पुस्तकालयभाग १६

६ जेठ २०२१ बिक्रमी मुंडी जमाल बाग़ीचा सिँघ दे गृह ज़िला फिरोज़पुर

सुत शब्द हरि साचा सोहला, सो पुरख निरँजण इक जणाईआ। तेरा मेरा अगम्मी ढोला, दो जहान वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण बोला, बिन रसना जिह्वा गाईआ। सच दवारा निरगुण निरवैर सति सतिवादी खोल्हा, सच सुच दए समझाईआ। पतिपरमेश्वर हो के वसे कोला, दूरन दूर पन्ध मुकाईआ। भेव चुकाए पर्दा उहला, सनमुख आपणा रंग वखाईआ। भाग लगाए उपर धवला, धरनी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड वड्याईआ। सुत दुलारे तेरा रंग, हरि करता आप रंगाईआ। चार कुण्ट वज्जे मृदंग, दहि दिशा ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म मिले अनन्द, गृह मंगल हरि गुण गाईआ। जगत तृष्ना पाए ठंड, अमृत मेघ बरसाईआ। आत्म परमात्म देवे गंढ्ढ, धुर दा नाता जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे संग, सगला संग निभाईआ। घर मन्दिर वज्जे मृदंग, सोहणा नाद इक्को इक समझाईआ। मिले वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ख़ुशी वखाईआ। भेव खुल्हाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप समझाईआ। सिफ्त चुकाए बत्ती दन्द, बिन रसना जिह्वा धुर दी धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा बेपरवाहीआ। सुत दुलारे तेरा घर, गृह मन्दिर हरि उपाइंदा। सच दवारे बैठे वड़, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, ततव तत ना मेल मिलाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख कार कमाइंदा । निरवैर हो के बन्न्हे लड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ वखाइंदा। साची मंज़ल जाए चढ़, महल अटल सोभा पाइंदा। निर्मल नूर जोत इक्को धर, सच उजाला आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। सुत दुलारे राजन राज, पारब्रह्म दए वड्याईआ। सति सतिवादी तेरा काज, करनी देवणहार आपणी इच्छया झोली पाईआ। कलयुग अन्त साजण साज, सच सुच दए समझाईआ। जगत जगदीशा नर नरायण सीस रख ताज, तख्त निवासी हुक्म मनाईआ। घर सुहञ्जणे लग्गे

❋

❋

भाग, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जन भगतां देवे इक वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना जाइण भाग, माया ममता मोह चुकाईआ। सुरती शब्दी गाए राग, आत्म परमात्म ढोला इक सुणाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे आवाज़, सुर ताल ना कोए रखाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के खोल्हे राज़, बजर कपाटी पर्दा परे हटाईआ । सच सरोवर अमृत दे बुझाए प्यास, निझर झिरना इक झिराईआ। घर विच घर कराए वास, अस्थान भूमका इक्को इक वखाईआ । जिस मन्दिर अट्ठे पहर होवे प्रकाश, सूरज चन्न नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निराकार निरवैर मिले पुरख अबिनाश, श्री भगवान मेल मिलाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। शब्द शब्दी होए वास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेहरवान दया कमाईआ। शब्द सुत सुण धुर दे मीत, हरि मित्र प्यारा आप दृढ़ाइंदा। अचरज चलाई तेरी रीत, रीतीवान खेल खलाइंदा। तेरा वासा हस्त कीट, लख चुरासी विच टिकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा गावां गीत, धुर दा सोहला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द वडियाइंदा। शब्द सुत तेरा वसेरा एक, एकँकार दए दृढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे साची टेक, थिर घर महल अटल दए सुहाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वटावें भेख, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाउँ रखाईआ । बोध अगाध खाणी बाणी लिखें लेख, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाउँ धराईआ। आत्म परमात्म करें हेत, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ । दिवस रैण रहें नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दो जहानां बण के खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जन भगतां देवें साचा भेत, पर्दा उहला अन्दरों दएं उठाईआ। निज नेत्र निरगुण सरूप लैण वेख, सरगुण मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता दया कमाईआ। शब्द सुत तेरा मन्दिर अनोखा, घर घर विच आप बणाइंदा । जिस दर कदे ना होवे धोखा, कूड़ा रंग ना कोए रंगाइंदा। जिस दा दरवाज़ा हथ्थ ना आवे कोटी कोटा, कोटन कोटि पांधी बण बण पन्ध ना कोए मुकाइंदा। तेरा मार्ग सतिगुर साहिब दस्से सौखा, प्रेम प्रीती नाल समझाइंदा। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म इक्को मौका, जुग जन्म विछड़े आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोता, अज्ञान अन्ध अन्धेर मिटाइंदा । अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के शब्दी धुन सुणाए होका, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाइंदा। भेव खुल्हाए लोक परलोका, चौदां तबकां डेरा ढाइंदा। पीर पैगम्बर गुरू अवतार जिस दी रखदे गए ओटा, सो साहिब सतिगुर दीन दयाल शब्दी रूप आप प्रगटाइंदा। तन नगारे पंज तत लगाए चोटा, सच रबाब इक वजाइंदा। कूड़ कुड़यार तन हँकार रहिण ना देवे खोटा, मन मति बुध आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, शब्दी शब्दी सिफ्त सालाहइंदा।

