२ जेठ २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
शब्द सुत कहे सुण मेरे बाप, पुरख अकाल तेरी वड वड्याईआ। क्यों जपावें मेरा जाप, आपणा भेव छुपाईआ। साची थापणा आपे थाप, थपक थपक गोदी विच बहाईआ। आपणा संदेसा आपे आख, सच दित्ता समझाईआ। चरण कँवल बख्श निवास, थिर घर सोभा पाईआ। मेरे गृह कर प्रकाश, सच मन्दिर करी रुशनाईआ। निरगुण हो के वसें आस पास, धुर दा संग निभाईआ। हुक्मरान हो के जावें आख, आपणा हुक्म वरताईआ। अन्तर अन्तर जोड़ नात, साचा मेल मिलाईआ। आपणे विच्चों प्रगट मेरी ज़ात, सोहणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की अचरज खेल रचाईआ । सुत कहे मेरे भगवान, प्रभ तेरी की वड्याईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरा नादान, भेव सका ना कोए पाईआ। दर दरवेश मंगण वाला दान, अलख दवारे आपणी अलख जगाईआ। चरण कँवल रखण वाला ध्यान, साचा नेत्र इक खुल्हाईआ। तूं तख्त निवासी नौजवान, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। किस बिध मैनूं दित्ता माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरा गावां गान, तूं मेरी करें वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दे समझाईआ। शब्दी सुत कहे
❋
❋
मेरे भगवन्त, हरि तेरी इक सरनाईआ। तेरी महिमां सदा अगणत, लेखा लिख ना कोए जणाईआ। तेरा कोई ना पावे आदि अन्त, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दए उठाईआ। शब्द सुत कहे मेरे साहिब सुल्तान, हरि करते तेरी ओट रखाईआ। साची सिख्या तेरा ज्ञान, अन्तर मेरे करे रुशनाईआ। मैं दरवेश मंगणहारा दान, तूं दाता बेपरवाहीआ। तूं साहिब हुक्मरान, हउँ चाकर रूप वखाईआ। तूं पिता पुरख मेहरवान, हउँ बालक रूप सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दे उठाईआ। शब्द सुत कहे क्यों देवें माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा खेल वेख प्रभू महान, मेरा नैण रिहा शरमाईआ। मैं तेरा वणजारा चलावणहार दुकान, हट्ट हटवाणा हो के सेव कमाईआ। तूं खेल करें महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दे समझाईआ। सच दस्स मेरे पुरख अगम्म, क्यों अगम्मड़ी कार कमाइंदा। मैं तेरी धारों प्या जम्म, मात पिता ना कोए बणाइंदा। मैं तेरा नढ्ढा बाला चन्न, तेरे नूर नाल रुशनाइंदा। तूं देवणहारा अनमुलड़ा धन, सच ख़ज़ीना आप लुटाइंदा। तूं बेड़ा दित्ता बन्न्ह, खेवट आपणी कार कमाइंदा। मैं मंगणहारा मंग, तूं अतोट अतुट वरताइंदा। तूं देवणहारा अनन्द, मैं रस विच समाइंदा। तूं लावणहारा अंग, मैं गोदी बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। शब्द सुत कहे मेरे साहिब पुरख पुरखोतम, तेरी वड वड्याईआ। मैं बाल अञ्याणा कमला कोझा मूर्ख, सब तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी किरपा वज्जे मेरा नाद तूरत, सुर ताल ना कोए रखाईआ। मैं दर्शन करां अकाल मूर्त, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। सति सरूप तूं आसा पूरत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे लेखा दे जणाईआ। श्री भगवान कहे सुण मेरे पुत्तर, पतिपरमेश्वर आप जणाइंदा। तूं मेरी धारों आएयों उतर, माता कुक्ख ना कोए सुहाइंदा। तूं मेरा करें शुकर, मैं मेहरवान हो के साची दया कमाइंदा। गोदी चुक्कां आपणे कुच्छड़, ख़ुशीआं नाल खिडाइंदा। प्रेम प्यार दा दे के टुक्कड़, धीरज धीर तेरी बंधाइंदा। मेरे दवारे कोई ना सके उपड़, इक्को तेरा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। श्री भगवान कहे सुण मेरे बच्चे, बचपन तेरा मोहे भाईआ। तूं निकलिउं पारब्रह्म दे साचे सच्चे, सच तेरी वड्याईआ। तेरा तत ना माटी कच्चे, कंचन गढ़ ना कोए सुहाईआ। जोती धार अन्दर रचे, हरि रचना वेख वखाईआ। महल अटल प्रभ चरण दवारे वसें, थिर घर डेरा लाईआ। करे दरस ख़ुशीआं विच हस्सें, सोहणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तैनूं देवे वड्याईआ। सुण शब्द मेरे सच्चे लाल, हरि लालन दया कमाइंदा। तेरा दवारा इक धर्मसाल,
❋
❋
