मंत, साचा मन्त्र इक पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा लेखा साहिब समरथ, अभेव अभेद छुपाईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही वेस वटाईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, सच सुच करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त कर के वक्ख, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। धुर संदेसा इक्को दस्स, बाल्मीक दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रभू खेल करे हो प्रगट, जोती जाता वेस वटाईआ। सच दवारा खोल्हे हट्ट, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। तेरा लेखा देवे हक़, हकीकत आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। बाल्मीक लैणा सुण, शब्द अगम्मी धार जणाइंदा। लेखा जाणे गुण अवगुण, करता करनी कार कमाइंदा। आपणा मन्त्र जाणे फुन, फुरना सब दा बंद वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों चुण, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक जणाइंदा। धुर संदेसा कलयुग धार, करता पुरख समझाईआ। तेरा मेला विच संसार, वड संसारी आप कराईआ । सच प्रीती दे प्यार, प्रेम बन्धन इक वखाईआ। अन्तर अन्तर करे गुफ़तार, गुफ़त शुनीद सच पढ़ाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड निवासी हरि सच्चा सच गोसाईंआ। निरगुण सरगुण ज़ीरो सिफ़रा दिसे संसार, बीस अंक जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण दूआ इक करे प्यार, इक इकल्ला मेल मिलाईआ। दूआ एका कर के ख़बरदार, एका इक्की गंढ्ढ रखाईआ। वीह सौ इक्की तेरा कर्ज़ा दए उतार, नव जेठ मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच देवे वड्याईआ। बाल्मीक कहे नौ जेठ की, मेरी

❋

❋

समझ कुछ ना आईआ। मैं बाल अञ्याणा निक्का जीअ, आत्म ब्रह्म रूप वटाईआ। शब्द अनादी तेरा बी, पिता पुरख अकाल मनाईआ। नाम निधान अमृत रस ल्या पी, नाता तुटा सर्ब लोकाईआ। चरण बलिहार गया थी, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्श सच सच सरनाईआ। श्री भगवान किहा हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाइंदा। अगला लेखा देवां दस्स, दर्दी हो के दर्द वंडाइंदा। कलयुग अन्त खेल पुरख समरथ, समरथ साची कार कमाइंदा। नव जेठ तेरा जन्म मनुष होणा बस्स, बसता पिछला फोल वखाइंदा। हकीकत विच्चों देवे हक़, हाकम आपणा कर्म कमाइंदा। लोकमात जाणा छड्ड, सचखण्ड सच दुआर सुहाइंदा। निरगुण निरगुण धार होण ना देवे अड्ड, सच मकान इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। बाल्मीक कहे नहीं मंज़ूर, सच कहाणी दयां जणाईआ। जे तूं मेरे पिछले बख्शे कसूर, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। कलयुग अन्त मैं हो जावां मजबूर, मजबूरी आपणी तेरे अग्गे टिकाईआ। जे मातलोक तूं रहे ज़रूर, तेरा विछोड़ा सह ना सकां राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, मैं आपणा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। लेखा आपणा दस्सां सच्च, प्रभ तेरे अग्गे सीस निवाईआ। जिउँ भाग लगाया काया माटी कच्च, ततव तत वड्याईआ। दूर दुराडा आएयों नस्स, बण पांधी फेरा पाईआ। अन्तर आत्म आपे वस, प्रेम प्यार वधाईआ। सच नेत्र खोल्ह के अक्ख, आपणा आगमन दित्ता जणाईआ। मैं तेरा गावां जस, धुर आगमन ढोला दित्ता पढ़ाईआ । डाके मारनों गया हट, तेरी वथ आपणे विच रखाईआ। तूं मेरा देणा साथ, साचा संग निभाईआ। सब कुछ तेरे हाथ, जिउँ भावे लैणा चलाईआ। कलयुग अन्त मैं मंगां इक्को दात, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। आपणे भगतां नालों मेरी टुट्टण ना देवीं जमात, पट्टी अक्खर इक्को देणा सुणाईआ। त्रेते वाला भविक्ख्त वाक, भाख्या भाषा सके ना कोए समझाईआ। जे पंज तत चोला होवण वाला नास, नव जेठ राह तकाईआ। मेरी याद रखीं पिछली प्रीती नाल रविदास, रवी तेरा ध्यान लगाईआ। उहदे पिच्छे बख्श मेरे स्वास, स्वास तेरी भेंट चढ़ाईआ। जन्म विच्चों जन्म दे के बण माई बाप, पिता पुरख अकाल आप अख्वाईआ। नौ जेठ तेरा धुर दा जुड़े नात, नाता इक्को नज़री आईआ। दरस दिखाउणा साख्यात, पर्दा उहला दूर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे लैणा तराईआ। नव जेठ ना होए विछोड़ा, विछड़यां मेल मिलाईआ । त्रेता कहे मेरा लेख नहीं कोरा, लिख्या लेख भविक्ख्त रिहा जणाईआ। जिस ने तारे ठग्ग चोरा, बुध विवेक आप कराईआ। सो साहिब सुल्तान शब्द अगम्मी वेखे चढ़ के घोड़ा, दो जहान फेरा पाईआ। बेशक पूरब जन्म बटवारा वक्त रह गया थोड़ा, पाल सिँघ पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे बेपरवाहीआ। त्रेता कहे मैं ताबिआदार, सेवक साचा नज़री आईआ। पिछले विछड़यां करां ख़बरदार, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जन भगतो तुहानूं नहीं सार, समझ सके ना कोए समझाईआ। जिस दा लेखा लहिणा कलम दवात, छाही शहादत ना कोए वखाईआ। सो निहकर्मी नर नरायण अवतार, अवतारी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। त्रेता कहे सुणो पिछला लेखा, बिन लिख्तों रिहा दृढ़ाईआ। जन भगत ना रहे कोई भुलेखा, भाण्डा भरम भंनाईआ। जुग चौकड़ी प्रभू कदे ना भुल्ले चेता, चेतन हो के खेल खलाईआ। जोती जामा धार वेसा, अवल्लड़ा रूप वटाईआ। दो जहानां बण के नेता, सच फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। त्रेता कहे मैं दयां दलील, आपणा आप जणाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी जन्म जन्म जन्म दी सुणे अपील, अपरम्पर बेपरवाहीआ। लोड़ रहे ना किसे वकील, वुकला सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। त्रेता कहे मैं वेख्या लेख बंद, अन्दर वड़ के ध्यान लगाईआ। जिस दे उते लिख्या इक्को छन्द, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। आपणी किरपा नाल टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वाईआ। जन भगतां देवे अनन्द, सोहणा रस चखाईआ। पंज तत काया चोला रिहा हंढ्ढ, वाहो दाही आपणा पन्ध मुकाईआ। नव जेठ होणा खण्ड खण्ड, अंग अंग साथ ना कोए रखाईआ । जगत नारी दिसे रंड, कन्त सुहाग होए जुदाईआ। त्रेता कहे मेरी अन्तिम मंग, रो रो नैणां नीर वहाईआ। दूर दुराडा कट के आया पन्ध, बण पांधी फेरा पाईआ। आपणा कीता कौल इकरार वेख नसंग, नछावर हो के रिहा समझाईआ। भगत भगवान तेरा चन्द, चन्द नूर महताब आफ्ताब रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। त्रेता कहे प्रभू कर ध्यान, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। मैं हाज़र हो के देवां ब्यान, घर ठांडे फेरा पाईआ। जिस जन्म विच्चों जन्म दित्ता ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जिस बाल्मीक बटवारा बजवाड़ा कीता परवान, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, मेहर नज़र टिकाईआ। बेशक नौ जेठ मिटण वाला निशान, पंज तत होए जुदाईआ। पर तेरा लेखा मैं भुल्ल नहीं गया बण नादान, बालक हो के तेरी सेव कमाईआ। तूं लेख लिख्या बिनां कलम शाही बिनां ज़बान, लेखा पढ़ ना कोए दृढ़ाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के आपणी बख्शिश विच्चों बख्शिश कर दान, बख्शीश तेरी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, सति सतिवादी तेरी सति सरनाईआ। नौ जेठ अक्खां रिहा खोल्ह, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर त्रेते युग दा पूरा करे कौल, कीता कौल तोड़ निभाईआ।

