पुस्तकालयभाग १६

८ जेठ २०२१ बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

किरपा करे प्रभ अन्तरजामी, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता वेख वखाइंदा। लेखा जाणे दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ खोज खुजाइंदा। जन भगतां उपर करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाइंदा। बोध अगाध शब्द सुणाए अगम्मी बाणी, धुर दा राग आप अल्हाइंदा। अमृत आत्म निझर रस देवे ठंडा पाणी, अग्नी तत बुझाइंदा। चरण कँवल बख्शे सच ध्यानी, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। लेखा चुकाए आवण जाणी, लख चुरासी फंद कटाइंदा। सच दवारे बख्शिश करे माणी, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सुरत मिलावे शब्द हाणी, गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा भेव आप चुकाइंदा। सतिगुर पूरा सच स्वामी, सच सन्त दए वड्याईआ। नित नवित्त सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कमाईआ। प्रेम प्यार अगम्म अथाह शब्द अनाद सुणाए कहाणी, चौदां विद्या ना कोए वड्याईआ । साचा मन्दिर महल अटल वखाए इक लासानी, जलवा जोत नूर रुशनाईआ। मन वासना कूड़ क्रिया मेटे शैतानी, शरअ मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। किरपा करे साहिब सुल्तानी गुण निधानी, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। साहिब सतिगुर सद बेअन्त, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाइंदा। नाम निधान देवे मणीआं मंत, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, पड़दा उहला आप उठाइंदा। घर मिलावा साचे कन्त, गृह नारी सोभा पाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। साहिब सतिगुर लेखा जाणे गुरसिख, गुरू गुरदेव वड्डी वड्याईआ। नाम वस्त पावे भिख, अमोलक इक वरताईआ। बिन अक्खां आवे दिस, निज नेत्र करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म करे हित, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख आपणा रूप रुशनाईआ। प्रेम प्यारा बण के मात पित, प्रीतम आपणी गोद उठाईआ। वेखणहारा नित नवित्त, जुग चौकड़ी खेल खलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर

❋

❋

कलयुग आपणी धारों उठ, जोती शब्दी खेल खलाईआ। गुरमुख सज्जण लए पुच्छ, घर विच घर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक समझाईआ। साहिब सतिगुर साची सिख्या देवे एक, एका करे नाम पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़े भेख, भाडा भरम भउ भंनाईआ। सच सरनाई दस्से धुर दी टेक, इष्ट देव इक्को इक समझाईआ। मन मति बुध करे विवेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत शैतान शरअ ना कोए लड़ाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा हो के लए पेख, आप आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख मेले सहिज सुभाईआ। साहिब सतिगुर करे मिलाप, हरि शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी परे हटाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी रात, जोती नूर चन्द इक चमकाइंदा। माया ममता मोह विकार हँकार देवे काट, सच सुच इक्को घर वखाइंदा। आत्म सेजा सुहञ्जणी सुहाए खाट, सिँघासण आसण डेरा लाइंदा। शब्द अगम्मी सुणाए बात, बातन आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण निरगुण बन्न्हे नात, सरगुण लेखा मूल चुकाइंदा। सच भण्डार वखाए डूंग्घा खात, गहर गम्भीर भेव खुल्हाइंदा। कर किरपा गुरमुखां बुझाए आपणी ज़ात, ज़ात विच्चों हरिजन आपणा नूर चमकाइंदा। दूजा ना कोई दिसे साथ, करता पुरख करनी आप कमाइंदा । शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान जिस दी गावे गाथ, सो साहिब सतिगुर आपणा हुक्म वरताइंदा। जोग अभ्यास जप तप संजम जिस दा पूजा पाठ, सो पुरख अकाल जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां सच प्रीती देवे दात, दाता दानी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरदेव स्वामी आपणा पड़दा लाहइंदा। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, हरि सज्जण इक अख्वाइंदा। करे खेल बिन शरीर, पंज तत नज़र किसे ना आइंदा। दो जहानां योद्धा सूरबीर, बलधारी इक अख्वाइंदा। मेहरवान मिहबान वड पीरन पीर, हज़रत आपणा रंग रंगाइंदा। चोटी चढ़ के बैठे इक अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा। मुरीदां मुर्शद होण ना देवे दिलगीर, दर्दी हो के दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, हकीकत विच्चों हक़ हकूक खोज खुजाइंदा। आपणे हथ्थ रखे तौफ़ीक, तोहफ़ा कलमा नग़मा नाम इक सुणाइंदा। साहिब सुल्तान सज्जण बण रफ़ीक, फ़रीक कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा । आपणा मार्ग दस्स इक बारीक, रहिबर हो के नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे लाशरीक, शिरकत विच कदे ना आइंदा। भगत सुहेला बण के मीत, मित्र प्यारा वेख वखाइंदा। अन्दर वड़ के काया मन्दिर चढ़ के दस्से सोहणा गीत, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द आप सुणाइंदा। ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला मट्ठ नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई कलम शाही ना कोई अक्खर मारे लीक, हरफ़ हरूफ़ ना

