१० जेठ २०२१ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ नवतेज सिँघ नाल प्रीत लड़ी ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दे बच्चे, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। पंज तत काया ढाले संचे, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी मार्ग दस्से, धुर संदेसा इक सुणाईआ। प्रेम प्रीती रंग अगम्मड़े रत्ते, रंग रंगीला वड वड्याईआ। सृष्ट सबाई जणाए इक्को मत्ते, बुध विवेक दए कराईआ। माणस मानुख बख्शे हक़े, हकीकत आपणी इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नित नवित्त आपणी खेल वखाईआ। नित नवित्त खेल करे करतार, हरि करता कुदरत वेख वखाइंदा। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चार, चारे खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। सच संदेसा दे दे वारो वार, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। साची सिख्या पाए भिच्छया कातब बण के बणे लिखार, नाता जोड़े काग़ज़ कलम शाहीआ। मति बुध करे विचार, मन ममता डेरा ढाहीआ। सर्ब जीआं दा इक प्यार, आत्म परमात्म दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वखाईआ। साचा हुक्म श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ । साचे पुरुषां साचा दान, दाता दानी झोली पाईआ। सृष्ट सबाई रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाण, ढोला इक्को राग अल्हाईआ । सति सतिवादी
❋
❋
दस्सण इक निशान, रहिबर बण के राह देण दरसाईआ। सति सतिवादी बख्शे सच ज्ञान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पतिपरमेश्वर इन्सानां विच्चों इन्सान नादानां विच्चों नादान, मेहरवानां विच्चों मेहरवान अख्वाईआ। उस दा कलमा सच कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। दीन मज़्हब दस्से ईमान, साची सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए बरदा, बंदीख़ाना पंज तत चोला इक समझाईआ । कर प्रकाश नूर चढ़ाए अगम्मी चन्दा, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। लेखा जाणे कोटन कोटि ब्रह्मण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी आकाश प्रकाश आपणा खेल वखाईआ। शब्द नाद धुन सच सुणाए छन्दा, धुर दा गीत अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी धार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रहे जस गाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ उच्ची कूकण करन पुकार, हाहाकार रहे सुणाईआ। बिन सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी साचा करे ना कोए प्यार, प्रेम प्रीती नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गा गा सृष्ट सबाई गई हार, सच विचार नज़र किसे ना आईआ। सच्चे गुरमुख कर त्यार, जिन्हां अन्दर इक अधार, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। साची सिख्या सच सिखाल, काया मन्दिर अन्दर नज़री आए धर्मसाल, इट्टां पत्थर पाहन पूजण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मानुखता दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा करदे रहे जुग, नित नवित्त वेस वटाईआ। अन्तिम सब दी औध गई पुग, थिर रहिण कोए ना पाईआ। काया माटी लोकमात गए सुट्ट, पंज तत काया मढ़ी गोर दबाईआ। सच प्यार दी मौली रही रुत्त, जो सच फुलवाड़ी गए लगाईआ। साचे कर्मां पिच्छे करनी दी होवे पुच्छ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वज्जणा ढोल, ना कोई सके मात बचाईआ। सति वस्त ना किसे कोल, जूठ झूठ घर घर डेरा लाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे वेखणे फोल, वस्त अमोलक हट्ट ना कोए वरताईआ। माया ममता होवे घोल, हउमे हंगता गढ़ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा पड़दा आप चुकाईआ। साचा पड़दा चुक्के मात, उहला रहिण कोए ना पाईआ। चार वरनां नज़री आए इक्को ज़ात, दीन मज़्हब शरअ ना कोए लड़ाईआ। मन वासना मिटे नार कमज़ात, कुलखणी आपणा रूप छुपाईआ। माणस माणस देवे साथ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को रंग रूप इक्को मंज़ल पन्ध बैठे मुकाईआ। सच नगारा वज्जे चारे कूट, दहि दिशा होए शनवाईआ।
❋
❋
सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत बणन सच्चे पूत, सपूत धरनी धरत धवल गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी मार्ग इक समझाईआ। सति सतिवादी मार्ग लग्गे जग, नव नौ चार ख़ुशी मनाईआ। सृष्ट सबाई बुझे अग्ग, हउमें हंगता रोग चुकाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर सारे जावण बज्झ, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। ऊँच नीच वेखण दी मिट जाए अक्ख, प्रतख सब नूं इक्को रूप नज़री आईआ। जो जन्मया तिस दा इक्को जिहा हक़, छोटा वड्डा दीन दुनी रही बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेला वक्त सुहञ्जणा दए सुहाईआ। वेला वक्त होए सुहञ्जणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई मिले इक्को मजना, घर सरोवर सति नुहाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा सब दा भज्जणा, भय भरम भउ दए चुकाईआ। सच प्रेम अन्दर कर मघना, प्रीती धुर दी इक बंधाईआ। लेखा चुके आहला अदना, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सब दा पड़दा इक्को जिहा कज्जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। तेरी सरना गुर अवतार, नित नवित्त सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी बुद्धिवान बण लिखार, काग़ज़ कलम लेखा लिख्या शाहीआ। सदी चौधवीं सच गुफ़तार, गुफ़त शुनीद रहे शनवाईआ। लेखा लिखे सांझा यार, दिवस रैण आपणी कार कमाईआ। जगत अन्दर जगत प्यार, प्यार विच्चों प्यार अन्दर रिहा छुपाईआ। जिस प्यार विच्चों मिले सांझा यार, सब दा मीत गोसाईंआ। सो छप्पर छन्नां वसया बाहर, महल अटल कोठी मन्दिर डेरा कोए ना लाईआ। जिस दी रसना जिह्वा बत्ती दन्द करन गुफ़तार, जिह्वा आपणा नाम नाल नाद मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी इक्को कार कमाईआ। सच प्रीती प्रीत लड़ी, लड़ी लड़ी विच्चों प्रगटाईआ। कवण विद्या लोकमात पढ़ी, कवण अक्खर रहे समझाईआ। कवण मंज़ल अन्तर आत्म चढ़ी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कवण प्रेमण अग्गे खड़ी, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कवण कहे सुलखणी घड़ी, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। कवण मन वासना बन्न्हे अड़ी, सच सुच ना कोए दृढ़ाईआ। कवण कहे सति सरूप ना कोए हरी, नर नरायण ना कोए शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रीत लड़ी सच प्रीत, कवण धारों लई प्रगटाईआ। कवण मार्ग कवण रीत, कवण रहिबर राह रही वखाईआ । कवण अमृत कवण करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। कवण मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ नाता तुटे मसीत, मसला इक्को इक समझाईआ। कवण सच करे बख्शीश, गुरबख्श बख्शश इक्को देणी दृढ़ाईआ। कवण नवतेज नाचीज़, सच दहिलीज़ पड़दा देणा उठाईआ। कवण बरख़ुरदार बणे अज़ीज़, सेवक सेवा सति कमाईआ। कवण रखे वड तौफ़ीक, रहमत आपणी आप जणाईआ । जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मेला वेखे चाईं चाईंआ। प्रीत लड़ी कवण मिलाप, मेला कवण कवण जणाइंदा। कवण सज्जण कवण साथ, सगला संग कवण निभाइंदा। कवण संदेसा देवे आख, कवण नरेशा हुक्म मनाइंदा। कवण लहिणा देणा चुकाए ज़ात पात, कवण दीन मज़्हब पड़दा आप मिटाइंदा । कवण वखाए रूह बुत्त पाक, ख़ाकी ख़ाक सोभा कवण पाइंदा। कवण करे बुध विवेक पिछला लेखा करे बेबाक, हिसाब अगला इक दरसाइंदा। कवण सोहणी सुहञ्जणी होए कताब, मुखातब हो के कवण समझाइंदा। कवण सजदा करे आदाब, सीस जगदीश कवण झुकाइंदा। कवण मंज़ल कवण महिराब, महिबूब कवण सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मित्र इक्को इक बणाइंदा। सच्चा मित्र सो सज्जण मीत, चार वरन दए वड्याईआ। जिस दा लेखा चुक्कया मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ बैठा पन्ध मुकाईआ। इक्को रंग समझे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। सति सच दा बोले गीत, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। प्रेम प्यार दी मंगे देवे भीख, दो जहानां विच्चों आपा आपणे नाल मिलाईआ। सच पुरुषां दी साची रीत, सदा सदा सद सच संदेस सुणाईआ। साची सिख्या लईए सीख, सति विद्या देणी पढ़ाईआ। पढ़यां विच्चों उत्तम श्रेष्ट मिले प्रीत, प्रीत लड़ी विच्चों लड़ी लड़ी नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थोड़ा जिहा जगत संदेसा जागत विच्चों जणाईआ। करया प्यार अन्दर गुरबख्श, सिँघ नाम वज्जे वधाईआ। जिस दे हिरदे अन्दर सब दा उच्चा आदर्श, सर्ब देवे वड्याईआ। एहो माणस जन्म दा सच्चा फ़र्ज़, सभना मिले चाईं चाईंआ। निमाणयां हो के होवे ना किसे दा हरज़, वड्डा हो के निक्कयां लए उठाईआ। दर्दी हो के वंडे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ । सो सूरबीर वड्डा मर्द, मर्दानगी इक्को इक वखाईआ। किसे दे सीस चलण ना देवे छुरी करद, ज़ुल्म ज़ालम सके ना कोए वखाईआ। हउमे हंगता कूड़ कूड़यारी कढ्ढे मर्ज़, सच विद्या सति इक समझाईआ । एहो खेल प्रेम प्यार प्रीती दा असचरज, जो प्रीत लड़ी विच्चों लड़ी लड़ी आपणे नाल बंधाईआ। नवतेज लेख लिखे हो नधड़क, सोहणी कलम कातब बण के हथ्थ उठाईआ। पारब्रह्म दी कोई खोल्ह ना वेखे फ़रद, उहला सके ना कोए चुकाईआ। मेल मिल के मिटी हरस, हवस विच्चों हवस दिती गंवाईआ। सब दे उते सांझा करना तरस, रहमत रंग रंगाईआ। सुहञ्जणा वेला सज्जणां होया दरस, नेत्र नैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार प्रेमीआं विच्चों इक्को वस्त झोली पाईआ।
