पुस्तकालयभाग १६

पहली जेठ २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

हरि हरि खेल अगम्म अपार, निरगुण निरवैर धार चलाइंदा। सचखण्ड निवासी साची कार, करता पुरख आप कराइंदा । सति दवारा खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जोती जाता नूरी डगमगाइंदा। महल अटल उच्च मनार, छप्पर छन्न अथाह सुहाइंदा। साचा सज्जण बण मीत मुरार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि करनी कार कमाइंदा। हरि करनी करे निरँकार, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ । आदि जुगादी भेव न्यार, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हो त्यार, निराकार निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि बेपरवाहीआ। बेपरवाही बेपरवाह परवरदिगार, नूरी जलवा नूर चमकाइंदा। सच महल्ले हो उज्यार, हक़ मुकामे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, धुर फुरमाणा इक अल्हाइंदा। शाह पातशाह बण राज राजान, भूपत भूप नाम वडियाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा वेस आप वटाइंदा। साचा वेस वटाए अवल्ला, अकल कलधारी आपणी चाल चलाईआ । सच दवारा वेख उच्च महल्ला, महल अटल करे रुशनाईआ। निरगुण नूरी जोती दीपक सच प्रकाश आपे बला, दीवा बाती संग ना कोए रखाईआ। निराकार निरँकार निरगुण आपणा फड़े आपे पल्ला, बन्धन आपणा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे पुरख अगम्म, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निहकर्मी जाणे आपणा कम्म, दूजा संग नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी साचा बेड़ा आपे बन्न्ह, सति पुरख निरँजण आपणे कंध उठाईआ। आपणी इच्छया आपे मंन, मनसा आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाह खेल प्रभ करदा, निरभउ भय सर ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड दवारे आपे वड़दा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। सति प्रकाश आपे धरदा, जोती जाता डगमगाइंदा। निरगुण निरगुण नारी कन्त आपे वरदा, पतिपरमेश्वर आपणी सेव कमाइंदा। साची सेजा आपे चढ़दा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। दाई दाया हो के खेल करदा, बेअन्त बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा। सुत दुलारा इक्को जणदा, शब्दी नाउँ रखाइंदा। मात पित आपे बणदा, गोद सुहञ्जणी आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे भगवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार सोभावन्त, सति सतिवादी साचे आसण डेरा लाईआ। भूपत भूप राज राजान हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। लेखा जाण बोध अगाध, शब्द धुन अगम्मी तार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जानणहारा, दूजा संग ना कोए रलाईआ। ना कोई संग ना कोई साथ, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आइंदा। इक इकल्ला पुरख अबिनाश, हरि करता खेल रचाइंदा। मेल मिलावा साचा नात, सुत दुलारे जोड़ जुड़ाइंदा। आपणी दे के आपे दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सच सुच समझा ज़ात, मेल मिलावा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। आपणा पड़दा आपे खोल्ह, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साचे कंडे तोले तोल, तोलणहारा बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साचे मन्दिर रहे अडोल, डुल्ल कदे ना जाईआ।

❋

❋

सच दवारा हरि निरँकारा सचखण्ड दवारा इक्को खोल्ह, थिर घर चरण कँवल देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा निरगुण निरवैर, शब्दी सुत आप खुल्हाइंदा। पिता पूत दोवें करन सैर, सति दवारा इक वडियाइंदा। तीजा वड़े ना कोई ग़ैर, नज़री नज़र ना कोए मिलाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल इक इकल्ले आपणा अगम्म अथाह रचया एका शहर, शहिनशाह आपणा डेरा लाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना होवे कोई कहर, सांतक सति सति आपणी धार चलाइंदा। बख्शश रहमत करे आपणी मेहर, मुहब्बत आपणे नाल प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करता पुरख, एकँकार आप कराईआ । ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। ना कोई सूरत ना कोई इष्ट, ना कोई दरस दरसाईआ। ना कोई अर्श ना कोई फ़र्श, दीन दुनी ना कोए वखाईआ। ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, काग़ज़ कलम ना कोए शाहीआ। ना कोई नारी ना कोई मर्द, ज़ात अजाति रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई संसा रोग ना मर्ज़, हउमें गढ़ ना कोए बणाईआ । इक्को खेल करे असचरज, अचरज लील्हा आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सुत दुलारा शब्दी संग निभाईआ। शब्द सुत सुत दुलारा, हरि सति सतिवादी आप रखाइंदा। जुग चौकड़ी आदि जुगादि इक्को कारा, करनी करता आप कमाइंदा। पिता पूत करे प्यारा, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाइंदा। सति स्वामी सदा निहकामी देवां आपणा इक सहारा, दूसर सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। सचखण्ड जिस दा महल अटल उच्च मनारा, दीआ बाती कमलापाती जोती जाता डगमगाइंदा। इक्को सति सुणाया साचा नाअरा, जिस दा आदि अन्त भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड अन्दर थिर घर खोल्ह किवाड़ा, सुत शब्द दए हुलारा, साचा हट्ट इक जणाइंदा। बिन हथ्थां बिन बांहवां दित्ता इशारा, बिन रसना बिन जिह्वा बिन बत्ती दन्द आप समझाइंदा। उठ वेख चार कुण्ट दहि दिशा ना कोई दूजा मित्र प्यारा, सांझीवाल संग ना कोए बणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा अधारा, घर इक्को सोभा पाइंदा। सुत शब्द सच बोल जैकारा, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा । छोटा नढ्ढा बाल अञ्याण करे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा । तेरा हुक्म मन्नां बण के फ़रमांबरदारा, ख़ादम तेरी सेव कमाइंदा। सच दस्स मेरे परवरदिगारा, दर इक्को मंग मंगाइंदा। तेरा जलवा नूर मेरा नज़ारा, बेनज़ीर नज़र किते ना आइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल दित्ता इक इशारा, साची सिख्या आप समझाइंदा। पिता पुत्त कहे तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को हट्ट इक्को वणजारा, वस्त इक्को इक विकाइंदा। सब तों पहलों सब तों उत्तम सब तों श्रेष्ट सोहँ सति सरूप बणाई धारा, जोती शब्दी रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी करनी कर, सच

