१० जेठ २०२१ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह मानांवाला ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, आदि जुगादि दया कमाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ खोज खुजाइंदा। लख चुरासी जीव जंत वेखे मार ध्यान, साध सन्त पड़दा उहला आप फुलाइंदा। आत्म परमात्म देवणहारा दान, निरगुण वस्त अमोलक इक वरताइंदा। शब्द सरूपी बण के सच्चा काहन, गृह मन्दिर घट आपणी रास वरताइंदा। नाम संदेसा देवणहारा पैग़ाम, कलमा हक़ नबी पढ़ाइंदा। मूर्त सच वखाए राम, रहमत आपणी इक कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। शब्द गुरू सदा सद संग, विछड़ कदे ना जाइंदा। नित नवित्त जन भगतां पूरी करे मंग, भगत वछल आप अख्वाइंदा। अन्तर आत्म देवे इक अनन्द, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाइंदा। निरगुण जोत चाढ़्हे चन्द, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्द अगम्मी सुणाए छन्द, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता करे खण्ड खण्ड, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। लेखा जाणे रसना जिह्वा बत्ती दन्द, पवण स्वासा खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिगुरू शब्द सच्चा सच स्वामी, नित नवित्त वेख वखाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद जिस दी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिस दा खेल वरते चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जिस दा नाद अगम्मी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग सुणाईआ। जिस दा लख चुरासी मेला दो जहानी, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जिस दा मन्दिर इक लासानी, उच्च अगम्म अथाह आप बणाईआ। जिस गृह दीपक जोत जगे महानी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा लेखा कातब बण के लिखे कोई ना कानी, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोए विद्वानी, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। सो पतिपरमेश्वर सर्ब जीआं दा जाण जाणी, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। नित नवित्त जुगा जुगन्तर खेले खेल जगत जहानी, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा रूप वखाईआ। साची सच सुणाए कहाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द गुरू वड्डा बलकार, बलधारी इक अख्वाइंदा। जिस दा हुक्म वरते जुग चार, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर सूरज चन्न रवि ससि नट्ठण वारो वार,
❋
❋
दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जिस दी मंज़ल अगम्म अथाह उच्च दरबार, दरगाह साची भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण खेल विच संसार, सति सरूपी धार चलाईआ। पंज तत काया चोला कर उज्यार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, नित नवित्त वेस वटाईआ। घर घर वेखे वेखणहार, गृह गृह खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, भगत भगवान लए जगाईआ । त्रैगुण माया देवे साड़, अग्नी तत बुझाईआ। पंज तत करे ख़बरदार, आलस निंद्रा परे हटाईआ। प्रेम प्याला अमृत देवे ठंडी ठार, निझर झिरना इक झिराईआ। सच प्रीती बख्शे दरस दीदार, निज नेत्र कर रुशनाईआ। महल अटल घर विच घर दए वखाल, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। शब्द अनादी वज्जे ताल, तुरिया आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। सतिगुर पूरा शब्द गुरदेव, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी करदे सेव, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवक सेव कमाइंदा। जिस दा लेखा अलख अभेव, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जिस दी सिफ्त करे ना कोई रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए वडियाइंदा। सो वसे निहचल धाम निहकेव, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। शब्द गुरु गुर करता देवे भेव, कलमा नबी रसूल आप समझाइंदा। जन भगतां निरगुण माणे सुहञ्जणी सेज, सोभावन्त आसण लाइंदा। जोती जलवा देवे नूरी तेज, अन्ध अज्ञान अन्धेर आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे भगवन्त, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों वरोले गुरमुख सन्त, सन्त साजन लए मिलाईआ। नाम दृढ़ाए मणीआ मंत, मन का मणका आप भवाईआ। गढ़ तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। लेख चुकाए भुक्ख नंगत, नाम दोशाला तन पहनाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दी विद्या दए समझाईआ। दर दरवेश दूजे दर ना जाए मंगत, अलख निरँजण घर साचे इक्को अलख जगाईआ। नाता तोड़े जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरिजन साचे पार जाणा लँघ, सतिगुर आप लँघाइंदा। अन्तर आत्म दे अनन्द, रस इक्को इक वखाइंदा। सुरती शब्दी जोड़ी गंढ्ढ, धुर दा मेला मेल मिलाइंदा। दूई द्वैती भरमां ढाहे कंध, माया ममता मोह चुकाइंदा। प्रेम प्रीती काया चोली देवे रंग, अन्दर बाहर दुरमति मैल धवाइंदा। नार दुहागण नाता तोड़े रंड, सुहागण रूप घर घर आप वखाइंदा। अंगीकार बण के लाए अंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
करे खेल साचा हरि, गुरमुख गुर गुर वेख वखाइंदा। गुरमुख मंग इक अपार, अपरम्पर दए वड्याईआ। जिस दा लेखा नज़र ना आए विच संसार, नव नौ चार भेव कोए ना पाईआ। देवणहारा दयावान इक दातार, दाता दानी बेपरवाहीआ। अतोट अतुट भरे रहिण भण्डार, चारे खाणी झोली रिहा भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या धुर दी भिच्छया इक्को झोली पाईआ। साची सिख्या गुरमुख लए सिख, गुर शब्दी शब्द जणाइंदा। घर स्वामी ठाकर आए दिस, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेखण कोए ना जाइंदा। आत्म परमात्म करे हित, प्रीतम प्यारा आपणा रंग वखाइंदा। निज नेत्र दर्शन करे नित, लोचण नैण आप खुल्हाइंदा। करवट लै बदले पिठ, सनमुख आपणा मुख प्रगटाइंदा। अबिनाशी हो के वसे चित, चितवित ठगौरी ना कोए वखाइंदा। सज्जण स्वामी हो के बणे मित, मित्र प्यारा इक्को नज़री आइंदा। मेहरवान हो के गोद उठाए गुरमुख गुरसिख, सच्चा पुत्त सपूत आपणे घर वसाइंदा। अग्गे पिच्छे आवण जावण लख चुरासी पैंडा जाए मुक्क, चित्रगुप्त लेख ना कोए वखाइंदा। राए धर्म ना मारे मार ना सके कुट्ट, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा। साहिब सतिगुर शब्द स्वामी आपणी गोदी लए चुक्क, चुक्कणहारा नज़र किसे ना आइंदा। जुग जुग जन भगतां साचे सन्तां लए पुछ, दूर दुराडा नेरन नेरा बण के पांधी राही पन्ध मुकाइंदा। हरिजन बूटा कदे ना जाए सुक्क, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। जो गृह गृह बैठा लुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे भगवान, जन भगत दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले आण, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। धर्म वखाए इक निशान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नाता तोड़ दीन मज़्हब ईमान, शरअ शरीअत शौह दरया रुढ़ाईआ। साची मंज़ल वखाए इक्को आण, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। नाम संदेसा देवे धुर फ़रमाण, जगत अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के देवे ज्ञान, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। मन वासना मेटे आप शैतान, बुध विवेक दए कराईआ। इक्को राग सुणाए कान, धुर दी धार आप जणाईआ। काया हट्ट ना होए वैरान, वस्त अमोलक इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सदा सदा सदा संग आपणा आप रखाईआ। सतिगुर पूरा देवे तार, तारनहार इक अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, अन्तर आत्म मेल मिलाइंदा। सुरत सवाणी करे ख़बरदार, शब्द हाणी आप जगाइंदा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, घर घर विच डेरा लाइंदा। नाम निधान अगम्मी बोल जैकार, अनरागी राग सुणाइंदा। सच महल्ले दे आधार, उच्च अटले सोभा पाइंदा। ग़ुलशन विच्चों खिड़ी दिसे गुलज़ार, कली कली आप महकाइंदा । महिबूब मुहब्बत करे अपार, महिराब इक्को इक सुहाइंदा। कलमा रोज़ा ना कोए निमाज़, सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। कातब