❋
❋
१० जेठ २०२१ बिक्रमी सविन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड भुल्लर ज़िला अमृतसर
शब्द गुरू वड बलवान, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि जुगादी नौजवान, जोबन रत्ता वेस वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे मार ध्यान, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त देवे ज्ञान, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सच सुच इक वखाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए घर प्रकाश करे जोती महान, कूड़ कुड़यारा अन्ध अँध्यारा दूर कराइंदा। साचा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ वखाए मकान, महल अटल इक्को इक सुहाइंदा। अमृत रस प्यावे आण, निझर झिरना सच झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाइंदा। शब्द गुरु गुर दाता सूर, हरि वड्डा वड वडियाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी हाज़र हज़ूर, नित नवित्त आपणा खेल खलाइंदा। सच भण्डारा सदा भरपूर, अतोट अतुट आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण खेल करे ज़रूर, ज़ाहरा आपणी कल वरताइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा साचे गृह बणे मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। शब्द गुरू सच्चा शहिनशाह, पातशाह इक्को इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्सदा रिहा राह, रहिबर हो बणत बणाईआ। बोध अगाध सुणौदा रिहा नाँ, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। सच महल वसाउँदा रिहा मकान, शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मसीत गुर गुर गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गुर शब्द सच देवण योग, युगती आपणे हथ्थ रखाइंदा । निरवैर स्वामी खोजे खोज, अन्तरजामी भेव चुकाइंदा। सति सतिवादी सच कराए धुर संजोग, साचा मेला मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म देवे साची मौज, मौजूदा हो के वेख वखाइंदा। आसा मनसा पूरी करे लोच, लोचण नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म सतिगुर परवान, परवाना आपणा नाम जणाईआ। शास्त्र सिमरत लेखा लिख वेद पुराण, काग़ज़ कलम दए वड्याईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गाण, मन मति बुध धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। कोटन कोटि जगत नेत्र दर्शन पाण, निज नेत्र करे ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द गुरू प्रभ बणाए एक, एकँकार दए वड्याईआ। जिस दे हथ्थ फड़ाई टेक, दो जहानां वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण सरगुण हो के खेले खेड, लख चुरासी वंड वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे भेज, नाम संदेसा इक सुणाईआ। भगतां सुहाए सुहञ्जणी सेज, आत्म अन्तर डेरा लाईआ। साचे सन्तां लए वेख, जीवां जंतां विच्चों खोज खुजाईआ। गुरमुखां अन्दर वड़ के देवे भेत, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। गुरसिखां वखाए अगम्मड़ा देस,
❋
❋
जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। शब्द गुरू वेस अवल्लड़ा, जुग जुग आप कराइंदा। सदा सदा सद सच फड़ाए पलड़ा, डोरी आपणे तन्द बंधाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड वेखे इक इकल्लड़ा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अवल्लड़ा, महल अटल सोभा पाइंदा। सच सिँघासण इक्को मलड़ा, घर घर विच डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। शब्द गुरू गुर सांझा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी रीत, रीतीवान इक्को नज़री आइंदा। शब्द नाद धुन जिस दा गाउँदे गीत, गोबिन्द आपणी खेल खलाइंदा। पतित पापी जो करे पुनीत, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। मिट्ठा करे जो कौड़ा रीठ, अमृत रस विच भराइंदा । एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच भेव ना कोए बणाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठ, सच