पुस्तकालयभाग १६

९ जेठ २०२१ बिक्रमी हाज़ारा सिँघ दे गृह काउँके ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल सदा समरथ, सतिगुर सूरबीर अख्वाइंदा। सच दवारे आपे वस, हर घट आपणा नूर धराइंदा। बोध अगाध शब्दी दस्स, धुर दा ढोला आप सुणाइंदा। प्रेम प्यार अन्दर हो के वस, वास्ता निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। नर नरायण निज नेत्र खोल्ह अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जुग जुग जन भगत सुहेले सज्जण सद, सदा आपणा नाम सुणाइंदा। गृह मन्दिर कराए आपणा हज्ज, काया काअबा इक वखाइंदा। ढोला राग सुणाए छन्द, सोहणा ताल वजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ । वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक सुहाईआ। जुग चौकड़ी हरिजन वेखे आपणे लाल, लालण लख चुरासी खोज खुजाईआ। पूरब जन्म जो घालण आए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। बिन मंगयां देवे दान, बिन खोज्यां घर घर पर्दा दए उठाईआ। सति प्रीती देवे चरण कँवल ध्यान, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। आत्म ब्रह्म उपजे इक ज्ञान, निरअक्खर दए समझाईआ। शास्त्र

❋

❋

सिमरत वेद पुराण जिस नूं गाण, सिफ्त सालाही राग अल्हाईआ। जो परम पुरख शाह सुल्तान, शहिनशाह जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, सति प्रधानगी इक अख्वाईआ। लख चुरासी धुर दा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा समझाईआ। पुरख अकाल सर्ब गुणवन्त, गहर गम्भीर हरि अख्वाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। नाम प्रगटाए साचा मंत, मन्त्र इक्को इक वखाइंदा। जन भगत सुहेले प्रगटाए विच्चों जंत, जीवण जुगत इक वखाइंदा। घर मिलावा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी मेल मिलाइंदा। शब्द अनादी बण के पंडत, धुर दी विद्या आप सिखाइंदा। दूजे दर ना जाए मंगत, दरवेश हो ना अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा खेल वखाइंदा। पुरख अकाल सर्ब गुण ठाकर, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। सृष्ट सबाई वेखणहारा डूंग्घा सागर, नव नौ चार खोज खुजाइंदा। लेखा जाणे करीम करता कादर, कुदरत विच आपणी धार चलाइंदा। जन भगतां दर घर साचे देवे आदर, अदने आहला आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पुरख अकाल हरि सज्जण मीत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी नित नवित्त अगम्मी रीत, लोकमात सके ना कोए समझाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर सखीआं बण के गावण गीत, सोहणा सोहला राग सुणाईआ। सो ठाकर स्वामी बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। किसे हथ्थ ना आवे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ देण दुहाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म सुणे चीक, दूर दुराडा नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। जिन्हां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिलण दी रखी उडीक, तिन्हां मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वखाईआ। पुरख अकाल वड गुणवन्ता, रसना जिह्वा कहिण किछ ना पाईआ। देवे वड्याई साचे सन्तां, सतिगुर आपणा भेव चुकाईआ। संग रखाए जिउँ नार कन्ता, जोड़ी धुर दी जोड़ जुड़ाईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगता, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए साची संगता, हरिसंगत आपणा नूर दरसाईआ। लेखा चुक्के भुक्खा नंगता, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। काया चोली सच्ची रंगदा, नाम मजीठी रंग चढ़ाईआ। लेखा चुक्के ख़ाने बंद दा, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ । मेल मिलाए गुजरी चन्द दा, शब्दी जोती धार समाईआ। लहिणा देणा चुक्के भेख पखण्ड दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नाम निधान अगम्म अथाह दौलत आपे वंडदा, देवणहारा चाईं चाईंआ। सच दवारे काया मन्दिर आपे लँघदा, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ । रस माणे आत्म सेज सच्ची पलँघ दा, जिस दा पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। अमृत जाम प्याए सच्ची गंग दा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी नैण शरमाईआ। करे प्रकाश धुर दे चन्द दा, जोती जाता डगमगाईआ। नित नवित्त जन भगतां संग सदा हंढ्ढदा, एथे ओथे होए सहाईआ। नाता