❋

❋

शब्द गुरू शब्द स्वामी, हरि शब्द वड्डा वड वड्याईआ। शब्द बोध अगाध घट अन्तरजामी, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। शब्द बोध अगाध धुर दी बाणी, सति सतिवादी करे शनवाईआ। शब्द विष्न ब्रह्मा शिव रचे चारे खाणी, त्रैगुण माया पंज तत करे कुड़माईआ। शब्द अमृत रस ठंडा पाणी, जल थल महीअल रिहा समाईआ। शब्द आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अकथ कहाणी, कहि कहि अन्त कोए ना पाईआ । शब्द नाद धुन खेल महानी, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द शब्द पहरे बाणा, पंज तत आपणा वेस वटाईआ। शब्द भूप शब्द राणा, राजन राज आप अख्वाईआ। शब्द हुक्म सच हुक्मराना, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हरि शब्दी वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग अन्त नर हरि नरायण करे खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी अगम्मी पहरे बाणा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सच संदेसा नर नरेशा देवे दो जहानां, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। शब्द गुरू सदा मेहरवाना, बिन अक्खां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, एका शब्द नाम निहकाम दए समझाईआ।

६ जेठ २०२१ बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फिरोज़पुर

सुत शब्द सच खेल करदा, निहकर्मी साची कार कमाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड आपे फिरदा, निरगुण निरवैर नज़र किसे ना आईआ। महल अटल उच्च मनार आपे खड़दा, धाम भूमका इक सुहाईआ। नाद धुन जैकार साची करदा, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। बिन अक्खरां आपे पढ़दा, करे हक़ पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी वेस धरदा, निरगुण सरगुण नाम धराईआ। लेखा जाणे पंज तत काया घर दा, घर घर विच सोभा पाईआ। ना जीउदा ना कदे मरदा, मर जीवत रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घाड़न घड़दा, काया माटी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सुत शब्द खेल अपारा, जुग चौकड़ी आप कराइंदा। लख चुरासी वेखणहारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाइंदा। शब्दी शब्द बोल जैकारा, तन नगारा रबाब वजाइंदा। नाउँ रख गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहइंदा। निरअक्खर अक्खर बण लिखारा, काग़ज़ कलम शाही वंड वंडाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण वणजारा, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान सोभा पाइंदा। सिफ्ती नाम खोल्ह भण्डारा, कोटन कोटि रसना जिह्वा गाइंदा। सति सरूप हो के वसे बाहरा, शाहो भूप हो के घट घट डेरा लाइंदा। हुक्मे अन्दर हुक्म वरतारा, सच संदेसा इक समझाइंदा। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी धार आप वखाइंदा। शब्दी धार वखाए स्वामी, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्तरजामी, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। शब्द अनाद बोल बाणी, अगम्म अथाह दए दृढ़ाईआ। सच सरोवर अमृत पाणी, ठंडी धार इक वहाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ । चार युग दी समरथ कहाणी, महिमा अकथ आप वखाईआ। सुरती शब्दी खेल महानी, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बख्शणहारा सच ध्यानी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड दी सच निशानी, सच दवारे इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द भेव चुकाईआ। सच शब्द सतिगुर रूप, बेपरवाह आप प्रगटाइंदा । वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डेरा लाइंदा। मेट मिटावे जूठ झूठ, सच सुच इक समझाइंदा। दयाल हो के जाए तुठ, काल हो के सर्ब मुकाइंदा। जन्म कर्म पूरब जो गए रुट्ठ, माणस मानुख मानुष आपणे रंग रंगाइंदा। जन भगतां करे प्यार जिउँ मांवां पुत्त, पिता पूत गोद सुहाइंदा। आसा तृष्ना माया ममता कूड़ी क्रिया मेटे भुक्ख, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाइंदा। जन्म मरन दा चुक्के दुःख, लख चुरासी फंद कटाइंदा। आपणी गोदी लए चुक्क, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। उजल करे मात मुख, दुरमति मैल धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द सिफ्त सालाहइंदा। हरि शब्द साची सेव, पुरख अगम्म अथाह कराइंदा। लेखा जाणे वड देवी देव, देवत सुर हुक्म मनाइंदा । पारब्रह्म अलख अभेव, अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां देवे साचा मेव, रस अमृत इक चखाइंदा। नाम जपाए बिन रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के खोल्हे भेव, पड़दा उहला आप उठाइंदा । मेल मिलाए इक निहकेव, निहचल आपणा घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। मेहर नज़र करे गुर शब्द अपार, अपरम्पर दए जणाईआ। तन काया माटी खोल्ह किवाड़, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, घर साचे करे रुशनाईआ। नाता तोड़ पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। वेखणहारा गुप्त ज़ाहर, गहर गम्भीर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सुखमन टेडी बंक पावे सार, ईड़ा पिंगल बैठे सीस निवाईआ । जन भगतां गुरमुखां अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठार, निझर झिरना इक झिराईआ। अनहद शब्द सच्ची धुनकार, आत्मक राग इक्को इक दृढ़ाईआ । साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। दीपक जोत कर प्रकाश, साचा नूर करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म भोग बिलास, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। दूसर ना कोई दिसे पास, सगला संग आप अख्वाईआ। गुरमुख लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर चरणां हेठ दबाईआ। इक्को सिमरन पूजा पाठ, जोग अभ्यास दए समझाईआ। इक सरोवर तीर्थ ताट, जल