दवारे सोभा पाइंदा। जिस दा राह तक्के मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ अक्ख उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो शब्द गुरू दस्से सच प्रीत, प्रीतीवान इक्को इक अख्वाइंदा। शब्द गुरू घट घट स्वामी, बैठा इक्को नज़री आईआ। जिस दी सिफ्त करे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रही जस गाईआ। जिस दी सेवा करे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चाकर रूप वटाईआ। जिस दा नीर वरोले अठ सठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी नेत्र शरमाईआ। जिस दा एथे ओथे दो जहान कोए ना सानी, लातस्वीर नज़र किसे ना आईआ। जिस दा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण वेखे चाईं चाईंआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे गए निशानी, अर्शां उत्तों अर्शी अर्शी प्रीतम नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता बेपरवाहीआ। शब्द गुरू उच्च अगम्म, अथाह आपणी खेल कराइंदा। ना मरे ना पए जम, मात गर्भ ना डेरा लाइंदा। ना कोई घड़े ना लए भन्न, ठीकर रूप ना कोए वखाइंदा। ना कोई माया माटी काया तन, पंज तत चोला ना कोए हंढ्ढाइंदा। ना कोई बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए लँघाइंदा। ना कोई रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणनहारा कन्न, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। ना कोई जननी ना कोई जन, मात पित ना कोए बणाइंदा। ना कोई दौलत ना कोई धन, जगत ख़ज़ाना हथ्थ ना कोए रखाइंदा। ना कोई देवणहारा डंन, भय भउ ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुरू इक्को इक प्रगटाइंदा। शब्द गुरू प्रगटे हर घट, घट घट आपणा डेरा लाईआ। वेखणहारा चौदां लोक चौदां तबक नट्ठ नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ । दस्सणहारा सच्चा मार्ग हस्स हस्स, गुर अवतार पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। प्यावणहारा धुर दा रस, आबेहयात सच प्याला इक्को इक हथ्थ
❋
❋
उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द गुरू तेरी सदा उडीक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त ध्यान लगाईआ । तुध बिन लख चुरासी लिखे ना कोए तारीख, तरीका सच ना कोए दृढ़ाईआ। मित्र प्यारा बणे ना कोई मीत, सज्जण रूप ना कोए वटाईआ। श्री भगवान गाए कोई ना गीत, नाम निधान ना कोए शनवाईआ। सच सुच चलाए ना कोए रीत, रीतीवान ना कोए अख्वाईआ। लेखा समझे ना कोए हस्त कीट, ऊँच नीच ना मेल मिलाईआ। लख चुरासी पीसण रिहा पीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। शब्द गुरू तेरा आउणा जग, जग जीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। पैगम्बर फ़कीर भगत सन्त गुरमुख सज्जण रहे लभ्भ, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। आर पार किनारा तेरी नज़र ना आई हद्द, खोजत खोजत थक्की सर्ब लोकाईआ। हर घट रमया सब तों बैठों अड्ड, तेरी सार किसे ना पाईआ। कोई लेखा ना जाणे पंज तत काया माटी हड्ड, नाड़ बहत्तर अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। पढ़ पढ़ सृष्ट सबाई गई थक्क, तेरा सिफ्ती ढोला गाईआ। किसे दी झोली प्या ना कोई हक़, ख़ाली दर कूकण देण दुहाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, महिमा तेरी अकथ, सके ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । शब्द गुरू कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रवि ससि सूरज चन्द सेव कमाईआ। तेरे हुक्म अन्दर गोपी काहन जुग जुग पा गए रास, लील्हा आपणी मात रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जिह्वा गाउँदे गए स्वास स्वास, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर तेरे कदमां विच मंगदे गए निवास, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। शब्द गुरू तेरा कलमा कायनात, महिबूब तेरी वड्याईआ। तेरा प्रेम प्याला आबेहयात, हयाती सब दी दए बदलाईआ। पीर पैगम्बर तेरा लैंदे गए ख्वाब, ख्वाहिश तेरे नाल मिलाईआ। सजदा कर कर करदे गए आदाब, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कर किरपा आपणा खोल्ह आग़ाज़, ग़रज़ सब दी पूर कराईआ। असीं ममनून तेरे मुहताज, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। सदी चौधवीं आपणा वेख समाज, उम्मत उम्मती रही कुरलाईआ। साचा वुज़ू ना कोए निमाज़, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। हकीकत विच्चों मिले ना कोई रास, रहमत सके ना कोए कमाईआ। चारों कुण्ट दिसे उदास, हैरानी सब दे उते छाईआ। जिस नूं कैहन्दे वसे उते आकाश, जलवा नूर ख़ुदाईआ। ओस पैगम्बर दी सारे रख के बैठे आस, आसा आपणी इक वधाईआ। किरपा कर रसूल पाक, पाकीज़ा रूह दे वखाईआ। तेरा नाउँ पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते आपणी कार कमाईआ। तेरे दर होवे ना कोई नरास, आसा भरी लोकाईआ। सच दवारे करना वास, मक्का
