पुस्तकालयभाग १६

११ जेठ २०२१ बिक्रमी प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड जसराऊर ज़िला अमृतसर

अगम्मी मर्ज़ी पुरख अकाल, निरगुण निरवैर आप प्रगटाईआ। साची इच्छया कर त्यार, सो पुरख निरँजण खेल रचाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, एकँकार भेव खुल्हाईआ। आदि निरँजण दीपक बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता हो दयाल, श्री भगवान दए वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे साची कार, करता पुरख करनी आप कमाईआ। सच

❋

❋

दवारा रच सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, महल अटल आप उपाईआ। निरगुण दीआ इक्को बाल, सच नूर करे रुशनाईआ। मुकामे हक़ हो के ख़बरदार, परवरदिगार खेल खलाईआ। आपणी मर्ज़ी कर प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघराईआ। साची मर्ज़ी श्री भगवान, आदि अन्ता आप जणाइंदा । सच दवारा वखाए इक निशान, दूजा निशाना नज़र कोए ना आइंदा। जिस घर स्वामी वसे इक्को आण, निहकामी अन्तरजामी डेरा लाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। नित नवित्त आदि जुगादि करे खेल महान, बेअन्त आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। आपणी मर्ज़ी कर हरि पुरख, अवल्लड़ी खेल खलाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। सच दवारे आपणा आपे करे दरस, आदर्श आपणा आप जणाईआ। ना कोई ज़िमीं असमान ना फ़र्श, ख़ाकी रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई नार कन्त ना दिसे मर्द, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मर्ज़ी आप प्रगटाईआ। साची मर्ज़ी गहर गम्भीर, हरि करता आप प्रगटाइंदा। मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा । योद्धा सूर बण के वड्डा बीर, जोबन आपणा इक हंढ्ढाइंदा। रूप रंग रेख ना कोए तस्वीर, ज़हूर आपणा आपणे विच्चों प्रगटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। साची मर्ज़ी करे भगवन्त, हरि करता वड वड्याईआ । आपे बण के नार कन्त, सच दवारे सेज सुहाईआ। निरगुण हो के निरगुण बणावे बणत, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण खेले खेल आदि अन्त, इक इकल्ला आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। आपणी रचना मर्ज़ी अन्दर, हरि करता आप उपाईआ। सचखण्ड दवारे खोल्ह मन्दिर, थिर घर देवे माण वड्याईआ । जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोई डूंग्घी कन्दर, समुंद सागर नज़र कोए ना आईआ। नाद गीत ना कोए मंगल, धुनी धुन ना कोए शनवाईआ। शरअ शरीअत ना कोए संगल, मज़्हब रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। आपणी मर्ज़ी हरि करतार, आदि पुरख प्रगटाईआ । शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह हुक्म वरताईआ। जननी जन बण अगम्म अपार, अलख अगोचर खेल वखाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, शब्दी नाउँ रखाईआ । थिर घर साचे देवे वाड़, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई दिसे चार दीवार, बाडी बणत ना कोए बणाईआ। सूरज चन्द ना कोई उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी मर्ज़ी आप प्रगटाईआ। साची मर्ज़ी शब्दी धार, हरि करता कार कमाइंदा। शब्दी सुत कर प्यार, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा । भेव अभेदा खोल्ह

❋

❋

कवाड़, अनभव आपणी कार जणाइंदा। तेरा मन्दिर अगम्म अपार, दीवा बाती इक रुशनाइंदा । कमलापाती मीत मुरार, हरि सज्जण इक अख्वाइंदा। साची मर्ज़ी सच विहारा कर निरगुण त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप दृढ़ाइंदा। साची मर्ज़ी एकँकार एक, इक इकल्ला आप जणाईआ। शब्द स्वामी तेरी टेक, गुर गुर रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खेडण खेड, हरि करता इक्को संदेसा रिहा जणाईआ। त्रैगुण माया तेरा लेख, पंज तत करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी मर्ज़ी अन्दर बणत बणाईआ। साची मर्ज़ी सुणाए हरि करतार, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, साची सिख्या इक समझाईआ । त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, चारे खाणी वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दए आधार, लख चुरासी रूप वखाईआ । शब्द अगम्मी बोल जैकार, घर घर नाद सुणाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। साची मर्ज़ी करे प्रभ ठाकर, करनहार अख्वाइंदा। दो जहान वेखे गहर गम्भीर डूंग्घा सागर, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। जगत वणजारा बण सौदागर, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। पंज तत काया देवे आदर, आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। करता पुरख बण करीम कादर, कुदरत आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मर्ज़ी इक्को इक वखाइंदा। साची मर्ज़ी करे गहर गम्भीर, गुणवन्ता वड वड्याईआ। देवे माण पंज तत शरीर, ततव तत इक बुझाईआ। चोटी चढ़ के बैठे आप अख़ीर, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। मारनहारा अणयाला इक्को तीर, तीर निराला आप चलाईआ। प्यावणहारा जाम ठंडा सीर, अमृत धार इक वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए बणाईआ। साचा लेखा बणाए आप, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी थापण थाप, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाइंदा। निरगुण हो के सरगुण जाए आख, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा करना जाप, जीवण जुगत इक समझाइंदा। नूर ख़ुदाई नज़री आए पाक, पवित आपणी धार बणाइंदा। भाग लगाए काया माटी ख़ाक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। मर्ज़ी अन्दर रचे संसार, लख चुरासी जीव जंत उपाईआ। मर्ज़ी अन्दर रवि ससि कर उज्यार, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। मर्ज़ी अन्दर पृथ्मी आकाश दए आधार, पुरी लोअ सोभा पाईआ। मर्ज़ी अन्दर बोल सच जैकार, नाउँ निरँकार दए सुणाईआ। मर्ज़ी अन्दर खेल करे अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। मर्ज़ी अन्दर साचा हुक्म करे वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मर्ज़ी अन्दर भेजे तेई अवतार, लोकमात सेव लगाईआ। मर्ज़ी अन्दर ईसा मूसा मुहम्मद करे ख़बरदार,