❋

❋

कोए वखाइंदा। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेर नज़दीक, निज घर बैठा सोभा पाइंदा । ओथे ना कोई हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान वेस ना कोए वटाइंदा। करे खेल धाम अनडीठ, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाइंदा। जन भगतां बख्शिश कर के चरण प्रीत, प्रीतीवान प्रीतम आपणे रंग रंगाइंदा। काया माटी ठांडी करे सीतल सीत, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। गुरसिखां समझाए जिस घर वसेरा सच वसनीक, गृह मन्दिर इक्को इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कृपानिध ठाकर स्वामी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। नित नवित्त जुग चौकड़ी करनहार पहचान, बेनज़ीर आपणी नज़र लए बदलाईआ। गुरमुखां देवे सच ज्ञान, गुरसिखां करे नाम पढ़ाईआ। साचे सन्तां बख्श आत्म परमात्म इक ध्यान, भगतां भगवन्त मिले चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी नित नवित्त आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी हुक्मी कार, हरि करता आप कमाइंदा। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर खेल खलाइंदा। शास्त्र सिमरत बोल जैकार, अक्खर वक्खर राह वखाइंदा। सर सरोवर तीर्थ तट किनार, जल थल महीअल रूप वटाइंदा। लेखा जाण जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। गुरमुख सज्जण आप उठाल, सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा। भगत वछल दीन दयाल, भगती आपणी सच समझाइंदा। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, जिस घर स्वामी नित नवित्त सदा सदा सद आपणा डेरा लाइंदा। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल मुख शरमाइंदा। जिथ्थे छुरी करे ना कोई हलाल, ज़ब्हा रूप ना कोए वटाइंदा। जिथ्थे त्रैगुण माया ना कोए जंजाल, माया मोह ना कोए भरमाइंदा। तिस दवारे साहिब सतिगुर मिले आण, शब्द सरूपी आपणा वेस वटाइंदा। सच प्रीती देवे दान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। मेल मिलावा गोपी काहन, सखी सहेली वेख वखाइंदा। एहो खेल श्री भगवान, जुग जुग जन भगतां आप कराइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधान, जोती जामा वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले वेखे आण, गुरसिख गुर गुर गोद उठाइंदा। चरण प्रीती दे के माण, नाता इक्को घर बंधाइंदा। रोग सोग चिन्ता दु:ख सर्ब मिट जाण, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवन्त इक्को सोहला ढोला गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। एथे ओथे दो जहानां ख़ुशी मनाण, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि सीस निवाण, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द अक्ख ना कोए उठाइंदा। गण गंधर्ब फूल बरसाण, सोहणा वेला वक्त सुहाइंदा। धन्न वड्याई जिन्हां जुग जुग मिल्या निरगुण सरगुण हो श्री भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। तिन्हां सखीआं सच स्वामी विछड़ ना जाए काहन, साची रास धुर दे मण्डल आप वखाईआ।

❋

❋

सो जन होए परवान, जिन्हां परम पुरख परमात्म आत्म मेल मिलाईआ । लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरला मिले माण, जिस महाबली देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरिसन्त सतिगुर रूप जोती शब्दी मेल मिलाईआ।

८ जेठ २०२१ बिक्रमी नरैण सिँघ दे गृह गुमानपुरा ज़िला अमृतसर

भगत नरैण मिल्या नरायण, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी सज्जण सैण, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ । भगत वछल चुकाए लहिण देण, पूरब लहिणा झोली पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोई ना सके कहिण, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। सच दवारे भगत भगवन्त इकट्ठे रहिण, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। इक दूजे नूं वेखण आपणे नैण, जग नेत्र नाता दित्ता तुड़ाईआ। नुक्ता मिल्या पिछली ग़ैन, ऐन अक्ख करी रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढया डूंग्घे वहिण, वही खाता शौह दरयाए रुढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा देण, देंदयां अतोट अतुट आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत काया करे रसाइण, सच कसवट्टी नाम चढ़ाईआ। भगत नरैण नरायण प्रभ ठाकर, पारब्रह्म बेअन्त अख्वाइंदा। वेखणहारा कलयुग डूंग्घा सागर, भँवर भँवरी खोज खुजाइंदा। वणज व्यपारी बण सौदागर, करता कीमत आपे पाइंदा। कर्मां विच्चों कर्म उजागर, जन्मां विच्चों जन्म वडियाइंदा। सच दवारे दे के आदर, अदल आपणा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेखे लाइंदा। नरैण भगत नरायण भगवन्त, घर वज्जे इक वधाईआ। नरैण नारी नरायण कन्त, घर ख़ुशीआं मंगल गाईआ। नरैण प्रेम नरायण रुत्त बसन्त, नरायण गुलशन पत्त डाली आप महकाईआ। नरैण माया नरायण बेअन्त, नरायण ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नरैण विद्यार्थी नरायण पंडत, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। नरायण निरगुण नरायण निरवैर, सरगुण आपणी खेल खलाइंदा। नरैण खेड़ा नरायण करदा सैर, गोशां कोना कुण्ट वेख वखाइंदा। नरैण मांगत नरायण मेहर, मुहब्बत आपणे नाल रखाइंदा। नरैण मेला लख चुरासी विच्चों इक्को वेर, नरायण मिलयां नरायण विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल गम्भीर गहर, गवर आपणी दया कमाइंदा।