❋
❋
दिसे ना कोए लिखार, कलम शाही ना वंड वंडाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए जैकार, बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। इक्को निरअक्खर दस्से सच दरबार, जिस विच्चों कोटन कोटि विद्या बाहर कढ्ढाइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेला विरला पढ़नेहार, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाइंदा। लहिणा देणा झोली पाउँदा ए। सतिगुर पूरा दया कमाउँदा ए। आदि जुगादी वेस वटाउँदा ए। नर नरेश इक अख्वाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाउँदा ए। सचखण्ड वसे साचे देस, थिर घर शब्दी वंड वंडाउँदा ए। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र ना आउँदा ए। नित नवित्त रहे हमेश, शब्द गुरू अख्वाउँदा ए। पंज तत काया चोला करे हेत, तेई अवतार अठारां भगत ईसा मूसा मुहम्मद गुर दस जोत जगाउँदा ए। एहो करे अगम्मी खेड, खेलणहारा नज़र किसे ना आउँदा ए। जन भगतां लए वेख, निज नेत्र इक खुल्हाउँदा ए। ना कोई रूप रंग ना रेख, सब दी रेखा आप बणाउँदा ए। निरगुण सरगुण कर के हेत, हितकारी फेरा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दस्से नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाउँदा ए। निज घर साचा इक सुहाउँदा ए। घर घर विच आसण लाउँदा हे। सति स्वामी नाम धराउँदा ए। अन्तरजामी भेव चुकाउँदा ए। शब्द बाणी राग सुणाउँदा ए। सुरती हाणी मेल मिलाउँदा ए। अकथ कहाणी आप जणाउँदा ए। अमृत जाम ठंडा पाणी रस पलाउँदा ए। गुरमुख वेख बाल अञ्याण, सतिगुर पूरा गोद उठाउँदा ए। एथे ओथे देवे माण, दो जहानां संग निभाउँदा ए। नेड़ ना आए मन शैतान, बुद्धी विवेक आप कराउँदा ए। तूं मेरा मैं तेरा दोहां देवे इक ज्ञान, साची सिख्या इक दृढ़ाउँदा ए। साचा मेला मन्दिर मकान, साढे तिन्न हथ्थ बंक वडयाउँदा ए। जिस दी बाढी घाड़त घड़े ना कोई तरखाण, लोहार नज़र कोए ना आउँदा ए। जिस दे अन्दर पवण पाणी मसाण, रूह बुत्त मेल मिलाउँदा ए। जन भगतां मुश्किल करे आसान, दीनां नाथ हो के दर्दीआं दर्द वंडाउँदा ए। साचा राग सुणाए कान, अगम्मी राग अलाउँदा ए। तू ही तू ही ढोला सारे गाण, जिन्हां आपणी रमज़ सुणाउँदा ए। सो मुरीद मुर्शद मिलण आण, जिस मसला हक़ सुणाउँदा ए। नाता छुट्टे अञ्जील कुरान, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाउँदा ए। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला देवे इक पैग़ाम, धुर संदेसा आप सुणाउँदा ए। मेल मिलाए इक अमाम, मुकामे हक़ डेरा लाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन हरि हरि पार कराउँदा ए। हरिजन सच्चा उतरे पार, मझधार ना कोए रुढ़ाईआ। राए धर्म ना करे ख्वार, चित्रगुप्त ना कोए सज़ाईआ। मात गर्भ ना कोए आधार, जूनी जून ना कोए भवाईआ। दस दस मास ना अग्न अँगयार, उलटा बिरख ना कोए लटकाईआ। जिन्हां सतिगुर शब्द निरगुण हो के मिल्या आण, सरगुण लए जगाईआ।
❋
❋