धुरदरगाही आप उपाइंदा। जिस दा लेखा बेमिसाल, मिसल दूजी ना कोए वखाइंदा। दीआ बाती कमलापाती जोती नूर इक्को बाल, निरगुण निरवैर डगमगाइंदा। निरगुण हो के वसें नाल, सोहणा संग निभाइंदा। सदा सुहेला बण के पुछें हाल, अहिवाल आपणा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। शब्द सुत सुण मेरे नन्न्हे, सच दयां दृढ़ाईआ। मेरी सरनाई धुर दे बन्न्हे, हद्द हदूद ना कोए वखाईआ। बिन तेरे जुग चौकड़ी सारे रहिण अन्न्हे, नेत्र लोचण नैण ना कोए खुल्हाईआ। तेरा मेरा खेल सच दुआर कहे श्री भगवने, भगवन आपणी कार कमाईआ। तूं मेरा कहिणा मन्नें, मैं तैनूं दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। शब्द सुत सुण मेरे बालक, हरि करता आप जणाईआ। मैं तेरा बणां प्रितपालक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच दवारे ना निंद्रा ना कोई आलस, ख़ुशी ग़मी ना कोए रखाईआ। मैं तेरा बणां सालस, सोहणी वंड वंडाईआ। तूं आपणी दस्सीं हालत, हाल सच देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। शब्द सुत कहे मेरे बाप, पिता पुरख तेरी सरनाईआ। मैं तेरा करां जाप, तेरी इच्छया नाम ध्याईआ। तूं मेरा देणा साथ, सगला संग निभाईआ। दोहां मिल के बण जाए गाथ, ढोला नाद शनवाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते मोहे भाईआ। तेरा खेल अगम्म तमाश, सोहणी रास रचाईआ। तेरा जलवा नूर प्रकाश, जोत जोत विच्चों रुशनाईआ। मैं सेवक तेरा दास, बालक इक्को इक अख्वाईआ। मैनूं भेव दस्स ख़ास, किस कारण ल्या प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दए समझाईआ। श्री भगवान कहे सुण शब्दी रंग, सुत दुलारे दयां दृढ़ाईआ। आपणे विच्चों कढ्ढ के तन्द, तेरी धार बणाईआ। निरगुण हो के वसां संग, साचा संग निभाईआ। प्रीतम हो के देवां अनन्द, रस इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दयां समझाईआ। सुण शब्द दस्से निरगुण जोत, आदि पुरख समझाईआ। मेरा लेखा किसे ना आवे विच सोच, समझ सके कोई ना राईआ। इक्को मेरे दर ते तूं माणे सच्ची मौज, मौजूदा हो के दर्शन पाईआ। तैनूं वखावां आपणा चोज, चोजी हो के पड़दा लाहीआ। बच्चू तेरे अन्दर रखां आपणी मौज, मौज विच्चों आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भाव रिहा दरसाईआ । पुरख अकाल कहे मैं भगवान, जोती जाता इक अख्वाइंदा। तूं मेरा बाल अञ्याण, वांग बाल्यां गोद सुहाइंदा। तैनूं दे के धुर दा दान, दाता हो के मस्तक टिक्का लाइंदा। तेरे उत्तों मेरा शुरु होवे ब्यान, साचा हुक्म इक वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा। शब्द सुत तेरे उते मेरा लेखा शुरु, शहिनशाह समझाईआ । मैं पुरख अकाल तूं बणना गुरू, गुरदेव स्वामी तेरी
❋
❋
धार चलाईआ। मेरा हुक्म तेरे विच्चों कदे ना मुड़ू, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरी फलवाड़ी दो जहान खिड़ू, सच सच समझाईआ। तेरी धार विच्चों विष्न बालक हो के रिड़ू, आपणा बल ना कोए जणाईआ। मैं ख़ुशीआं अन्दर तेरे मन्दिर फिरू, वेखां चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक लगाईआ। शब्द सुत तूं बण जा गुर, हरि करता सच दृढ़ाइंदा। तेरा नाता जोड़ां धुर, साची जोत नाल मिलाइंदा । तेरा बेड़ा ना जावे रुढ़, साचे कंध आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा । शब्द कहे प्रभू तूं मेरा जणदा, मात पित अख्वाईआ। मैं की जाणां किवें गुरु गुर बणदा, आपणा हुक्म वरताईआ। मैं तेरा संदेसा इक्को सुणदा, जो शहिनशाह जणाईआ। मैनूं पता नहीं अग्गे पिच्छे हुण दा, हौका लै के सीस निवाईआ। श्री भगवान कहे मैं तैनूं आपणे हुक्मे नाल चुणदा, सोहणी चोण कराईआ। कोई भेव ना जाणे मेरे गुण दा, एह दिती तैनूं वड्याईआ । मेरा खेल अगम्म फुन दा, फुरना तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा काज आप रचाईआ । पुरख अकाल कहे मैं तैनूं गुरू देवां थाप, सतिगुर आपणा नाउँ रखाईआ। तेरा जगत जपावां जाप, आपणा प्रताप तैनूं दयां वखाईआ। तूं सति दवारा वेखणा झाक, अगम्म अथाह नज़री आईआ। मैं जुग चौकड़ी तैनूं हौली जिही देवां आख, धुर संदेसा इक सुणाईआ। तूं कोटन कोटि मेरे सिफ्ती नाम रख के दस्सणा जाप, रसना जिह्वा नाल समझाईआ। मैं वेखां खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहड़ा इक सुणाईआ। सच स्नेहड़ा देवण योग, युगती इक्को इक समझाइंदा । तेरा मेरा सच संजोग, धुर दा मेला आप मिलाइंदा। सच दवारे रस लैणा भोग, अनरस रूप ना कोए वटाइंदा। तूं मेरी वेखणी मौज, मैं तेरे नाल मजलस दो जहान लगाइंदा। तेरे हथ्थ विच दे के आपणी खोज, आप ओहले हो के सचखण्ड डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक समझाइंदा । शब्द कहे की प्रभू मैं बणया, गुरू गुरु गुर मेरा नाउँ धराईआ। तूं जननी बण के साचे गृह जणया, जिस दी छप्पर छन्न नज़र किसे ना आईआ। मैं तेरा हुक्म इक्को मन्नया, चलया सच रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दित्ता वखाईआ। प्रभू कहे शब्दी लाल, सच सच दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरी घाल, नित नवित्त सेव लगाईआ । लख चुरासी बणावां दलाल, सति हुक्म वरताईआ। तेरे हथ्थ फड़ावां आपणी भाल, पड़दा उहला नाल मिलाईआ। तूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मेरा नाम देईं सिखाल, साचा हुक्म जणाईआ। किरपा करे हो दयाल, दयानिध होए सहाईआ। जुग चौकड़ी चल्ले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली बांकी इक्को मोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची सेवा इक लगाईआ।