८ जेठ २०२१ बिक्रमी अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड काउँ के ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, हरि करता आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण बेऐब परवरदिगार, अलख अगोचर अगम्म

❋

❋

अथाह आपणी कार कमाइंदा। एकँकार निरवैर निराकार, अकल कलधारी आपणी कल धराइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जलवा डगमगाइंदा। अबिनाशी करता शाह सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। श्री भगवान वेखणहार, रूप अनूप नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म दर दरवेश बण भिखार, अलख निरँजण इक्को अलख जगाइंदा। पुरख अकाल पावे सार, परवरदगार खोज खुजाइंदा। महल अटल कर उज्यार, दीआ बाती कमलापाती इक्को डगमगाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त कर त्यार, सच दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह किवाड़, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। भूपत भूप बण राज राजान, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी कार कमाइंदा । साची करनी हरि भगवन्त, करता पुरख आप कमाईआ। आपे आदि आपे अन्त, आपणा खेल आप रचाईआ। आपे नार आपे कन्त, कन्त कन्तूहल आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक सुहाईआ। सच दुआर सुहञ्जणा, करनी करता आप कमाइंदा। आदि जुगादी पुरख निरँजणा, नूर नुराना डगमगाइंदा । सच दवारे बण भिखारी आपे मंगणा, दरवेश आपणा नाउँ धराइंदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय हो भंजना, वस्त अमोलक आपणी आप वरताइंदा। सच दवारे मित्र मीत प्यारा बणे सज्जणा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। ना घड़या ना अन्त भज्जणा, घड़न भंनणहार आपणी कार कमाइंदा। भेव अभेदा आपणा खोल्ह आपे दस्सणा, दूजा वेस ना कोए वटाइंदा । सचखण्ड दुआर तख्त निवासी बहि आपे सजणा, सच जगदीश सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप कमाइंदा। करनी करता करे समरथ, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण जोत कर प्रगट, जोती जाता करे रुशनाईआ। सति दवारा खोल्ह हट्ट, वस्त अगम्म विच टिकाईआ। देवणहारा आपणे हथ्थ, सदा सुहेला आप वरताईआ । सच स्वामी बण के मित, प्रीतम आपणी प्रीत जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण हो के करे हित, हितकारी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सच सिँघासण आसण लाईआ। सच दवारा सचखण्ड, सति सतिवादी डेरा लाइंदा। आदि जुगादी इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वडियाइंदा। ना कोई ब्रह्मण्ड ना खण्ड, जेरज अंड वंड ना कोए वंडाइंदा। छप्पर छन्न चार दीवार ना कोई कंध, मन्दिर रूप ना कोए वटाइंदा। दर दरवेश ना कोई मंगे मंग, झोली ख़ाली अग्गे ना कोए रखाइंदा। ना कोई गीत सुणाए छन्द, रसना जिह्वा राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर इक वडियाइंदा। सच दवारा सचखण्ड वड्डा, हरि वड्डा दए वड्याईआ। जिथ्थे वसे आपे नढ्ढा, बाल जवानी बिरध रूप ना