❋

❋

करनी कार कमाइंदा। सुत शब्द सुण संदेस, थिर घर ख़ुशी मनाईआ। मेरा पिता पुरख अकाल रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जिस दा नित नवित्त सच्चा इक संदेस, सोहणा ढोला राग अल्हाईआ। महल अटल वसदा रहे देस, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। तख्त निवासी नज़री आए इक नरेश, नर निरँकारा रूप वटाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। रूप रंग ना दिसे रेख, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। आपे जाणे अवल्लड़ा वेस, वेसाधारी बेपरवाहीआ। साची मंज़ल खेले आपणी खेड, खेलणहारा इक्को इक अख्वाईआ। मैं उस दे चरण कँवलां माणां साची सेज, धूढ़ी ख़ाक मस्तक इक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण सच दित्ता सुणाईआ। पुरख अकाल किहा आदि, शब्द सुत समझाईआ। लाल दुलारे मेरे जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मेरी इच्छया तेरा नाद, तेरा नाद मेरा नाम प्रगटाईआ। तेरा प्रेम मेरा विस्माद, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। लेखा लेख जणावां जुगादि, पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द दुलारा बाला छोटा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। परम पुरख मैं तेरी जोता, तेरा नूर रुशनाईआ। धन्न भाग थिर घर मैनूं बख्शया कोठा, चार दीवारी बणत ना कोए बणाईआ। तेरे दर इक्को मैनूं मिल्या मौका, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई एथे सोचण वाला सोचा, सोच समझ ना कोए चतुराईआ। इक्को दर्शन तेरा लोचा, लोचा मेरी पूर कराईआ। सच दस्स तेरे घर कौण जम्में पोता, पुत्तर कवण देवें वड्याईआ। श्री भगवान हस्स के किहा सुत दुलारे माण मौजां, पिता तेरा बेपरवाहीआ। भेव खुल्हावां गोझा, बिन तेरे मेरे दूजा समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुत शब्द कहे प्रभ मेरी अरदास, दोए जोड़ सरनाईआ। बेशक मैं वसां तेरे चरणां पास, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। सचखण्ड तेरा नूर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। इक्को वेखां सच्ची रास, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे दे इक वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। शब्द सुत कहे मैं तेरा पुत्त, निरगुण धार नज़री आईआ। तूं सचखण्ड मैं थिर घर बैठा रहां चुप्प, दोहां दी चले ना कोए वड्याईआ। हुण तैथों पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरे स्वामी इक्को इच्छया रिहा पुच्छ, जो साहिब मेरे विच आप प्रगटाईआ। मैनूं भिच्छया दे दे कुछ, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेरी मौले साची रुत्त, रुत्तड़ी तेरे नाल महकाईआ। श्री भगवान अग्गों तुट्ठ, धुर दा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे लाल, लालन दयां वड्याईआ। सचखण्ड वेख मेरी धर्मसाल, थिर घर तेरा घर वसाईआ। दोहां मिल के बणे सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक वखाईआ। आदि तेरा नूर कीता बहाल, अन्तिम तेरा रंग आप समझाईआ । जुग चौकड़ी बीते

❋

❋

काल, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। तेरे घर पुत्त जन्मे सरगुण सोहणा बाल, हरि करता आप प्रगटाईआ। इक्को संदेसा रखणा याद, धुरदरगाही आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वड्याईआ। सुत दुलारा मंगे दान, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। सच दस्स मेरे भगवान, की रमज़ अगम्मी इक लगाईआ। पुत्त पोतरे की निशान, कवण रंग वखाईआ। किस बिध होए सच पहचान, बेपहचान दे जणाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, फड़ बांहों गल लगाईआ। मैं तेरा तूं मेरा काहन, दोहां इक्को रूप जणाईआ। निरगुण तों सरगुण होए प्रधान, सरगुण तों निरगुण रूप समाईआ। निरगुण सरगुण दूआ बणे जहान, निरगुण एका अंक आपणा अग्गे दए लगाईआ। दूए तों सिफ़रा बणे निशान, ज़ीरो आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति संदेसा दित्ता जणाईआ। सच संदेसा सुण रमज़, हरि जू इशारे नाल जणाईआ। शब्द कहे मैं गया समझ, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। सच दस्स की वेस वटाएं नार मर्द, तत कवण हंढ्ढाईआ। श्री भगवान कहे मेरा खेल अचरज, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। बिन अक्खरां बिन कलम छाही लिख के देवां फ़रद, सोहणी बणत बणाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी सुत शब्द तेरा होण ना देवां हरज़, आदि दा लिख्या अन्त पूर कराईआ। ना नार ना दिसां मर्द, मर्द मर्दाना बणां बेपरवाहीआ। तेरी धार बणावां करद, खण्डा इक्को इक वखाईआ। सुण के हुक्म शब्द सुत दुलारा होया नधड़क, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सच वड्याई देणा माण, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। अगला लेखा दस्स मेहरवान, की हुक्मी हुक्म जणाईआ। परम पुरख देवे दान, अगम्मी दात वरताईआ। सति सतिवादी सच निशान, घर साचे इक झुलाईआ। शब्दी सुत तेरा अंस बंस कर परवान, विष्न ब्रह्मा शिव करे कुड़माईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंज तत जोड़ जुड़ाईआ। पंज दस खेल महान, आपणा रंग दए रंगाईआ । इच्छया भिच्छया ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप दए सुहाईआ। गगन गगनंतर कर परवान, किरन किरन नूर रुशनाईआ। चन्द सतार चमकावे भान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। पवण पवणां कर परवान, सच सुगंधी विच समाईआ। धुरदरगाही बण के हुक्मरान, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। विष्न वेख मार ध्यान, विश्व करे पढ़ाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म कर प्रधान, पारब्रह्म इक समझाईआ । शंकर संसा मेट करे कल्याण, धुर संदेसा इक वखाईआ। धरनी धरत धवल कर परवान, जल थल महीअल डेरा लाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा दे ज्ञान, ब्रह्म वेता करे पढ़ाईआ। चारे खाणी कर बलवान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा बंस सुहाईआ। चारे बाणी बोल ज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाद धुन शनवाईआ। ब्रह्मा वेता धुर दा नेता कर परवान, सच संदेसा इक सुणाईआ। चारे वेदां दे ज्ञान, चारे कुण्ट करे रुशनाईआ। चारे युग कर कल्याण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग

❋

❋

आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण होए प्रधान, जोती जाता बेपरवाहीआ। आत्म ब्रह्म करे पहचान पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। जगत दुआर वेख दुकान, नव नौ रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पुरख अकाल, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध ठाकर आपणा नाउँ धराइंदा। हुक्मे अन्दर काल महाकाल, आपणी करनी आप जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया तेरी झोली रखे संभाल, राए धर्म चित्रगुप्त लाड़ी मौत अंग लगाइंदा । सब दा हल्ल करे सवाल, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे काल, घड़ी पल खोज खुजाइंदा। साचा लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण हुक्म वरताइंदा। जोती जाता हो प्रधान, पुरख बिधाता वेस वटाइंदा। गुर अवतार बण बलवान, सच संदेसा हुक्म जणाइंदा। शास्त्र सिमरत लिख ज्ञान, कलम छाही रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत तेरा पुत्त इक्को बंस वडियाइंदा। लख चुरासी तेरा पुत्त, पोतरा प्रभ दा नज़री आईआ। सरगुण निरगुण अन्दर माणे आपणी रुत्त, रुत्तड़ी तेरे नाल महकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत काया चोले अन्दर लुक, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दए वड्याईआ। सति सरूप आपणा उजल करे मुख, शाहो भूप हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच वड्याई देवां लोकमात, हरि करता आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखां खेल तमाश, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। गुर अवतार प्रगटावां शाख़, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। कोटन कोटि सिफ्ती चलावां जाप, आपणा नाम ना किसे समझाइंदा। जिस किरपा कर के दस्सां आपणा आप, तिस बिन रसना जिह्वा आपणा जाप जपाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, कर्म कांड ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे जाण आख, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाइंदा। थोड़ा थोड़ा बोल भविक्ख्त वाक, तेरी सिफ्त सर्ब सुणाइंदा। सारे मन्नण रसूल पाक, पाकां विच्चों पाकीज़ा इक्को नज़री आइंदा। जिस दा तन माटी ना होवे ख़ाक, जलवा नूरी नूर रुशनाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कदे ना होवे बंद ताक, पर्दा उहला ना कोए जणाइंदा। कर किरपा जन भगतां देवां दर्शन साख्यात, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। मेहरवान हो के अट्ठे पहर रखां प्रभात, संध्यां रूप ना कोए जणाइंदा। जे कोई मेरा दस्से सच हालात, दस्सण वाला नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे नाम दी सुण के सिफ्ती बात, जीवां जंतां सर्ब दृढ़ाइंदा। मैं वसां इक इकांत, मेरा आसण शब्द सुत बिन तेरे वेखण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच आप समझाइंदा। शब्द सुत बणया सच्च, प्रभू सच तेरी वड्याईआ। सति पुरख तेरा खेल सच्च, घर साचे नज़री