❋

❋

तोड़ नार दुहागण रंड दा, घर सुहागण दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला मिलाए सहिज सुभाईआ। पुरख अकाल धुर दा सज्जण, हरि करता आप अख्वाईआ । जन भगत कराए धूढ़ी मजन, दुरमति मैल धवाईआ। गढ़ हँकारी कूड़े भज्जण, भाण्डा भरम भउ रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले आवे सद्दण, अन्दर वड़ के लए उठाईआ। जन भगतां होवे पड़दे कज्जण, ओढण इक्को सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण सच गोसाईंआ। हरि सज्जण प्रभू सच गोसाईं, गहर गम्भीर इक अख्वाइंदा। जुग जन्म विछड़े पकड़े बांहीं, फड़ बांहों गले लगाइंदा। सच दवारे करे सच नयाईं, अदालत हक़ो हक़ वखाइंदा। सन्त सुहेला बण के देवे ठंडीआं छाईं, गुर चेला आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन लहिणा देणा झोली पाइंदा। हरिजन लहिणा देणा दए ज़रूर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा । प्रगट होए जोती नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्द अनाद अगम्मी तूर, तुरिया तुरत हुक्म सुणाइंदा। अमृत आत्म देवे सति सरूर, मधुर रस इक चखाइंदा। डूंग्घी कन्दर हाज़र हो हज़ूर, हज़रत आपणा मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दे बख्शे आप कसूर, पाप अपराध दुरमति मैल डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर आप जगाइंदा। पुरख अकाल साहिब सतिगुर सच्चा, सच सच्ची वड्याईआ। सन्त सुहेला वेखे बच्चा, बचपन आपणी गोद टिकाईआ । काया माटी भाग लगाए तन कच्चा, पंज तत मेला सहिज सुभाईआ। जोत प्रकाश सच्चा रखा, धुन नाद शनवाईआ। निरगुण हो के फिरे नट्ठा, सरगुण खोज खुजाईआ। लेखा जाणे तत अट्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पड़दा दए चुकाईआ। आवण जावण कर किरपा मेटे रट्टा, लख चुरासी बन्धन बंध कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुरसिख लए उठाईआ। पुरख अकाल जाए तुठ, दीनन दया कमाइंदा। गुरसिख सज्जण वेखे लुक, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाइंदा। दयाल हो के लए पुछ, शब्दी शब्दी आवाज़ लगाइंदा। उठ लाडले धुर दे सुत, सति सतिवादी आप जगाइंदा। पिछला पैंडा गया मुक्क, अग्गे आपणा पन्ध दरसाइंदा। जो गुरमुख गुरसिख साहिब सतिगुर पूरे जावण झुक, तिन्हां झाकी आपणा नाम सति सरूप वखाइंदा। एथे ओथे अग्गे पिच्छे पैंडा जाए मुक्क, मुकम्मल आपणे घर वसाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जाम प्याए अगम्मी घुट्ट, रस बिन रसना आप चखाइंदा।

❋

❋

९ जेठ २०२१ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह लेलीआं ज़िला अमृतसर

गुर अवतार करन अरदास, सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। तेरी वस्त प्रभ तेरे पास, पुरख अकाल दिती टिकाईआ। साडे वेख ख़ाली हाथ, चारों कुण्ट जणाईआ। शब्द संदेसा तेरा नाम निधान अक्खरां विच लिख के आए आख, भविक्ख्त वाक इक दृढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म सर्ब जीआं दा माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। नित नवित्त जुग चौकड़ी जिस दा जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। सदा सुहेला मेटणहार अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भरम भुलेखा दूर कराए ज़ात पात, दीन मज़्हब इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पीर पैगम्बर रहे झुक, सजदा परवरदिगार कराईआ। नूर ख़ुदाई साडा पैंडा गया मुक्क, पांधी पन्ध ना कोए चलाईआ। तेरे कदमां सीस बैठे सुट्ट, सिर सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबकां पई लुट्ट, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। प्रेम प्यार ना मात पुत्त, पिता पूत ना संग निभाईआ। उजल दिसे ना किसे मुख, कूड़ी क्रिया लग्गी शाहीआ। शेख़ मसायक भोगण दुःख, हस्ती सच ना कोए मिलाईआ। साची दरगाह गए रुट्ठ, सनमुख नज़र कोए ना आईआ। चौथे युग औध रही पुग, लेखा चुक्के थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे दे इक वर, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। जन भगत रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सति स्वामी तेरी देवे कोई ना सो, साचा राह रहिबर ना कोए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म प्रेम प्रीती बैठे खोह, कूड़ी क्रिया घर घर करे लड़ाईआ । अमृत रस निझर कोई ना देवे चो, चोर यार ठग्ग बणी लोकाईआ। सच प्रकाश निर्मल जोत ना देवे कोई लो, लोक परलोक पर्दा ना कोए उठाईआ। हउमें हंगता ना कोई तुड़ाए माया मोह, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। आत्म परमात्म घर विच घर ना जाए छोह, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। अबिनाशी करते प्रतख स्वामी प्रगट हो, निरगुण निरगुण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर ठांडा मंग मंगाईआ। सन्त सुहेले रहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए हार, गीता ज्ञान पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अञ्जील कुरान होए ख्वार, तीस बतीसा साचा नाअरा नग़मा हक़ ना कोए अल्हाईआ। दीद दरस ना कोई परवरदिगार, ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। रफ़ीक मिले ना सांझा यार, धुर मेल ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट दिसे ख्वार, घर घर पई लड़ाईआ। जीव जंत बणे दुहागण नार, कन्त सुहाग नर हरि नरायण ना कोए हंढ्ढाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण तेरी ओट तकाईआ। जल थल महीअल पा सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत खोज

