पुस्तकालयभाग १६

११ जेठ २०२१ बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड छीने जसतरवाल ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल धुर नरेशा, निरँकार हरि समझाइंदा। सुत शब्द सच दे संदेसा, विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाइंदा। दो जहानां

❋

❋

वेख लेखा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश नेत्र नैण उठाइंदा। लोकमात वेख जगत वेसा, नव नौ सत्त तेरा राह तकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वेख लेखा, वाक भविक्ख्त जो समझाइंदा। आदि पुरख अबिनाशी करते दा रख चेता, चेतन धार आप जणाइंदा। निरगुण होवे सरगुण नेता, भूपत भूप नाउँ वडियाइंदा। लख चुरासी अन्दर खेले खेडा, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। सेज सुहञ्जणी माणे सेजा, आसण सिँघासण इक वडियाइंदा। जोती जलवा नूरी देवे तेजा, अनभव आपणा खेल वखाइंदा। जन्म कर्म बणाए रेखा, सच धर्म इक उपाइंदा। डूंग्घी भँवरी काया कवरी वड़ के खोल्हे भेता, पड़दा उहला आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म पुरख अकाल, हरि करता आप समझाइंदा। सुत शब्द उठ साचे लाल, हरि सतिगुर सेवा लाइंदा। दो जहान वेख आपणी धर्मसाल, सच दवारा तेरा इक वडियाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सुण हाल, हालत सब दी तेरे अग्गे रखाइंदा। नव नौ चार कूड़ी क्रिया दिसे जंजाल, जागरत रूप ना कोए वखाइंदा। फिरी दरोही शाह कंगाल, शहिनशाह सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। साची घालण कोई ना सके घाल, कूड़ी क्रिया जीव जंत साध सन्त सर्ब भरमाइंदा। हकीकत जाणे ना कोए हलाल, हक़ हक़ ना कोए वखाइंदा। जगत अवल्लड़ी दिसे चाल, मित्र प्यारा मीत ना कोए बणाइंदा। बिन तेरे पंज तत बणे ना कोए दलाल, सच वचोला नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए सवाल, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला राग सर्ब सुणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे काल, हरि करता वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवन्त, हरि करता आप जणाईआ। शब्द दुलारे साचा दस्स इक्को मंत, दो जहान करनी पढ़ाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सर्ब नैण शरमाईआ। तेरे दर लख चुरासी जीव जंत होण मंगत, देवणहार इक हो जाईआ। तेरा लेखा जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज तेरा खेल खलाईआ। सच प्रीती चाढ़्ह इक्को रंगत, दुरमति मैल धवाईआ। ऊँच नीच राउ रंक सच बणा पंगत, संगत इक्को घर वखाईआ। नाता तोड़ भुक्ख नंगत, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। लेखा चुक्के दोज़ख़ बहिश्त जंनत, स्वर्ग समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे रिहा जगाईआ। पुरख अकाल देवे फ़रमाण, हरि करता आप जणाईआ। उठ सुत नौजवान, घर सच लै अंगड़ाईआ। थिर घर तेरा सोहे मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख मार ध्यान, बिन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। देवत सुर तेरा राह तकाण, चारों कुण्ट वेखण चाईं चाईंआ। निरगुण हो के बण हुक्मरान, सरगुण साची कारे लाईआ। कलयुग अन्त जीव जंत साध सन्त इक्को भुल्लया श्री भगवान, दीन मज़्हब ज़ात पात घर घर करे लड़ाईआ। सति धर्म दिसे ना कोए