❋
❋
शब्द सुत गुरू बणना नहीं सौखा, तैनूं इक्को वार समझाइंदा। मेरे दर ते साचा मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताइंदा। किसे नाल नहीं करना धोखा, कूड़ा रंग ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी इक कमाइंदा। शब्द सुत गुरू बणना एक, एकँकार जणाईआ। तूं रखणी मेरी टेक, तेरी टेक सर्ब लोकाईआ। नित नवित्त तेरा वटावां भेख, भेखी हो के वेस वखाईआ। जुग चौकड़ी खेलां खेड, बण खिलाड़ी फेरा पाईआ। तेरा हुक्म संदेसा इक भेज, भजन बंदगी नाउँ धराईआ। तेरा रखां निराला देस, घर घर विच छुपाईआ। तूं सब नूं लैणा वेख, तैनूं वेखण वाला नज़र कोए ना आईआ। तूं सदा रहिणा हमेश, जीवत रूप वटाईआ। मैं बिन कलम शाही लिखणहारा लेख, धुर दी टेक बणाईआ। तेरा वसे थिर घर देस, सचखण्ड साहिब बैठा बेपरवाहीआ। मैं भगवन्त नर नरेश, हरि कन्त इक हो जाईआ। तूं मेरा देणा सदा संदेस, गुर गुर हो के सेव कमाईआ। नौ दवारे तेरा किसे ना लभ्भे भेत, दसवें गंढ्ढ रखाईआ । जुग चौकड़ी पिच्छों तेरा रूप धर के दस दस्मेस, गोबिन्द आपणा पड़दा लाहीआ। पंज तत काया चोला खेल के खेड, अन्तिम आपणी कार कमाईआ। निरगुण निरवैर निराकार फेर तैनूं देवे भेज, सुत दुलारे तेरा शब्दी रूप प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण हो के लए वेख, वक्खरा हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान सदा दया कमाईआ। शब्द कहे प्रभू की गुरू चंगा, सच दे समझाईआ। श्री भगवान कहे शब्द गुरू जिस वेले बणे पंज तत ख़ाकी बंदा, तेरी बंदगी दए जणाईआ। लख चुरासी विच मेरा धन्दा, साची करनी कर वखाईआ। लेखा जाण जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। सति चमका नूरी चन्दा, करे इक रुशनाईआ। मैं वसां अंग संगा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब होए सहाईआ। शब्द कहे मैं भाग लगावां तन माटी ख़ाकी, ख़ालक तेरा हुक्म सीस टिकाईआ। सच दवारे खोल्ह के ताकी, पर्दा इक उठाईआ। बातन हो के दस्सां बाती, बैतल धाम इक सुहाईआ। तेरी मिलावां तेरे नाल जाति, ज़ात ज़ात विच्चों खोज खुजाईआ। तेरा दस्सां निर्मल नूर साख्याती, सति सतिवादी भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा बणाईआ। प्रभ कहे मेरे सच्चे पारस, तेरे हथ्थ दयां तेरी वड्याईआ। तेरी सिफ्त अन्दर जगत विद्या बणावां आरफ़, अल्फ़ ये कर पढ़ाईआ। तेरा तत्तां नाल करां तुआरफ़, मतां नाल समझाईआ। हथ्थां नाल लिखां इबारत, नाता जोड़ कलम शाहीआ। सिफ्तां विच करां सफ़ारश, साचा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर देवां माण वड्याईआ । शब्द कहे मैं गुरू बण के, सच तेरी सेव कमाईआ। दो जहानां आपणा ताणा तण के, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान बण के, हुक्म इक वरताईआ। लख
❋
❋
चुरासी भाण्डा घड़ के, घट घट वस्त टिकाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा ढोला पढ़ के, सोहणा राग सुणाईआ। तत माया जोड़ जड़ के, प्रकृती करां कुड़माईआ। सच दवारा वेखां खड़ के, खिड़की इक खुल्हाईआ। मन्दिर पौड़े आपे चढ़ के, सोहणा डेरा लाईआ। भेव जाणां घर घर के, बचया कोए रहिण ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साची सेव कमाईआ। मैं गुरू शब्द सरूप अख्वावांगा । तेरा लेखा जिथों हुन्दा शुरु, उस तों अग्गे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फेर पढ़ावांगा। तेरा मार्ग जिस दवारयों तुरू, उस नूं तुरिया राग सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, सच करनी कार कमावांगा। गुरू बण के गावां गहर गम्भीर, सेवा सच कमाईआ। नाता जोड़ तत शरीर, साची वंड वंडाईआ। चोटी चढ़ इक अख़ीर, आख़र मंज़ल महिबूब नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। मैं गुरू हो के कमावां सेव, सेवक रूप वटाईआ। तूं दाता अलख अभेव, अगोचर इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड दुआर वसें निहकेव, निहचल आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच इक्को मंग मंगाईआ। मैं गुरू तूं साहिब