❋

❋

कलमा हक़ रसूल पढ़ाईआ। मर्ज़ी अन्दर जन भगतां दए अधार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। मर्ज़ी अन्दर गुर गुर रूप धरे आप निरँकार, दहि दिशा खोज खुजाईआ। मर्ज़ी अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे त्यार, सिफ्ती ढोला राग सुणाईआ। मर्ज़ी अन्दर अठ दस गीता ज्ञान लाए अखाड़, भगत भगवान साचा भेव चुकाईआ। मर्ज़ी अन्दर आवे जावे जुग चौकड़ी चार, नित नवित्त वेस वटाईआ। मर्ज़ी अन्दर देवे दीदार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मर्ज़ी अन्दर साचे सन्त लए उठाल, मन मन्त्र इक समझाईआ। मर्ज़ी अन्दर गुरमुख गुरसिख गोदी लए बहाल, फड़ बांहों गले लगाईआ। मर्ज़ी अन्दर सतिगुर बणे दयाल, दीनां नाथां होए सहाईआ । मर्ज़ी अन्दर रूप वटाए काल, लख चुरासी आपे खाईआ। मर्ज़ी अन्दर पावणहारा त्रैगुण माया जंजाल, मर्ज़ी अन्दर साची सिख्या दए समआईआ। मर्ज़ी अन्दर अन्दर आत्म वजाए अनादी ताल, शब्द राग इक सुणाईआ। मर्ज़ी अन्दर सुरत सवाणी करे बेहाल, बिहबल हो के दए दुहाईआ। मर्ज़ी अन्दर काया मन्दिर धर्म दुआर दए वखाल, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ । मर्ज़ी अन्दर पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। मर्ज़ी अन्दर घालन रिहा घाल, गुर गुर आपणा भेव चुकाईआ । मर्ज़ी अन्दर गुर चेले वेखे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। मर्ज़ी अन्दर सब दा हल्ल करे सवाल, जहालत कोए रहिण ना पाईआ। मर्ज़ी अन्दर शब्द गुरू बण के होए दलाल, दो जहानां बेड़ा पार कराईआ। मर्ज़ी अन्दर लख चुरासी वेखे पत्त डाल, फुल टहिणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी मर्ज़ी विच आदि जुगादि खेल खलाईआ। मर्ज़ी अन्दर खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण धाम सुहाए निहचल इक अटला, सच दवारे डेरा लाइंदा। एकँकार सच सिँघासण धुर दा मल्ला, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। आदि निरँजण सच प्रकाश दीपक बला, दो जहानां डगमगाइंदा। अबिनाशी करते सति संदेस सच्चा घल्ला, निरअक्खर आप पढ़ाइंदा। श्री भगवान सच निशान इक्को झुल्ला, झलक आपणे नाम दृढ़ाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू इक्को गंढ्ढ बंधाइंदा। साची मर्ज़ी अन्दर वेखे जलां थलां, डूंग्घे सागर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा। मर्ज़ी अन्दर देवे दात, विष्न ब्रह्मा शिव झोली आप भराईआ। मर्ज़ी अन्दर होवे साथ, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। मर्ज़ी अन्दर जणाए गाथ, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। मर्ज़ी अन्दर मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। मर्ज़ी अन्दर बणे पिता मात, पूत सपूत गोद उठाईआ। मर्ज़ी अन्दर निज नेत्र खोल्हे आख, हरि सन्तां लए जगाईआ। मर्ज़ी अन्दर प्रगट होए साख्यात, ज़ाहर ज़हूर रूप दरसाईआ। मर्ज़ी अन्दर हरिजन बणाए पारजात, मेहर नज़र इक उठाईआ। मर्ज़ी अन्दर लेखा लिख के गया कलम दवात, वाक भविक्ख्त इक सुणाईआ। मर्ज़ी