❋

❋

कोए वखाईआ। आर पार मध जाणे आपणी हद्दा, किनारा सके ना कोए समझाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन अबिनाशी आप सजा, जगत दुआर ना कोए वड्याईआ। आपणे हुक्म अन्दर आपे बज्झा, दूजा हुक्म ना कोए सुणाईआ। आपणी प्रेम प्रीती अन्दर आपे रज्जा, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखाईआ। आपे सति प्याला पीता मधा, रस आपणे विच्चों प्रगटाईआ। आपे जोत प्रकाश निरगुण दीपक जगा, नूर उजाला इक वखाईआ। आपे सति सतिवादी सति पुरख निरँजण फिरे भज्जा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। आपे आपणी धारों जननी जन हो के जणया बच्चा, सुत दुलारा शब्दी नाउँ रखाईआ। बिन पुरख अकाल दूजे किसे ना कोई पता, अन्त कहे कोई ना राईआ। सच दुआर इक्को वसा, निहचल धाम दए वड्याईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर साचा रखा, चरण कँवल इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड निवासी प्रगटाया पूत, मात पित नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिशा ना कोई कूट, हिस्सा वंड ना कोए वखाईआ। ना कोई तत ना कोई कलबूत, रूह बुत्त ना मेल मिलाईआ। ना कोई तागा ताणा पेटा सूत, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। ना कोई महल अटल अरूज, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई शस्त्र वस्त्र करे महफ्ूज़, मेहरवान आपणी मेहर आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच गृह ख़ुशी मनाईआ। सच गृह वसे दवारा, मिले माण वड्याईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण निरवैर खेल वखाईआ। शब्दी सुत इक दुलारा, शाह पातशाह आप उपजाईआ। चरण प्रीती दे प्यारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । महल अटल इक उसारा, थिर घर नाउँ रखाईआ। दीवा बाती आपे बाला, जोती जोत करे रुशनाईआ। साचा मन्त्र इक सुखाला, सिख्या दे करी पढ़ाईआ। सचखण्ड मेरी सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। तेरा मेरा खेल निराला, आदि जुगादि कोई समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द दए समझाईआ। सुत शब्द चढ़या चाउ घनेरा, थिर घर वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल बणया पिता मेरा, जननी जणे ना कोई माईआ। जिस दा इक्को सचखण्ड खेड़ा, दूजा दर ना कोए खुल्हाईआ। जिस दा उच्चा लम्मां कोई ना जाणे वेहड़ा, पार किनारा पार ना कोए रखाईआ। ओथे नाता जुड़या तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान अबिनाशी करता करे आपणी मेहरा, मेहरवान होए सहाईआ। समरथ पुरख किहा इक्को सुत शब्द बथेरा, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जिस नाल थिर घर वसे खेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप कमाईआ। थिर घर वसया सच महल्ल, हरि करता आप वसाइंदा। नाउँ रखाया उच्च अटल, भेव कोए ना पाइंदा।

❋

❋

अगम्मी दीपक रिहा बल, तेल बाती विच ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड निवासी वसाया निहचल धाम अचल्ल, अचल्ल मूर्त आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवाना, महिबूब इक्को राह तकाईआ। एकँकारा वड बलवाना, लेखा जाणे नूर ख़ुदाईआ। आदि निरँजण जोत महाना, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। अबिनाशी करता नौजवाना, परवरदिगार ना मरे ना जाईआ। श्री भगवान लेखा जाणे सच मकाना, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। पारब्रह्म मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी इक कमाईआ। तख्त निवासी राज राजाना, शहिनशाह अख्वाईआ। सुत दुलारे देवे दाना, धुर दी दात वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा खेल महाना, त्रैगुण माया पंज तत करे कुड़माईआ। लख चुरासी तेरा नूर नुराना, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। नौ सत बद्धा गाना, सोहणा सगन वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे माणा, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। शब्द अगम्मी बोल तराना, धुर दा राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर प्रधाना, लोकमात पंज तत आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। शास्त्र सिमरत भेव खुल्हाए अञ्जील कुराना, गीता ज्ञान इक दृढ़ाईआ । खाणी बाणी दए परवाना, परम पुरख सच संदेसा इक सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग खेले खेल महाना, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। धुर संदेसा देवे इक ज्ञाना, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। भगतां बख्शे चरण ध्याना, श्री भगवान भेव खुल्हाईआ। सन्तां देवे नाम निधाना, निरन्तर ब्रह्म दए समझाईआ। गुरमुखां देवे चरण धूढ़ इश्नाना, दुरमति मैल धवाईआ। गुरसिखां होए मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दए समझाईआ। शब्द सुत सुण धुर दी आवाज़, बिन रसना जिह्वा हरि सुणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा राज, रहमत कर के आप खुल्हाइंदा। कोटन कोटि सिफ्ती नाम करन जहाद, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड डंका इक्को इक वजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा साजण साज, पंज तत काया चोला इक वखाइंदा। वस्त अमोलक धुर दी दे के दात, लोकमात खेल कराइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द दस्स के पूजा पाठ, सिमरन इक्को इक वखाइंदा। अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के शब्द अगम्मी खोल्हां राज़, भेव अभेदा आप समझाइंदा। साचा कलमा दे निमाज़, नबी रसूल आप समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करता पुरख आपणी कार कमाइंदा। शब्द सुत सुण कर ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी जगत ज्ञान, चौदां विद्या करे पढ़ाईआ । गुरमुख विरले देवे पहचान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। अन्तर आत्म देवे दान, परमात्म आपणा रंग रंगाईआ । साचा राग सुणाए धुर दे कान, अनादी नाद