❋

❋

थल महीअल दए वखाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या पुरख समराथ, शब्दी धार धार विच्चों जणाईआ। तिन्हां जन्म जन्म दी पूरी करे आस, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। दिवस रैण घड़ी पल अट्ठे पहर बण के दासी दास, सतिगुर सेवक हो के सेव कमाईआ। अन्तर आत्म मिलण दी रखे ख्वाहिश, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। साचे घर साचे गृह साचे मन्दिर महल अटल करे निवास, निज घर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, शब्दी साची कार कमाईआ। शब्द गुरु गुर साहिब सच्चा, सति पुरख निरँजण आप वडियाइंदा। भाग लगाए काया माटी कच्चा, पंज तत निरगुण सरगुण रंग रंगाइंदा। मेल मिलाए कमलापता, कन्त कन्तूहल आपणा रंग वखाइंदा। आत्म परमात्म नाता जोड़े पक्का, दो जहान ना कोए तुड़ाइंदा। भगत भगवान बणाए बच्चा, बचपन आपणे नाल मिलाइंदा। लूं लूं अन्दर आपे रचा, साढे तिन्न करोड़ सोभा पाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण हो के फिरे नट्ठा, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। कर प्रकाश काया मट्टा, जोती नूर डगमगाइंदा। लेख चुकाए चौदां हट्टां, चौदां तबकां वेख वखाइंदा। मनमति दा रहे ना रट्टा, बुध विवेक आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर देवे इक्को रसा, रस फीके सर्ब मिटाइंदा। साचा रस अमृत धार, गुर गुर गुरमुख जाम प्याईआ। पी प्याला होए ग़मख़ार, ग़मी ख़ुशी इक्को रंग रंगाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख निवार, माया ममता मोह तजाईआ। अन्तर आत्म ब्रह्म करे प्यार, पारब्रह्म इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्के चार कुण्ट दहि दिशा तीर्थ तट अठ सठ किनार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ जोड़ करन निमस्कार, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। भगत भगवान करन जैकार, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला राग सुणाईआ। सन्त सज्जण चरण धूढ़ी मंगण छार, मस्तक टिक्का इक रमाईआ। गुरमुख गुरसिख उच्ची कूक कूक करन पुकार, बिरहों रोग ना लागे राईआ। नित नवित्त जुग जुग हरि करते तेरी साची कार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द गुरू गुरू बलिहार, बलिहारी आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जिस विछड़यां दुखी दिसे संसार, सुख सागर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करता आपणा भेव उठाईआ। आपणा भेव खोल्हे प्रभ, पारब्रह्म बेपरवाह अख्वाइंदा। शब्द सुहेला सच्चा सद्द, सदा आपणा नाम सुणाइंदा । दो जहानां वेख हद्द, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड साचा राह जणाइंदा। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी वेख हड्ड, मास नाड़ी खोज खुजाइंदा। आत्म परमात्म विछड़ जो होए अड्ड, तिन्हां इक्को हुक्म वरत । निरगुण निरवैर हो के भज्ज, पांधी हो के पन्ध मुकाइंदा। शब्द सरूप हो के गज्ज, जै जैकारा इक्को नाम वजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मक्के काअबे मन्दिर

❋

❋

मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तेरा कर के गए हज्ज, गुरुदुआर तेरा राह तकाइंदा। जिस गृह जावें सज, सो थान भूमका आसण सोभा पाइंदा। कोटन कोटि रिख मुन जोगी जती जंगम सनयासी तैनूं रहे लभ्भ, मुल्ला शेख़ मसायक पीर तेरा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच शब्द तेरा लेखा इक्को घर वखाइंदा। शब्द कहे मोहे चाउ घनेरा, प्रभू तेरी सिफ्त सालाहीआ । धन्न भाग तूं बणया मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख समरथ तेरा सचखण्ड दुआर डेरा, मेरा थिर घर आसण दित्ता बणाईआ। जुग चौकड़ी नित दर्शन करां हो के नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दो जहान खुल्ल्हा वेहड़ा, जिस विच कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रिहा वसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मेरा चेरा, त्रैगुण माया पंज तत करी कुड़माईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वसाया खेड़ा, पंज तत ब्रह्म मति दिती समझाईआ। साचा हुक्म संदेसा दित्ता कर के मेहरा, बोध अगाध करी पढ़ाईआ। भेव अभेदा मेरा जाणे केहड़ा, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। चौदां विद्या देवे गेड़ा, चौदां तबक वेखां थाउँ थाईंआ। बिन साहिब सतिगुर पुरख अकाल कोई ना जाणे आर पार किनारा मेरा, बेड़ा वहिण वहे लख चुरासी जीव जंत धार आपणी विच रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सच्चा मस्तक लेख बणाईआ। शब्द कहे प्रभ मेरे ठाकर, स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्ट सबाई तेरा सागर, भवजल तेरी धार बणाईआ। तूं करीम करता धुर दा कादर, कुदरत तेरा रस नज़री आईआ। मैं वणजारा शब्द सौदागर, साचा हट्ट खुल्हाईआ। तूं बैठा रहें निर्मल जोत इकागर, सति सरूप सोभा पाईआ। तूं साहिब सुल्तान योद्धा सूरबीर बहादर, शहिनशाह सीस जगदीश ताज टिकाईआ। मैं निउँ निउँ चरण कँवल सीस झुका करां नवाज़श, नमो नमो तेरा ध्यान लगाईआ। तुध बिन मेरी करे ना कोई हिफ़ाज़त, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सच दुआर सति सतिवादी पारब्रह्म तेरी वेखी इक अदालत, अदल इक्को नज़री आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात कर के गए बग़ावत, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। सच नाम साची देवे ना कोए सख़ावत, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। प्रेम प्यार अन्दर देवे ना कोई दावत, मुहब्बतख़ाने विच महिबूब मेल ना कोए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे इक नयामत, तोहफ़ा सच तौफ़ीक ख़ुदाए आपणी रहमत झोली पाईआ । रहमत रहम करे ख़ुदा, ख़ालक ख़ालक रूप वटाईआ। नित नवित्त जो रहे जुदा, जुज़ आपणा दए समझाईआ। जो मुरीद मुर्शद उत्तों होवे फ़िदा, फ़ितरत आपणी दए चुकाईआ। तिस मार्ग रहिबर देवे राह सिध्धा, पर्दा उहला आप उठाईआ। सूफ़ीआं अन्दर रख्या आपणा हिस्सा, सोहणी वंड वंडाईआ। भगतां सच दवारयों इक्को दिसा, दहि दिशा ढूंडण कोए ना जाईआ । सन्त कहिण परम पुरख प्रभ साचा