❋

❋

निशान, वरन बरन लेखा ना कोए चुकाईआ। सच सति दिसे ना कोए ईमान, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। भुल्ली शरीअत जगत कुरान, सही सलामत नज़र किसे ना आईआ। मुल्ला शेख़ मसायक होए बेईमान, कुतब ग़ौंस रोवण देण दुहाईआ। मक्का काअबा दो दो आबा दिसे वैरान, हुजरा हक़ महिराब जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। फ़तवा लग्गा उपर जहान, तक्कवा रखे ना कोए जवान, जोबन कूड़ा सारे रहे हंढ्ढाईआ। ख़ावंद बीवी करे ना कोए प्रणाम, साचा दिसे ना कोए इस्लाम, इस्म आअज़म सके ना कोए समझाईआ। साचा कलमा दे पैग़ाम, पीर पैगम्बर होण हैरान, कूड़ी शरअ मिटे शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। चौदां तबक पढ़न इक्को सबक, अल्फ़ ये बैठे मुख शरमााईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहड़ा रिहा जणाईआ। सच स्नेहड़ा देवे परवरदिगार, वड महिबूब दया कमाइंदा। मुकामे हक़ होए ख़बरदार, लाशरीक हुक्म वरताइंदा। सदी चौधवीं चौदां तबकां करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। साचा कलमा कूक कूक सुणा पुकार, नाअरा इक्को इक जणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा यार, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सच महल्ले उच्च अटले मनारे मंज़ल दे पैग़ाम, हरफ़ दो हरफ़ इक्को इक समझाइंदा। कूड़ी क्रिया उते ला इल्ज़ाम, बेईमान नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाणा देवे राम, रहमत आपणी सच कमाईआ। सुत दुलारे शब्दी बाल अञ्याण, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगत दुनिया वेख लख चुरासी मकान, घर घर आपणा फेरा पाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लड़े शैतान, हउमें हंगता गढ़ बणाईआ। सतिगुर शब्द जाणे ना कोई ज़बान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द दिवस रैण ढोले रही गाईआ। साचा मन्दिर मिले ना किसे मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ कोटन देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक जणाए साचा दर, धुर दरबारी दया कमाईआ। श्री भगवन्त कहे सुण साचे पूत, पिता देवणहार वड्याईआ। कलयुग वेख चारे कूट, दहि दिशा खोज खुजाईआ। लेखा जाण पंज तत काया भूत, भविक्ख्त लहिणा दे मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर गए कूच, थिर रहिण कोए ना पाईआ । तेरा नाम संदेसा दे के गए सूच, सूचना इक्को इक जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शब्दी शब्द भेज धुर दा दूत, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। भेव चुकाए जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सच सुच सुहावे रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ । लेखा जाणे काया माटी ख़ाकी बुत्त, रूह पाकी पाक समाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सूफ़ी सन्त गोदी लए चुक्क, फड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक समझाईआ। साची सेवा कर जग, हरि करता आप जणाइंदा सृष्ट सबाई लग्गी अग्ग, बिन शब्द ना कोए

❋

❋

बुझाइंदा। शाह सुल्तान रहे भज्ज, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। साध सन्त रहे नच्च, स्वांगी स्वांग ना कोए वखाइंदा। मक्के काअबे कर कर थक्के हज्ज, महिबूब नज़र किसे ना आइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ टेके मथ्थ, मस्तक रेख ना कोए मिटाइंदा। निज नेत्र लोचण सके ना कोए तक्क, जलवा हरि ना कोए वखाइंदा। पढ़ पढ़ विद्या गए अक्क, चौदां विद्या भेव कोए ना आइंदा। आत्म परमात्म मिल्या किसे ना रस, अठसठ तीर्थ जगत खोज खुजाइंदा। नाड़ बहत्तर सब दी उबले रत, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। त्रैगुण माया अग्नी रहे मच, ततव तत भेव ना कोए खुल्हाइंदा। नौ खण्ड नौ दुआर रहे नच्च, दसवें मेल ना कोए मिलाइंदा। जन भगतां जा के दे धुर दा हक़, श्री भगवान इक समझाइंदा। सच मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। शब्द सुत उठ वेख लोकमात, मात्र भूमी दए दुहाईआ । चारों कुण्ट अन्धेरी रात, सच्चा चन्द ना कोए चमकाईआ। शिवदुआले मट्ठ ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधे करदे पाठ, सुरती शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ ताट, सरोवर सच्चा नहावण ना कोए नहाईआ। दुरमति मैल ना देवे कोई काट, कंचन रूप ना कोए वखाईआ। नाम अमोलक वस्त देवे ना कोई दात, दयावान दया ना कोए कमाईआ। मनमति नार होई कमज़ात, हरि कन्त ना कोए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया नाता जुड़या सज्जण साक, पुरख बिधाता मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोई ना जाणे भविक्ख्त वाक, सृष्ट सबाई भरमे भुल्ली जगत लोकाईआ। हउमें हंगता घर घर करे नाच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सुत शब्द उठ चल ज़रूर, हरि करता आप जणाइंदा। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, ऐनलहक नाअरा इक लगाइंदा। सो वेखणहारा सर्ब कसूर, लख चुरासी बचया नज़र कोए ना आइंदा। सदी चौधवीं चारे कुण्ट होई मजबूर, मुश्किल हल्ल ना कोए कराइंदा । नेत्र रोवे ग़रीब निमाणा मज़दूर, सीस हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। जगत विकारा शाह सुल्तानां भरया ग़रूर, ग़ुरबत मेट ना कोए मिटाइंदा। चारों कुण्ट डंका वज्जा कूड़ो कूड़, सच सुच निशाना नज़र कोए ना आइंदा। किसे गुरमुख सच्ची मिले ना कोए धूढ़, टिक्का नाम ना कोए लगाइंदा। साचा नाम लोकमात विच्चों होया मफ़रूर, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्नेहड़ा इक समझाइंदा। सुत शब्द उठ वेख जा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द वेद व्यासा बणे गवाह, शहादत तेरे नाल भुगताईआ। वक्त सुहेला रिहा आ, थित वार बैठी राह तकाईआ। चौदां तबक नैण रहे उठा, सदी चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण वेला नेत्र खोल्हे बेपरवाह, परवरदिगार फेरा पाईआ। पर्दा उहला दए चुका, मुख नक़ाब ना कोए टिकाईआ।