❋

❋

वजाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले वेखे आण, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ । कलम शाही काग़ज़ लिख लिख दे ना सके कोई ब्यान, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। बेअन्त बेपरवाह परवरदिगार नौजवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्मरान, सचखण्ड निवासी साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करन ध्यान, इष्ट देव स्वामी इक्को इक मनाईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम लोकमात होए प्रधान, जोती जलवा नूर नूर करे रुशनाईआ। साची मंज़ल महिबूब वेखे आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पीर पैगम्बर मुल्ला शेख़ मसायक होण हैरान, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिस दा काग़ज़ां उते देंदे गए ब्यान, कातब बण के करी लिखाईआ। सो लेखा जाणे दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, भेव अभेदा जाणे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सुत शब्द इक्को इक उठाईआ। शब्द सुत उठाए प्रभ, हरि देवे माण वड्याईआ। दो जहान निरगुण धार वेख झब्ब, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। नव सत पार कर हद्द, ब्रह्मांड तेरी ओट तकाईआ। विश्व वेख साची यद्द, विष्नूं पल्लू रिहा फड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा बिन लत्तां उठ के भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच नगारा हो के वज्ज, दो जहान कर शनवाईआ। सच दवारे कर इकट्ठ, महल अटल सोभा पाईआ। तेई अवतारां इक संदेसा दस्स, धुर फ़रमाण सुणाईआ। भगत अठारां औण नट्ठ, बण के पांधी राहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद कदम जाइण ढट्ठ, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। गुर दस होवण वस, दर बैठण सीस झुकाईआ। त्रैगुण माया रोवे भट्ठ, पंज तत आपणा मुख भवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी करनी देण दस्स, सच संदेसा इक सुणाईआ। वेखणहार पुरख समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत रिहा दृढ़ाईआ। शब्द सुत उठ जाग, हरि करता आप जगाइंदा। सृष्ट सबाई अन्धेरी दिसे रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लिख के गए भविक्ख्त वाक, वाक्य ओहो नज़री आइंदा। बजर कपाटी किसे ना खुल्ल्हा ताक, दीआ बाती घर जोत ना कोए रुशनाइंदा। साचे पत्तण कोई ना आया घाट, घाटा पूर ना कोए कराइंदा। मन वासना करन बात, ममता मोह ना कोए चुकाइंदा। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब सच्चा रंग ना कोए वखाइंदा। चारों कुण्ट डूंग्घा दिसे खात, मंज़ल पन्ध पार ना कोए मुकाइंदा। आत्मक धुन कोई ना सुणे आवाज़, साचा राग ना कोए अल्हाइंदा। साचा कलमा पढ़े ना कोए निमाज़, वुज़ू हक़ ना कोए कराइंदा। आत्म परमात्म करे ना कोई अरदास, सीस जगदीश ना कोए झुकाइंदा। सुरती शब्दी गोपी काहन कोई ना पाए रास, मण्डल मण्डप रंग ना कोए वखाइंदा। सीता सुरती वसे ना राम पास, सखी सहेली अंग