❋

❋

आईआ। नूरी नूर तेरा नूर सच्च, ज़हूर तेरा बेपरवाहीआ । लख चुरासी भाण्डा कच्च, काची गगरीआ वेखी सर्ब लोकाईआ। जो कुछ सब तेरे हथ्थ, समरथ बेपरवाहीआ। मैं तेरा तूं मेरे वस, वसल इक्को इक नज़री आईआ। दोवें रल मिल गाईए सच्चा जस, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। वेला वक्त ओह दस्स, जिस दी समझ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान कोई ना सके रट, रटिउँ परे बैठा डेरा लाईआ। किस नेत्र नैण लोचण तक्कीए धुर दी अक्ख, लोचण इक्को इक खुल्हाईआ। बेशक तूं वसें वक्ख, वखरा रह के तेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं हर घट रह के वेखां तेरा रस, घट घट रिहा समाईआ। तेरा नाता तत अट्ठ, मेरी अंस सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे समझाईआ । सुत शब्द सच समझाउँदा हां। आदि आपणा हुक्म वरताउँदा हां। शब्द नाद तेरा वजाउँदा हां। ब्रह्म ब्रह्माद ब्रह्मांड आप सुणाउँदा हां। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आप प्रगटाउँदा हां। धुर दा लेखा बोध अगाध, अगम्म अथाह रखाउँदा हां। सति सतिवादी इक आवाज़, बिन कन्नां राग जणाउँदा हां। सच दवारे सच्चा राज, शहिनशाह हो के आप कमाउँदा हां। गुर अवतार प्रगटा के शाख़, आपणा हुक्म मनाउँदा हां। पीर पैगम्बरां दे के दात, कलमा हक़ पढ़ाउँदा हां। जुग चौकड़ी मेट अन्धेरी रात, साचा शब्दी चन्द चमकाउँदा हां। चरण प्रीती बन्न्ह के नात, धुर दा मेल मिलाउँदा हां। सच दवारा दस्स के साच, सच आप सिफ्त सलौंहदा हां। नित नवित्त कर के घात, आपणी कीती आप उलटाउँदा हां। गुर अवतारां दे के साथ, निरगुण सरगुण संग निभाउँदा हां। पीर पैगम्बरां पूरी कर के आस, आसा तृष्ना मेट मिटाउँदा हां। गोपी काहन बण के पावां रास, सीता राम रंग रंगाउँदा हां। दीन मज़्हब बण के ज़ात, झगड़ा दूई द्वैत वधाउँदा हां। सज्जण सैण बण के साक, बंधप आपणे नाल मिलाउँदा हां। नटुआ बण के करां नाच, स्वांगी हो के स्वांग वखाउँदा हां। सति पुरख निरँजण हो के दस्सां आपणा प्रताप, परम पुरख हो के भेव खुल्हाउँदा हां। सति सतिवादी दस्स के जाप, जग जीवण दाता नाउँ धराउँदा हां। कोटन कोटि मेट के पाप, पतित पापी रूप वखाउँदा हां। निरगुण सरगुण प्रगट हो के साख्यात, सोहणी बणत बणाउँदा हां। सिफ्त सालाही कलम दवात, लेखा धुर दा आप लिखाउँदा हां। अन्दर वड़ के सब दे मारां झाक, घट घट डेरा लाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सुत दुलारे तैनूं इक दृढ़ाउँदा हां। सुत दुलारे तैनूं सच समझाउँदा हां। बोध अगाध भेव खुलाउँदा हां। जुग चौकड़ी पिछली कीती, तेरे नैण वखाउँदा हां। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चली रीती, पीर पैगम्बर गुर अवतार साची सेवा लाउँदा हां। धुरदरगाही जो दिती चिट्ठी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान नाम धराउँदा हां। मेरी धार सदा सद चिटी, जिस दे उते अक्खर कोई ना पाउँदा हां।

❋

❋

गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र अक्ख दिती निक्की, निक्यों वड्डे आप कराउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला भेव आप समझाउँदा हां। अगला भेव सच समझाउँदा हां। पड़दा उहला आप खुल्हाउँदा हां। धुर दा मौला रूप वटाउँदा हां। कीता कौला तोड़ निभाउँदा हां। धरनी धरत धवल सुहाउँदा हां। नूर इलाही अवल्ल डगमगाउँदा हां। लख चुरासी मवल, नूरी धार विच मिलाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा इक वखाउँदा हां। तेरा लेखा इक वखाउँदा हां। सच संदेस सुणाउँदा हां। पिछला पन्ध आप मुकाउँदा हां। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो गाया अगम्मी छन्द, तिस दा राग आप दृढ़ाउँदा हां। जिस नूं कलम नाल कीता बंद, छाही शंकयां विच फसाउँदा हां। उस दा कोई ना जाणे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों आप प्रगटाउँदा हां। उठ मेरे लाडले चन्द, सुत शब्द तैनूं वडयाउँदा हां। औह वेख विष्न ब्रह्मा शिव पाउँदे डण्ड, नेत्र नैण नीर सर्ब वहाउँदा हां। तेरे बिन होण अन्ध, रस्ता मार्ग ना किसे जणाउँदा हां। पंज तत भागां मंद, घर भाग ना किसे लगाउँदा हां। गुर अवतार कहिण साडी चार युग दी पिछली गई हंढ्ढ, पीर पैगम्बर बंद कीते बत्ती दन्द, कलमा ज़बान ना कोए पढ़ाउँदा हां। अल्ला राणी दिसे रंड, ख़ावंद रूप ना कोए वखाउँदा हां। चारों कुण्ट सृष्टी होई नंग, पड़दा सीस ना कोए टिकाउँदा हां। सरगुण निरगुण कोई ना पावे गंढ्ढ, टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल इक्को इक जणाउँदा हां। जिस नूं मिलयां पवे ठंड, अग्नी तत बुझाउँदा हां । लेखा चुके जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त आप सुहाउँदा हां। शब्द सुत, साचा वक्त सुहाउँदा हां। उठ वेख आई रुत्त, रुत्त तेरे नाल मिलाउँदा हां। पिछला पैंडा सब दा गया मुक्क, पांधी फड़ के थाउँ थाईं रखाउँदा हां। बिन हुक्मे कोई ना सके उठ, मंज़ल सब दी आपणे हथ्थ जणाउँदा हां। सच दवारे आ के पुछ, भेव अभेदा आप खुलाउँदा हां। मेरे पोतरे वेख साचे पुत्त, जिन्हां सिर ते हथ्थ टिकाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर दा राग इक अलाउँदा हां। सुण संदेसा शब्दी धार, आपणी लए अंगड़ाईआ । उठो वेखो विच संसार, प्रभ अचरज खेल रचाईआ। मैनूं पिछली कीती आई याद, जिस वेले मेरी रचन रचाईआ। सति सतिवादी मार आवाज़, वीह सौ इक्की दिती जणाईआ। निरगुण निरवैर हो के सुणे फ़रयाद, परम पुरख प्रभ फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो जिस दी याद विच होए विस्माद, आप आपणा बैठे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द सुत ख़ुशीआं विच आया हासा, हस्ती प्रभ दी वेख वखाइंदा। पारब्रह्म तेरा अचरज तमाशा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए समझाइंदा। तेरी कोई ना जाणे अगम्मी रासा, कोटन कोटि गोपी काहन तेरा नटुआ रूप