❋

❋

खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दे वड्याईआ। गुरसिख गुरमुख मारन धाह, नाअरा इक्को इक लगाईआ। किरपा कर बेपरवाह, बेअन्त तेरी शरनाईआ। साचा भुल्ले सर्ब राह, मार्ग नज़र किसे ना आईआ। गूढ़ी निन्दर ग़फ्लत सुत्ते अक्ख ना सके कोई खुल्हा, नेत्र नैण ना कोए रुशनाईआ। साचा मन्दिर काया सके ना कोए सुहा, चार कुण्ट उठ उठ भज्जण वाहो दाहीआ। घर दीपक सच प्रकाश ना सके कोई जगा, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम सके ना कोई प्या, अठसठ तीर्थ वेखण थाउँ थाईंआ। निज नेत्र दर्शन सके ना कोई पा, दोए लोचण जगत वेख वेख बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार करन बेनन्ती, दोए जोड़ सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण साडी मिटी हस्ती, हस्ती तेरे विच समाईआ। भगत कहिण भगवान तुध बिन देवे ना कोई मस्ती, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। सन्त कहिण तेरा मेल होवे उपर अर्शी, अर्श फर्श दोवें तेरी सरनाईआ । गुरमुख कहिण तूं पतिपरमेश्वर कृपानिधान हो के परतीं, लोकमात फेरा पाईआ। गुरसिख कहिण धन्न भाग सुहौणी सुहञ्जणी धरती, चरण कँवल उपर धवल आप टिकाईआ। हरिजन आसा कदे ना मरदी, मर जीवत रूप वटाईआ । सतिगुर सरनाई मिल भवजल तरदी, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। सच दुआर अगम्मी मंज़ल चढ़दी, पौड़ी डण्डा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। गीत संगीत इक्को पढ़दी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला राग अल्हाईआ। दर दरवेश बणे बरदी, सेवक हो के सेव कमाईआ। परम पुरख परमात्म तेरे अग्गे सब दी इक्को अर्ज़ी, आरज़ू सब दी इक सुणाईआ। कूड़ी क्रिया जगत खेल दिसे फ़र्ज़ी, फ़ैसला तेरे हथ्थ जिउँ भावे लैणा चलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे अग्गे चले ना किसे कोए मर्ज़ी, मर्ज़ अलामत कूड़ी देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा देणा वखाईआ । गुर अवतार पिछली फोलण फ़रद, पर्दा उहला आप चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तूं साहिब वेख दर्द, दर्दी हो के दया कमाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो करदे गए लिख्त पढ़त, माण दे के काग़ज़ कलम शाहीआ। अन्तिम तेरी पूरी होई शर्त, संसा छक्क रिहा ना राईआ। पिछला रहिण ना देणा फ़र्क, फ़िकरा इक्को इक सुणाईआ। अगला लेखा असीं कीता तरक, तेरा हुक्म सुण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, साहिब सुल्तान तेरे हथ्थ वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर हो ख़ामोश, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेरे मिलण दी सच्ची लोच, लोचण बैठे ध्यान लगाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल सच दवारे आपे पहुंच, निरगुण बण के पांधी राहीआ। हरिजन सन्त सुहेले वेख निर्दोष, दोषां भरी सर्ब लोकाईआ। बिन तेरे चरण सच मिले ना

❋

❋

कोई मौज, मुहब्बत हक़ ना कोए वखाईआ। तूं सतिगुर साहिब स्वामी इक्को बहुत, बहुते गुरू ना कोए वड्याईआ। तेरे सन्तां तेरे भगतां नेड़ ना आवे लाड़ी मौत, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। तूं पतिपरमेश्वर परवरदिगार साचा ख़ौंत, नार कन्त आप प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, कलयुग अन्तिम कूक कूक दए दुहाईआ। सच दवारा वेख्या लँघ, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी सचखण्ड सुत्ता इक पलँघ, जिस दा पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। थिर घर वज्जे नाम मृदंग, सुर ताल समझ सके कोए ना राईआ। ना कोई रसना जिह्वा गाए बत्ती दन्द, पंज तत ना कोए वड्याईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। इक्को बैठा सूरा सरबँग, योद्धा सूर हरि शब्दी नाउँ धराईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बरां लावे अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जन भगतां वसे सदा संग, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। साचे सन्तां देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। गुरमुख चाढ़्हे सति सतिवादी चन्द, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। भेव खुल्हाए हँ ब्रह्म, पारब्रह्म समझाईआ। लहिणा देणा मुकाए जन्म कर्म, कर्म कांड कोए रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े वरन बरन, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। लेख चुकाए मरन डरन, लख चुरासी शरअ ज़ंजीर तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुहञ्जणा वेला इक वखाईआ। सच सुहञ्जणा होए वेला, हरि करता आप कराइंदा। मेल मिलाए गुरु गुर चेला, चेला गुर आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेला, साचा जोड़ जुड़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी खेल खेला, बण नटुआ स्वांगी स्वांग रचाइंदा। आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखे आपणा वेला, वार थित ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाइंदा। करनी करता करे समरथ, महिमा अकथ वड वड्याईआ। जो किछ सो आपणे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ सर्ब लोकाईआ। मेहरवान हो के देवे वथ, मिहबान हो के मुहब्बत नाता जोड़ जुड़ाईआ। दीन दयाल हो के खोल्हे अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वाक भविक्ख्त जो आया दस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव खुल्हाईआ। सो कलयुग अन्तिम वेखे हस्स हस्स, हस्ती विच्चों आपणी हस्ती आप प्रगटाईआ। जन भगतां देवे धुर दा रस, रस आत्मक आप चखाईआ। जन सन्त दवारे जाए नट्ठ, पांधी बण के फेरा पाईआ। गुरमुखां दस्से रविआ घट, हर घट डेरा लाईआ। गुरसिखां वखाए खेल सच्च, सच सुच आप समझाईआ। सृष्ट सबाई कलयुग अन्त त्रैगुण अग्नी रही मच्च, पंज तत करे लड़ाईआ। नौ दवारे रही नच्च,