भगवान, दोहां मिल के खेल रचाईआ। सच दस्स मेरे मेहरवान, दर तेरे मंग मंगाईआ। कवण वेला दोवें रल के कट्ठे वसीए विच जहान, गृह मिल के ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करते हो मेहरवान, सच दित्ता सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करां महान, महिमां अकथ कथ ना सके कोए राईआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के मंगदा रहें दान, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। काग़ज़ कलम शाही नाल लिखदा रहें ब्यान, वाक भविक्ख्त इक समझाईआ। लख चुरासी देंदा रहें ज्ञान, धुर संदेसा इक सुणाईआ। आसा तक्कदा रहें मेरा आवे भगवान, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। किरपा करे हरि सुल्तान, सुत दुलारे वेख वखाईआ। मेरा नूर जोत महान, तेरा शब्दी रूप वटाईआ। दोहां मिल के बणे इक विधान, जिस विधान दी धारा समझ किसे ना आईआ। गुरुआं लेखा चुक्के जहान, पुरख अकाल हथ्थ रखे वड्याईआ। ओस वेले चार युग दे पीरां पैगम्बरां कोलों लै के ब्यान, तेरा कर के आप ध्यान, वेख वखाए थाउँ थाईंआ। तूं गुरू हो के कहीं सतिगुरू मेरा बलवान, सतिगुर कहे मैं धुर दा श्री भगवान, जिस दा झुलदा रहे निशान, एथे ओथे ना कोए मिटाईआ । ओस वेले किसे दी कम्म ना आवे ज़बान, ज़िब्हा करे थाउँ थाईंआ। ना कोई चिला फड़े तीर कमान, शस्त्र अस्त्र वस्त्र ना कोए वखाईआ। ना कोई कलमा नबी रसूल देवे पैग़ाम, पैगम्बर करे ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई दीन मज़्हब इस्लाम, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। जिस दी इक्को इक कलाम, दो जहान रहे जस गाईआ। शब्द गुरु गुर कलम्यां विच्चों मैनूं मन्नीं अमाम, अमामां विच्चों मेरा नूर रुशनाईआ। तूं सजदा
❋
❋
करें सलाम, अलैकम मुड़ के तेरी झोली पाईआ। बेशक तूं गुरू मेरे वासते बाल नादान, बच्चयां वांग आपणी गोद विच रखाईआ। जिस वेले वसां सचखण्ड विच मैदान, माधव आपणा रूप धराईआ । उस वेले गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत भगवन्त मैनूं मन्नण काहन, मैं लख चुरासी गोपी आप हंढ्ढाईआ। एहो मेरा धुर फ़रमाण, जेहड़ा किसे ना बोलया जाए विच ज़बान कलम बंद ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अज्जे हौली हौली थोड़ा थोड़ा जो दस्से ब्यान, बाकी आपणे विच छुपाईआ।
५ जेठ २०२१ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जुमाल ज़िला फ़िरोजपुर
सुत शब्द कहे प्रभ तेरा बेटा, थिर घर मिली माण वड्याईआ। सति सतिवादी आदि जुगादी धुर दा खेवट खेटा, निरगुण निरवैर निराकार सेव कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश धुरदरगाही बण के नेता, दो जहानां हुक्म मनाईआ। पंज तत काया लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगम्बरां करां हेता, नित नवित्त आपणा मेल मिलाईआ। नव नौ चार निरगुण सरगुण खेलां खेडा, रूप अनूप शाहो भूप आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सुत शब्द कहे प्रभ मेरे ठाकर, दीन दयाल तेरी वड्याईआ। गहर गम्भीर डूंग्घे सागर, भेव अभेद तेरा कोए ना जाणे राईआ। बाले नढ्ढे देवें आदर, आदर्श इष्ट इक्को इक वखाईआ। कुदरत बख्शें करते कादर, करीम तेरी सरनाईआ। निर्मल निरवैर कीआ उजागर, निराकार धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिती सच माण वड्याईआ। शब्द सुत कहे मेरे साहिब सुल्तान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। हुक्मे अन्दर कीता राज राजान, शहिनशाह हो के शाही इक समझाईआ। दाता हो के दित्ता दान, वस्त अमोलक अगम्म अथाह बेपरवाह दिती इक वरताईआ। मेहरवान हो के दित्ता माण, चरण कँवल थिर घर बख्शी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द सुत कहे मोहे बणाया लाल, हरि करते दया कमाईआ। आपणी धारों आप उठाल, निरगुण निराकार साची कार जणाईआ । जननी जन बण दीन दयाल, मात पित आप अख्वाईआ। सच सुहञ्जणी गोद उठाल, महल अटल दित्ता बहाईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक जणाईआ। दूजा कोई ना दिसे नाल, संगी संग ना कोए निभाईआ। रूप नज़र ना आए काल महाकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सुत शब्द कहे प्रभ बेनज़ीर, लाशरीक तेरी शरनाईआ। तेरा जलवा नूर अगम्म लातस्वीर, मुसव्वर सके ना कोए बणाईआ। तेरी मंज़ल चोटी इक अख़ीर, रहिबर पन्ध ना कोए मुकाईआ । बेअन्त बेपरवाह
❋
❋