❋

❋

साचा सजदा दए वखा, सीस जगदीश इक निवाईआ। लेखा जाणे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। मुर्शद मुरीदां पकड़े बांह, फड़ बांहों गले लगाईआ। सो कलमा देणा पढ़ा, जिस कलमे विच्चों कायनात उस दा नूर नज़री आईआ। शरअ शरीअत तों बाहर वसे ख़ुदा, ख़ुदी तकबरी साहिब सच्चे कदे ना भाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्सणा सिध्धा, सिदक सबूरी तेरे नाल रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक समझाईआ। धुर संदेसा लै जा जग, जगजीवण दाता आप दृढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई बुझे अग्ग, अग्नी तत आप मिटाइंदा। जन भगतां मेल मिलाउणा उपर शाह रग, शहिनशाह इक्को घर वखाइंदा। बिन मक्के काअब्यो कराउणा हज्ज, हुजरा हक़ इक वडियाइंदा। साचा दीपक हो के जाणा जग, अज्ञान अन्धेर दूर कराइंदा। अमृत जाम पिआउणा रज्ज, निझर झिरना इक वखाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर लैणा सद्द, सद्दा होका आपणा नाम सुणाइंदा। विश्व बणौणी साची यद, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। दीन मज़्हब रहे कोई ना अड्ड, ज़ात पात डेरा ढाइंदा। पिछली रीती सारे जावण छड्ड, अग्गे तेरा हुक्म मनाइंदा। धर्म संदेस वजाउणा नद, नौबत तेरा नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी एका वार, एकँकार दए जणाईआ। लेखा चुक्के जुग चार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी बैठी पन्ध मुकाईआ। वेला वक्त सुहाए सांझा यार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। ख़ुशी मनावण गुर अवतार, पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। वाह वा साडा लेखा कर्ज़ा मुके उधार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ पूरा रिहा कराईआ। जो लेखा लिख के आए विच संसार, नाता जोड़ काग़ज़ कलम शाहीआ। तिस नूं वेखे आपे वेखणहार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा हुक्म वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर ख़बरदार, पुरी लोअ आकाश धरनी धरत दे हिलाईआ। निरगुण सरगुण बण सिक्दार, धुर संदेसा हुक्म मनाईआ। साचे भगतां दे दीदार, सन्त साजन लै उठाईआ। शब्द संदेसा बोल जैकार, साचा नाम इक समझाईआ। तेरा मेरा इक दरबार, तख्त निवासी रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द वेख जगत हुलारा, जगजीवण दाता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी करना पार किनारा, तेरी सेवा इक समझाइंदा। गुर अवतार जो दे के गए लारा, सो लेखा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तूं योद्धा सूरबीर बलकारा, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। तेरा महल अटल उच्च मनारा, थिर घर सोभा पाइंदा। तूं नित नवित्त लएं अवतारा, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। तेरा नाम सच जैकारा, खाणी बाणी तेरी सिफ्त सालाहइंदा। तूं शहिनशाह सिक्दारा, दो जहानां राज कमाइंदा । तूं आवण जावण खेल करें बण वणजारा, चौदां लोक चौदां तबक हट्ट चलाइंदा। तूं चौदां विद्या देवणहार भण्डारा, रसना

❋

❋

जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ाइंदा। तूं कातब बण के लेखा लिखे लिखारा, साची करनी कार कमाइंदा। तूं मेटणहारा अन्ध अँध्यारा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। तूं वखावणहारा मंज़ल मन्दिर उच्च मनारा, जिस घर निरगुण निरवैर बैठा नज़री आइंदा। तूं जानणहारा आर पार मझधार किनारा, पर्दा उहला आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरी सेवा इक लगाइंदा। तेरी सेवा लगाई अगम्म, अलख अगोचर दए वड्याईआ। लोकमात बेड़ा बन्न, रुढ़दी दिसे जगत लोकाईआ। सच संदेस सुणा कन्न, धुर दा राग अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया मेट वासना मन, मन मणका दे भवाईआ। भाग लगा ख़ाकी तन, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। जलवा वखा अन्धेरे अन्न्ह, निरगुण नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं जा के खोज, खोजत खोजत तेरी तेरे विच वड्याईआ। जो प्रभ दर्शन रहे लोच, तिन्हां गुरमुखां लै उठाईआ। देणा माण लोक परलोक, दो जहानां ख़ुशी वखाईआ। सच सुहञ्जणा दस्सणा श्लोक, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। पर्दा उहला उठाउणा काया बंक दवारे कोट, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ । आत्म तन परमात्म लगौणी चोट, धुन अनादी नाद सुणाईआ। जूठी झूठी क्रिया कढ्ढणी खोट, सच सुच वस्त इक वरताईआ । प्रेम प्यार प्रीती अन्दर होणा मोहत, मुहब्बत साचे घर वखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक बणौणी गोत, ज़ात पात राउ रंक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक समझाईआ । साचा लेखा लैणा समझ, हरि करता आप जणाइंदा। शब्दी शब्द लगौणी रमज़, रहीम रहमान वेख वखाइंदा। दूई द्वैती कढ्ढणी मर्ज़, तबीब तेरा नाउँ धराइंदा। भगत उधारन तेरा फ़र्ज़, साची सेवा इक समझाइंदा। सन्तां मिलाउणा तेरी ग़रज़, ज़रूरत आपणे नाल रखाइंदा। एहो खेल सदा असचरज, मन मति बुध समझ कोए ना पाइंदा। छुरी जगत सीस चले ना कोए करद, ज़ब्हा रूप ना कोए वटाइंदा। दीनां अनाथां वंडणा दर्द, दयावान आप समझाइंदा। सूफ़ीआं सन्तां सुणनी अर्ज़, आसरा तेरा इक रखाइंदा। मज़लूमां उपर करना तरस, मासूमां तेरी झोली पाइंदा। योद्धा सूरबीर बणना मर्द, मर्दानगी तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा नाम धुर दा खण्डा खड़ग, दो जहान भय भउ सर्ब रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाइंदा। साचा खेल वखाए ख़ालक, हरि करता दए वड्याईआ। शब्द सुत तैनूं निंद्रा ना कोई आलस, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी बणदा रिहों सालस, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम गुरमुख गुरसिख कढ्ढ ख़ालस, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। श्री भगवान वेखे सच अदालत, अदली बैठा बेपरवाहीआ। जिन्हां दी गुर अवतार पीर पैगम्बर देण ज़मानत, दूजा ज़ामनी सके ना कोए भराईआ। ग़ैर औण दी ना कोई ममानत, जो कोई आवे

❋

❋

प्रभ दर सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान सच महिबूब मिले सही सलामत, शाह पातशाह श्री भगवान इक रघराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुत शब्द उठ वेख जाग, हरि करता आप जणाईआ । कलयुग जीव होए काग, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। दुरमति मैल कोई ना धोवे दाग़, निर्मल रूप ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गी आग, अमृत मेघ सीतल सति ना कोए वरताईआ। शौह दरयाए डुब्बदा दिसे जहाज़, खेवट खेटा बेड़ा पार ना कोए कराईआ। अन्दर वड़ के कोई ना खोल्हे राज़, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। जिस दा कलमा पढ़दे निमाज़, कर वुज़ू कन्नां विच उंगलां रहे पाईआ। उस दा अन्तर आत्म किसे ना आया स्वाद, मन कर के ज़ब्हा छुरी हक़ हलाल हथ्थ ना किसे उठाईआ। मिल्या मेल ना सच महिराब, महिबूब मुहब्बत ना कोए लगाईआ। अन्तिम सब तों लए ख़राज, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धंदे रिहा लगाईआ। शब्द सुत उठ लग जा धंदे, धुँदूकार दे मिटाईआ। लख चुरासी विच्चों वेख ख़ाकी बंदे, जो बंदगी साची रहे कमाईआ। पकड़ वरोल मन वासना गंदे, गंदगी विच बैठे आपणा आप डुबाईआ। चढ़या चन्द ना किसे नव चन्दे, अमावस रूप बैठे नज़री आईआ। त्रैगुण माया पाए फंदे, पंज विकार बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। साची मंज़ल पन्ध ना मुकया आए ना धुर दे कन्ढ्ढे, अग्गे समझ किसे ना आईआ। तन माटी सीने किसे ना होए ठंडे, आबेहयात प्याला मुख ना कोए लगाईआ। सिरों पैरों दिसदे नंगे, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। साची धार मिली ना खण्डे, अमृत रस ना कोए चखाईआ। बिन प्रीतम प्यारे होए रंडे, दुहागण रूप रहे वटाईआ। जन्म जन्म दी टुटी कोई ना गंढ्ढे, पल्लू गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। साचा सज्जण चुक्के कोई ना कंधे, सीस भार ना कोए उठाईआ। जगत दवारा कोई ना लँघे, बिन मुर्शद मुरीदां मिले ना बेपरवाहीआ। घर घर बण के बैठे चंगे, काया माटी पोच पुचाईआ। प्रभ मिलण नूं सारे अन्धे, निज नेत्र अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे सच्चा वर, सच करनी रिहा दृढ़ाईआ। शब्द सुत वेख कर विचार, बिन समझ लै अंगड़ाईआ । भगत सन्त लै उठाल, सच इशारा इक लगाईआ। गुरमुख गुरसिख वेख लाल, बच्चयां बचपन दे जणाईआ। नाता तोड़ना शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। काया मन्दिर अन्दर वेखणी सच्ची धर्मसाल, काअबा इक्को नूर ख़ुदाईआ। अमृत सुहाए सुहञ्जणा ताल, रस आपणा नाम भराईआ। दीआ बाती देणा बाल, कमलापाती होए सहाईआ। साचा मन्दिर देणा वखाल, नव दर पन्ध चुकाईआ। बजर कपाटी देणी पाड़, पर्दा उहला रहे कोए ना राईआ। सेज सुहञ्जणी देणा सवाल, बिन पावा चूल ख़ुशी मनाईआ। इक्को बख्शणा धुर जलाल, जल्वागर आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, शब्दी शब्द लए वड्याईआ। शब्द वेख सच मुरीद, मुहब्बत इक जणाईआ। जिन्हां प्यारयां मेरी दीद, तिन्हां देवां माण वड्याईआ। पावां सार नीचों नीच, नीकन नीका रूप वटाईआ। कलयुग औध रही बीत, सतिजुग सच लए अंगड़ाईआ। जिस विच माणस मानुख मानुष चले इक्को रीत, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। हस्त कीट सच प्रीत, नव नव चार देणी बंधाईआ। चार अठारां गावे इक्को गीत, अठ दस शब्द पढ़ाईआ। नव नौ चार बणे मीत, सज्जण सच्चा इक्को नज़री आईआ। इक्को मन्दिर शिवदुआला मट्ठ सच्ची मसीत, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जन भगतां नज़र आए नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस नूं कैहन्दे लाशरीक, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। ओसे विच सच तौफ़ीक, तोहफ़ा घर घर रिहा पुचाईआ। जन भगत बच्चे वेखे अज़ीज़, नन्न्हे आपणी गोद उठाईआ। साचे सन्तां बख्श प्रीत, परम पुरख होए सहाईआ। गुरमुखां काया कर के ठांडी सीत, अमृत देणा इक बरसाईआ। गुरसिख सदा सदा जग जाए जीत, जग जीवण दाता सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा नाउँ बीठलो बीठ, बेअन्त दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द राह चलाईआ। शब्दी राह चलाउणा एक, एकँकार समझाइंदा। दृष्ट इष्ट इक्को टेक, दूजा रूप ना कोए वटाइंदा। सति पुरख दा साचा भेख, बिन रूप रंग रेख वखाइंदा। पुरख अकाल दा इक्को हेत, निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। जिस आदि जुगादि रचना रच के खेली खेड, सो ख़ालक ख़लक विच सोभा पाइंदा। ओस साहिब करो आदेस, जिस दा देस सचखण्ड इक्को नज़री आइंदा। ओथे ना कोई मुल्लां मसायक पीर पैगम्बर शेख़, पंडत पांधा ग्रन्थी पन्थी गुर अवतार इक्को जोत रूप नज़री आइंदा । ओस स्वामी नाल करो हेत, जिस दा प्यार दो जहान ना कोए मुकाइंदा। सो अन्दर वड़ के खोल्हे आपणा भेत, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा । अग्नी अग्ग ना लागे जेठ, तत्ती वा ना तत तपाइंदा। सो सन्त सुहेला गुर चेला शब्द गुरू स्वामी लए वेख, जिस अन्तरजामी आपणा पर्दा लाहइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपे जाणे आपणा वेस, नर नरेश आपणी करनी धुर दी कार कमाइंदा।