❋

❋

जगत वासना मेल मिलाईआ। साची मंज़ल किसे ना मुक्कया पन्ध, मन्दिर घर ना वेख वखाईआ। जो गुरमुख गुरसिख सतिगुर सरनाई गए ढट्ठ, तिन्हां लेखा दए चुकाईआ। साची देवे ब्रह्म मति, गुरमति इक समझाईआ। तत वरोले साचे मट्ठ, भठियाला आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दए संदेस, सदा धुर दा नाम सुणाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, हरि करता बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया पंज तत खेली खेड, लख चुरासी चारे खाणी वंड वंडाईआ । चारे बाणी शब्द संदेसा भेज, चारों कुण्ट करी शनवाईआ। कलम शाही काग़ज़ बिन कुतब लिख्या लेख, कातब हो के कर्म कमाईआ । सच स्नेहड़ा इक्को भेज, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जोती जलवा दे के तेज, आत्म ब्रह्म करी रुशनाईआ। घर मन्दिर माणी अगम्मी सेज, सिँघासण सोहणे डेरा लाईआ। कलयुग अन्त पिछली मेटे रेख, लेखा अगला दए दृढ़ाईआ। दो जहानां खोल्हे आपणा भेत, अभेव आप समझाईआ। जन भगतां रुत्त बसन्ती मौले चेत, फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। निरगुण सरगुण करे हेत, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। तत्ती वा ना लग्गे महीना जेठ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले रिहा तराईआ। सन्त सुहेले सो कहीए सिख, जिस सतिगुर दया कमाइंदा। नाम पदार्थ पाए भिख, भिच्छया इक्को इक वरताइंदा। बिन दोहां अक्खां पए दिस, निज नेत्र नज़री आइंदा। सच प्रीती करे हित, प्रेम प्यार नाता जोड़ जुड़ाइंदा। करवट लै बदले पिठ, सनमुख स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा । अबिनाशी करता हो के वसे चित, चितवित ठगौरी कोए ना पाइंदा। पतिपरमेश्वर हो के लेखा जाणे मात पित, पिता पूत गोद उठाइंदा। जन्म कर्म दा लहिणा देणा घर आ के जाए नजिठ, अगला पिछला पन्ध मुकाइंदा। सो गुरमुख सन्त सुहेला कहीए सिख, जिस साख्यात काया मन्दिर अन्दर निज नेत्र सतिगुर जोती नूरी नज़री आइंदा। निहकर्मी हो के अगला लेखा दए लिख, पिछला लेख आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत भगवन्त लए वर, घर मन्दिर काया अन्दर इक सुहाइंदा।

९ जेठ २०२१ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड सारंगढ़ा ज़िला अमृतसर

शब्द अगम्मी धुर दी लिख्त, जगत विद्या समझ किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण भेव चुकाए भविक्ख्त, धुर संदेसा राग सुणाईआ। जुग चौकड़ी सच प्रीती लग्गा इश्क, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सतिजुग सति सतिवादी खोल्हणहारा दृष्ट,