तेरी तदबीर, तजवीज़ हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा नूर नुराना बेनज़ीर, नेत्र नैण ना कोए तकाईआ। तेरी धार अगम्मी इक लकीर, लेखा जाणे ना कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। शब्द कहे मेरे परवरदिगार, बेऐब बेपरवाहीआ। साची मंज़ल दिती वखाल, जिस गृह वसे नूर अलाहीआ। मुकामे हक़ जलवा बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। आदि जुगादि ना आए ज़वाल, नित नवित्त इक्को रंग वखाईआ । महल अटल इक दयाल, दीनन सच दित्ता दृढ़ाईआ। दरगाह साची धाम बहाल, महल करे रुशनाईआ। दीआ बाती धुर दा बाल, जोती नूर डगमगाईआ। मेहरवान मिहबान मैं होया हैरान, बेसमझ तेरी समझ पावे ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दित्ता चुकाईआ। शब्द कहे मैं कलमा तेरा नूर, सद सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। ज़ाहर बातन तेरा ज़हूर, जल्वागर इक्को इक दरसाईआ। नित नवित्त सदा सदा सद रहां हाज़र हज़ूर, हज़रत दर ते सीस झुकाईआ। तेरा भण्डारा वेख भरपूर, ख़ाली झोली इक वखाईआ। मेरी अर्ज़ आरज़ू ख़ाहिश कर मंज़ूर, मकसद आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा संग इक निभाईआ। साचा संग रख भगवन्त, दर तेरे अलख जगाईआ। प्रेम प्रीती दे दे मणीआं मंत, नाम निधाना इक समझाईआ। मैं सिफ्ती ढोला गावां अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। तेरा खेल वेखां आदि अन्त, जुग चौकड़ी नैण उठाईआ। तेरा नाता वेखां नार कन्त, निरगुण निरगुण करें कुड़माईआ। तेरी सति सतिवादी वेखां बणत, किस बिध घाड़त लएं घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दित्ता चुकाईआ। शब्द सुत कहे मेरे पिता पुरख अकाल, अकल कलधारी इक अख्वाइंदा। मैं नंन्हा बाला नढ्ढा तेरा लाल, गोदड़ी सोहणी इक सुहाइंदा। तन माटी ना कोई खाल, पंज तत चोला ना कोए हंढ्ढाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए धर्मसाल, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। सज्जण मीत ना कोए नाल, मित्र प्यारा ना कोए अख्वाइंदा। प्रभ निरगुण निरगुण तेरी वेखां इक अवल्लड़ी चाल, जिस अन्तर आपणी खेल खलाइंदा। आपणी धारों उपज्या इक्को लाल, जिस विच लालच तमां ना कोए रखाइंदा। इक्को बख्शें चरण प्यार, सच प्रीती साचे घर बंधाइंदा। सचखण्ड वेख तेरा धर्मसाल, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। तेरी किरपा अन्दर सेवा करां महान, सेवक आपणा रूप वखाइंदा। तेरा सुण हुक्म फ़रमाण, धुर दी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। सुत शब्द जगाए अलख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पतिपरमेश्वर मार्ग दस्स, रहिबर बण के दे समझाईआ। वस्त अमोलक झोली पा हक़, आपणी हकीकत दए दृढ़ाईआ । आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, नित नवित्त रहे रुशनाईआ। नाता जोड़ सच्चो सच्च, दो जहान तुट कदे ना जाईआ।
❋
❋
प्रेम प्रीती अन्दर रच, रचना आपणी दे समझाईआ। सगल विसूरे जाइण लथ्थ, दुबिधा रूप ना कोए वखाईआ। मेहरवान हो के सीस जगदीश रख हथ्थ, समरथ तेरी सरनाईआ। सच दवारा खोल्हां हट्ट, बण हटवाणा तेरा हुक्म आपणे अन्दर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शब्द सुत रिहा दृढ़ाईआ। शब्द सुत मेरे अगम्म, अगम्म दयां वड्याईआ। मेरी धारों प्या जम्म, ना कोई पिता ना कोई माईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार दस्से कम्म, करता साची करनी इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा वजूद ना कोई तन, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए बणाईआ। ना कोई घड़े ना सके भन्न, घाड़त रूप ना कोए जणाईआ। ना कोई आदि जुगादि देवे डंन, भय भउ ना कोए वखाईआ। मैं तेरा बेड़ा देवां बन्न्ह, बण खेवट आपणे कंध उठाईआ। तूं पिता पुरख अकाल इक्को लैणा मन्न, दूसर सीस ना किसे निवाईआ। तेरे घर अनोखा चाढ़्हां चन्न, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दए समझाईआ। शब्द सुत सुण राज भूप, परम पुरख प्रभ आप दृढ़ाइंदा। दहि दिशा वेख चारे कूट, बिन निरगुण नज़र कोए ना आइंदा। ताणा पेटा ना कोए सूत, सूत्रधारी रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई आवे ना कोई जावे कर के कूच, पांधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा । तत ना दिसे कोए पंज भूत, त्रै त्रै जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। तेरे उपर दीन दयाल हो के जावां तुठ, मेहर नज़र इक उठाइंदा । शब्द तेरे गृह जन्मे विष्नूं सुत, विष्नूं अन्दर ब्रह्मा ब्रह्म रूप वटाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन तेरी धार रखाइंदा । आपे वेखे ओहले लुक, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। दए भण्डार इक अतुट, नाम अमोलक वस्त हरि वरताइंदा। निरगुण हो के लए पुछ, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सच संदेसा गहर गम्भीर, हरि करता आप जणाईआ। सुत लाडले चोटी चढ़ वेख अख़ीर, आख़र मंज़ल इक समझाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोत सरूपी बिन तत शरीर, सति सतिवादी सोभा पाईआ। चिन्ता दु:ख हरख़ सोग ना कोई पीड़, माया ममता लोभ मोह ना कोए रखाईआ। वड्डा छोटा ना कोए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ । इक इकल्ला एकँकार नर हरि आपणा बण के बैठा मीत, सज्जण आपणा आप नाल प्रगटाईआ। सुत दुलारे दस्से रीत, शब्दी शब्द आप समझाईआ। मेरे प्रेम प्यार दी मार चीक, तेरे अन्दरों बिरहों धार दए प्रगटाईआ। तेरा मेरा रूप सोहँ ठीक, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। थिर घर गाउणा इक्को गीत, सचखण्ड होए शनवाईआ। सदा सदा सद रखी इक उडीक, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। मैं दूर दुराडा सद वसणहार नज़दीक, नेरन नेरा आपणा नाउँ रखाईआ। शब्द दुलारे साची वस्त पावां भीख, अगम्म अथाह
❋
❋
आप वरताईआ। नित नवित्त रखीं उडीक, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शाह सुल्तान रिहा समझाईआ। शाह सुल्तान शहिनशाह शाह पातशाह, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह, पदानसीं पर्दा उठाइंदा। बेऐब परवरदिगार नूरी ख़ुदा, जलवा इक्को इक दृढ़ाइंदा। सति सतिवादी बण मलाह, साचा मार्ग इक लगाइंदा। सुत दुलारे आप समझा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। तेरा मेला लए मिला, मेल मिलावा इक्को इक वडियाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा संग रखा, साचा संगल आपणा नाम पाइंदा। अन्तर हो के मंगल गा, शब्द गोबिन्द जणाइंदा। सति सतिवादी सोहणा मन्दिर दए सुहा, साची कन्दर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा राह इक उपाइंदा। सुत दुलारे सुण मेरे सुत, आदि पुरख आप समझाईआ। तेरी सुहावां सुहञ्जणी रुत्त, रुत्तड़ी आपणे नाल महकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी धारों जावण उठ, त्रैगुण माया करां कुड़माईआ। पंज तत कर प्रकाश होवां ख़ुश, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण दे भण्डार अतुट, लख चुरासी वंड वंडाईआ। भाग लगावां काया माटी बुत्त, निरगुण सरगुण करां रुशनाईआ। देवां वड्याई मन मति बुध, मनसा मनसा विच्चों प्रगटाईआ। नाउँ रखा अबिनाशी अचुत, घर घर चेतन सता दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शब्दी शब्द भेव खुल्हाईआ । शब्दी भेव खोल्हे अपार, अपरम्पर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नाम जैकारा बोल जै जैकार, सच संदेसा इक सुणाईआ। चारे खाणी करां ख़बरदार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप उठाईआ। चारे बाणी दयां आधार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाद सुणाईआ । चारे कुण्ट करां ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। चारे युग करां त्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सुत दुलारे भेव खुल्हाईआ। सुत दुलारे रखणा याद, हरि करता आप जणाइंदा। तेरी रचना रच के आदि, जुग चौकड़ी जुगादि तेरे नाल रखाइंदा। आपे विच रहे विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण देवे दाद, आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। गृह मन्दिर घर घर वजावे नाद, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत आत्म देवे स्वाद, निझर झिरना इक झिराइंदा। दीपक जोती बाल गृह मन्दिर करे आबाद, रुत्त बसन्ती वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शब्दी तेरा हुक्म वरताइंदा । शब्द सुत वेख नौजवान, तेरा जोबन इक वखाईआ। दो जहानां कर के हुक्मरान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड धरत धवल आकाश प्रकाश देणा फ़रमाण, सच स्नेहड़ा इक घलाईआ। ततव तत तेरा दास, त्रै पंज होए कुड़माईआ । काया मण्डल तेरी रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन रूप
❋
❋