❋

❋

अन्दर वरन बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेखे ज़ात पात, दीन मज़्हब खोज खुजाईआ। मर्ज़ी अन्दर होवे दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। प्रभ दी मर्ज़ी सब ने रखणी याद, भुल्ले जीव ना कोए लोकाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणाउँदे रहे आवाज़, रसना जिह्वा कूक अल्हाईआ। जिस दा कलमा पढ़दे रहे निमाज़, सजदा इक्को घर वखाईआ । उस दी मर्ज़ी अन्दर लख चुरासी तन वज्जे रबाब, सतार नज़र किसे ना आईआ। सो मर्ज़ी अन्दर गुर अवतारां पीर पैगम्बरां गया आख, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेखां खेल तमाश, निरगुण नूर रूप प्रगटाईआ। मेरी समझ ना आवे किसे ज़ात, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं करां वफ़ात, फ़ातया सब दा पढ़ां थाउँ थाईंआ। बीस बीसा वेखां हालात, हरि जगदीशा नाउँ धराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मन वासना करे नाच, बुध विवेक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। प्रभ दी मर्ज़ी कहे सुणो जग मीत, हरि करता सच दृढ़ाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखो रीत, सच सुच नज़र कोए ना आइंदा। झगड़ा प्या मन्दिर मसीत, गुर दर शिवदुआला मट्ठ सर्ब कुरलाइंदा। आत्म दिसे ना कोई ठंडी सीत, मणका मन ना कोए भवाइंदा। मिले वड्याई ना कोई ऊँच नीच, अगम्म अथाह ध्यान ना कोए लगाइंदा। सच दवारे मिले ना कोए भीख, भिच्छया नाम ना कोए वरताइंदा। उम्मत उम्मती साचा कलमा भुल्लया हदीस, हज़रत मेल ना कोए मिलाइंदा। नेत्र खोल्ह वेखो ठीक, गुर का शब्द नज़र किसे ना आइंदा। घर स्वामी सुत्ता दे कर पीठ, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। दूर दुराडा वसणहार नज़दीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। प्रभ दी मर्ज़ी कहे उठो जीव जंत जग, कलयुग अन्त अन्धेरा छाईआ। आपणे अन्दरों आपा लओ लभ्भ, क्यों बैठे मुख भवाईआ। नौ दवारे पन्ध मुकाओ हद्द, नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। साचा मन्दिर वेखो लँघ, बण के पांधी राहीआ। घर स्वामी सुणो छन्द, अट्ठे पहर रिहा जस गाईआ। निज आत्म लओ इक अनन्द, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। नूरी तेज चमके चन्द, चन्द सूरज दोवें नैण शरमाईआ । प्रभ दी मर्ज़ी नाल आपणी मर्ज़ी लओ गंढ्ढ, आत्म परमात्म घर घर वज्जे वधाईआ। काया चोली नाम मजीठी लओ रंग, दुरमति मैल धवाईआ। पुरख अकाल नूं मिलण दी नहीं कोई संग, पड़दा उहला जन भगतां रिहा चुकाईआ। लेखा चुके जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, अमृत धार मुख चुआईआ। आत्म सेज सुहाए इक पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। प्रभ दी मर्ज़ी सब नूं मारे ताअना, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग जीव एह देस बेगाना, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नेत्र खोल्हो अन्तर अक्ख महाना, पड़दा उहला जगत चुकाईआ। दरस