❋

❋

इष्ट आपणा इक समझाईआ। त्रेता कहे पतिपरमेश्वर मेरी पूरी होए तृप्त, आसा मनसा विच समाईआ। बाल्मीक कहे मैनूं दित्ता सिदक, साची सिख्या इक समझाईआ। सच दुआर वखाया आदर्श, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया कोलों दित्ता वर्ज, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। किरपा कर मर्दाने मर्द, सच मर्दानगी दिती समझाईआ। दोए जोड़ चरण कँवल आरज़ू कीती अर्ज़, बेनन्ती इक्को इक सुणाईआ। पारब्रह्म तूं नित नवित्त वंडें दर्द, दुखियां दीनां अनाथां होएं सहाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, अचरज लील्हा आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। त्रेता कहे मेरी मिटी तृखा, तृष्ना मूल रहिण ना पाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल इक्को दिसा, चारों कुण्ट दहि दिशा करे रुशनाईआ। जन भगतां वंडे साचा हिस्सा, मेहर नज़र इक उठाईआ। गिरवर गिरधार बण के धुर दा पिता, पूत सपूते गोद उठाईआ। कोई ना जाणे कद्द वड्डा निक्का, बाल बिरध जवान समझ किसे ना आईआ । करे खेल अबिनाशी अचुता, चेतन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। त्रेता कहे मेरा मिटया सोग, चिन्ता दु:ख रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करते सुणाया इक श्लोक, सोहणा ढोला राग अल्हाईआ । कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अँध्यार दित्ता मिटाईआ। भेव खुल्हाया लोक परलोक, दो जहानां वज्जे वधाईआ। सच सरनाई बख्श ओट, चरण कँवल मिले वड्याईआ। अन्तर आत्म परमात्म दस्सी गोत, ज़ात अजाति रूप ना कोए वटाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हो के मोहत, मुहब्बत इक्को इक लगाईआ। जिस दी कोई सोच ना सके सोच, समझ विच ना कोए चतुराईआ। सो ठाकर हो के जाए पहुंच, बेपरवाह हो के फेरा पाईआ। जन भगतां देवे साची मोख, मुफ्त आपणा नाम वरताईआ। घर वखाए काया बंक साचा कोट, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। सच नगारे लावे चोट, अनहद नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए चुकाईआ। त्रेता कहे मेरी तृखा होई दूर, मनसा मोह ना कोए सताईआ । तुटा माण जगत ग़रूर, हउमे गढ़ ना कोए लड़ाईआ। अग्नी तत ना कोए तन्दूर, सांतक सति मेघ बरसाईआ। दर्शन पाया हाज़र हज़ूर, हज़रत मिल्या बेपरवाहीआ। कोट जन्म दे बख्शणहार कसूर, दुरमति मैल रिहा धवाईआ। जुग चौकड़ी जो लेखा जाणे गुर अवतार पीर पैगम्बर ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। बख्शणहारा जोती नूर, नूर ज़हूर इक समझाईआ । तोड़नहारा नाता कूड़ो कूड़, सच सुच इक वखाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, निर्धन सरधन इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। त्रेता कहे भगत वछल, श्री भगवान आप अख्वाइंदा । जिस दा लेखा आदि जुगादी अछल, वल छलधारी आपणी कार कमाइंदा। निरगुण हो के सरगुण दस्से बचन, शब्द संदेसा आप

❋

❋

प्रगटाइंदा। भाग लगाए काया माटी कंचन, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाइंदा। कर प्रकाश जोत निरँजण, नर हरि आपणी धार चलाइंदा। दर दरवेश विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि मंगण, भिच्छया इच्छया झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग आप निभाइंदा। त्रेता कहे प्रभ वेख्या संग, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगतां देणा सच अनन्द, अनन्द आत्म इक प्रगटाईआ। त्रेता द्वापर कलयुग जाए लँघ, अन्तिम वेखणा चाईं चाईंआ। प्रगट हो सूरे सरबँग, साची करनी लैणी कमाईआ। पूरब लेखा याद रखणा छन्द, जो बाल्मीक दित्ता दृढ़ाईआ। घर स्वामी पौणी ठंड, कूड़ी क्रिया अग्न बुझाईआ। करवट लै बदलणी कंड, सनमुख आपणा दरस दिखाईआ। मरन तों पहलों कर्म दी टुटी लैणी गंढ्ढ, जन्म दा लेखा आपणी झोली पाईआ। तेरी सिफ्त कोई गा ना सके बत्ती दन्द, रसना जिह्वा सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रेता कहे तेरा भगत प्यार, भगती विच्चों नज़री आईआ। तूं साहिब सतिगुर सिरजणहार, वड दाता गहर गम्भीर अख्वाईआ। तेरा लेखा सदा रहे जुग चार, नित नवित्त आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे दर ते मंगदे रहिण भिखार, भिक्खक आपणी झोली डाहीआ। तूं दाता दानी शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा नाउँ धराईआ। तेरा बोध अगाध शब्द नाम जैकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान तेरा जस गाईआ। तूं अगम्म अथाह बेऐब ख़ुदाई परगवरदिगार, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। तूं मुकामे हक़ वसणहारा ठांडे दरबार, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि गुर अवतार, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाईआ। सिख्या दे दे विच संसार, साची जगत करन पढ़ाईआ। तेरा कोई ना जाणे अन्त पारावार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि ख़ुशी मनाईआ। तेरे अग्गे मिन्नत एकँकार, दोए जोड़ सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, घर सच अलख जगाईआ। त्रेता कहे मेरे साचे नेता, नेत्र तेरा इक्को नज़री आईआ। भगत उधारन तेरा पेशा, पेशीनगोई सर्ब सुणाईआ। पूरब परम पुरख रखें चेता, अभुल्ल भुल कदे ना जाईआ। वेखें वसें सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची डेरा लाईआ। कोई ना जाणे तेरा लेखा, काग़ज़ कलम शाही बैठी मुख भवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत काया तेरी चाढ़्हन भेंटा, निरगुण नूर तेरे विच समाईआ। तेरा प्रेम प्यार विच्चों सन्त सुहेला प्रगटे बेटा, जिस दा इक्को इक पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रेता कहे औह वेख पुत्तर, पतिपरमेश्वर, तेरी गोद सुहाईआ। तेरा शब्द तेरी धारों आए उतर, ना कोई जन्मे पिता माईआ। साची गोद सति स्वामी बहे तेरे कुच्छड़, अमृत सीर इक्को मुख चुआईआ। सति सतिवादी ब्रह्म पारब्रह्म तेरा खा के धुर दा टुक्कर, आदि जुगादि शुकर मनाईआ। कर के कौल इकरार