❋
❋
काअबा सच महिराब होवे ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द गुरू सच आउणा दौड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। वेद व्यासा लिख के गया लेखा ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता सके ना कोए समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दोए मंगदे रहे जोड़, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। नानक गोबिन्द कहे प्रभ खेल करे अवर का और, गहर गम्भीर आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेला भगत वछल जन भगतां जाए बौहड़, गुरमुख गुरसिख गोद उठाईआ। लख चुरासी विच्चों रीठा वेखे मिट्ठा कौड़, घट घट अन्दर फोल फोलाईआ। तिस साहिब सुल्तान अग्गे किसे दा चले ना कोई ज़ोर, जोरू ज़र दोवें नैण शरमाईआ । जिस दा मन्त्र फुरना चले फोर, फुन आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द गुरू तेरा सच समाज, दीन मज़्हब नज़र कोए ना आइंदा। धुरदरगाही इक आवाज़, लख चुरासी पाक रूह बणाइंदा। ग़रीबां निमाणयां राजयां राणयां इक्को जिहा देवे ख़ताब, वड्डा छोटा संग ना कोए जणाइंदा। घर दीपक दीआ जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेरा मेट मिटाइंदा। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां विच्चों आपणा नाम चलाइंदा । मन मति कूड़ी क्रिया गुरमुखां कोल रहिण ना देवे रास, जूठ झूठ तन माटी विच्चों परे हटाइंदा। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला आप बणाए पारजात, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण नरायण अक्ख इक्को इक खुलाइंदा। घर विच घर दरस दिखाए साख्यात, सति सरूपी पर्दा लाहइंदा। बातन ज़ाहर करे बात, बेऐब आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा सतिगुर शब्दी इक्को इक प्रगटाइंदा। शब्द गुरू वड देवी देवा, देवत सुर ध्यान लगाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी करन सेवा, जुग चौकड़ी चाकर रूप वटाईआ। तिस दा खेल अलख अभेवा, अगम्म अथाह समझ कोए ना पाईआ। सो वसणहारा साचे धाम निहचल निहकेवा, निहकर्मी आपणा कर्म जणाईआ। जन भगतां अमृत फल देवे धुर दा मेवा, रस इक्को इक वखाईआ। कौस्तक मणीआं मस्तक लावे थेवा, जोत ललाट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरू सर्ब दा प्यारा, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। ज़ात पात तों रहे न्यारा, शरअ विच कदे ना आइंदा। चार वरन दा इक आधारा, बरन अठारां आप समझाइंदा। सति पुरख दा इक जैकारा, नाअरा इक्को इक अल्हाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर आए तेई अवतारा, भगत अठारां जोत रुशनाइंदा। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करे निमस्कारा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। जिस नूं नानक गोबिन्द कहे पिता पुरख अकाल हमारा, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। सो सर्ब जीआं दा सिरजणहारा, घर घर रिज़क पुचाइंदा। लख चुरासी जीव जंत जागरत जोत करे उज्यारा, निरगुण दीआ बाती कमलापाती आप टिकाइंदा। शब्द
❋
❋
नाद सच्ची धुनकारा, घर आत्मक राग सुणाइंदा । गुरमुख सखीआं मंगलचारा, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरला कर वणजारा, नाम हट्ट वस्त अमोलक इक वरताइंदा। सृष्ट सबाई जीव जंत लख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। घर घर दिसे काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, माया ममता नाल मिलाइंदा। साचे सतिगुर बिन उतरे ना कोई पार किनारा, मझधारा बेड़ा पार ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी आप कमाइंदा। शब्द गुरू करे सच करनी, करामात ना कोए जणाईआ। सन्त सुहेले रखे सरनी, गुर गुर चरण गुरमुख लए मिलाईआ। नेत्र खोल्हे हरनी फरनी, निज नैण करे रुशनाईआ। नाता तोड़े मरनी डरनी, भय भ्यानक रहिण कोए ना पाईआ। साचे सन्तां पट्टी इक्को पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा संग ना कोए रखाईआ। मंज़ल पौड़ी इक्को चढ़नी, घर विच आपणा पन्ध मुकाईआ। साची डोरी इक्को फड़नी, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दए