❋

❋

करो श्री भगवाना, जो आदि जुगादी सच्चा माहीआ। अन्दरे अन्दर सुणो नाम तराना, अनहद रागी राग सुणाईआ। एथे ओथे मिले माणा, दो जहान होए सहाईआ। वेला गया सर्ब पछताणा, जुग जुग पश्चाताप करे लोकाईआ। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म इक महाना, जिस विच मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। प्रभ दी मर्ज़ी नाल मिल्या इक कबीर, जगत काअबा दित्ता तजाईआ। नाता तुटा तत शरीर, ब्रह्म मति इक्को पाईआ। मेहरवान बदल दिती तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। जल धार कट ज़ंजीर, शब्द डोरी तन्द वखाईआ। प्रभ दी मर्ज़ी नाल मिल के चोटी चढ़ गया अख़ीर, जिस घर वसे शहिनशाहीआ। जलवा तक्क बेनज़ीर, आपणी नज़र नज़र नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा समझाईआ। प्रभ दी मर्ज़ी मेटे मर्ज़, हउमें रोग चुकाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी सदा ग़रज़, अबिनाशी करता आप रखाईआ। दीन दयाल हो के वंडे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। एहो खेल जुगो जुग अचरज, हरि का भेव कोई समझ सके ना राईआ । लेखा जाणे प्रगट हो के योद्धा सूरबीर वड मर्द, मर्द मर्दाना आपणा नाउँ धराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करी मंज़ूर अर्ज़, आरज़ू आपणे लेखे लाईआ। कलयुग अन्तिम पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। हरिजन साचे होण ना देवे हर्ज, अगला पिछला पूरब लहिणा झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मर्ज़ी अन्दर इक्को मज़ा नाम चखाईआ। प्रभ दी मर्ज़ी चंगा मज़ा, मरीज़ रहिण कोए ना पाईआ। राए धर्म ना देवे सज़ा, चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाईआ। नेड़ ना आवे लाड़ी मौत कज़ा, जूनी जून ना कोए भवाईआ। श्री भगवान जुग जुग जन भगतां पिच्छे फिरे भज्जा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे वेखणहारा बेपरवाहीआ। प्रभ दी मर्ज़ी वेखे कलयुग मर्ज़ी, मर्ज़ी मर्ज़ी विच्चों प्रगटाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल कोई ना दिसे तेरा दर्दी, तेरी लोड़ नज़र ना आईआ। बेशक रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा नाउँ पढ़दी, अन्दर तेरा रूप वेखण कोए ना जाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ कलयुग जीव जांदे फ़र्ज़ी, फ़रमांबरदार ना कोए अख्वाईआ। साची सिख्या बुध विवेक कोए ना पढ़दी, मनमति घर घर बैठी डेरा लाईआ। जगत वासना अग्गे हो के खड़दी, सोहणा सुहञ्जणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ। कलयुग मर्ज़ी कहे मैं बड़ी चालाक, कलयुग जीवां दित्ता भुलाईआ । अन्दर वड़ के खोल्ह सके ना कोए ताक, बजर कपाटी ना कोए तुड़ाईआ। पारब्रह्म तेरी मिले ना कोई ज़ात, आपणा आप ना कोए मिटाईआ। बंदे ख़ाकी कीते ख़ाक, कूड़ी क्रिया विच रुलाईआ। जग नेत्र काम वासना रहे झाक, दिब नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। लोभ मोह हँकार दित्ता

❋

❋

साथ, अट्ठे पहर करे लड़ाईआ। नाता तुट्टया पिता पूत बाप, सच्चा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। कलयुग मर्ज़ी कहे मैं वड्डी सोहणी, सोहणी रूप वटाईआ। लख चुरासी जिस ने कोहणी, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेरा नाउँ रख्या आदि जुगादी होणी, जिस दे हौके मरे सर्ब लोकाईआ। मैं चौदां लोक चौदां तबकां चौदां विद्या करनी बौहणी, लख चुरासी आपणे विच टिकाईआ। मेरी आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे ना भरी दोहणी, ख़ाली कासा रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लैणी उठाईआ। जीवां मर्ज़ी कहे मिले जग माया, ममता सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया संग निभाया, सच सुच ना कोए वड्याईआ। नार कन्त सेज बसन्त ना कोए हंढ्ढाया, सुंञीं रैण दए दुहाईआ। अंगीकार करता अंग ना कोए लगाया, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जगत रंडेपा नज़री आया, सुहागण रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा रिहा चुकाईआ। जगत मर्ज़ी विच्चों भगतां मर्ज़ी गई जाग, कलयुग विच आपणी अक्ख खुल्हाईआ। प्रभू नाम दा उपजे वैराग, बण वैरागण दए दुहाईआ। नाता तुटे सज्जण साक, बंधप नज़र कोए ना आईआ। कमली कोझी हो के रही झाक, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेला पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ मिले आप, आपणा फेरा पाईआ। आपणी मर्ज़ी दा दस्स के जाप, मेरी मर्ज़ी दए बदलाईआ। पिछला मेटे रोग संताप, अग्गे दु:ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साचा हथ्थ टिकाईआ। भगतां मर्ज़ी बोले बोल, सोहणा राग सुणाईआ। साहिब सतिगुर तेरे वसां कोल, दूजा थान ना कोए सुहाईआ। तेरे प्रेम प्यार अन्दर जावां मौल, बिस्मिल हो के सेव कमाईआ। गुर अवतारां नाल जो कीता कौल, पूरा कर के दे वखाईआ। तेरे नाम दा डंका वज्जे ढोल, दो जहान तेरा नाम ध्याईआ। सच दवारा देणा खोल्ह, कलयुग जीवां मर्ज़ी दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होणा सहाईआ। भगतां मर्ज़ी करे पुकार, वाह वा वज्जे नाम वधाईआ। कलयुग जीवां मर्ज़ी लै उठाल, शब्द हुलारा इक लगाईआ। तेरी मर्ज़ी दीन दयाल, दर्द दु:ख भंजन इक्को भाईआ। तिन्नां मर्ज़ी मिल के तेरा सोहे बंक दुआर, जिस घर वज्जे सच शनवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवी चौकड़ी युग उतरे पार, नित नवित्त आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दे वखाईआ। भगतां मर्ज़ी रही कूक, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। वज्जे नग़ारा चारे कूट, दहि दिशा नाद सुणाईआ। कलयुग नाता तोड़ जूठ झूठ, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। हरि भगत उपा साचे पूत, पिता आपणी गोद सुहाईआ। उजल कर इन्हां मुख, जो बैठे तेरा नाम भुलाईआ । जन्म मरन दा कट दुःख, लख चुरासी तन्द कटाईआ। घर आत्म परमात्म