❋

❋

कदे ना जाणा मुक्कर, मुख सके ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा देणा चुकाईआ। साचा पड़दा चुक्क भगवन्त, दर तेरे अरज़ोईआ। तूं मालक जीव जंत, लख चुरासी तेरा रूप इक्को होईआ। धुर दा नाम मणीआ मंत, देवें साची ढोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती अन्तर लैणा मोहीआ। त्रेता कहे दे तृप्तास, तृखा जगत बुझाईआ। सच स्वामी पूरी कर आस, मनसा विच मिलाईआ। पूरब रखणा याद, याददाशत इक दृढ़ाईआ। जो बातन बाल्मीक नाल कीती बात, लेखा लिखे कोए ना कलम शाहीआ। ओस दा देणा सच्चा इक जवाब, शब्द तराना राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। बाल्मीक कहे सुण मेरे बाप, तेरी वड वड्याईआ। इक्को अक्खर दित्ता आख, आखर कर पढ़ाईआ। निरगुण हो के दस्सया जाप, तूं मेरा मैं तेरा इक्को हुक्म वरताईआ। सच सरनाई गया लाग, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं किरपा कर के ल्या झाक, मेहर नज़र उठाईआ। नाता तुट्टया कूड़े साक, सज्जण रहिण कोए ना पाईआ । बंद किवाड़ी खुल्ल्हया ताक, घर घर विच होई रुशनाईआ। मन्दिर दिस्सया इक्को साच, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दित्ता जणाईआ। साचा लेखा दस्सया एक, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। प्रेम प्यार अन्दर पेख, मेरी मेरे विच्चों गंवाईआ। नेत्र खुल्हाया नेत नेत, निज नैण करी रुशनाईआ। सच दवारे खोल्लया भेत, पड़दा आप उठाईआ। दुआर वखाया अगम्मी देस, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। नज़री आया नर नरेश, शहिनशाह इक्को बेपरवाहीआ। दो जहानां रिहा वेख, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। गुर अवतारां रिहा भेज, पंज तत देवे माण वड्याईआ। आपे जाणे आपणी रेख, रूप रंग समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा दृढ़ाईआ। साची करनी तेरी भगवान, तेरे विच्चों नज़री आईआ। तेरा हुक्म धुर फ़रमाण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ । लेखा लिख्या गुण निधान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा देवां खोल्ह, हरि करता आप जणाइंदा। तेरे अन्तर वसां कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। तेरे हथ्थ भण्डार दे अनतोल, अनमुलड़ी वस्त वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। मेहर नज़र गई उठ, नेत्र नैण नैण निहालया। कर प्यार भगत भगवान जिउँ माँ पुत्त, साचा मार्ग इक सुखालया। लोकमात ना कोई लुक, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटा ल्या। सच सुहञ्जणी मौले रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखा ल्या। पंज तत काया जन्मे ततव पुत्त, सति सरूपी बणत बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, राम धारों राम पए उठ, राम रंग राम वेखणहार होए ख़ुशहालया। सुण संदेसा धुर दा एक, बटवारा ख़ुशी मनाईआ ।