❋

❋

वटाइंदा। कलयुग अन्त मेरी पूरी करीं आसा, आसा आपणी नाल मिलाइंदा। सति सतिवादी दे धरवासा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाइंदा। शब्द कहे मैं वेखां सच दरबार, हरि करता आप लगाईआ। जिस दर विष्न ब्रह्मा शिव खड़े भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। गुर अवतार करन पुकार, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। पीर पैगम्बर बरदे बण ग़ुलाम, बरख़ुरदार रूप वटाईआ। झुक झुक सजदा करन सलाम, सही सलामत इक मनाईआ। सच संदेसा तेरा पैग़ाम, यामबीन तेरी सरनाईआ। सच्चा पीर सच रहमान, रहमत तेरी वड्याईआ । धुरदरगाही इक अमाम, आमल इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । सुत शब्द कहे मैं वेखां किनारा, नज़र तेरे नाल मिलाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा लग्गा सोहणा इक दवारा, जिस दर दरवेश नज़र कोए ना आइंदा। लख चुरासी जीव जंत मिले सहारा, सिर सब दे हथ्थ टिकाइंदा। जां उठ के वेखां नेत्र तक्कां कलयुग रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा चुक्कया सहारा, साहिब इक्को हुक्म मनाइंदा। वाक भविक्ख्त जिस दा लिखदे गए बण लिखारा, सो भिखक आपणी धार आप जणाइंदा। जिस दा गोबिन्द सुत दुलारा, शब्दी रूप वटाइंदा। मंज़ल मंज़ल पन्ध नवारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। शब्द सुत उठ बोले जै, जैकारा इक्को नाम लगाईआ। पतिपरमेश्वर मेरा होका दए, सुणे सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दा करे खै, ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाईंआ। पुत्त पोतरा इक्को रहे, जिस देवे माण वड्याईआ। लख चुरासी होवे लै, सब दी सफा उठाईआ। कूड़ी क्रिया किसे दी रहिण ना देवे मैं, निवण सो अक्खर इक समझाईआ। प्रभ दा खेल वेख कलयुग जीव कहिण हैं, एह की रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । सुत कहे सुणो गुर अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। आओ जलवा तको सांझे यार, परवरदिगार नज़री आईआ। जिस दे बणे रहे ख़िदमतगार, जुग जुग सेव कमाईआ। सो प्रगट हो के विच संसार, लहिणा सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे तक्क, ताकत आपणी प्रभ दी झोली पाईआ। तेरे हथ्थ हकीकत हक़, हकूक सब दा दे समझाईआ। कलयुग अन्तिम साडी लवे ना कोई मति, मन मति घर घर डेरा लाईआ। शरअ शरीअत चुक्की अत्त, चौदां तबक करे लड़ाईआ। सति धर्म सब दे विच्चों गया नट्ठ, साध सन्त धीरज धीर ना कोए रखाईआ । नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरे मिलण दी खोल्हे कोई ना अक्ख, दोए लोचण धीआं भैणां रहे तकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा गाउँदे जस, अन्दर वड़के मिल मिल दरस कोए