❋

❋

दे सुख, ब्रह्म पारब्रह्म हो सहाईआ। बेशक कलयुग जीव भुल्ले बण मनुख, माणस हो के तेरी सार ना पाईआ। आपणी मर्ज़ी एन्हां गोदी चुक्क, एन्हां दी मर्ज़ी शौह दरया दे रुढ़ाईआ। तेरी मर्ज़ी नाल अपराधी सच्चे बणन सुत, पतित पुनीत दे कराईआ। तेरी मर्ज़ी अन्दर सब कुछ, दो जहान भज्जण वाहो दाहीआ। कलयुग जीवां पिछली मर्ज़ी जाए मुक्क, अगला हुक्म दे दृढ़ाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना गावण मुख, सोहणा नाद सुणाईआ। सीस जगदीश सजदा करन झुक, गढ़ हँकार तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मुहब्बत दे सखाईआ। सच मुहब्बत दे दलील, दर तेरे अरज़ोईआ। तुध बिन सच्चा दिसे ना कोए वकील, वुकला नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी माणस करन अपील, बरीख़ाना दे वखाईआ। तूं दाता छैल छबील, शहिनशाह इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दे मुकाईआ। तेरी मर्ज़ी करे इनकशाफ़, खोजे थाउँ थाईंआ। कलयुग मर्ज़ी होई ख़लाफ, वादा पूर ना कोए कराईआ। तुध बिन मेटे ना कोई इख़तलाफ़, दूई द्वैत ना कोए चुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा पत्तण तेरा घाट, तेरी नईया नौका नाम नज़री आईआ। तेरा नाम तेरा शब्द तेरी दात, तेरा नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, जन ढहि पए सरनाईआ। ढहि पए सरना, सोच समझ ना कोए रखाईआ। साडी मर्ज़ी बख्श गुनाह, मर्ज़ी आपणी नाल मिलाईआ। बिन तेरे होए फ़नाह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अग्गे मिले ना कोई राह, रहिबर पन्ध ना कोए चुकाईआ। किरपा कर नूरी ख़ुदा, ख़ैरख़ाह हो के मेहर नज़र उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो सहा, सहायता करनी चाईं चाईंआ। सच मर्ज़ी अन्दर मंगीए इक दुआ, असीस तेरे दर ते नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, धुर दी मर्ज़ी नाल हरिजन लैणे आप चलाईआ। प्रभ दी मर्ज़ी जपणा नाम, सच्ची किरत समझाइंदा। अमृत आत्म पीणा जाम, मध प्याला इक वखाइंदा। मन ममता तोड़ना माण अभिमान, निवण सो अक्खर इक पढ़ाइंदा। घर ठाकर स्वामी लैणा पहचान, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। कलयुग जीव ना भुल्ल अञ्याण, अबिनाशी करता खेल खलाइंदा। जिस दी मर्ज़ी अन्दर चले दो जहान, सूरज चन्द सेव कमाइंदा। सो साहिब सतिगुर देवणहारा दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। रातीं सुत्यां मिले आण, दिने जागदयां ख़ुशी वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ुशीआं अन्दर देवे वर, घर घर विच सोभा पाइंदा। घर विच सोभा सुभाएमान, सच दए वड्याईआ। प्रभ दी मर्ज़ी को विरला गुरमुख जाणे विच जहान, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। जगत मर्ज़ी भरम भुल्ले शैतान, दिवस रैण अट्ठे पहर दुहाईआ । सतिगुर मर्ज़ी गुरमुख मिले माण, घर ठांडे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, मर्ज़ी अन्दर देवे दान, चरण धूढ़ बख्श इश्नान, अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, नाद धुन करे सच सच सच शनवाईआ।