सच दवारे बख्शश कर के माण, बख्शीश साची झोली पाईआ। श्री भगवान प्रीती सच ईमान, धर्म इक्को इक दृढ़ाईआ। पंज तत काया जगत दिसे महमान, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुर का शब्द सदा सच्चा ज्ञान, अक्खरां विच्चों अक्खर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दए उठाईआ। साचा पर्दा जाए खुल्ह, दूई द्वैती परे हटाइंदा। भाग लगाए गुरमुख कुल, कुलवन्ता वेख वखाइंदा। नाम जणाए वस्त अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाइंदा। पूरब जन्म जो गए भुल्ल, जन्म कर्म कर के मेल मिलाइंदा। सच प्रीती गुरमुख जाए घुल, घोली वारी लेखे लाइंदा। फुल फलवाड़ी जाए फुल, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। सन्त सुहेला कदी ना जाए रुल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेड़ा आप वसाइंदा। सच वसाए हरिजू खेड़ा, देवे माण वड्याईआ। पंच विकारा चुके झेड़ा, ततव तत ना कोए लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरा, सच सुच करे रुशनाईआ। हकीकत विच्चों हक़ नबेड़ा, इक्को इक वखाईआ । जन्म कर्म दा मुक्के गेड़ा, आवण जावण रहे ना राईआ। साहिब सतिगुर नाता जोड़े तूं मेरा मैं तेरा, दोहां इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भूमका दए वखाईआ। सच भूमका धुर अस्थान, हरि करता आप जणाइंदा। गुरमुख विरले दर्शन पाण, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। सच बबाणे चाढ़्हे आण, शब्दी शब्द उडाइंदा। नाता तोड़ जीव जहान, घर साचे मेल मिलाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सोहँ ढोला गाण, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। दरगाह साची मिले माण, सचखण्ड दवारे आप बहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, गुर अवतार ख़ुशी वखाइंदा। घर सज्जण मिले आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाइंदा। हरिजन मेला सच दुआर, दरगाह वज्जी वधाईआ। जिस घर वसे इक निरँकार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। दीआ दीपक जोती जगदा रहे जुग चार, आदि जुगादि ना कोए बुझाईआ। शाहो भूप बैठा रहे सिक्दार, शहिनशाह आपणा आसण लाईआ। हुक्म संदेसा देंदा रहे वारो वार, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। सो साहिब सतिगुर पावे सार, पुरख अकाल वेस वटाईआ । जन भगतां हो दयाल, आपणे रंग रंगाईआ। काया मन्दिर वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक समझाईआ। अमृत भरया सुहञ्जणा ताल, घर निझर झिरना दए जणाईआ। शब्द वज्जे अनादी ताल, अनहद राग सुणाईआ। कोटन कोटि ब्रह्म वखाए ब्रह्माद, ब्रह्मांड पड़दा लाहीआ। सो सन्त सुहेला जाए जाग, जिस जागरत जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण अग्नी माया लग्गी आग, पंज तत रिहा तपाईआ। किसे ना मिल्या कन्त सुहाग, घर घर सुहञ्जणी सेज नज़र ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे चाईं चाईंआ। गुरमुख वेखे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा । जन
❋
❋
भगत मिलावा जिस दा कम्म, दूजी कार ना कोए कमाइंदा। साचे सन्तां बेड़ा देवे बन्न्ह, जुग जुग कंध उठाइंदा। गुरमुख चाढ़्हे धुर दा चन्न, जोती जोत डगमगाइंदा। गढ़ हँकारी देवे भन्न, निवण सो अक्खर राह वखाइंदा। भाग लगाए माटी तन, ख़ाकी ख़ाक सोभा पाइंदा। भगत वछल बण के जननी जन, साची गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेले अन्तिम कल, कर करता वेख वखाईआ। लख चुरासी करे अछल छल, वल छलधारी भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड दवारा बैठा मल्ल, थिर घर शब्दी डेरा लाईआ। वेखणहारा जल थल, महीअल रूप वटाईआ। जोती शब्दी गया रल, निरगुण आपणा रूप रंग ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी धार जिस ने दित्ते घल्ल, सदा इक्को नाम सुणाईआ। सो बैठा रहे अटल महल्ल, अचल अचल्ल करे रुशनाईआ। गुरमुख बूटे ओसे दा फल, अमृत रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक दृढ़ाईआ। साचा मन्त्र देवे चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाइंदा। करता पुरख हरि करनी करन, करनहार इक हो आइंदा । जन भगतां नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र दया कमाइंदा। मंज़ल पौड़े साचे चढ़न, घर घर विच पन्ध