वखाईआ। शब्द गुरू सच देवे दात, दयावान दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सच भान प्रकाश इक्को डगमगाइंदा । ज़ात विच्चों वखाए आपणी ज़ात, अजाति रूप ना कोए जणाइंदा। अन्दर वड़ के देवे साथ, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। साची दस्से धुर दी गाथ, ढोला इक्को इक पढ़ाइंदा। मेल मिलावे कमलापात, पतिपरमेश्वर नज़री आइंदा। सच प्रीती बज्झे नात, दो जहान ना कोए तुड़ाइंदा। सचखण्ड निवासी सच दवारे करे निवास, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर उपर घर मन्दिर सोहणा इक वखाइंदा। सदा स्वामी हो के वसे पास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणी झोली पाइंदा। शब्द गुरू सच्चा मात पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जन भगतां करे सच्चा हित, हितकारी नाउँ धराईआ। निरगुण हो के वसे चित, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। बिन अक्खां आवे दिस, निज नेत्र नूर रुशनाईआ। भेव खुल्हाए धाम अनडिठ, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। ओथे रस ना कोई फिक, अमृत इक्को इक चखाईआ। सो गुरमुख गुरसिख माणस जन्म जावण जित, लख चुरासी नाता तोड़ तुड़ाईआ। जिन्हां दरस दिखाए करवट बदल आपणी पिठ, सनमुख इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ । शब्द गुरू सद गहर गम्भीर, गवर आपणी कार कमाइंदा। मेल मिलाए काया पंज तत शरीर, शरीकत दूजी परे हटाइंदा । जिस दे सहारे चलदे पीर फ़कीर, सो बेनज़ीर तकदीर सर्ब बदलाइंदा। चोटी चढ़ के बैठे अख़ीर, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाइंदा । सूफ़ी होए ना कोए दिलगीर, रहमत हक़ो हक़ कमाइंदा। जिस दे हथ्थ सच्ची शमशीर, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। सो शरअ दी कटणहार ज़ंजीर, शरीअत विच वंड ना कोए वंडाइंदा।
❋
❋
जिस दी नज़र ना आए किसे तस्वीर, नूर नुराना नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। शब्द गुरू हुक्म वरते जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नित नवित्त वेखे विगसे वेखणहार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, खाणी बाणी आप जगाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए उठाल, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ । त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, काअबा इक्को दए समझाईआ । जिस विच जलवा नूरी दिसे जलाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अट्ठे पहर शब्द वज्जे धुन कान, अनरागी राग सुणाईआ। अमृत रस मिले पीण खाण, दूजी तृखा ना कोए लगाईआ। घर स्वामी मिले आण, अन्तरजामी फेरा पाईआ। जिस दी गुर गुरबाणी करे पहचान, पड़दा ओहला इक उठाईआ। उस दा रूप अनूप सदा महान, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ । गुरमुख विरले दर्शन पाण, जिन्हां घर विच घर आप आपणा भेव दए खुल्हाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे होण हैरान, मन वासना रहे कुरलाईआ। पढ़यां किसे ना आवे ज्ञान, नहातयां दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जिंना चिर सतिगुर शब्द ना होवे मेहरवान, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। नौ दवारे साढे तिन्न हथ्थ कूड़ी दिसे दुकान, मन वणजारा जगत हट्ट चलाईआ। गुरमुख गुरसिख साची वस्त ओथे मंगण आण, जिथ्थे साहिब सतिगुर निरगुण सरगुण आपणी धार चलाईआ । बिन कीमतों करता पावे झोली दान, वस्त अमोलक इक वखाईआ। जिस दी जगत बाणीआं कराए ना कोई पहचान, सुन्यार कसवटी ना कोए लगाईआ। गुरमुख पूरे सोई लैण जाण, जिन्हां अन्जाणत दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। शब्द गुरू तेरी कोई ना करे परख, परीख्या विच कदे ना आईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव तेरी किरपा नूं रहे तरस, अट्ठे पहर ध्यान लगाईआ। कवण वेला वक्त सुहञ्जणा अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। बिन तेरी किरपा कोटन कोटि साध सन्त जोगी अभ्यासी अद्धविचकार रहे अटक, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा पैंडा औझड़ सख्त, अग्गे पिच्छे अन्धेरा इक्को नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत विकारे चढ़या कटक, बिन सतिगुर पूरे सके ना कोए बचाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी किसे कोलों लभ्भे नाहीं सच्ची मर्ज़, मतलब हल्ल ना कोए कराईआ। फ़र्ज़ी गुरू पूरा कोई कर ना सके फ़र्ज़, पार किनारा ना कोए जणाईआ। एहो खेल तेरा असचरज, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सन्त साध सृष्ट सबाई सारे गए वर्ज, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर निगह इक उठाईआ। शब्द गुरू तेरी सदा ओट, ओट अकाल जणाईआ। तेरे नाम दी लग्गे चोट, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म