❋

❋

तेरे हथ्थ मेरा भेत, भेव आपणा देणा जणाईआ। तेरी सरनाई मेरा हेत, तेरी वड्याई मेरी सिफ्त सालाहीआ। दर्शन सदा लवां पेख, नेरन नेरा घर साचे नज़री आईआ। निउँ निउँ बन्दना करां आदेश, डण्डावत प्रणाम इक्को मोहे भाईआ। सो रुत्त महीना नौ जेठ, जिस वेले बाल्मीक प्रभ जगत अन्धेरा तारीक दिती मिटाईआ। मिटया अन्धेरा चढ़या चन्द, होई सच रुशनाईआ । अमृत रस इक अनन्द, निझर दित्ता चुआईआ। प्रेम प्रीती अन्दर गाए छन्द, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया होई खण्ड खण्ड, घर ब्रह्मण्ड वज्जी वधाईआ। नाता तुटा जगत रंड, सुहागण हो के ख़ुशी मनाईआ। दोए जोड़ इक्को मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभ तेरा मिले सदा संग, नाता सके ना कोए छुडाईआ। जिस वेले आवें विच वरभण्ड, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। मेरे नाल आपणा पल्लू लैणा गंढ्ढ, कन्नी कन्नी नाल जुड़ाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा वज्जे सच्चा तन्द, सतार काया रबाब हिलाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के बहिणा सच पलँघ, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देणा थाउँ थाईंआ। श्री भगवान हो दयाल, शब्दी शब्द जणाइंदा। उठ लाडले मेरे लाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग जुग दी तेरी वेखे घाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। सतिगुर मिल के जो कीता सवाल, सो इच्छया तेरी भिच्छया नाल मिलाइंदा। किरपा करे हो कृपाल, कृपानिधान वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त करे परवान, सच परवाना नाम फड़ाइंदा। जिस वेले तेरा नेड़े आवे काल, वेला वक्त जगत पन्ध मुकाइंदा। ओस वेले करे फेर संभाल, मेहर नज़र अक्ख उठाइंदा। घर जा के बांहों फड़ आप उठाल, पिछला लेखा याद कराइंदा। मुर्शद हो के पुच्छे हाल, मुरीद आपणे गले लगाइंदा। कूड़ी क्रिया वहिण ना देवे ताल, तलवाड़ा आपणे नाम सुणाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। सद्दा दे होवे ख़ुशहाल, ख़ुशीआं रंग रंगाइंदा। यारां विच्चों लभ्भे यार, याराना पिछला वेख वखाइंदा। बाल्मीक दा मित्र सरदार, ठग्गां विच्चों ठग्ग इक्को इक वडियाइंदा। जिस दा विछोड़ा होया पिछली रात, दूजे दिन मेल ना कोए मिलाइंदा। उस दी कोझी कमली ज़ात, कुलहीण अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। कुलहीण ज़ात कुलाल, नीचां विच्चों नीच नज़री आईआ। बाल्मीक दा प्रेम प्यार, सज्जण सज्जणां दा संग निभाईआ। जिस वेले साहिब होया कृपाल, मेहर नज़र उठाईआ। सुरती सुरत दिती संभाल, मूर्त अकाल इक्को इक दरसाईआ। सच बेनन्ती मन्न सवाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ आई विच्चों आकाश, धुन नाद इक्को इक समझाईआ। लेखा लिख नाल कलम दवात, मेल मिलाउणा पाणी शाहीआ। जिस नाल तेरी उपजे शाख़, शहिनशाह आपणा हुक्म समझाईआ। बाल्मीक हौली जिही दित्ता आख, आपणे दोस्त दित्ता बताईआ। तूं मेरा

❋

❋

देणा साथ, मददगीर हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। साची करनी नव जेठ, त्रेता युग मिले वड्याईआ। परम पुरख प्रभ करया हेत, हितकारी फेरा पाईआ। वेख वखाए सज्जण आपणे देस, दिशा कोना वंड वंडाईआ। जिस नाल अगला लिखणा लेख, लेखा चुकाउणा जगत जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। बाल्मीक दा मित्र यार, इक्को संगी नज़री आइंदा। जिस नाल कौल कीता इकरार, बिन अक्खरां लेख प्रगटाइंदा। उठ सज्जण जा बाज़ार, साचा राह इक समझाइंदा। कर के आ वणज व्यपार, सौदा हट्ट वखाइंदा । इक लै के आ कलम दवात, शाही सोहणी बणत बणाइंदा। ढाई घड़ी तेरे उते रहे विश्वाश, धीरज तेरे नाल बंधाइंदा। जे मेरी पूरी करें आस, आसा तेरी अग्गे वधाइंदा। मैनूं परमेश्वर मिल्या ख़ास, जो ख़ालस निरगुण नज़री आइंदा। उहदे नाल तेरा बणावां साथ, जो सगला संग निभाइंदा। तेरी नीचों उच्ची करे ज़ात, ज़ात आपणी आप दरसाइंदा। ओसे वेले कुलाल हथ्थ नाल मिलाया हाथ, बाल्मीक दस्त बदस्त आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। धुर दा लेखा कलम शाही, काग़ज़ दए वड्याईआ। जिस नाल शहादत पाई धुर दी गवाही, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सज्जण तेरा मेला शहिनशाही, आपणे नाल दयां कराईआ। कलयुग अन्तिम दस्स के गया गोसाईं, होवे सच सहाईआ। मरन तों पहलां इक वेरां लवां बचाई, जीवण विच्चों जीवण आप बदलाईआ। त्रेते लिख्या लेख कोई मेट ना सके राई, रहमत आपणी आप कमाईआ। तेरे दवारे मेरे प्रेम दी वज्जे वधाई, प्रीतम ढोला राग सुणाईआ। तैनूं मैनूं दोहां समझ रहे ना काई, काया मन्दिर अन्दर वेखणहारा चाईं चाईंआ। निरगुण बण के आवे पांधी राही, जोती शब्दी वेस वटाईआ। पूरब जन्म दे सज्जण मित्र दोवें लए मिलाई, विछोड़ा पिछला आप चुकाईआ। सच सुहेला आपणी गोद लए उठाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर आपणा हथ्थ टिकावे ठाकर, दो जहानां वेख वखाइंदा। योद्धा सूरबीर वड बहादर, महाबली रूप वटाइंदा। करता करीम होए कादर, कायनात खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के मरन विच्चों आपणा मरन जणाइंदा। मरन विच्चों ना होवे मुर्दा, मुर्शद देवे माण वड्याईआ। जिस दा मन्त्र इक्को फुरदा, फुरने सारे बंद कराईआ। उह लेखा जाणे धुर दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस वेले जन भगतां बेड़ा वेखे रुढ़दा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा फेरा पाईआ। एहो खेल साचे गुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। वेखो मेल किवें जुड़दा, त्रेता युग दए गवाहीआ। परम पुरख दा लेख कदे ना खुरदा, ना कोई अक्खर सके बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल्मीक