वटाईआ। गुरू अवतार पीर पैगम्बर तेरी शाख़, लोकमात पत्त टहिणी आप महकाईआ। मेरी सिफ्त दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गाए गाथ, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत आत्म परमात्म तेरा साक, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। तूं दो जहानां वेखणा मार झाक, महल अटल बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। तेरी सदा सदा सद रहे प्रभात, दिवस रैण सूरज चन्द घड़ी पल पहर तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शब्दी शब्द तेरा राह वखाईआ । शब्द सुत गया झुक, दर साचे सीस निवाइंदा। धन्न भाग प्रभ ग्यों तुठ, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। मैनूं बणा के आपणा पुत्त, लख चुरासी मेरी झोली पाइंदा। मैं सेवा कर के ख़ुश, चाकर आपणा नाउँ वटाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण खेल वेखां लुक, ज़ाहर गुप्त आपणी कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पैंडा जाए मुक्क, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उजल करां मुख, मुख सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। जननी भाग लगावां कुक्ख, सुत दुलारा इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता इक वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। सुत दुलारा कहे मेरे जगदीश, जगदीश्र तेरी वड वड्याईआ। मैं छत्र वेखां तेरे सीस, सचखण्ड निवासी तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी साचा कलमा नाम देवां हदीस, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कर पढ़ाईआ। चिटे उते काली खिच लकीर, अल्फ़ ये कातब कलम दयां समझाईआ। आप बण के लाशरीक, शिरकत सब दी मेट मिटाईआ। तेरी किरपा आपणे हथ्थ रखां इक तौफ़ीक, रहमत धुर दी नाल मिलाईआ। मुर्शद हो के मुरीदां दस्सां धार बारीक, सूफ़ीआं सुफन सखोपत जागरत तुरिया भेव खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणा हो के वसां नीचां नीच, ऊँचो ऊँच तेरे नाम करां वड्याईआ। जन भगतां दस्सां सच प्रीत, सन्त सज्जण मेल मिलाईआ। गुरमुखां रखां सदा उडीक, गुरसिखां राह तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा एथे ओथे दो जहान सोहँ ढोला गावां गीत, जिस दा आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे नाम दी बणा के मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरदर जगत राह वखाईआ। शब्द कहे मैं दूल्हो दूल्हा, महाबली इक अख्वाईआ। तेरी किरपा फलया फूला, लख चुरासी पत्त डाली मात महकाईआ। दो जहानां अवण गवण त्रैभवन मेरा झूला, ब्रह्मण्ड खण्ड उणंजा पवन मेरी सुगंधी रही वखाईआ। कोई ना जाणे मेरा आदि मूला, अन्त कहिण कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला शंकर हथ्थ फड़ाई त्रसूला, त्रैगुण सगला संग निभाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत भूला, सच सुच तेरा नाम इक्को नज़री आईआ। तूं साहिब सुल्तान श्री भगवान सर्ब जीआं कन्त कन्तूला, सति सतिवादी नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा
❋
❋
इक घर, जिस घर वज्जे सति वधाईआ। श्री भगवान सर्ब गुणवन्ता, सति सच सच दृढ़ाइंदा। सुत शब्द वेख बणाई बणता, घड़न भंनणहार खेल खलाइंदा। जुग चौकड़ी अगणत अगणता, गिणती गणत ना कोए गणाइंदा। सेवा लगाए गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्तां, भगत भगवन्त खेल वखाइंदा। वेस वटाए जुगा जुगन्ता, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाइंदा। गढ़ तोड़े आत्म परमात्म हउमें हंगता, ब्रह्म विद्या इक समझाइंदा। दर दरवेश अलख निरँजण जन भगत दवारे होए मंगता, निर्धन सरधन आपणा रूप वटाइंदा। बोध अगाधा शब्द अनादा खाणी बाणी बणे धुर दा पंडता, साची सिख्या इक समझाइंदा। लेखा जाणे जीव जंता, जागरत जोत नूर रुशनाइंदा। पड़दा लाहे जेरज अंडता, उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। शब्द सुत कहे प्रभ तेरी करनी, हरि ठाकर मोहे भाईआ। हउँ सेवक ख़ाक ढहि प्या चरणी, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। सच दस्स कवण वेला बण सुहेला बांह फड़नी, निरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। कवण मन्दिर कवण धाम कवण पौड़ी चढ़नी, कवण मंज़ल पन्ध मुकाईआ। कवण नाद धुन कवण अक्खरी बाणी पढ़नी, कवण शब्द करे शनवाईआ। कवण लेखा चुकाए वरनी बरनी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दे खुल्हाईआ। साचा भेव खोल्ह करतार, करता पुरख तेरी सरनाईआ। कवण वेला करें प्यार, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। कवण वक्त लएं उठाल, निरगुण सरगुण आप जगाईआ। कवण मन्दिर दीपक देवें बाल, निरगुण जोत करें रुशनाईआ। कवण सरोवर अमृत जाम दएं प्याल, सच प्याला इक उठाईआ। कवण गृह होएं