❋
❋
नाल होवे मोहत, घर विच घर नारी कन्त रूप वटाईआ। बिन तेरे दूजी समझे कोई ना सोच, सोचयां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। बिन तेरे चरणां साची मिले किते ना मौज, मुफलस वेखी जगत लोकाईआ। तेरा सुण के सच श्लोक, सोहणा ढोला अन्तर इक वैराग उपजाईआ। लेखा मुके लोक परलोक, निरगुण जोत जोत विच समाईआ। जन भगतां लोड़ नहीं किसे मुक्ती मोख, मुक्ती गुरमुख चरणां हेठां रहे दबाईआ। जिन्हां मिल्या परम पुरख परमात्म सो मिल गए ओसे जोत, जिस जोत विच्चों नूर नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दवारा मिले धुर दा कोट, किला बंक इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणे लैणा पाईआ। शब्द गुरू सदा देवे लहिणा, गुरमुख लहिणेदार अख्वाइंदा। दरस कराए निज नेत्र नैणां, लोचण आपणा इक प्रगटाइंदा । हुक्मे अन्दर जिस मन्नया कहिणा, तिस आपणा रंग रंगाइंदा। सच दवारे मन्दिर चढ़ के बहिणा, जिथ्थे दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तूं मेरा मैं तेरा शब्द श्लोक ढोला इक्को कहिणा, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। शब्द गुरू होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। आत्म मेले विछड़ी भगवान, परमात्म विच समाईआ। निरगुण निरगुण कर परवान, पंज तत काया माटी मढ़ी गोर दबाईआ। अक्खरां नाल करे ज्ञान, निरअक्खर निरगुण इक्को इक समझाईआ। जिस दे पिच्छे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां खाणी बाणी रिहा निशान, निशाना साचा गए जणाईआ। सो जुग चौकड़ी पतिपरमेश्वर जन भगतां घर आए बण महमान, ध्रू प्रहिलाद गए जणाईआ। चारों कुण्ट सृष्ट सबाई दिसे वैरान, वैरी घर घर डेरा रहे जमाईआ। पंज तत क्रिया वेखो शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। जिस सुरत सवाणी शब्द गुरू सच्चा हाणी मिल्या आण, सो रल मिल ख़ुशीआं संग निभाईआ। लेखा चुक्के पवण पाणी पौण मसाण, बसन्तर नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे बहि के गुरमुख गुरसिख दर्शन पाण, साची तृष्ना तृखा बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए वर, गुर शब्द जणा एका घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ।
१० जेठ २०२१ बिक्रमी अर्जन सिँघ दे गृह पिण्ड भुल्लर ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द मिले वड भाग, वड भागी सतिगुर पाइंदा। सतिगुर पूरा अन्तर आत्म देवे इक वैराग, वैरागी आपणी धार जणाइंदा। कूड़ी क्रिया करे त्याग, माया ममता मोह मिटाइंदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, हउमें हंगता दूर कराइंदा। सच दीपक जोत जगाए चिराग़, अन्ध अन्धेरा डेरा ढाइंदा। फड़ के हँस बणाए काग, माणक मोती आपणा नाम चोग चुगाइंदा।
❋
❋
नेत्र नैण खुल्हावे जाग, आलस निंद्रा दूर कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। शब्द गुरू जन खोल्हे अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। नज़री आए इक प्रतख, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया करे भट्ठ, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। करे प्रकाश लट लट, नाद धुन करे शनवाईआ। सच दवारा खोल्ह हट्ट, वस्त इक्को नाम वरताईआ। साची सिख्या देवे ब्रह्म मति, मनमति रहिण ना पाईआ। सति सन्तोख बख्शे धीरज जत, बहत्तर नाड़ी रत्त ततव तत ना कोए तपाईआ। काया खेड़ा ना होवे भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। सतिगुर पूरा देवे प्रतीत, प्रतिज्ञा आपणे नाल रखाइंदा। काया मन्दिर वखाए मसीत, मसला इक्को हल्ल कराइंदा। त्रैगुण दाता नज़री आए इक अतीत, त्रैभवन धनी आपणा पड़दा लाहइंदा। मन आत्मा परमात्मा करे ठांडा सीत, बुध विवेकी रूप वटाइंदा। घर स्वामी ढोला सुणाए सच्चा गीत, राग नाद धुन इक्को इक उपजाइंदा। दिवस रैण अट्ठे पहर वसे चीत, आप आपणा मेल मिलाइंदा। दर घर आ के नाम निधान पाए भीख, भिच्छया इच्छया झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा मूल चुकाइंदा। सतिगुर पूरा भरे झोली, नाम भण्डारा इक वरताईआ। आत्म परमात्म दस्से बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। काया गठड़ी जिस ने खोल्ही, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढे वाहो