१३ जेठ २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदासपुर

विद्या कहे मैं कलमां नाल गई विधी, सच विद्याला नज़र कोए ना आइंदा। अक्खरां विच्चों लभ्भदे तेरे मिलण दी बिधी, सति तेरा ध्यान ना कोए लगाइंदा। लेखां विच्चों लेख प्रभू तेरी कहाणी वड्डी किडी, जे खोजां ते निक्यों निक्का तेरा रूप नज़री आइंदा। इलमां वाले बण गए ज़िदी, नेत्र नाल अक्ख ना कोए मिलाइंदा। मज़्हब पगडण्डी तेरी धार मिले ना सिधी, बिन कदमां पन्ध ना कोए मुकाइंदा। किसे समझ ना आए मुनी ·षी, जोग अभ्यास अन्दर सर्ब कुरलाइंदा। तेरे प्रेम प्यार दी कोई ना पावे इकी, दूआ हो के एका रूप समाइंदा। की दस्सां कहाणी बीती, पिछला लेखा समझ कोए ना पाइंदा । रसना पढ़ के तैनूं लभ्भदे मन्दिर मसीती, साचा मन्दिर खोज ना कोए खोजाइंदा। शरअ वाले मैनूं रहे घसीटी, मीत प्यारा मेल ना कोए मिलाइंदा। बेशक मैं लिखदी रही दस्सदी रही वस्त मिले पूरब कीती, करनी तेरी समझ कोए ना पाइंदा। ऐहो जेही मैं कदे ना वेखी रीती, जो बिन पढ़यां बिन गाया बिन अक्खरां आपणे लेखे पाइंदा। हैरानी विच्चों होई ठंडी सीती, अग्नी विच्चों अमृत नज़री आइंदा। सच फुलवाड़ी तेरी धर्म बाग़ीची, गुरमुख सज्जण सोभा पाइंदा। किरपा कर के अग्गे सब नूं दस्स एहो सच्ची रीती, जिस रीती दा लेख लिख्त विच ना कोए बणाइंदा। मैं बख्शावां पिछली भुल्ल कीती, अभुल्ल इक तू ही नज़री आइंदा। सज्जण बण के साहिब हो के सतिगुर अख्वा के क्यों अन्दर बाहर खेडणी लुकण मीटी, लुकयां तेरे हथ्थ की आइंदा। बिन उंगली चीची अग्गों हट्टा दे परां गीटी, जिस गीटी पिच्छे आपणा आप छुपाइंदा। ओथे कलम शाही ना कोई रीती, लेखा लेख ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, जिस वर विच्चों अक्खर नज़र कोए ना आइंदा। विद्या कहे मेरे विधाते, विध सोहणी दिती बणाईआ। मैं जुग जुग गई जगत समझा के, काग़ज़ शाही मेल मिलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों लिखवा के, शहादत गवाही दिती भुगताईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरू ग्रन्थ वडया के, सोहणा सोहणा सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग अन्तिम आपणे नैण बैठी शरमा के, अक्ख सकां ना कोए उठाईआ। विद्या पढ़न वाले बैठे आपणा आप गुआ के, तेरी सार किसे ना पाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बाहरों बहिण नहा धो के, अन्दर करे ना कोए सफ़ाईआ। मैं सारयां दुआरयां विच्चों निकली अन्तिम

❋

❋

रो के, उच्ची कूकां कूक कूक सुणाईआ। दाता साहिब मिले प्रभ उह आ के, जिस मेरी बणत बणाईआ। किसे अनपढ़ गुरसिख किहा कमलीए चरणी डिग उहदी जा के, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। तेरा लेखा बणावे फेर मिटा के, मिटी ख़ाक नाल रला के दए वड्याईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा हिसाब मुका के, मुकम्मल आपणा हुक्म मनाईआ। उह दयावान आपणी दया कमा के, दर्दीआं दर्द दु:ख वंडाईआ। इक वेरां वेख बिन लिख्यां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गा के, गाहक तेरा इक्को नज़री आईआ। एह थोड़ी जेही रमज़ चलया आप सुणा के, अग्गे चौदां विद्या लेखा सारा दए खुल्हाईआ।

१३ जेठ २०२१ बिक्रमी मैंहगा सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर

बिन सद्दउँ आया सद्दे, सधना मूल चुकाइंदा। पूरब प्रेम बचन बद्धे, बदला लहिणा झोली पाइंदा। छुरी हलाल वेखे कज़े, काज़ी मुल्लां भेव मिटाइंदा। खाण पकवान दे जाणे मज़े, लज़त सच्ची इक दृढ़ाइंदा। भगत सुहेला हो के आपे भज्जे, जुग जुग पन्ध मुकाइंदा। नज़र पई उस पट्ट सज्जे, जिस दा दु:ख ना कोए वंडाइंदा। हौके लै लै मैं मैं कर के गज्जे, तूंही तूं तूं सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। पूरब लेखा चुकाए बिन सद्दयां, सधने लहिणा देण मिटाईआ। लभ्भयां हथ्थ ना आवे भज्जयां, फड़यां कोल ना कोए रखाईआ। जिस ने पूरब पड़दा कज्जया, सो वेखणहार गोसाईंआ। कीते कौल दी पाले लज्जया, इकरार भुल्ल कदे ना जाईआ। नित नवित्त इस ठाकर भगतां खहिड़ा कदे ना छड्डया, वेख वखाणे थाउँ थाईंआ। जगत दूर कर के पार हद्दया, सच दुआर डेरा लाईआ। प्रेम प्रीती सच ख़ुमारी अन्दर मध्या, मस्ती इक्को इक चढ़ाईआ। जिस ने रस चख्या नाड़ी हड्डया, हड्डां विच्चों अड्ड इक्को नूर ख़ुदाईआ । ओन्हां दा लेखा मुक्के पिच्छों सदीआं, सदाकत देण वाला दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सद्दे वाला इक्को सादक, साहिब सतिगुर हरि अख्वाइंदा। भगत उधारन जिस दी आदत, आदि अन्त खोज खुजाइंदा। साचा नाम दे समझावे इबादत, अदल आदल इक कमाइंदा। बख्शिश रहम करे सख़ावत, अमोलक वस्त अनमोल वरताइंदा। पूरब जन्म दी वेखणहार अलामत, पड़दा उहला आप उठाइंदा। बेपरवाह बण सही सलामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा मूल चुकाइंदा। पिछली याद विच लए सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। बाकी हिस्सा रह गया अद्ध, अद्धा सभनां झोली पाईआ। नेत्र रो किहा होई हद्द, वाह वा तेरी एह वड्याईआ । ज़ब्हा कीत्यां

❋

❋

बिनां मैनूं दित्ता छड्ड , छुरी जगत रूप कसाईआ। नेत्र रोवण तड़फण हड्ड, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। बिरहों सताए अग्नी अग्ग, अगला भेव ना कोए जणाईआ। बेज़बान तेरे कदमां सिर रिहा सट्ट, मिहबान तेरी ओट तकाईआ। जे मेरा मेरा देनों कट, तेरा तेरी झोली वखाईआ। धड़ी सेर वकेंदा हट्ट, कीमत घर घर साईं चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। बेज़बान करी पुकार, इक्को कूक सुणाईआ। तेरी शरअ ख़बरदार, शरअ तेरे विच्चों नज़री आईआ। सभनां दे सांझे यार, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। ग़फ्लत विच सुतों आपणा आप पसार, बेदार अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उठ वेख मेरा हाल, बेहाल रिहा कुरलाईआ। आपणी छुरी नाल करदों हलाल, कसाईआं हथ्थ क्यों मेरी खल्ल फड़ाईआ। तूं मेरा मालक तूं मेरा ईमान, रहमान तू ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। बेज़बान मारया नाअरा, हकीकत हक़ जणाईआ। वेख ख़ुदाई परवरदिगारा, बेवफ़ा मैनूं नज़री आईआ। जगत जहान तेरा दवारा, माणस विच्चों माणस दिती वड्याईआ। पंज तत कीआ आधारा, त्रैगुण सोभा पाईआ। मन मति बुध ला अखाड़ा, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान क्यों बैठा मुख भवाईआ। बेज़बान बक्करा कहे मैं नहीं मेरा, मेरा तेरा नज़र कुछ ना आईआ। बेसबर हो के क्यों कीता वड्डा जेरा, ज़ेर ज़बर तेरी समझ किसे ना आईआ। साढे तिन्न अमृत वेला, वार थित सोहणी ख़ुशी रही जणाईआ। दुःखां पाया घेरा, सुखां रैण विहाईआ। सुखां पिच्छे दुक्खां चुक्कया मेरा बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। जे प्रभू कसाई उते करें मेहरा, उहदा अन्तर दएं जणाईआ। सहाई होवें हो के नेरन नेरा, घर साचे फेरा पाईआ। भाग लग्गे साचे मन्दिर डेरा, वज्जे सति वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ। सुण फ़रयाद साहिब गुणवन्त, अन्दरे अन्दर सतार हिलाईआ। तेरी पुकार बे ज़बान सन्त, साहिब सतिगुर सच्चे भाईआ। दोहां जणा इक जीव इक जंत, जागरत विच्चों जागरत करे रुशनाईआ। सच संदेसा धुर दा मंत, बिन अक्खरां दयां पढ़ाईआ। तेरी मंग तेरी मिन्नत, मेहरवान झोली पाईआ। हुक्मे अन्दर बख्शां हिम्मत, सधना दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठाए इक, इक इकल्ला दया कमाइंदा। दोहां दा लेखा दित्ता लिख, वेखणहारा नज़र कोए ना आइंदा। बेज़बान मारी निछ, कूड़ा मैला बाहर कढ्ढाइंदा। उस दे विच्चों इक्को वरका गया डिग, जिस उपर परम पुरख आपणा नाम लिखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा हित, दूजा संग ना कोए निभाइंदा। करवट लै बदलां पिठ, सनमुख नज़री आइंदा। स्वामी हो के वसां चित, घर घर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। वरके उते लेख अपार, इक्को इक जणाईआ।