❋

❋

सृष्ट सबाई सुती लोकमात अनभोल, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचे कंडे तोले तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख गुरसिख उठाए अडोल, अन्दरे अन्दर आप हिलाईआ। बाल्मीक नाल जो बोलया बोल, अनबोलत आप सुणाईआ। सो लेखा पर्दा पूरब ल्या फोल, अक्खर अक्खरां विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। पिछला लेखा हरि जू पढ़, साची ख़ुशी मनाइंदा। जन्म विच्चों जन्म दे के फेर लावे जड़्ह, बूटा आपणा आप लहराइंदा। मरन तों पहलों भगत जन जावे मर, मरनी सतिगुर इक समझाइंदा। जो सन्त सति सतिवादी सीस चरणी देवे धर, सो धरत धवल सोभा पाइंदा। साचे मन्दिर जावे चढ़, महल अटल इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयाल आपणी दया कमाइंदा। त्रेता कहे मैं तेरा युग, युगती आपणी दयां जणाईआ। बेशक मेरी औध गई मुक्क, मेरी आसा सके ना कोए मिटाईआ। मैं तेरा दर्शन करां लुक लुक, वेखां चाईं चाईंआ। बाल्मीक ख्वाहिश मैथों रही पुछ, हौली हौली आवाज़ लगाईआ । मैं अग्गों किहा बुक्क, सच सच दित्ता दृढ़ाईआ। नौ जेठ पंज तत नाता जाणा छुट्ट, छुटे सर्ब लोकाईआ। एसे कारण मैं पिछला खाता लयांदा पुट्ट, जो डूंग्घे अन्दर दित्ता दबाईआ। उस विच प्रभ ने लेख लिख्या कुछ, अनभव आपणा आप वेख वखाईआ । जन्म विच्चों जन्म दे के फेर बणावां आपणा पुत्त, पिता पूत गोद उठाईआ। उजल करां मात मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ । एसे कारण हरि करता आया चुप्प, चार कुण्ट आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा काया चोला जाणा सी छुट्ट, तिस छुटकी लिव फेर लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मरन तों पहलां ल्या पुछ, पिछला लहिणा झोली पाईआ।