मुकाइंदा। कूड़ी अग्नी कदे ना सड़न, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। माया मौत कदे ना मरन, मोह ममता डेरा ढाइंदा। सच दवारे सन्त सुहेले खड़न, घर मन्दिर इक वखाइंदा। धुर दा ढोला इक्को पढ़न, सोहँ सच्चा नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। सोहँ शब्द अनादी गीत, पुरख अकाल आप प्रगटाईआ। शब्दी गुर चलाई रीत, थिर घर वज्जी इक वधाईआ। ततव तत रहे अतीत, त्रैगुण विच ना कोए फसाईआ। भगतां बणे धुर दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच रिहा समाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। सच दवारयों बख्शे भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। सो गुरमुख गुरसिख माणस जन्म जाए जीत, लख चुरासी फंद कटाईआ। सच निशाना मिले ठीक, श्री भगवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे चरण प्रीत, साचा नाता लए जुड़ाईआ। साचा नाता जोड़े आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां दे अगम्मा जाप, बिन रसना जिह्वा शब्द पढ़ाइंदा। कोटन कोटि जन्म उतारे पाप, दुरमति मैल धवाइंदा। आत्म सेज सुहञ्जणी खाट, सच सिँघासण इक विछाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, जोती चन्द इक चमकाइंदा। अन्दर वड़ के पुछे बात, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सज्जण साक, धुर दा नाता आप समझाइंदा। माणस जन्म लख चुरासी विच्चों पूरी करे आस, आसा तृष्ना आपणी झोली पाइंदा। जन भगतां लेखे लाए स्वास स्वास, पवणां विच्चों पवण पवण आपणे विच टिकाइंदा। सच दवारे दए निवास,
❋
❋
अस्थान भूमका इक्को इक वडियाइंदा। जिस घर बिन तेल बाती होए प्रकाश, सूरज चन्न ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत फड़ाए शब्दी लड़, पल्लू साचे गंढ्ढ बंधाइंदा। नाम पल्लू शब्दी डोरी, हरि सतिगुर तन्द फड़ाईआ। गुरमुख विरला चढ़े तोड़ी, गहर गम्भीर होए सहाईआ। आत्म परमात्म मिलदी वेखे जोड़ी, मिलणी जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि लए तराईआ।
११ जेठ २०२१ बिक्रमी चरण सिँघ दे गृह मानांवाला ज़िला अमृतसर
आदि जुगादि समरथ पुरख प्रभ इक, पतिपरमेश्वर नाम धराइंदा। जुग चौकड़ी नित नवित्त लेखा रिहा लिख, शब्दी धार सति वरताइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पाए भिख, आत्म परमात्म झोली आप भराइंदा। गृह गृह घर घर ठाकर स्वामी हो के आए दिस, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। एथे ओथे दो जहानां सज्जण साक बणे पित, पूत सपूते गोद उठाइंदा। हरिजन गुरमुख गुरसिख जाणे गति मित, मित्र प्यारा आपणा मेल मिलाइंदा। लेखे लावणहारा बूँद रित, रक्त आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जगत वासना लए जित, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। जन भगतां देवे साचा हिस, हिस्सेदार आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी इक अख्वाइंदा। सच स्वामी समरथ करतार, करनहार अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे अपार, जोती जाता शब्दी दाता नाम धराइंदा। गुरमुख गुरसिख गुर गुर बणे वेखणहार, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। सच भण्डारा नाम निधान बण वरतार, अतोट अतुट अथाह इक्को नज़री आइंदा। सन्त सज्जण लए उभार, मजन धूढ़ी इक कराइंदा। परदे कज्जण सिरजणहार, सिर सिर हथ्थ टिकाइंदा। दुखियां दु:ख दए निवार, दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ स्वामी इक अख्वाइंदा । समरथ स्वामी दाता एक, एकँकार वड वड्याईआ। जिस दा कोई ना मेटे लेख, लिख्त सके ना कोए छुपाईआ। लख चुरासी बख्शे टेक, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां करे बुध विवेक, विवेकी आप जणाईआ। मेल मिलाए धुर दे साचे देस, दिशा आपणी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद समरथ अकथ कहाणी आप जणाईआ।