❋

❋

ना कोए लगाइंदा। फिरी दरोही पृथ्मी आकाश, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। पीर पैगम्बर सारे होए उदास, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। चौदां तबक पूरी करे ना कोई आस, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। जिस दे विच्चों उपजी लख चुरासी शाख़, सो शनाख़त करनेहारा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे शब्द आप समझाइंदा। सुत शब्द करे त्यारी, आपणा बल प्रगटाईआ । हुक्म मिल्या एकँकारी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। थिर घर वेखां वसदी इक अटारी, महल अटल रुशनाईआ। निर्मल जोत जगे अपारी, दीवा बत्ती ना कोए वखाईआ। जिस घर वसे शहिनशाह सिक्दारी, राजन राज आप हो जाईआ। उस दी नज़र ना आए चार दीवारी, किला कोट बंक ना कोए वखाईआ। सो हर घट अन्दर कर कर बैठा पसारी, निज घर आपणा डेरा लाईआ। शब्द नाद सच्ची धुनकारी, गृह मन्दिर नाद सुणाईआ। निरगुण जोत कर उज्यारी, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अमृत रस सच ख़ुमारी, निझर झिरना दए झिराईआ। नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकारी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पकड़ उठाए सुरती लाड़ी, शब्दी कन्त लए प्रनाईआ। लेखा चुके जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर खोज खुजाईआ। चरण प्रीती दए प्यारी, प्रेम प्यार इक सिखाईआ। सो शब्द गुरू आदि जुगादि इक इकल्ला सब दा मेलणहारी, जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। जन्म कर्म दी कटे बीमारी, हउमें रोग रहिण ना पाईआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी, एथे ओथे होए सहाईआ। लेखा जाण बहत्तर नाड़ी, हाडी हाडी सोभा पाईआ। बूँद रक्त करे वणजारी, सोहणा हट्ट खुल्हाईआ। लेखा जाणे सच दरबारी दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत रिहा उठाईआ। शब्दी सुत उठ उठ दौड़, हरि करता हुक्म सुणाइंदा। वेद व्यासा लिख के गया ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता भेव कोए ना पाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद कहे जाए बौहड़, जो अर्शां उते अर्शी डेरा लाइंदा। नानक निरगुण कहे खेल करे अवर का और, बोध अगाधा आप जणाइंदा। गोबिन्द कहे वेखणा कर के ग़ौर, गहर गम्भीर सम्बल डेरा लाइंदा। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी रस ना मिट्ठा ना कौड़, अनरस आपणी धार चलाइंदा। जिस अग्गे किसे ना चले ज़ोर, सो ज़ाबर आपणा हुक्म वरताइंदा। सचखण्ड दवारा देवे खोल्ह, सति सतिवादी राह वखाइंदा। लेखा जाणे उपर धरनी धरत धौल, ज़िमीं असमानां पड़दा लाहइंदा। बिस्मिल हो के जाए मौल, मौला हो के वेख वखाइंदा। करता हो के पूरा करे कौल, करनी आपणे हथ्थ वडियाइंदा। सति पुरख निरँजण हो के रहे अडोल, लख चुरासी जीव जंत आप डुलाइंदा। सुत शब्द कलयुग जीव रहे ना कोई अनभोल, आलस निंद्रा नेत्र अक्ख खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाइंदा। सच दवारा सोहणा