❋

❋

ना पाईआ। सब नूं कैहन्दे सच रब्ब, रब्ब कोलों बैठे आपणा मुख छुपाईआ। कोई ना लँघे सति हद्द, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। पंजां शब्दां अन्दर गए फस, सार शब्द सार किसे ना राईआ। अमृत रस विच्चों पींदे रस, हरि का रस दूर दुराडा हथ्थ किसे ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अन्दर वड़ के करन जप, जपण वाला सब तों बाहर बैठा बेपरवाहीआ। कोटां विच्चों आपणा गुरमुख आपे लभ्भ, जोतां विच्चों जोत करे रुशनाईआ। बाकी सब दे नकेल पई नक्क, काम क्रोध लोभ मोह हँकार खिच खिच धक्का लाईआ। वेखो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर उते साधां पै गया शक़, शिकवा सके ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरी हथ्थ रखे वड्याईआ। शब्द सुत तेरा लेखा शुरु, शहिनशाह जणाइंदा । बिन तेरे दूजा दिसे कोई ना गुरू, जो पंज तत गुरू सो मढ़ी गोर दबाइंदा। मेरा मन्त्र इक्को फुरू, दो जहानां फुरना बंद वखाइंदा । सतिगुर दाता गहर गम्भीर बिन शरीर दे दो जहानां फिरू तुरू, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए अटकाइंदा। किसे दे मोड़यां अग्गे पिच्छे कदे ना मुड़ू, जो करनी कर वखाइंदा। किसे दे भोरयां कदे ना भुरू, आपणी वंड ना कोए वंडाइंदा। वड्याई विच ना आ के तिड़ू, साहिब सतिगुर नीचां विच सुहाइंदा। जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां सन्तां दे अन्दर वड़ के खिड़ू, कँवल नाभी आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर आपणी खेल कराइंदा। शब्द गुरु गुर सच्चा, बच्चा पुरख अकाल बणाईआ। जिस दा नकली बणावे कोई ना संचा, घाड़त दे ना कोए समझाईआ। गुरू नहीं कोई गाँ घर वच्छा, फड़के ममां सीर मुख ना कोए लगाईआ। सो गुरू जो सतिगुर हो के हर घट अन्दर रचा, शब्दी नाउँ धराईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण किसे ना दित्ता सच्चा पता, थोड़े थोड़े इशारे कहि कहि रहे जणाईआ। जिस दे दवारे अन्दर कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर नच्चा, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाईआ। सो सतिगुर शब्द सदा पक्का, अडोल अडुल बेपवाहीआ। सब दा देवे सच्चा हक़ा, हकीकत वेखे थाईं थाईंआ। बिन लत्तां बांहवां पैरां फिरे नट्ठा, बिन रसना जिह्वा आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, साचे शब्द मेल मिलाईआ। साचे शब्द तेरा मिलावा, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। जन भगतां उजल कर के नावां, नयामत नाम झोली पाइंदा। जिस वेले गोबिन्द लिख्या पाढ़या बेदाअवा, वेद शास्त्र सर्ब सीस निवाइंदा। महा सिँघ दा अन्तिम निकलया हावा, हौका हक़ विच मिलाइंदा। हथ्थ रख के मोढे उते बांहवां, गोबिन्द आपणी गोद बहाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां मांवां, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी खेल वखाइंदा। महा सिँघ दिती दलील, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। शब्द गुरू मेरी अपील, तेरी झोली पाईआ। एथे ओथे बणना वकील, शहादत आपणी देणी भुगताईआ।

❋

❋

तेरे वस्त्र वेख नील, नीले वाल्या ख़ुशी आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द देईं वड्याईआ। महा सिँघ हथ्थ रख के सज्जे मोढे, आसा इक तकाईआ। पुरख अकाल दे बच्चे अजे छोटे, गोबिन्द तेरा बूटा नज़री आईआ। तेरा सुण के सच श्लोके, मेरा अन्तर ख़ुशी मनाईआ। साचे मिल्यों आ के मौके, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ । एथे ओथे सानूं अग्गे कोई ना रोके, दर घर साचे ना होए जुदाईआ। साडे पिछले जाण दे रोसे, रुस्से आपणे गले लगाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा मेरे गए गुस्से, ग़ुस्सयां विच्चों खुशीआं प्रगटाईआ। जिस वेले भाग लगावें मुड़ के पंज तत काया जुसे, ततव तत सोभा पाईआ। ओसे वेले नीला इक्को वार हिणके टप्पे, उच्ची कूक दए सुणाईआ। तेरे गुरमुखां मस्तक लग्गे टिक्के, जोती नूर होए रुशनाईआ। जो तेरे प्रेम प्यार अन्दर विके, कीमत करते घर पवाईआ। गोबिन्द किहा मैं धुर दे देवां हक़े, हक़ सब दी झोली पाईआ। नीला रंग धार के आवे बग्गे, चिटा अस्व रूप वटाईआ। साध संगत हरिसंगत इस दी सेवा करे वाल पक्खे, पख पिछला दए जणाईआ। महा सिँघ तेरा बचन चेते रखे, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। पुष्कर जा के जिस ने हाल दस्से, सिँघ बिशन नाल मिलाईआ। ओसे कारण महा सिँघ गुरमुखां दी चोट आपणे मोढे रखे, पिच्छा दे ना मुख भवाईआ। जे ओदों बाल छोटे, हुण छोटिउँ वड्डे दित्ते बणाईआ। सारे वसावे थिर घर तेरे कोठे, छप्पर छन्न ना कोए जणाईआ । दूसर कोई ना ओथे पहुंचे, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। बेशक प्रभ मिलण नूं लख चुरासी लोचे, अट्ठे पहर नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं दाता गम्भीर, प्रभ साचे मात बणाया। मेरा घर मन्दिर इक अख़ीर, बिन मज़लों आपणा पन्ध मुकाया। जिथ्थे ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाया। ना कोई मणका ना कोई तसबी ना कोई तस्वीर, इष्ट रूप ना कोए दृढ़ाया। ना कोई तत ना शरीर, मन मति बुध ना कोए सुहाया। ना कोई कलम छाही काग़ज़ उते खिच्चे लकीर, कातब लेख ना कोए लिखाया । ना कोई तकदीर ना तदबीर, ना कोई नग़मा नज़म सुणाया। जिस मंज़ल गृह चढ़ के बैठा अख़ीर, आख़र निरगुण डेरा लाया। ओथे इक्को अगम्म अथाह बेपरवाह धुर दा पीर, हरि हरिजू सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा हुक्म इक वरताया। साचा हुक्म वरते वरतंत, वारता आपणी नाल मिलाईआ। कर खेल श्री भगवन्त, भगवन भगतां दए वड्याईआ। सो गुरमुख गुरसिख साचे सन्त, कोटां विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां अन्तर मिल्या कन्त, घर नारी लए प्रनाईआ। नाता तोड़ विच्चों जीव जंत, घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई सच रब्ब, रब्बी उलसानी दया कमाइंदा। जगत किनारा पार हद्द, हदूद