दयाल, घर स्वामी वेख वखाईआ। कवण रूप भाग लगाएं सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल दस्से बोल, धुर दी धार जणाईआ। शब्द सुत रहिणा अडोल, अडुल रिहा दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त खेल अनमोल, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तोले तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत मौल, मौला आपणा नाम प्रगटाईआ। कलयुग अन्त निरगुण निरवैर प्रगटे उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। गुर अवतार जो कर के जावण कौल, वाक भविक्ख्त लिख्त विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द दित्ता समझाईआ। सुत शब्द कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण होए मेहरवान, एकँकार दए वड्याईआ। आदि निरँजण दीपक बाल, अबिनाशी करता करे रुशनाईआ। श्री भगवान नौजवान, पारब्रह्म लए अंगड़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। पीर पैगम्बरां पूरा करे ब्यान, जो लिख लिख
❋
❋
गए समझाईआ। साचे मन्दिर वसे मकान, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। सम्बल बैठ करे कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। दरगाह साची बण अमाम, आमल आपणा अमल वखाईआ। सम्बल नगर देवे माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द खण्डा तीर कमान, साचा चिला इक उठाईआ । काग़ज़ कलम होए हैरान, शाही नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निउँ निउँ सीस झुकाण, नमो नमो कहि कहि ढोला गाईआ। प्रगट होया शब्द सुत बलवान, सूरबीर इक अख्वाईआ। शहिनशाह बणया हुक्मरान, श्री भगवान तख्त निवासी आपणा हुक्म सुणाईआ। साचा देवे धुर पैग़ाम, सच नाम करे शनवाईआ। जिस नूं मन्नदा गया राम, जिस ने कृष्न धार लोकमात प्रगटाईआ। जिस ने तेई अवतारां दित्ता दान, ईसा मूसा मुहम्मद इशारे नाल चलाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द दहि दिशा करे प्रणाम, निउँ निउँ लागे पाईंआ। जिस नूं भगत अठारां कहिण मेहरवान, हरि वड्डा वड गोसाईंआ। जिस नूं सन्त कहिण गुण निधान, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। जिस नूं गुरमुख गुरसिख कहिण सतिगुरू बलवान, शब्दी रूप जणाईआ । जिस नूं सूफ़ी कहिण बिन पढ़यां दए कलाम, बिन कल्मयों करे पढ़ाईआ। बिन रसना बोले ज़बान, बिन शरअ दए समझाईआ । बिन मस्जिद दए पैग़ाम, सच संदेसा इक अल्हाईआ। सो परवरदिगार इक अमाम, अमाम अमामां विच्चों नूर ख़ुदाईआ। जिस दा दो जहान चौदां लोक चौदां तबक सच्चा इंतजाम, चारों कुण्ट हुक्म ख़ुदाईआ । कोटन कोटि मनमुख जीव जिस नूं करन बदनाम, सो सिफ्त भरया बेपरवाहीआ। उस दी खेल मुश्किल करे आसान, एहसान सके ना कोए चढ़ाईआ । जिस बूँद रक्त तों कीते इन्सान, इन्सानां अन्दर मेहरवान हो के डेरा लाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्दी शब्द बेपहचान, बिन सतिगुर नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त दर्शन पाण, घर बैठयां ख़ुशी मनाईआ। लभ्भयां चार कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत किसे हथ्थ ना आए श्री भगवान, भगवन भगतां अन्तर सोभा पाईआ। घर विच घर मेल मिलावा करे आण, दूर दुराडा दूरन दूर पन्ध मुकाईआ। गुरसिख गुर मिल के इक रूप सति सरूप सोहँ ढोला गाण, तूं मेरा मैं तेरा निरगुण निरगुण होवे ना कदे जुदाईआ। एहो शब्द गुरू बलवान, जिस जुग चौकड़ी खेल रचाईआ। एहो गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। एहो शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिखे कुरान, खाणी बाणी दए वड्याईआ। एहो मक्का काअबा दस्से ईमान, सजदा सजदा रिहा कराईआ। एहो निरगुण सति सरूप भगवान, एहो इष्ट देव सृष्ट रही समझाईआ। एहो राम रहीम रहमान, रहमत सब ते रिहा कमाईआ। एहो निरगुण सरगुण नानक गोबिन्द जोती जोत जगे महान, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक्को
❋
❋
टिकाईआ । एहो शब्द गुर सदा सदा प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। सो जाणे जिस अन्तर मिले आण, बाहरों समझ किसे ना आईआ । किसे ना विके हट्ट बाज़ार दुकान, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत दर दुआर मंगदे दान, माण अभिमान मोह मिटाईआ। तिन्हां जागत सोवत दर्शन देवे आण, दीद ईद चन्द करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा सच्चा वर, शब्द गुरदेव स्वामी इक्को घर करता पुरख करनेहारा, निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, सरगुण निरगुण इक्को रूप जणाईआ।