दाहीआ। सुरत सवाणी साची रुत्त जाए मौली, मौला आपणा रंग वखाईआ। पन्ध मुकाए हौली हौली, दूर दुराडा नेड़े आईआ। काया रंगण रंगे चोली, रंग मजीठी इक्को चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद आपणा घर वखाईआ। गुर सतिगुर वखाए घर एक, इक्को दए वड्याईआ। जिस गृह मिले टेक, समरथ होए सहाईआ। बुध होए विवेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना लागे सेक, पंज तत ना करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे भेत, पारब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। मिल सखीआं लए खेड, सोहणा मंगल गाईआ। प्रेम प्यार दी माणे सेज, नार कन्त मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर इक्को दए बुझाईआ। गुरमुख बुज्झे इक्को देह, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। परम पुरख प्रभ लग्गे नेंह, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। अमृत अगम्मी बरसे मेंह, मेघला इक्को धार वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा मूल चुकाइंदा। हरिजन लेखा मूल जाए चुक्क, चुकावणहारा इक अख्वाइंदा। जो अन्दर वड़ के बैठा लुक, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जिस वेले पूरब कर्मां लहिणा देणा देवणवाला होवे ख़ुश, ख़ुशीआं आपणे रंग रंगाइंदा। सो साहिब सतिगुर उजल करे मुख, मुख मुखड़ा आप वखाइंदा। प्रगट होवे बिन जननी कुक्ख, शब्द शब्दी आपणी कार कमाइंदा। जन सन्तां साचे भगतां लए
❋
❋
पुछ, दूर दुराडा नेड़े आइंदा। वेखणहारा साचे सुत, साहिब सतिगुर आपणी गोद उठाइंदा। जन्म कर्म कर के जो गए रुट्ठ, फड़ बांहों गले लगाइंदा। प्रीतम प्रेम प्यार अन्दर साची गोदी लए चुक्क, बिन हथ्थां बांहवां साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा । हरिजन रंग वखाए गूढ़, लालन लाल आप रंगाईआ। जिस जन बख्शे चरण धूढ़, टिक्का लावे नूर ख़ुदाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर बख्शे धुर दा नूर, जल्वागर करे रुशनाईआ। कोट जन्म दे मुआफ़ करे कसूर, पतित पापी पुनीत दए वखाईआ। दरस दिखाए होए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग नित नवित्त कर हित, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन सच्चे वेखणहारा, इक इकल्ला हरि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी लै अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा । लख चुरासी पावे सारा, जीव जंत खोज खुजाइंदा। लेखा जाणे जल थल महीअल डूंग्घी गारा, समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाइंदा। सन्त सुहेले मेले विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, करता करनी आप कमाइंदा। साची सखीआं लावे इक अखाड़ा मंगल गीत सुहागी आप सुणाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला काया काअबा इक जणाइंदा। जिस घर वसे सदा सदा सद हरि निरँकारा, निरगुण आपणा डेरा लाइंदा। दिवस रैण अट्ठे पहर घड़ी पल करे ख़बरदारा, सच संदेसा इक सुणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा प्यारा, आत्म परमात्म धुर दा मेल आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सन्त साजन साहिब सतिगुर इक अख्वाइंदा। साहिब सतिगुर सच्चा प्रभ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी हरि भगत प्यारे लए लभ्भ, बिन अक्खां वेख वखाईआ। घर सुणाए धुर दा नद, अनादी नाद सुणाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ, साचे मन्दिर दए वसाईआ। भाग लगावे सच्ची यद, याददाशत पिछली भुल्ल कदे ना जाईआ। मंज़ल दवारा बण के पांधी जाए लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। गीत सुहागी मन्दिर वड़ के सुणावे छन्द, सोहणा राग अल्हाईआ। उठ लाडले मेरे चन्द, तेरा चन्द नूर रुशनाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दया कमाईआ। दीन दयाल होया बख्शंद, बख्शश रहमत आपणी इक दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रेम प्रीती नज़री आईआ। दोहां मिल के सच दुआर पए ठंड, जिस घर बार गुर चेला बैठा सोभा पाईआ। ना कोई भेख ना पखण्ड, कूड़ी क्रिया ना संग निभाईआ। जगत विकार ना पावे डण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना करे लड़ाईआ। सच प्रेम अन्तर चोली देवे रंग, जगत बसन्तर बाहर बुझाईआ। जागत सोवत इक्को जिहा संग, अगला पिछला विछोड़ा मुकावे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, दूई द्वैत भरमां ढाह के कंध , कूड़ी क्रिया कढ्ढ के गंद, काया मन्दिर अन्दर निर्मल जोत करे रुशनाईआ।