❋

❋

सधने करां ख़बरदार, तैनूं दयां वड्याईआ। दोहां वचोला सिरजणहार, इक्को कार कमाईआ। जिस दी छुरी ओसे दी धार, जिस दी गर्दन ओसे आप कटाईआ। की होया जे मेरा पट्ट दित्ता पाड़, दुखी होए दर्द ना कोए वंडाईआ। एसे दु:ख पिच्छे तूं कीती पुकार, अन्तर रो रो दित्ता सुणाईआ। मैं सुणनहार निरँकार, निरगुण वेखां थाउँ थाईंआ। मेहर करां विच संसार, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवे सदा सहाईआ। बक्करे किहा किहा की, सुणन विच कुछ ना आईआ। मैं निमाणा नकर्मण जीअ, जग जीवण दाते तेरी की वड्याईआ। सद बलिहारी तैथों थी, आपणा आप मिटाईआ। प्रेम प्यार दी रखां नींह, कूड़ी क्रिया कंध डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। बक्करे किहा तेरी रहमत, परवरदगार मोहे भाईआ। तूं मेरे दु:ख नाल होइउँ सहिमत, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। मैं मूर्ख अञ्याणा अहिमक, भेव अभेद समझ सका ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद लेखा देणा मुकाईआ। श्री भगवान किहा हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। दुखी दुख्यारे कर बस्स, दुक्खां विच्चों प्रेम नज़री आईआ। हौली जेही निरगुण बिन हथ्थां फेरया उते हथ्थ, कंड उते आपणी दया कमाईआ। उसे वेले चरण ढट्ठ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उधरो सदने सुत्ते पए वज्जी सट्ट, शब्द अगम्मी चोट लगाईआ। आपणा आप रिहा कट, छुरी हथ्थ फड़ कसाईआ। जिस वेले आपणे पट्ट उते लग्गा फट्ट, अग्गो बक्करा उहो नज़री आईआ। जेहड़ा हो के बेवस, तड़फ प्रभ नूं रिहा ध्याईआ। आपणी कहाणी रिहा दस्स, बेवस हो के रिहा गाईआ। तेरे घर की एहो जिहा हक़, हकीकत बैठी मुख छुपाईआ। अबिनाशी करते हौली जेही दित्ता दस्स, रमज़ नाल रमज़ दिती मिलाईआ। मैं हुण लोकमात विच्चों जाणा नट्ठ, तेरा लेखा दयां मुकाईआ। सदने दे के इक्को मति, छुरी हथ्थों दयां सुटाईआ। नीहां हेठां रख, चार दिवारी दयां कढ्ढाईआ। चार दवारी रो रो सत्थर बहे घत्त, आपणा हाल सुणाईआ। जिन्ना चिर किरपा करे ना पुरख समरथ, तेरी मात ना कोई वड्याईआ। मैं वेखणी तुहाढ्ढे प्रेम प्यार दी रत, इट्ट गारा कम्म किसे ना आईआ। ओसे वेले श्री भगवान प्या हस्स, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। गोबिन्द बेटे तेरीआं नीहां हेठां रख, उते तेरी बणत बणाईआ। फिर निरगुण हो के भगतां गावां जस, सोहणा राग सुणाईआ। जिउँ मैं मेरी दे हो के वस, आप गया तजाईआ। जिस दी दु:ख लग्गा चौथी लत्त, अट्ठे पहर रिहा कुरलाईआ। सिर रख के ओस दे हथ्थ, हथ्थां नाल देणा दबाईआ। तेरी फिर खोल्हा अक्ख, अक्खां विच्चों अक्ख तेरे नाल मिलाईआ। प्रेम प्यार दा दे के हक़, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। तेरा मास महिंगा विकया अज्ज हट्ट, फिर महिंगा रख दयां नाम वड्याईआ। एह खेल पुरख समरथ, जुग जुग लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। सदने दा लेखा अग्गे बाकी हक़, इक्की सावण राह तकाईआ।

❋

❋

बिन सद्दया सद्दा देवण वाला सहिजे सहिजे रिहा दस्स, गुरमुख गुरमुख आप उठाईआ। की होया जे पिच्छे निरगुण हो के भज्ज, हुण निरगुण सरगुण विच्चों निरगुण नज़री आईआ। आपे आपणे मिलण दा दस्से चज्ज, आपे मेल मिलाए चाईं चाईंआ। छुरी कटार सीने किसे ना जाए वज्ज, ज़बा कर सीस ना कोई कटाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर रख, साची रीती नीती दए बताईआ । एथे किसे दा नहीं कुछ वस, कुछ करन वाला नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब पिछले लहिणे अन्दर हो के वस, वास्ता गुरमुखां रिहा जुड़ाईआ।