❋

❋

लग्गा, शब्दी सुत सीस झुकाईआ। हुक्मे अन्दर फिरे भज्जा, गुर अवतारां रिहा उठाईआ। पीर पैगम्बरां देवे सद्दा, सच संदेस सुणाईआ। जन भगतो वेखो आपणा अग्गा, अगला लेखा प्रभू दए वड्याईआ। साचे सन्तो अन्तर जाणो आपणा मज़ा, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। गुरमुखो वेखो लूं लूं विच रचा, ज़ात आपणी तुहाढ्ढी ज़ात विच छुपाईआ। गुरसिख वेखो पुरख अकाल दीन दयाल धुर दा राम सच्चा, रमया इक्को बेपरवाहीआ। जिस गोबिन्द बणाया आपणा बच्चा, पिता पुरख अकाल दया कमाईआ। कलयुग अन्त बीस इकीसा हुक्मे अन्दर करे सर्ब इकट्ठा, इकत्तरता इक्को घर वखाईआ। चौथे युग सब दा पिछला पाड़या पटा, जगत मुणयाद दिती मुकाईआ। अग्गे खेल करे पुरख समरथा, समरथ आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दवारे जो निरगुण हो के वसा, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच्चा घर, जिस गृह गुर अवतार पीर पैगम्बर डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हण अक्ख, बिन नैणां नैण उठाईआ। पतिपरमेश्वर नज़र आए प्रतख, जिस दा पिता ना कोई माईआ। सरन सरनाई चरण कँवल सच जगदीश जावण ढट्ठ, निउँ निउँ लागण पाईंआ। परवरदिगार साडी बस, पीर पैगम्बर बसते रहे बन्हाईआ । अल्फ़ ये रिहा ना कोई रस, मकतब सच ना कोइ पढ़ाईआ । ऐन खुल्ही ना कोई अक्ख, नुक्ता नून ना कोए मिटाईआ। गुरु गुरदेव कहिण तेरा भुल्लया सब नूं जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण दुहाईआ । वस्त अमोलक किसे ना आवे हथ्थ, कूड़ी क्रिया जगत लोकाईआ। त्रैगुण माया सृष्टी रही मच, पंज तत जलन ना कोए बुझाईआ। नौ दवारे रहे नच्च, मन नटुआ स्वांग वखाईआ। सरन सरनाई प्रभ ठाकर तेरी गए ढट्ठ, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर लए कट, धुर दी सेव कमाईआ। अन्तिम सारे आए छड्ड, नाता अग्गे ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, हरि ठाकर तेरी ओट रखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सजदा, दर ठांडे सीस निवाईआ। दर दरवेश होए बरदा, बंदीख़ाना दे तुड़ाईआ। तेरा रूप नरायण नर दा, नर हरि तेरी सरनाईआ। तेरे अग्गे कोई ना अड़दा, सब बैठे सीस निवाईआ। नित नवित्त सब तेरा कलमा पढ़दा, नाम तेरे वड्याईआ। वेख्या खेल तेरा थिर घर दा, जिथ्थे शब्द गुरू बैठा आसण लाईआ। ना जीउदा ना कदे मरदा, इक्को रंग समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा करदा, सोहँ राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं सब नूं फड़दा, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। कलमा जाणे घर घर दा, कायनात खोज खुजाईआ। शरअ विच कदे ना वड़दा, लाशरीक दिसे नूर ख़ुदाईआ । राज राजानां कोलों कदे ना हरदा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। महल अटल उच्च मनारे चढ़दा, सूफीआं भगतां लए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, इक्को देणा साचा वर, कलयुग अन्तिम मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर डाहवण झोली, तन ख़ाकी नज़र कोए ना आईआ। हउँ दरवेश दर ठांडे बणे गोली, गहर गम्भीर तेरी सेव कमाईआ। पंज तत काया लोकमात छड्डी चोली, जोती जोत जोत समाईआ। शब्द अगम्म तेरी सब तों वक्खरी बोली, अनबोलत दएं समझाईआ। निरगुण निरवैर साडी प्रेम प्रीती अन्दर चुक्की डोली, सच दवारे दित्ता वसाईआ। एथे दूजा कोई ना पावे रौली, इक्को तेरा हुक्म वरते बेपरवाहीआ। ना कोई दिसे तन्द मौली, मैंहदी रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर अलख अलख निरजंण, गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि मंगण, निउँ निउँ लागण पाईंआ। उच्ची कूक पुकारन तूं दाता दर्द दु:ख भय भंजन, भावना सब दी आपणे विच टिकाईआ। अकाल मूर्त इक्को मदन, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण तेरा रूप बेपरवाहीआ। चरण कँवल सच दुआर कराएं मजन, मजलस आपणी लएं बहाईआ। जिथ्थे नाद नगारे अगम्मी वज्जण, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। सच प्रेम प्रीती आवे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। मस्तक टिक्का नाम लगावें चन्दन, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। दीन मज़्हब शरअ कोई ना रहे बन्धन, बंदगी इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे आस लगाईआ। दर तेरे रखी आस, आशा तेरे नाल मिलाईआ। जुग जुग दी मिटे प्यास, तृष्ना दे गंवाईआ । गोपी काहन बण के पाई तेरी रास, सख़ीआँ नाल नाच नचाईआ। पीर पैगम्बर हो के सुणी सुणाई तेरी आवाज़, ढोला राग अल्हाईआ। सरगुण हो के निरगुण तेरा वेख्या खेल तमाश, ख़ालक ख़लक अन्दर डेरा लाईआ। कलयुग अन्त पूरा कर भविक्ख्त वाक, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख ख़ुशी मनाईआ। तुध बिन तेरा कोई ना जाणे राज़, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। सच बेनन्ती इक अरदास, दोए जोड़ डण्डौत इक कराईआ। पारब्रह्म प्रभ वसणा भगतां पास, भगवन आपणा रंग वखाईआ। आत्म परमात्म दस्सणा धुर दा पूजा पाठ, हवन इक्को वार कराईआ। कूड़ी क्रिया नेड़ ना आए कोई बदमाश, मनमति ना कोए लड़ाईआ । घर विच घर वखाउणा सच प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जो गुरमुख गुरसिख बण गए तेरे दास, दासी दास बण के ओन्हां सेव कमाईआ। अन्दर वड़ के डूंग्घी कन्दर वसीं पास, जगत दवारे पन्ध मुकाईआ। जागत सोवत मारीं इक आवाज़, इन्द्रा निंद्रा आलस परे हटाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करीं ख्वाहिश, आसा आपणी झोली पाईआ। साहिब सतिगुर साचे दर तों जाए ना कोए निरास, निरासा आसा विच बदलाईआ। दरस वखाउणा साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा धुर दा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मेल मिलाउणा जग, सतिगुर