❋

❋

पिता, घट घट रिहा समाईआ । गुरमुख कहिण करे निरगुण सरगुण हिता, हितकारी वेख वखाईआ। गुरसिख कहिण कदे ना देवे पिच्छा, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। श्री भगवान कहे शब्द गुरु गुर सदा करे रिच्छा, रिछक आपणा नाउँ प्रगटाईआ। हरिजन पावे धुर दी भिच्छा, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। नाम रस अंमिउँ देवे मिट्ठा, रसना रस ना जाणे राईआ। एहो खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे अनडिठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पिच्छों शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी प्रभू सतिगुरू दा संदेस पढ़दे चिठा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान आपे फड़, किला तोड़ हँकारी गढ़, पंच विकारा सुट्टे दड़, लेखा जाणे चोटी जड़्ह, घर गृह मेला सहिज सुभाईआ।

६ जेठ २०२१ बिक्रमी साईं फ़ैज़ मुहम्मद तों पुछ गिछ तखाणवध ज़िला फिरोज़पुर

शरबत कहे मेरा रंग गुलाबी, गुलशन इक्को नज़री आईआ। नदर करे ते वेखां उच्च महिराबी, साचा रूप बेपरवाहीआ । ओथे जगे ना कोई महताबी, नूरो नूर नूर ख़ुदाईआ। सच प्याला देवे आबेहयात शताबी, हयाती विच्चों हयाती दए बदलाईआ । जलवा देवे इलाही आफ्ताबी, महिबूब मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शरबत वेख वखाईआ । शरबत कहे मेरा रंग गुलाल, गहर गम्भीर आप बणाईआ। परवरदगार बणे दलाल, धुरदरगाही इक ख़ुदाईआ। जलवा देवे हक़ जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। मुर्शद वेखे मुरीद लाल, लाल अमोलक इक प्रगटाईआ। जिस दा कलम शाही देवे ना कोई अहिवाल, काग़ज़ सके ना कोए समझाईआ। उह साहिब बेमिसाल, जिस दी मिसल ना किसे बणाईआ। सो सदा सदा कृपाल, कृपानिध अख्वाईआ। कोटन कोटि जीव जंत साध सन्त सूफ़ी फ़कीर जिस दी करदे भाल, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शरबत वेख वखाईआ। शरबत कहे मेरा रंग दस्से इक महिबूब, मुहब्बत जिस दे नाल लगाईआ। उस दा सोहणा इक अरूज, अर्श कुर्श दोवें वेख वखाईआ। जिस दी मंज़ल सच मक्सूद, महकमा बेपरवाहीआ। उह दूर दुराडा नेरन नेरा कर के आवे कूच, बण के पांधी राहीआ। सच प्याला देवे इक्को घूट, रस रसक रसक वखाईआ। जिस उपर मुर्शद जाए तुठ, मुरीद ख़ुशी मनाईआ। साईं गोसाईं वेखे अन्दर लुक, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। मुहब्बत अन्दर लए पुच्छ, प्यार अन्दर सदा बांग सुणाईआ। रोजिआं विच ना रहे चुप्प, राजक रहीम आप अख्वाईआ। सच नमाज़ पढ़े बिन काया बुत्त, कलमा इक्को इक सुणाईआ। जिस दे नालों नाता गया

❋

❋

छुट्ट, फिर ओसे नाल जुड़ाईआ। दोज़ख़ बहिश्त दोहां पैंडा जाए मुक्क, मिले मेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शरबत विच्चों शरअ दए बदलाईआ। शरबत कहे मेरी शरअ लाशरीक, सिरकत विच कदे ना आईआ। मेरे महिबूब दी वड तौफ़ीक, तोहफ़ा घर घर दए पुचाईआ। उह सज्जण सच रफ़ीक, रहमत इक कमाईआ। जिस दी करदे रहे उडीक, सो आया शहिनशाहीआ। उस दे बणो बरदे अज़ीज़, आलीशान मकान बेमुकाम दए वखाईआ। अन्दर वड़ के वेखो नज़दीक, घर हुजरा रिहा सुहाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, सो मजलस रिहा लगाईआ। सूफ़ीआं दी इक्को ईद, ईदगाह इक्को इक समझाईआ। जिस मंज़ल चढ़ के मिले सच रसीद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शरबत विच्चों साख्यात रिहा समझाईआ। शरबत कहे मेरा सच प्यार, प्रीती इक्को इक जणाईआ। जिस दी मजलस उच्च मनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। मुकामे हक़ जिस दा उज्यार, जलवा नूरो नूर रुशनाईआ। उह सज्जणां दा सज्जण उह यारां दा यार, दुखियां दर्द वंडाईआ। ग़फ्लत विच्चों होए बेदार, नेत्र नैण इक खुल्हाईआ। उस दी सिफ्त करे जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। बिन मुर्शद हथ्थ ना आवे विच संसार, फड़ बांहों गले ना कोए लगाईआ। साचा वसल देवे असल रूप अपार, बेमिसाल करे ना कदे जुदाईआ। सच शरबत जिस नूं दए प्याल, प्रीती इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। शरबत कहे मेरा प्रेम प्यार अज़ीज़, हज़रत इक्को इक जणाईआ। जिस नूं अन्दर बाहर बख्शे तमीज़, तमां तुहमत ना कोए लगाईआ। सो हाफ़ज़ होए हफ़ीज़, बिन हरफ़ां करे पढ़ाईआ । सो लुतफ़ वेखे इक लतीफ़, तोहफ़ा कहाणी नग़मा ना कोए सुणाईआ। जिस उपर मुर्शद करे बख्शीश, मुरीद रहमत झोली भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शरबत विच्चों सोहणा रंग वखाईआ। शरबत कहे दस्सो साईं, सच सईया मंग मंगाईआ । किस दवारे मिले गोसाईं, घर दाता बेपरवाहीआ। गले लगाए चाईं चाईं, फड़ बांहों आप उठाईआ। नयामत बख्शे जाम प्याए बेपरवाही, पर्दा उहला आप चुकाईआ। सिर रख हथ्थ समरथ देवे ठंडीआं छाईं, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। चौदां विद्या देण दुहाई, चौदां तबक सीस झुकाईआ। जिस दा लेखा बेअन्त कोई लिखे ना कलम शाही, अल्फ़ ये अन्त कोए ना पाईआ। ऐन ग़ैन कहे मेरा महिबूब माही, ज़ेर ज़बर ना कोए वड्याईआ। नुक्ता नून ना देवे कोए गवाही, शहादत हमज़ा ना सके भुगताईआ। बसता बन्न्ह मकतब ना कोए वखाई, पट्टी पे ना कोए पढ़ाईआ। तख्ता ज़िमीं असमानां रिहा उलटाई, साबत आपणा नूर करे रुशनाईआ। सो साहिब सच मुकाम हज़रत वसे एका थाईं, दरगाह साची मुकामे हक़ आपणा आसण लाईआ। सानूं थोड़ा जिहा विच प्या शक़, घुंडी गुंझल खोलो्ह उह जिस विच पीर पीरां बैठा

❋

❋

मुख शरमाईआ। पीर पीरां बैठा छुप, छप्पर छन्न वेख वखाइंदा। पड़दा उहला चुक्को अन्धेरा घुप्प, चन्द नूर ज़हूर नज़री आइंदा। उह कलमा बोले मुख, जिस कलमे विच्चों कायनात कातब बण के लेख लिखाइंदा। जिस नूं पीर पैगम्बर सयद्द औलीए रहे झुक, गुर अवतार निउँ निउँ धूढ़ी मस्तक टिक्का ख़ाक रमाइंदा। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा कदे ना जाए मुक्क, देवणहारा इक अख्वाइंदा । चलो उस दे कोलों रल मिल लईए पुच्छ, किस धाम किस मुकाम किस सिँघासण सोभा पाइंदा। प्रेम प्यार अन्दर सच दवारे जाईए जुट, घोल दंगल इक्को वेख वखाइंदा। तुसीं केहड़ी मंज़ल गए पुज्ज, राह विच कवण ग़ज़ल नग़मा नाम सुणाइंदा। की वस्त अग्गे देवे कुछ, की ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। की दाढ़ी रखे मुच्छ, कि सीस कटा मूंड मुंडाया नज़री आइंदा। की काया कि की बुत्त, की ततव तत सुहाइंदा। चलो चल के वेखीए उठ, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर की की रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साईं गोसाईं तेरे अन्तरों वेख वखाइंदा। शरबत कहे मेरा रंग वांग शराब, मदि मदिर नाम धराईआ। जिस दा रस बणे नाल कबाब, अग्नी तत तपाईआ। मिल के दोहां मेल वजूद बणे अहिबाब, रबाब सच सतार हिलाईआ। किस हुजरे मिले जनाब, बैठा सोभा पाईआ। किस हथ्थ नाल करो आदाब, सजदा सीस झुकाईआ । की अग्गों देवे ख़ताब, मुख़ातब हो के दए समझाईआ। ओस मंज़ल की रवाज, कवण रंग रलीआं रिहा मनाईआ। मुशर्दां वाली मुशर्दां कोल करीए बात, बातन ज़ाहर नूर ख़ुदाईआ। सारा दिन आवण जावण पी के जाण शरबत ग्लास, साचा जाम मंग ना कोए मंगाईआ। चलो वेखीए उह प्रकाश, जिस प्रकाश विच्चों प्रगटया आप इलाहीआ। फेर इक दूजे नूं कहीए शाबाश, घर साचे वज्जे वधाईआ। सच दवारे होए इक इतफ़ाक, निफ़ाक कोए रहिण ना पाईआ। मुरीद मुशर्दां सदा मुशताक, प्रेम प्यार अन्दर समाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं गए आख, आखर प्रगटे नूर ख़ुदाईआ। उस दा भेव खोल्हीए नाल वज़ाहत, वज्हा धुर दी दए समझाईआ। जिस दा लेखा जाणे ना कोई लुग़ात, कलम्यां नाल ना कोए वड्याईआ। जो सदा सदा सद देवणहार नजात, निज घर बैठा सोभा पाईआ। सोहणा बाग़ीचा वेख बाग़ात, गुलाबी रंग ख़ुशी मनाईआ। गुलाबी बाग़ वाले लै के आए साथ, अन्तर आत्मा ख़ुशी मनाईआ। अन्दर वेखीए मार झात, किस कोने गोशे लुक्या बेपरवाहीआ। जिस दी कदे ना होए वफ़ात, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। उस दी गवाही देवे ग्लास, जो आपणे अन्दर साचा जाम बैठा टिकाईआ। जिस दी अट्ठे पहर रहे प्रभात, संध्या सरघी वेला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छणहारा उह घर, जिस घर इक्को इक नूरो नूर नूर ख़ुदाईआ। शरबत कहे मैं जन्म दा पाणी, कर्मां नाल मिट्ठा नाल मिलाईआ। एहो खेल मुर्शद महानी, जो मुरीदां दए समझाईआ। जिस वेले

❋

❋

आपणी करे मेहरवानी, वस्त अमोलक आपणे कोलों दए वरताईआ। फेर मुश्किल करे आसानी, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। लेखा चुक्के जगत फ़ानी, आलमे जाबदानी इक्को घर वखाईआ। जिस नूं रहिबर मिले रुहानी, अग्गे पिच्छे भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। कूड़ क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार कोई ना रोड़्हे तुज्ञानी, शौह दरया ना कोए सुटाईआ। पार कराए दो जहानी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तिस मुर्शद उत्तों मुरीद जावण कुरबानी, जो काया काअबे विच्चों महिबूब दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शरबत विच्चों सरीअत रिहा वखाईआ। बख्शश करो कर के रहमत, रहमान मंग मंगाइंदा। मुरीद मुशर्दां होवे सहिमत, सगला संग वखाइंदा। कोई ना जाणे तेड़ बन्न्हे तहिमत, वेस अनेका आपणा खेल वखाइंदा। अन्दर वड़ के मारे इक्को सैनत, शब्द इशारे नाल उठाइंदा। धाम वखाए इक्को बैतुल, मुकदस्स आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट अन्तर खोज खुजाइंदा। शरबत कहे मुर्शद जाणे तदबीर, तबा सब दी दए बदलाईआ। मेहर नज़र बदले तकदीर, तकसीर आपणी विच मिलाईआ। दूई द्वैती शरअ कट ज़ंजीर, लाशरीक दए वखाईआ। जिस दी जग नेत्र नज़र ना आए किसे तस्वीर, निज नेत्र करे रुशनाईआ। जिस दी मंज़ल चोटी इक अख़ीर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि कदे ना होवे दिलगीर, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, नज़र सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा जाम इक दृढ़ाईआ। शरबत कहे मेरा जाम अनोखा, अकल कल अख्वाइंदा । जिस दे विच कदे ना धोखा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। मेरे पीत्तयां मन रहे ना खोटा, दुरमति मैल परे हटाइंदा। जे मुर्शद हथ्थ विच फड़ लए अगम्मी सोटा, अन्दर बाहर भय जणाइंदा। साहिब सुल्तान साचा दस्सया इक्को रोज़ा, जिस रोज़े विच जूठ झूठ रसना कोए ना लाइंदा। उस रोज़े विच सदा मौजां, मौजूदा हो के दरस दिखाइंदा। उस दी खोजे ना कोई खोजा, भरमे भरमी सर्ब भुलाइंदा। उस नूं मिलयां लेखा चुके एका दूजा, नूर इलाही इक्को नज़री आइंदा। एहो भेव मुशर्दां कोल गूझा, बिन किरपा बंद ताकी ना कोए खुल्हाइंदा। अल्ला हू अन्ना हू आलमीन मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही जिस नूं पुजा, पूजनीक इक्को नज़री आइंदा। सच दवारा तिस नूं सुझा, गृह मन्दिर इक वखाइंदा। ओन्हां सज्जणां पैंडा मुक्का, तसबी माला परे सुटाइंदा। उह सूफ़ी सदा सुच्चा, सुचयां विचों सही सलामत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शरबत विच्चों वेखे रस मिट्ठा, मिट्ठत विच्चों सच मिठास मिठास विच्चों आस आस विच्चों रख निवास निवास विच्चों दास नज़री आइंदा। ग्लास कहे मेरी ख़ातर, ख़ातमा कूड़ी क्रिया दयो कराईआ। आपणे आप ना बणे कोई चातर, जगत चतुराई कम्म किसे ना आईआ। जिस नूं धुर दा स्नेहड़ा आवे पात्र, सच संदेसा इक ख़ुदाईआ।

❋

❋

सो मंज़ल वेखे आख़र, अख़ीर आपणा पन्ध मुकाईआ। जलवा दस्सो अन्तर बातन, गल्लां बातां नाल ना कोए वड्याईआ। किस किनारे बैठे पातण, कवण मलाह नज़री आईआ। जिस नूं पदानसीं सारे आखण, मुख नक़ाब रिहा टिकाईआ। उह किस मंज़ल जा के बणे साथन, सोहणा संग निभाईआ। केहड़ा कलमा गावे गाथन, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। केहड़ा कमली वाला सच प्रीती जोड़े नातन, पल्लू आपणे गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक घर जिस मन्दिर विच्चों मांदरी मन्त्र रिहा सिखाईआ। करो इशारा नाल अश, आशक माअशूक दोवें रूप वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा साचा जस, कलम शाही सिफ्त सालाहीआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाणा वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जेहड़ा किसे ना आवे हथ्थ, सनमुख बैठा बेपरवाहीआ। परवरदिगार महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जो अन्दर वड़ के रिहा दस्स, सो बाहरों करे पढ़ाईआ। पहलों मुर्शद नाल मिलाए हथ्थ, हथ्थां विच्चों हस्ती दिती जणाईआ। हुण मिलो ते खुल्ल जाए अक्ख, जिस अक्ख विच्चों नज़री आए नूर ख़ुदाईआ। नहीं ते अग्गे हो जाए बस, बसता सब दा रिहा बंधाईआ। एस ग्लास दा अगम्मी रस, जिस विच्चों लाल रंग आपणा रंग वखाईआ। जल नाल मिल के लाहा रिहा खट्ट, मिली माण वड्याईआ। मुर्शद किरपा जे मुरीद पीवे गट गट, पींदयां गुटका पोथी पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। घर प्रकाश जोत होवे लट लट लट, शब्द नाद धुन अनहद करे शनवाईआ। एह रस जो लवे चट, चेटक मुक्के जगत लोकाईआ। अग्गे सोहणा दिसे हट्ट, जिथ्थे बैठा बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साईं किस मंज़ल मिले गोसाईं ग़ुसल वसल असल विच्चों कराईआ। असल वसल विच कवण वजूद, रंग सच कवण रंगाइंदा। कवण सेजा रखे महफ्ूज़, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा । आओ वेखीए उह महिबूब, जो मुहब्बत विच्चों प्रेम प्रीती इक प्रगटाइंदा। जिस दा असल जे कोई समझे नाल आपे रल जाए सूद, शरअ विच ल्या के कुलज़र रूप वखाइंदा। फ़कीर फ़कीरां लैण बूझ, बुझारत इक्को नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़िकरा हक़ हकीकत विच्चों सुणना चाहइंदा। अन्दरों हूंगर निकले हूं, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ताल वजाईआ। जे साहिब मिलें तूं, तू ही तू राग अल्हाईआ। उजल होवे मूँह, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। एह काया माटी झूठा दिसे खूह, हँकार विकार इस दे विच भराईआ। जिन्हां दा पाक होया रूह, रसूल घर मिले चाईं चाईंआ। उह वेखण उहदी जूह, जंगल उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर डेरा ढाहीआ। उह ओन्हां नाल हौली हौली जावे कू, सच संदेसा इक सुणाईआ। जे मेरी किसे नूं मिल जाए सच्ची सूह, सो सुहबत नाल सोभा पाईआ। जगत जिज्ञासू जगत वासना करदे फूं फूं, हउमें भरी लोकाईआ। जो सतिगुर पूरे नाल जाए छूह, सोना कंचन पारस पारस

❋

❋

नालों उपर आपणे रंग नाल रंगाईआ । ख़ुशी करे साढे तिन्न करोड़ लूं लूं, अन्दर वड़ के तन्दी तन्द सतार वजाईआ। ओथे ना कोई हां ना कोई हूं, तूं मैं मैं तूं इक्को राग सुणाईआ। जो दरवेश बण के बैठे बरूंह, सच दवारे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इशारे नाल इशारे रिहा मिलाईआ।

६ जेठ २०२१ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह निधांवाली ज़िला फिरोज़पुर

फ़कीरां फ़िकरा हक़ ना पढ़या, सुणी कलाम ना धुरदरगाहीआ। हुजरे अन्दर हज्ज ना करया, मिल्या मेल ना बेपरवाहीआ । सच महिराबे मूल ना खड़या, सोहणा रूप वटाईआ। जीवत रूप कोए ना मरया, काया गोर ना सोभा पाईआ। सच प्याला जाम किसे ना भरया, ख़ाली दिसे तत सुराहीआ। दर दरवेश ना बणया दरया, सच अलख ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक अख्वाईआ। फ़कीरां फ़िकरा ना जाता हक़, हकीकत बैठी मुख भवाईआ । जगत ख़ुदाई रहे तक्क, तकवा देवे ना बेपरवाहीआ। लभ्भ लभ्भ सारे गए थक्क, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। कौडी पल्ले ना किसे कक्ख, कीमत सके ना कोए पवाईआ। सजदा सीस ना झुकया नक्क, लकीर तकदीर ना कोए मिटाईआ। जगत जीवण दिसे भट्ठ, अग्नी भठियाला इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि रघुराईआ । फ़कीर फ़िकरा ना जाणे, पर्दा उहला ना कोए उठाईआ। रंग महिबूब कोए ना माणे, सुंञीं सेज देण दुहाईआ। रातीं सुत्तयां रैण विहाणे, बांहों फड़ गले ना कोए लगाईआ। बाली बुध बणे बाल अञ्याणे, मनमति देवे जगत गवाहीआ। कूड़ी क्रिया बैठी सर्हाणे, सोहणा वेस शृंगार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। फ़कीरां मिली ना सच फ़कीरी, फ़ज़ल फ़ाज़ल रहम ना कोए कमाईआ। तुटी तन ना शरअ ज़ंजीरी, शरीअत पन्ध ना कोए मुकाईआ। तसबी मिली ना बेनज़ीरी, मन का मणका दए भवाईआ। दूई द्वैत ना मिटी पीड़ी, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। चोटी चढ़े ना कोए अख़ीरी, गृह वेखे चाईं चाईंआ। लेखा चुके ना शाह हकीरी, हकीर हकीरां विच बैठा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सोहला रिहा सुणाईआ। फ़कीरां फ़िकरां अन्दर आया फ़ाका, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। किसे नज़र ना आया साचा आका, अक्ल विच्चों असल शकल ना कोए समझाइंदा। बंद किवाड़ ना खुल्ल्हा ताका, पर्दा दूई ना कोए चुकाइंदा। आबेहयात ना मिल्या बाटा, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। सेज सुहञ्जणी ना सुत्ता खाटा, प्रेम गलवकड़ी प्रीतम आपणी ना कोए वखाइंदा। डूंग्घा दिसे इक्को खाता, ख़तरा जिस विच्चों नज़री आइंदा। जिथ्थे लेखा

❋

❋

मंगे बाका, बाकी नवीस आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा । फ़कीरां चुकयां ना फ़िकर मौत, सहिम वहिम ना कोए मिटाईआ। जगत पीहड़ी जांदी दिसे औंत, मुरीद मुर्शद गोद ना कोए उठाईआ। अन्दर वड़ के सारे रहे सोच, समझ सके कोई ना राईआ। परवरदगार मिल्या ना धुर दा ख़ौंत, ख़ावंद बीवी ना होई कुड़माईआ। ओथे किसे ना दिसे कोई पहुंच, मिलावे मेल ना सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़कीरां फ़तया रिहा पढ़ाईआ। फ़कीरां उते इक्को फ़िकरे लाया फ़तवा, हुक्म सादर इक कराईआ। किसे पीर दा चढ़े ना कोई हलवा, न्याज़ रूप ना कोए वटाईआ। कबाब मिले ना किसे तलवां, भुंन सीख ना कोए चढ़ाईआ । भटके मन ना वासना मनुआ, मन का मणका दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप मुकाईआ। फ़कीरां करे दारख़बर, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। सब दे हथ्थों कासा टुट्टा प्याला सबर, सबूरी संग ना कोए निभाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जो इस्लामी बणाया टब्बर, शरअ नाल जोड़ जुड़ाईआ। तिन्हां वेखणहारा शेर बब्बर, शहिनशाह इक्को फेरा पाईआ। अन्त वेला कोई ना सके संभल, कदम कदम सके ना कोए टिकाईआ। पीर पैगम्बर कहिण होया ग़ज़ब, ग़रज़ पूरी ना कोए वखाईआ। फ़कीर हकीर होवण तअजब, हैरानी सभ दे सिर ते छाईआ । जिस लेखा चुकाउणा दीन मज़्हब, ला मज़्हब फेरा पाईआ। उम्मत उम्मती सारे करो अदब, आदाब इक्को सीस झुकाईआ। सब दा हल्ल करे मतलब, मुतालया कर के वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ । सच फ़कीर बणाए गुरमुख, जिस फ़िकरा हक़ पढ़ाइंदा। प्रेम प्रीती कर बणाए सुत, पिता पूत गोद उठाइंदा । कलयुग अन्तिम लए पुछ, पतिपरमेश्वर फेरा पाइंदा। जन भगतां झोली पाए सब कुछ, आपणा ख़ाली हथ्थ रखाइंदा। एथे ओथे दो जहान पैंडा जाए मुक्क, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सन्त सुहेला बूटा कदे ना जाए सुक्क, पत्त टहिणी आप महकाइंदा। शब्दी धारों आपे उठ, जोती जाता वेख वखाइंदा। प्रेम प्यार सच प्रीती अन्दर लुक, आत्म सेजा सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फ़कीर इक वखाइंदा। सच फ़कीर जन भगत, जन्म जन्म दा भेव चुकाईआ । लेखे लाए बूँद रक्त, पंज तत काया माटी दए वड्याईआ। आत्म परमात्म पाए साची शक्ति, शख़सीयत आपणे नाल रखाईआ । आपे जाणे वेला वक्त, थित वार सके ना कोए समझाईआ। गुरमुखां उते कर के तरस, रहमत आपणी रिहा वरताईआ। जुग जन्म जो रहे भटक, दे दरस भटकना दए गंवाईआ। अद्धविचकार कोई ना जाए लटक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। गुरमुख फ़कीर कोटां विच्चों फ़कत, जिस फ़िकरा पढ़या सोहँ ढोला गाईआ।

❋

❋

तिस आत्म विछड़ी फेर मिलावे परत, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। नेत्र दीदार अक्ख अक्खीआं कर के दरस, दर्शन आपणा इक दृढ़ाईआ। एहो खेल प्रभू असचरज, अचरज लील्हा रिहा वखाईआ। छुरी शरअ फेर करद, ज़ब्हा ज़ालम रिहा वखाईआ। दुखियां दीनां वंडे दर्द, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे मेले सहिज सुभाईआ।