❋

❋

इक्को इक वखाइंदा। सति प्रकाश दीपक रिहा जग, नूरी नूर रुशनाइंदा। सब तों न्यारा हो अलग, वक्खरी कार कमाइंदा। नाउँ धर सूरा सरबग्ग, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। राम हो के रम्यां जग, घट घट डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे सच्च, हरि सच्चा वड्ड वड्याईआ । लख चुरासी रिहा रच, साढे तिन्न करोड़ करे रुशनाईआ। नव नौ चार रिहा नच्च, घर घर राग अल्हाईआ। अग्नी माया ममता रिहा मच्च, भस्मड़ रूप वटाईआ। सच दवारे रिहा लँघ, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां वेख सेज पलँघ, सोभावन्त डेरा इक लगाईआ। अन्तर आत्म देवे इक अनन्द, परमानंद विच समाईआ। शब्द सुणाए धुर दा छन्द, ढोला राग अल्हाईआ। जोत निरँजण चाढ़्ह चन्द, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। लेखा चुक्के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म समाईआ। निहकर्मी करे आपणा कर्म, कर्म कांड गंवाईआ। जन भगतां गुरमुखां रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सतिगुर शब्द जो जन साची लए सरन, सरनगति इक वखाईआ। नेत्र खुल्हे हरन फरन, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। साचे पौड़े सज्जण हो के चढ़न, मजन करन बेपरवाहीआ। जोद्धे सूरबीर हो के गज्जण, भय भउ परे हटाईआ। सति सरूप हो के मग्न, सति पुरख निरँजण विच डेरा लाईआ। प्रकाश हो के प्रकाशमान विच जगण, जागरत जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवे वड्याईआ। शब्द कहे सच सति, सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। जिस दी आदि जुगादि ब्रह्म मति, विद्या पारब्रह्म पढ़ाइंदा। जिस दी नित नवित्त इक्को अक्ख, नैण नैणां विच्चों प्रगटाइंदा। जो माया प्रकृती अग्न विच्चों लए रख, ततव तत ना कोए जलाइंदा। धीरज सति सन्तोख देवे जत, गुरमति इक दृढ़ाइंदा। अन्दर वड़ के आपणा मार्ग जावे दस्स, सुरती शब्द नाल मिलाइंदा। प्रेम प्यार दा दे के रस, जगत तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। सच दवारे हो के वस, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। गुरमुख खेड़ा होण ना देवे भट्ठ, भठियाला अग्न ना कोए तपाइंदा । सहायक नायक हो के लवे रख, रक्षक आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां मिले हो अनझक्क, सिध्धा आपणा पन्ध मुकाइंदा। जे गुरमुख दिने जागदयां सतिगुर कोलों जावण अक्क, रातीं सुत्तयां घर घर वेख वखाइंदा। सब तों चोरी हौली हौली गुरसिख अन्दर जाए लँघ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। वड्डा निक्का हो के आत्म सेजा सोया पलँघ, सोहणा वस्त्र आप विछाइंदा। बिन पुरी अनन्द तों आपणा देवे उह अनन्द, जिस विच्चों पुरी लोअ ब्रह्म ब्रह्मांड वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुरू इक वखाइंदा। शब्द गुरू तेरा नाता जग, हरि करता आप बणाईआ। तेरा वसेरा उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। तेरा मक्का काअबा हुजरा हज्ज, महिराब इक्को नूर रुशनाईआ। तेरा ढोला राग अगम्मी छद, छन्द तत नाल मिलाइंदा। तूं सब दा पर्दा लैणा

❋

❋

कज्ज, कज्जल धार इक्को नेत्र पाइंदा। आपणे मिलण दा दस्सणा चज्ज, सुचज्जी गुरमुख नारी इक प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखे चाईं चाईंआ। शब्द कहे मोहे चाउ घनेरा, घर वज्जे इक वधाईआ। परम पुरख प्रभ नेरन नेरा, दूर दुराडा नज़री आईआ। कलयुग अन्त हो बेअन्त गुरमुखां बन्न्हे बेड़ा, झेड़ा झूठा मेट लोकाईआ। सच वसाए इक्को खेड़ा, काया खिड़की कुण्डा आप खुल्हाईआ। जिस घर गुरमुख सन्त सच्चा लावे डेरा, सो घर विच घर करे रुशनाईआ। ओथे कदे ना होवे अन्धेरा, बत्ती लो ना कोए जणाईआ। नाता तुटे तेरा मेरा, तूं मैं इक्को रूप समाईआ। धन्न भाग प्रभ ठाकर स्वामी जन भगतां अन्दर लाया आपणा डेरा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। साची सखीआं मिल के पाया घेरा, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर शब्दी रूप धारया शेरा, सिँघ इक्को भबक सुणाईआ। दो जहानां खुल्ल्हा वेखे वेहड़ा, भीड़ी गली सुखमन नाड़ी घर घर दए दुहाईआ। पंच विकार कहिण साडा टुट्टा झेड़ा, माया ममता ना कोए हल्काईआ। सतिगुर पूरे हाज़र हज़ूरे गुरमुखां बद्धा बेड़ा, नाम जहाज़ उपर चढ़ाईआ। ओहनूं अग्गे रोके केहड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। जिस ने नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों निरगुण हो के पाया फेरा, जोती जामा वेस वटाईआ। ओस प्रभू दा वड वड्डा जेरा, जिस सबर विच्चों गुर अवतार पीर पैगम्बर लए प्रगटाईआ। चारों कुण्ट निक्कीआं निक्कीआं सारे छेड़दे फिरन छेड़ां, छेकड़ हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग जीव ख़च्चर गध्यां वौहण वाले रेड़्हा, शब्द अस्व हो अस्वार, दो जहान ना कोए दौड़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द भेड़ भेड़ा, मन मनसा करे लड़ाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख प्रभ आपे जाणे केहड़ा, जिस दी खिड़की कुण्डा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुरू इक अख्वाईआ। शब्द गुरू प्रभ दा बेटा, पुत्तर इक अख्वाइंदा। दो जहानां रंग रंगेटा, रंगत आपणी इक चढ़ाइंदा। ततव तत खेवट खेटा, मलाह सच अख्वाइंदा। कोटन कोटि ब्रह्मण्डां खण्डां बणे नेता, धुर दा हुक्म सुणाइंदा। जे कोई सतिगुर शब्द दी रीस करे वेखो वेखा, जगत माण वधाइंदा। अन्तिम तिस दी दिसे ना कोए रेखा, लेखा हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। दीन दयाल जुग जुग धारे शब्दी भेसा, काया चोला तत हंढ्ढाइंदा। कदी ना लवे आपणे हथ्थ त्रिलोकी ठेका, ठेकेदार गुर अवतार आप बणाइंदा। थोड़ा थोड़ा दस्स के आपणा भेता, पंज भूतक रूप समझाइंदा । जे कोई हाल दस्सण लग्गे वड विशेषा, विष्नूं हो के आपणा खेल रचाइंदा। जे कोई पुच्छण लग्गे पेशा, ब्रह्मा हो के आपणी वंड वंडाइंदा। जे कोई लभ्भण लग्गे नेज़ा, शंकर हो के हथ्थ त्रिसूल वखाइंदा। जे कोई पुच्छण लग्गे सेजा, सांगोपांग आप हंढ्ढाइंदा । जे कोई जानण लग्गे भेखा, हर घट रविआ आपे नज़री आइंदा। जे कोई देवण लग्गे आदेसा, साहिब सुल्तान हो के सचखण्ड सोभा पाइंदा। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगत आप प्रगटाइंदा। कोटां विच्चों उपजाए भगत, देवे माण वड्याईआ। नेत्री वखाए सारे जगत, लेखा लिख के कलम शाहीआ। जिन्हां पिच्छे आया फ़कत, फ़िकरे नवें रिहा सुणाईआ। साधो सन्तो पिछला गया वक्त, अग्गे बखत सब नूं रिहा वखाईआ। किसे कोल रहिण ना देवे बरकत, बंदीख़ाना दए समझाईआ। बेशक गुस्से विच आ के सारे करदे हरकत, मन दी करन लड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ किसे नाल ना करे शिरकत, लाशरीक इक अख्वाईआ। श्री भगवान गुरमुखां अन्दर वड़ के आपणा माणे ऐशो इशर्त, ऐशगाह गुरमुख काया लई बणाईआ। जुग जन्म दे मेले बिछरत, आपणी दया कमाईआ। याद विच्चों याद ना जाए विसरत, लेखा देवणहारा आपणी याद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन वेखे जागदे, लगा मात भाग। गुर अवतार आखदे, उच्ची कूक आवाज़। एह गुरमुख सच्चे साध जे, जिन्हां मिल्या ग़रीब निवाज़। एह सदा सदा सद सति विच विस्माद जे, जो बिन जिह्वा रहे आराध। एन्हां प्रभू संवारे काज जे, जो हरि सरनाई गए लाग। सच पुछो बिन करनीउँ बिन कमाईउँ बिन नाम बिन शब्द बिन किरत आपणे हथ्थ विच पकड़ी वाग, चारों कुण्ट आप फिराईआ। मेहर नज़र नाल दुरमति मैल धोता दाग़, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के दवारे खड़ के मारे आवाज़, सुत्तयां लए जगाईआ। आओ मिलो वेखो गुरू महाराज, जिस दा शास्त्र सिमरत रहे जस गाईआ। जिस दा ईसा मूसा मुहम्मद कलमा पढ़दे नमाज़, हज़रत आया बेपरवाहीआ। जिस दा बेड़ा इक जहाज़, चार वरनां रिहा चढ़ाईआ। लेखा दे के विच महीने माघ, रविदास चुमारा नाल मिलाईआ। लालो होण ना दित्ता उदास, नानक निरगुण सेव कमाईआ। सति धर्म दी बख्श के दात, सति सतिवादी ख़ुशी जणाईआ। जन भगतो गुरमुखो गुरसिखो उसे दा अमृत वेले काज, जिस दा कर्ज़ा रविदास कोलों चुकाईआ। सारे पैगम्बर पढ़न ओस वेले नमाज़, काअबे वलों आपणा मुख भवाईआ। फेर चारों कुण्ट उठे जहाद, जलवा आपणा दए वखाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढा खेड़ा करे आबाद, उजड़े आप वसाईआ। कदे ना होवे बरबाद, बरबाद हुन्दी वेखे जगत लोकाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां आपणे अन्दर सुणन नाद, साहिब सतिगुर आप वजाईआ। जे मन कर के जाओ भाज, सुरत कर के शब्द लए मिलाईआ। शब्द गुरू दा एहो स्वाद, बिन रसना रस वखाईआ। सतिगुर गुरसिखो तुहाढ्ढे चढ़या जहाज़, तुहाढ्ढा जहाज़ डुब्बदा बेड़ा लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिसंगत हिरदे हरिजू डेरा लाईआ।

❋

❋