❋

❋

तेरी इक सरनाईआ। त्रैगुण बुझौणी अग्ग, ममता मोह मिटाईआ। दरस देणा उपर शाह रग, घर सच होए रुशनाईआ। बिन मक्के काअब्यो होए हज्ज, हुजरा हक़ देणा वखाईआ। मेल मिलाउणा बिन मन्दिर मट्ठ, शिवदुआला इक्को इक समझाईआ। साची देणी ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या धुर पढ़ाईआ। आपणे मिलण दी खोल्हणी अक्ख, दिब नेत्र कर रुशनाईआ। जगत विकारयों कर के वख, वक्खरा आपणा घर जणाईआ। जिस मन्दिर प्रभ रिहों वस, तिस खेड़े लैणा बहाईआ । तेरी किरपा आईए नट्ठ, जग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। सच सरनाई जाईए ढट्ठ, चरण धूढ़ी ख़ाक लगाईआ। सिर हथ्थ देणा रख, रक्षया करनी थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे रिहा दृढ़ाईआ। सतिगुर पूरा दया कमाउँदा ए। गुरमुखां आप समझाउँदा ए। जगत सुत्तयां आप उठाउँदा ए। जुग रुट्ठयां फड़ मनाउँदा ए। बिन पुछयां दात वरताउँदा ए। रातीं सुत्तयां मेल मिलाउँदा ए। जगत विकारे कोलों छुडाउँदा ए। सच दवारे आप बहाउँदा ए। शब्द नगारे नाद वजाउँदा ए। अमृत ताल सुहावे आप नुहाउँदा ए। जोत निरँजण दीपक डगमगाउँदा ए। अमृत रस रस चखाउँदा ए। जन भगतां हो के वस, घर घर फेरी पाउँदा ए। प्रेम प्यार दा दे के रस, रस रसीया वंड वंडाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन्म कर्म दे विछड़े लए फड़, बिछरत आपणा मेल मिलाउँदा ए। लेखा जाणे चोटी जड़, सीस धड़ काया कंचन गढ़ अन्दर वड़, महल अटल सोभा पाउँदा ए। कन्त सुहागी हो के लए वर, शब्द अनादी हो के लए फड़, ब्रह्म ब्रह्मादी हो के खोज खुजाउँदा ए। जो जन सरन सरनाई गए पड़, तिन्हां तुटा हँकारी गढ़, निवण सो अक्खर इक पढ़ाउँदा ए। पुरख अबिनाशी किरपा कर, भगत सुहेला देवे वर, वारता आपणी जन भगतां नाल बणाउँदा ए। गुरमुखो गुरसिखो मुड़ के जाओ आपणे घर, जिथ्थे आवे ना कोई डर, सतिगुर स्वामी बन्न्हे आपणे लड़, नाता इक्को घर बणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए उह घर, जिस दरवाज़े अन्दर आपे वड़ के निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल सोभा पाउँदा ए।

९ जेठ २०२१ बिक्रमी अवतार सिँघ दे खूह उते काउँके ज़िला अमृतसर

सतिगुर किरपा सच सुख, सुख आत्म आप वखाइंदा। सतिगुर किरपा मन वासना मिटे दुःख, ममता मोह ना कोए सताइंदा । सतिगुर किरपा चुक्के भुक्ख, सच भण्डार झोली पाइंदा। सतिगुर किरपा उजल मुख, कूड़ी क्रिया दूर कराइंदा। सतिगुर किरपा धरनी धरत धवल आकाश पाताल होवण ख़ुश, ख़ुशीआं राग सुणाइंदा। सतिगुर किरपा साचा रस मिले घुट्ट, अमृत धार वहाइंदाउ।

❋

❋

सतिगुर किरपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिगुर किरपा कारज रास, दु:ख सुख विच बदलाईआ। जिउँ सतिगुर मिल गुरमुख मिटे प्यास, तिउँ धरनी धरत जल पाणी रही बिल्लाईआ। बिन नीर कोई ना उपजे शाख़, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। पंखड़ी सोहे ना कोई फुल गुलाब, गुलशन रंग ना कोए रंगाईआ। बिन आब ना कोए सवाब, सुख शांत ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । जल कहे मैं धरती रस, रसां विच्चों रस नज़री आइंदा। प्रभ दी करनी एहदे अन्दर रिहा वस, खेड़ा अड्ड ना कोए बणाइंदा । किरपा करी पुरख समरथ, मेरी सोहणी वंड वंडाइंदा। प्रेम प्यार नाल अन्दरों झट्ट, कतरा कतरा बूँद बूँद बरसाइंदा। मेरा इक अगम्मी रस, पंजां तत्तां विच सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा । धरनी कहे मेरी डूंग्घी धार, समझ किसे ना आईआ। किरपा करी आप निंरकार, जल पाणी ख़ाक मिलाईआ। मेरे अन्दरों आवे बाहर, आपणा रूप बदलाईआ। सेवा करे विच संसार, सोहणी कार कमाईआ। जन भगतां कारज दए स्वार, जिउँ धन्ने जट्ट मिल्या गोसाईंआ। गुरमुख कदे ना आवे हार, मेहरवान होए सहाईआ। ठंडे जल वगदी रहे नसार, सोहणा रंग बणाईआ। खेड़ा वसदा रहे अवतार, प्यार बणया बेपरवाहीआ। यारां विच्चों यारां दा यार, विहारां विच नूर ख़ुदाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद होए सहाईआ।