❋

❋

दए वड्याईआ। बाल्मीक सुण अगले पिछले बाल, हरि बालम आप जणाईआ। निरगुण तेरा बण दलाल, सरगुण होए सहाईआ। पिछला लेखा चुक्कया काल, अग्गे जंजाल ना कोए जणाईआ। साचा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, घर ठाकर दए वखाईआ । तेरा मित्र प्यारा पिछला भाल, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। दोहां वेख होए निहाल, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता इक अख्वाईआ। वड दाता हरि गोबिन्द, गहर गम्भीर अख्वाइंदा। जन्म जन्म दी मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा रोग सर्ब मिटाइंदा। दाता दानी बण के गुणी गहिंद, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। भगत भगवान बणा अनादी बिंद, सुत दुलारे गोद उठाइंदा। लेखा जाणे जीउँ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी विच त्रेते जंगल, जूह पहाड़ दए वड्याईआ। बाल्मीक दा मित्र सिँघ मंगल, नीचां विच्चों नीच नज़री आईआ। जिस नूं प्रेम प्यार दा प्या सच्चा संगल, द्वापर कलयुग सक्या ना कोए तुड़ाईआ। जिस दे विच कोई ना गुंझल, घुंडी बंद ना कोए वखाईआ। प्रभ आपणी लगा के आपे उंगल, हौली हौली रिहा चलाईआ। जगत अन्धेरा मेट के धुंदल, सच चन्द करे रुशनाईआ। काया मन्दिर अन्दर खोल्ह के कूड़ी बुक्कल, बुरका माया दए हटाईआ। करे प्यार जिउँ प्यो पुत्तर, पिता पूत गोद उठाईआ। सज्जणां नाल सज्जण मिल के कहिण शुकर, शुकरीया तेरा नाम नज़री आईआ। पुरख अकाल कीता कौल ना गया मुक्कर, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। निरगुण धारों आपे उतर, सरगुण वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। नव जेठ कहे मेरी मौली रुत्त, घड़ी सुहञ्जणी ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान पूरब लेखा ल्या पुच्छ, पड़दा उहला आप उठाईआ। भगतां भगती पैंडा गया मुक्क, अग्गे करे ना कोए पढ़ाईआ। याद कराए पिछली तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी धार ओसे दा सुत, अबिनाशी अचुत वेख वखाईआ। सुफल कराए जननी कुक्ख, देवे वड्याई धन्न जणेंदी माईआ। कूड़ी क्रिया जड़ देवे पुट्ट, सति सच सुच दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। हरिजन साचा कहे मेरे पुरख अगम्म, अगम्म तेरी वड्याईआ। किस बिध बेड़ा रिहों बन्न्ह, सच सुच दे समझाईआ। करें प्यार बण के जननी जन, धुर दी गोदी आप उठाईआ। साचा राग सुणाएं कन्न, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जगत वासना मेट के मन, मन का मणका दित्ता भवाईआ। नाता तुट्टया कूड़े तन, तन दा मालक इक्को नज़री आईआ। जिस नूं मिलयां कोई ना देवे डंन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक अख्वाईआ। भगत सुहेला एकँकार, इक इकल्ला हरि अख्वाइंदा। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चार, नौ सौ चुरानवे युग आपणा

❋

❋

हुक्म वरताइंदा। हुक्मे अन्दर गुर अवतार, पीर पैगम्बर नाम ध्यााइंदा। हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव कर के ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत खाणी बाणी बोल जैकार, अञ्जील कुराना तीस बतीसा कलमा नबी पढ़ाइंदा। लोक परलोक दो जहान चौदां तबक पावे सार, चौदां विद्या मूल समझाइंदा। मुल्लां शेख़ मसायक दे हुलार, आलम उल्मा खोज खुजाइंदा। सच दुआर खोल्ह किवाड़, ठाकर स्वामी फेरा पाइंदा। त्रेते युग दा कीता उधार, कलयुग अन्तिम मकरूज़ आपणा कर्ज़ा लाहइंदा। पाल सिँघ दा पल पल प्यार, बलि बलि बलिहारी जा ख़ुशी मनाइंदा। मंगल सिँघ दा पिछला यार, यारां विच्चों याराना इक्को सच समझाइंदा। जिस विच मिले आप निरँकार, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा । दिने जागदयां रातीं सुत्तयां दए दीदार, दरस अदरश इक्को इक वखाइंदा। सद रुत्त सुहञ्जणी मौली रहे बहार, ग़ुलशन धुर दा इक महकाइंदा। नव जेठ वार थित आप विचार, परविश्टा आपणे रंग रंगाइंदा। रवि ससि सूरज चन्न मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज खाणी बाणी माया तत विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गण गंधर्ब गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, नमो नमो नमो सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा।