पुस्तकालयभाग १६

१३ जेठ २०२१ बिक्रमी चेला सिँघ दे घर जम्मू शहर वज़ारत रोड

शब्द शब्द प्रभ उठाया बेटा, निरगुण दया कमाईआ। पूरब लेखा सब दा वेखा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। सरगुण कराया आपणा चेता, अनभुल दित्ता समझाईआ। परम पुरख प्रभ वेखो नेता, नर नरायण बेपरवाहीआ। नित नवित्त जिस दी खेडा, दो जहानां रचन रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस ने भेजा, धुर फ़रमाण हुक्म मनाईआ। लख चुरासी घट घट अन्तर माणे सेजा, सति सतिवादी डेरा लाईआ। नाम निधाना देवे धुर संदेसा, अनरागी राग सुणाईआ। नित नवित्त वटा के वेसा, रूप अनूप आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल कराईआ। शब्द कहे प्रभ दित्ता माण, सिर साहिब हथ्थ टिकाईआ। धुर संदेस सच फ़रमाण, फ़रमाबरदार रिहा जणाईआ। उठ लाल मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सृष्ट सबाई वेख शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। मन वासना जीव बेईमान, बेवा बणी सर्ब लोकाईआ। गुर का शब्द ना कोए ज्ञान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चारों कुण्ट दिसे हराम, धीरज जत ना कोई रखाईआ। मुश्किल हल्ल ना होवे किसे आसान, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म दित्ता समझाईआ। शब्द कहे प्रभ किरपा रिहा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हुक्मे अन्दर वखाए घर घर, गृह गृह आपणा पर्दा लाहीआ। सिर हथ्थ टिकाए नरायण नर, नर हरि इक्को इक अख्वाईआ। साचे मन्दिर वेखणा चढ़, महल अटल डेरा लाईआ। भेव चुकाउणा सीस धड़, जीव जंत खोज खुजाईआ। लहिणा चुकाउणा चोटी जड़्ह, मध आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ बख्श दात, दयावान दया कमाईआ। सीस जगदीश रख के हाथ, मेहर नज़र उठाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, पर्दा दित्ता उठाईआ। उठ लाडले मार झाक, दहि दिशा वेख वखाईआ। चुक पिछली वेख किताब, जो बिन अक्खरां दिती

❋

❋

बणाईआ। जिस दा समझ ना सके कोई हिसाब, लेखा लिख्त ना कोई गिणाईआ। गुर अवतार साम्हणे रख के बैठे भविक्ख्त वाक, वाक्य आपणा रहे जणाईआ। वेला वक्त सुहञ्जणा प्रभ देणा सच्चा साथ, सोहणी वंड वंडाईआ। निरवैर पुरख साडी पूरी करनी आस, तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ दित्ता हुलारा, मेहरवान दया कमाईआ। अन्तर अन्तर जणाया इक इशारा, सच सच समझाईआ। कलयुग वेख अन्त किनारा, नईया डोले थाउँ थाईंआ। सृष्ट सबाई धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोई रुशनाईआ। सज्जण मिले ना मीत मुरारा, प्रेमी प्रेम ना कोए रखाईआ। काग़ज़ कलम करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । पढ़ पढ़ थक्का सर्ब संसारा, पढ़या हथ्थ किसे ना आईआ। चौदां विद्या चौदां लोक चौदां तबका दित्ता इक्को लारा, अगला लेखा कोई समझ सके ना राईआ। एसे करके गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए पुकारा, सृष्ट सबाई कूक सुणाईआ। सब दा लेखा देवे वारो वारा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सुणाए इक जैकारा, जै जैकार दो जहान शनवाईआ। जिस दा उच्च अगम्म अथाह लग्गे इक अखाड़ा, कोटन कोटि गोपी काहन बिन तत चोले नाच नचाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल निरगुण निरवैर वेखणहारा, कल अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रखाईआ। निरगुण निरगुण करे जाप, सरगुण सरगुण सोभा पाईआ। दोहां विचोला बणया आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अन्दर वड़के रिहा आख, बाहरों करे ना कोई पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। आदि जुगादी तेरी मेरी इक्को ज़ात, वरन गोत वंड ना कोई वंडाईआ। तेरा पड़दा पंज तत माटी खाक, मेरा उहला दो जहानां नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेल रिहा खिलाईआ। शब्द कहे प्रभ बख्शिश कीती, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग वेख कूड़ी रीती, रीतीवान रिहा समझाईआ। झेड़ा प्या मन्दिर मसीती, गुरुदुआर शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। अन्तर आत्म होए पुनीती, वासना मैल ना कोई धवाईआ । अगम्मी अग्ग ना ठांडी सीती, मेघ सच ना कोई बरसाईआ। लेखा चुक्के ना हस्त कीटी, ऊँच नीच ज़ात पात ना कोई वड्याईआ । कूड़ी क्रिया गंड पीची, लोकमात सके ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतार करन उडीकी, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। परवरदिगार सच लाशरीकी, शरकत सब दी दए गंवाईआ। वेखे हक़ हकीकी, हकीकत विच्चों खोज खुजाईआ। उस दी सिफ्त वड तारीफी, तारीफां विच ना कोई सुणाईआ। उस दा प्रेम प्यार दस्से इक अज़ीज़ी, शब्द दुलारे रिहा उठाईआ। आत्म करन इक्को प्रीती, धुर दा ढोला राग गाईआ। तेरी धार इक अतीती, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग रिहा जणाईआ।

❋

❋

शब्द कहे प्रभ हुक्म सुणाया, बिन मेरे समझ कोए ना पाइंदा। दो जहानां राह वखाया, बिन अक्खां अक्ख वडियाइंदा। बिन चरणां दूर दुराडा पन्ध मुकाया, कदम कदम ना कोए टिकाइंदा । बिन नेत्र लोचण वेख वखाया, पर्दा उहला सर्ब रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। शब्द कहे प्रभ बख्शिश करनी, सच दिती वड्याईआ। आत्म परमात्म कदे ना मरनी, मर जीवत रूप वटाईआ। जन भगतां दस्स प्रभ दी सरनी, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। साची सिख्या इक्को पढ़नी, बाकी अवर ना कोई पढ़ाईआ। मंज़ल पौड़ी इक्को चढ़नी, घर साचे फेरा पाईआ। लेख चुकाउणा वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग रिहा वखाईआ। शब्द कहे प्रभ दए संदेसा, इक्को हुक्म वरताईआ। लाल लालन तेरा पेशा, पेशतर दए वखाईआ। हुक्म वरता विष्न ब्रह्मा शिव गनेशा, सुरप्त सोया रहिण कोए ना पाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछला मुका ठेका, हिस्सेदार ना कोए सुणाईआ। दो जहानां अगला भेव चुका बीता, पड़दा आप उठाईआ। सब नूं नज़री आए इक्को नेता, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। लहिणा चुके मुल्लां शेखा मुसायक देण दुहाईआ । आत्म परमात्म इक्को नज़री आए सौहरा पेका, पेईए सौहरे इक रंग वखाईआ। मिल सखीआं सोहणा मिले खेडन खेडा, वज्जे नाम वधाईआ। एसे कारण निरगुण धार तैनूं भेजा, पंज तत ना कोए वखाईआ। जन भगतां अन्दर सहौणी सेजा, सोहणा आसण लाईआ। जोती बख्शना नूरी तेजा, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। अमृत बरसना ठांडा मेघा, निझर धार वहाईआ। खण्डा वखाउणा नाम तेगा, छत्रू कूड़े मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। शब्द कहे प्रभ होया दयाल, मेहरवान होए सहाईआ। साची सिख्या दिती सखाल, धुर दी कर पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई वेख मार ध्यान, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। अक्खरां लेखा वेख महान, पत्थरां विच्चों खोदयां पड़दा दए उठाईआ। कलम वेख बोलया ज़बान, ढोला सोहला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं देवणहार वड्याईआ । शब्द कहे प्रभ सुणाया गीत, इक्को राग अल्हाईआ। जेहड़ा वसे हर घट चीत, घर घर डेरा लाईआ। मेल मिलाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। लख चुरासी रिहा जीत, मानस मेला सहिज सबाईआ। चरण कँवल दस्से प्रीत, सरन वड वड्याईआ। कलमा दस्से हदीस, धुर दी करे पढ़ाईआ। नाम करे इक बख्शीश, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सतिजुग दस्से अगम्मी रीत, रीतीवान रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर इक्को इक अख्वाईआ । शब्द कहे प्रभ देवे राह, रस्ता इक जणाईआ। लख चुरासी बण मलाह, ज़ात पात वरन गोत ना कोई रखाईआ। आत्म दस्से धुर सलाह, परमात्म वेख वखाईआ। चार युग दी खाणी बाणी नाल

❋

❋

बणा गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी बणत रिहा बणाईआ। शब्द सुत कहे मैं होवां दलेर, हरि देवणहार वड्याईआ । मेरा रूप अगम्मी शेर, रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। दो जहानां निरगुण हो के रिहा घेर, सरगुण आपणा फेरा पाईआ । जुग जन्म दा लहिणा दयां निबेड़, लेखा मंगां थाउँ थाईंआ। कूड़ी क्रिया मुके झेड़, झगड़ा रहे ना जगत लोकाईआ। भाग लगा के मन्दिर खेड़, काया खिड़की इक खुल्हाईआ। मन सहिसा ना कोई भेड़, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। मुहब्बत करके करां मेहर, मुहब्बत इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। शब्द कहे प्रभ किरपा करी ठाकर, सहिसा सर्ब चुकाईआ। कलयुग वखाया काया सागर, भँवरी पई लोकाईआ। एथे ओथे मिले किसे ना आदर, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। नाता तुटा करीम कादर, परवरदगार गोद ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा जणाईआ। मैं भगतां माणा सेज, साचे सन्तां करां कुड़माईआ। गुरमुख लवां पेख, गुरसिख गोद सुहाईआ। सच वखावां धुर दा देस, सचखण्ड पर्दा आप उठाईआ। जिस घर सदा वसे एक, एका एकँकार डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर छोटे बच्चे नन्न्हे रहे खेड, इधर उधर भज्जण वाहो दाहीआ। चरण कँवल सच सहारा इक्को रहे पेख, नेत्र नैण नैण नैण उठाईआ। लोकमात पिच्छे छड्ड के गए देस, अग्गे बहि के ख़ुशी मनाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर लिख के गए लेख, नाता जोड़ कलम छाहीआ। लहिणा देणा दे के गया आप दस्मेस, दहि दिशा गया सुणाईआ। परम पुरख परमात्म वटाए भेस, जिस दा पिता ना कोई माईआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोए मूंड मुंडाईआ । आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। सच सुहञ्जणा वसाए देस, सम्बल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी धुर दी बणत बणाईआ। शब्द कहे प्रभ बणाई बणत, घड़ण भंनणहार इक अख्वाईआ। आदि जुगादि महिमा सदा अगणत, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। थोड़ा थोड़ा भेव गुरमुख विरले दित्ता सन्त, भगत भगवान इशारे नाल उठाईआ। लख चुरासी भरमे भुल्ले जीव जंत, जीव जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। नाता तुट्टया नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाईआ। जिस नाल गढ़ तुटे हउमें हंगत, हँ ब्रह्म नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द स्वामी इक समझाईआ। शब्द कहे मैं बणया स्वामी, प्रभ सच दिती वड्याईआ। अवाज़ मार अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख वखाईआ। पंज तत दी छड्डी ग़ुलामी, निरगुण हो के हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दी साची बाणी, सच संदेसा इक सुणाईआ। जिस दी सिफ्त सदा लासानी, सो आसानी रिहा बणाईआ। सतिगुर दे घर सुत दुलारा हो के खावां महमानी,

❋

❋

आपणा पेट भराईआ । बहुत ख़ुशीआं नाल दसाई अगली कहाणी, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे शैतानी, शरअ ना कोई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभ देवे माण, दो जहानां हुक्म वरताईआ। जिस दी सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रिहा जस गाईआ। जिस दे पिच्छे शिवदुआले मट्ठ बणाए मकान, तीर्थ तट मन्दिरां नाल सुहाईआ। जिस दी विद्या अक्खरां नाल मीजान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ । जिस दा मिले ना किते निशान, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। जिस नूं कैहन्दे श्री भगवान, रूप रंग रेख ना कोए सहाईआ । सो मेरा बणया मेहरवान, शब्दी सुत रिहा दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा रवि ससि सूर्या चन्द सेव कमान, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। मण्डल मण्डप खेल वेखे ज़िमीं असमान, जल थल महीअल आपणा रूप जणाईआ । सो दाता दानी सूरबीर बलवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। मुहब्बत विच दित्ता दान, वस्त अगम्म दी झोली पाईआ। शाहो भूप मार ध्यान, सतिगुर सच्चा हुक्म सुणाईआ। बिन शब्द दूजा दिसे ना कोई निशान, निशाना इक्को इक हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, सच सच्चा इक अख्वाईआ। शब्द कहे मैं सब दा ठाकर, घर घर ठोकर लाइंदा। पंज तत काया दे के आदर, गुर अवतार पीर पैगम्बर गोद सुहाइंदा। सूरबीर योद्धा बण बहादर, दो जहानां वंड खण्ड खण्ड आप कराइंदा। लख चुरासी विच्चों जिन्हां भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाइंदा । नाम वणजारा बण सौदागर, चौदां लोक हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । शब्द कहे मैं सेवादार, धुर दी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी लै अवतार, निरगुण सरगुण खेल वखाईआ। अन्दरे अन्दर बोल जैकार, करां अगम्म पढ़ाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर पुकार, सच सति समझाईआ। गुफ्त शनीद करां गुफ़तार, राग अनाद वजाईआ। दर दरवेश बणां भिखार, अलख निरँजण हो के अलख जगाईआ। कातब हो के बणा लिखार, मेल मिलावां काग़ज़ कलम छाहीआ। मुखातब हो के देवा दीदार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। इबादत विच हो के बणा मददगार, धुर दा संग निभाईआ। सफ़ारश करके बेड़ा करावां पार, शौह दरया ना कोई रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। शब्द कहे मैं सच राम, राम रामां विच्चों नज़री आईआ। प्रीती विच बणां ग़ुलाम, मुर्शद हो के मुरीदां लवां उठाईआ। बरदा हो के करां सलाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पैगम्बर हो के दयां पैग़ाम, कलमा इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। शब्द कहे मेरा रंग अनोखा, आदि जुगादि सदा रंगाईआ। चार वरन करके धोखा, ज़ात पात डेरा

❋

❋

ढाहीआ। माण दवावां उपर लोका, परलोकां ख़ुशी वखाईआ । सच सुणावां इक श्लोका, आत्म परमात्म कर पढ़ाईआ। तन नग़ारे लगावां चोटा, सुरती शब्द ताल सुणाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढा खोटा, हउमें गढ़ तुड़ाईआ। जगत अन्धेर जगावां जोता, नूर नूर नूर रुशनाईआ। किसे विच ना आवां सोचां, मन मति बुध मेरी सार किसे ना पाईआ। जन भगतां प्रीती नित नित लोचां, साचे सन्तां वेख ख़ुशी मनाईआ। पकड़ उठावां विच्चों कोटां, गुरमुख विरले गले लगाईआ। सन्त सुहेला इक्को बेटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । शब्द कहे मेरी सोहणी कार, हरि करते आप जणाईआ । जुग चौकड़ी वेखां चार, सतिजुग त्रेता द्वापर फेरा पाईआ। कलयुग खेल करां अपार, अपरम्पर आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लेखा लिख के गए बण लिखार, भविक्ख्त जगत जुगत आप जणाईआ। तिन्हां पैज दयां संवार, सवार्थी हो के दया कमाईआ। निरगुण निरवैर लै अवतार, जोती शब्दी धार प्रगटाईआ। महाबली खेल अपार, वली छली वेस वटाईआ। धाम अनोखा दिसे अगम्म दुआर, सम्बल समझ कोए ना आईआ। साचा नाम बोल इक जैकार, धुर दी करे इक पढ़ाईआ। आत्म परमात्म लख चुरासी इक विहार, बिवहारी रिहा समझाईआ। करनी कर विच संसार, सगल सृष्टी रिहा उठाईआ। भगत सुहेले रखे नाल, गुर चेले मेल मिलाईआ । साची सिख्या इक सिखाल, सहिज सुभाओ करे पढ़ाईआ। दीना बंधप दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। काया मन्दिर अन्दर सोहणी सुहञ्जणी धर्मसाल, पुरख अबिनाशी कमलापाती दीआ बाती इक जगाईआ। जिस दी मंज़ल सदा सुखाल, घर विच घर पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, वर घर दाता इक्को इक अख्वाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूप शाह सुल्तान, महिमा अनूप बाहर ब्यान, नित नवित्त वेखे आण, सन्त सज्जण कर पहचान, गुरमुख गुर गुर देवे दान, गुरसिख चरण कँवल बख्श ध्यान, ध्यान आपणे विच रखाईआ।

शब्द कहे मैं बणया सुहेला, अनभव खेल खिलाइंदा। भगत भगवन्त कर कर मेला, गृह गृह ख़ुशी वखाइंदा। इक्को घर वसा गुरु गुर चेला, चेला गुर रंग रंगाइंदा। धुर दा धाम दस्स नवेला, निराकार आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक वखाइंदा। शब्द कहे मैं बणावां बणत, घड़न भंनणहार अख्वाइंदा। लेख जणावां जीव जंत, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। नाम देवां निराला धुर दा मंत, मन्त्र इक प्रगटाइंदा। रूप वखावां नार कन्त, घर सज्जण सच वडियाइंदा। महिमा समझावां सदा अगणत, लेखा लिख्त वडियाइंदा। वेख वखावां आदि अन्त, जुग चौकड़ी

❋

❋

फेरा पाइंदा। बोध अगाध बणा के पंडत, धुर दा साचा नाम सुणाइंदा। कर प्रवेश जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज भरम चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। शब्द कहे मैं आया दौड़, धुरदरगाही फेरा पाईआ। जिन्हां सज्जणा गया बौहड़, तिन्हां पूरब लेखा नज़री आईआ। कोई दस्स के गया ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता दए वड्याईआ। जगत प्यासा होए बुझाए औड़, तृष्ना तृप्त पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उस दे हथ्थ डोर, बन्न्ह शब्दी तन्द उठाईआ। भगत कहे मोहे मेरा गया बौहड़, दूर दुराडा नज़री आईआ। चढ़ के मंज़ल वेखे पौड़, घर मन्दिर सोभा पाईआ। ओथे खेल अवर का और, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल सोहणी बणत बणाईआ। शब्द कहे मैं बणके सच्चा, साहिब सतिगुर नज़री आईआ। जन भगत उठावां आपणा बच्चा, बचपन आपणे नाल मिलाईआ। चार जुग धुर संदेस जो गुर अवतारां दस्सां, पीर पैगम्बरां इशारा दित्ता जणाईआ। उसे मन्दिर अन्दर वसां, जिस दी साढे तिन्न हथ्थ करे वड्याईआ। ओसे प्रेम प्यार अन्दर नट्ठां, निरगुण हो के भज्जां वाहो दाहीआ। उसे ताल नग़ारे हो के वज्जां, जिस दी धुन नाद समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म दित्ता बेपरवाहीआ। शब्द कहे मैं आया गुरदेव, सब दा मित्र नज़री आईआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदे रहे सेव, सेवक बणके सीस निवाईआ। सो देवणहारा अगम्मी मेव, रस अमृत इक चखाईआ। जिस दी सिफ्त जाणे कोई ना जेहव, बत्ती दन्द ना कोई वड्याईआ। जन भगतां खोल्ह आपणा भेव, पड़दा उहला दित्ता उठाईआ। धाम वखाया इक नेहकेव, नेहचल बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दिती समझाईआ। शब्द कहे मैं आया नट्ठा, बणके पांधी राहीआ। सन्त सुहेला कीता अकट्ठा, पूरब मेल मिलाईआ। जन्म कर्म दा मेट के रट्टा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोग अभ्यास कोई ना दस्सा, पूजा पाठ ना कोए पढ़ाईआ। सर सरोवर ना बणाया कोई तट्टा, तीर्थ रूप ना कोई वखाईआ। प्रेम प्यार अन्दर हिरदे वसा, घर घर विच डेरा लाईआ। सच संदेस सुणाया जसा, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रह गया हक़ा बक्का, हैरानी सब दे उपर छाईआ। करे खेल खेल पुरख समरथा, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। सच देवे निझर रसा, अमृत धार मुख चुआईआ। त्रैगुण माया जगत ख्याल कदे ना फसा, फाँसी सब दी रिहा तुड़ाईआ। अग्नी तत ना कोए तपाया भट्ठा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ला पर्बत दिसे वट्टा, डूंग्घी कन्दर निज घर आपे वेख वखाईआ। सति धर्म सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी लै के मत्ता, मता आपणे नाल पकाईआ। जिस दी महिमा सदा अकथा, कथनी कथ ना सके राईआ। सो साहिब सज्जण मीत मुरारा घर स्वामी बणया सका, कूड़ कुड़यारा नाता तोड़ तुड़ाईआ।

❋

❋

अक्खां नाल मिलाके अक्खां, आखर आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे मैं आया लाड़ा, धुर दी बणत बणाईआ। बण कन्त बणाई नारा, निरगुण निरवैर लए प्रनाईआ। साचे मन्दिर अन्दर इक अखाड़ा, गोपी काहन नाच नचाईआ। तूं मेरा मैं तेरी सांझी गावण वारा, ढोला राग इक्को सुणाईआ। अगम्म अथाह बोल जैकारा, करे सच पढ़ाईआ। महल अटल उच्च मनारा, घर घर विच करे रुशनाईआ। कागद कालम ना लिखणहारा, वेद कतेब समझ ना पाईआ। थोड़ा थोड़ा सारे दे के गए इशारा, इशारयां विच्चों बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची खेल आप वखाईआ। शब्द कहे मैं आया खेल करन, करते दिती वड्याईआ। सन्त सुहेले आया फड़न, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जीवदयां जग आया मरन, मरन जीवण विच बदलाईआ। दो जहानां आया तरन, सगला साथ नाल तराईआ। उच्चे टिल्ले आया चढ़न, साचे पौड़े सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। शब्द कहे मैं आया उधारन, पतित पापी पार कराइंदा। जन भगतां पैज संवारन, स्वार्थी स्वार्थ आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी विच्चों आया उभारन, फड़ बाहों पार लगाइंदा। एह वड्डा धुर दा कारण, बिन करनीउँ लेखे लाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान एसे दी सिफ्त उच्चारन, जो सिफ्तां वाला हरि भगत सिफ्ती रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाइंदा। शब्द कहे मैं आया करता, कुदरत वेख वखाईआ। ना जम्मदा ना कदे मरदा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ । निरभउ हो कदे ना डरदा, भय विच कदे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेस अगम्मा धरदा, धरनी धरत धवल सुहाईआ । सन्त सुहेले गुर चेले गुरमुख विच्चों फड़दा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। नार सुहागण बण वैरागण आत्म परमात्म आपे वरदा, वर दाता बेपरवाहीआ। लेखा जाणां जीव जंत साध सन्त घर घर दा, दर दर आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह फेरा पाईआ। शब्द कहे प्रभ लेखा बेपरवाह, बेपरवाही दिती जणाईआ। धुर दा बण इक मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। रहिबर हो के सच ख़ुदा, नूरी जलवा दयां जणाईआ। धुर दा नादी नाद सुणा, अनराग रागां विच्चों दयां प्रगटाईआ। बोध अगाध मन्त्र दृढ़ा, करां सच पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जो पूरब भविक्ख्त गए लिखा, सो लेखा वेखां थाउँ थाईंआ। लख चुरासी जानणहारा गुनाह, सिफ्तां भरया इक्को इक नज़री आईआ । सन्त सुहेले लवां जगा, गुर चेले मेल मिलाईआ। जन भगतां पकड़ बांह, सुत्ते सुत्तयां विच्चों जगाईआ। नाता जोड़ पिता माँ, पूत सपूत गोद उठाईआ। साची सिख्या इक दृढ़ा, दृष्टी आपणे विच टिकाईआ।

❋

❋

जिन्हां गुरमुखां इक वार हां विच कीती हां, हउमे रोग चुकाईआ। ओन्हां सच दवारा बख्शा सच्चा थाँ, जिस दी भूमका जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सच महल्ले दयां वसा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ढोला रहे गा, गवण अवण दोवें दित्ते मिटाईआ।

१४ जेठ २०२१ बिक्रमी बीबी अमरो देवी, सधरो देवी दे गृह जम्मू

शब्द कहे मैं सद अमर, अमरापद समाइंदा। गुर अवतारां दे दे ख़बर, बेख़बर आप सुणाइंदा। जाम प्याला देवां मधुर, रस इक्को इक प्रगटाइंदा। पीर पैगम्बर बणा टब्बर, कुंनबा इक्को इक वडियाइंदा। सति सतिवादी देवां सबर, साबत आपणा आप वखाइंदा। खेलां खेल बाहर अन्दर, गुप्त ज़ाहर नूर चमकाइंदा। तोड़ तुड़ावां कूड़ा जन्दर, सच हथौड़ा हथ्थ रखाइंदा। कदे विच ना आवां मढ़ी गोर कबर, ख़ाकी ख़ाक ना कदे समाइंदा। नित नवित्त आपणा रूप लवां बदल, वेस अनेका आप वटाइंदा। सच दवारे बहि के करां अदल, अदालत इक्को इक लगाइंदा। कत्लगाह विच मैनूं कोए ना करे कत्ल, मक्तूल रूप ना कोए वखाइंदा। मेरा धाम मुक्दस बैतुल, सच दवारा इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल मोहे समझाइंदा। शब्द कहे मैं सच अमराओ, उलफत इक्को इक वड्याईआ। वसां निहचल धाम अगम्म अथाहो, महल अटल डेरा लाईआ। सच संदेसा गावण दा सदा चाउ, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करां पढ़ाईआ । निरगुण हो के सरगुण पकड़ां बांहों, निर्धन सरधन दयां वड्याईआ। जुग जुग फड़ फड़ हँस बणावां काउँ, काग हँस रूप वखाईआ। जन भगतां देवां ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भुल्लयां भटकयां पावां राहो, मार्ग इक्को इक धुर दा दयां वखाईआ। सच मन्त्र जपावां नाउँ, नाउँ निरँकारा इक इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा दिती लगाईआ। शब्द कहे मैं उच्च अगम्म, प्रभ देवणहार वड्याईआ। ना मरां ना पवां जम्म, जीवण जुगत समझ किसे ना आईआ। हथ्थ मूँह नक्क ना कोए कन्न, अक्खां दृष्ट ना कोए जणाईआ। पंज तत ना कोई तन, माया वंड ना कोए वंडाईआ। मन्दिर मस्जिद मकान ना कोई छप्पर छन्न, झौंपड़ी नज़र किसे ना आईआ। शाह पातशाह राज राजान देवे कोई ना डंन, बंदीख़ाने ना कोए सुटाईआ। साचे हुक्म अन्दर बण हाकम सब नूं रिहा बन्न्ह, बन्धन इक्को इक जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दित्ता चुकाईआ। शब्द कहे मेरा धाम अपारा, हरि जू सोहणी बणत बणाईआ। निरगुण हो के वसां न्यारा, निराकार हो के सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी खेल करां विच संसारा, बण संसारी वेस वटाईआ।

❋

❋

गुर अवतार पीर पैगम्बर दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी आत्म परमात्म खोल्ह किवाड़ा, साचा मार्ग इक्को इक जणाईआ। नित नवित्त गोपी काहन लगावां अखाड़ा, साची सखीआं मण्डल रास रचाईआ। सदा सदा सद सच वजावां ताड़ा, धुर दा राग नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी मोहे दिती जणाईआ। शब्द कहे मैं सब दा आलम, इलमां विच्चों नज़र किसे ना आईआ। हुक्म वासते सब तों जालम, हकीकत विच्चों हक़ दयां बुझाईआ। लेखां विच्चों अगम्म अथाह वड्डा कातब कालम, कलम्यां विच्चों कलमा नबी पढ़ाईआ। रूपां विच्चों रूप सति सरूप मेरा सालम, सही सलामत आप अख्वाईआ। नग़म्यां विच्चों नग़मा दयां पैग़ामन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग सुणाईआ। ईमानां विच्चों सच दृढ़ावां ईमानन, इष्ट देव स्वामी बेपरवाहीआ। जुग जुग जन भगतां बणदा रिहा ज़ामन, धुर दी ज़ामनी तोड़ निभाईआ। एहो जेहा समां कदे ना मिल्या जो भगत भगवन्त बैठण आमणो साम्हण, सम्मत सम्मती ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कृष्ना राम गावण, राम राम राम रूप इक्को नज़री आईआ। जिस दा जुग चौकड़ी करदे रहे आगमन, आज्ञा विच सर्ब लोकाईआ। सुणदे रहे कलाम धुर कलामण, आलमीन करे पढ़ाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्दी शब्द पकड़या दामन, दस्तगीर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा चुकाए दो जहानन, एका दूआ तत सरूप आपणे विच मिलाईआ।

१४ जेठ २०२१ बिक्रमी प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू

हुक्म अन्दर बणां हाकम, शब्दी शब्द ख़ुशी मनाइंदा। भेव चुकावां परमात्म आत्म, पड़दा उहला आप उठाइंदा। खेल करावां ज़ाहर बातन, गुफ़त शुनीद रंग रंगाइंदा। बिन रसना जिह्वा करां बातन, धुर दी धार आप प्रगटाइंदा। पीआ प्रीतम हो के बणां साथन, सगला संग निभाइंदा। साचा ढोला सुणावां गाथन, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। साचे मण्डल पावां रासन, गोपी काहन नचाइंदा। साची जोत करां परकासन, निरगुण नूर नूर नूर डगमगाइंदा। सच भूमका सुहावां अगम्मड़ा आसण, सेज सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। मेल मिलावां चरण प्रीती साचा नातन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप दृढ़ाइंदा। हुक्मे अन्दर वेखां हकीकत, हक़ बहक़ खोज खुजाईआ। मेट मिटावां कूड़ शरीकत, लाशरीक नाउँ वड्याईआ। सच दसावां इक अकीदत, अकीदा इक्को घर जमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो कर के गए वसीअत, मिसल सब दी दयां वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत शास्त्र सिमरत वेद पुराण जो करन नसीहत, अल्फ़ ये करे पढ़ाईआ ।

❋

❋

मेहरवान हो के सब दी बदल देवां तबीयत, तबअ तमअ इक्को रंग वखाईआ। मेहरवान हो के देवां इक काबलीयत, इलम आलम ना कोए वड्याईआ। हिरदे विच्चों दस्सां इक असलीयत, असल आपणा रूप वखाईआ। वस्त अमोलक दस्सां मलकीयत, नाम पदार्थ इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। हाकम बण के बोलां जैकारा, इक्को नाद सुणाईआ। सर्ब जीआं दा सच प्यारा, पीआ प्रीतम दयां दृढ़ाईआ। सति सतिवादी सति मनारा, महल अटल दयां वखाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, निरगुण नूर नूर करां रुशनाईआ। आत्म परमात्म खेल न्यारा, घर मन्दिर दयां वखाईआ। सुरती शब्दी सच अखाड़ा, गोपी काहन रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा इक चुकाईआ। हाकम बण के देवां संदेसा, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। परम पुरख प्रभ इक नरेशा, दो जहानां शाह अख्वाईआ। नित नवित्त मेरा धारे अगम्मी वेसा, वेस अवल्लड़ा आप प्रगटाईआ। सति धर्म चलाए पेशा, पेशतर सब नूं आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करनहारा हेता, प्रीतीवान प्रीतम दाता बेपरवाहीआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी अगला पिछला जाणे लेखा, पड़दा उहला दए उठाईआ। अन्दर वड़ के काया मन्दिर चढ़ के साचा खोल्हे भेता, अनभव आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। हाकम हो के बदलां तकदीर साची करनी किरत कमाईआ। प्रेम प्यार दी दस्स तदबीर, मन का मणका दयां भवाईआ। मंज़ल वेखां चढ़ अख़ीर, चोटी बहि बहि सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट ज़ंजीर, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। गहर गम्भीर बण वड पीरन पीर, ज़मीर सब दी दयां बदलाईआ। सच वखावां इक तस्वीर, जोती जलवा नूर रुशनाईआ। मुरीद होण ना देवां कोई दिलगीर, मुर्शद हो के होवां सहाईआ। भगवन हो के कटां भीड़, जन भगतां गोद उठाईआ। सतिगुर हो के अमृत जाम प्याला प्यावां सीर, सांतक सति सति वरताईआ । नेत्र लोचण अक्ख खोल्हां बेनज़ीर, नज़र आपणी नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। हाकम हो के खेल खलावां, ख़ालक ख़लक दयां समझाईआ। सन्त सुहेले मात उठावां, लख चुरासी खोज खुजाईआ। प्रेमी हो के पकड़ां बांहवां, भुजां आपणे नाल मिलाईआ। मन्त्र सच जपावां धुर दा नावां, नाउँ निरँकारा इक उपाईआ। हँस बणावां फड़ फड़ कांवां, कागों हँस उडाईआ। भुल्ले भटके पावां राहवां, रहिबर बण के नूर ख़ुदाईआ। पिछला लेखा सर्ब जणावां, पीर पैगम्बरां नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेलां खेल हो के बेपरवाहीआ। शब्द हाकम हुक्म एक, एकँकारा आप दृढ़ाईआ । जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे ना लिख्या लेख, काग़ज़ कलम शाही विद्या नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पीर पैगम्बर जिस दा लभ्भदे गए भेत, लभ्भयां अन्त कोए ना पाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण अवल्लड़ा वेस, रूप रंग रेख समझ किसे ना आईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश लख चुरासी अन्दर वड़ के रिहा खेड, निरवैर निराकार निरँकार रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ । शब्द हाकम कहे मेरी धुर दी टेक, सदा सदा सद दयां वड्याईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों खोल्हां भेत, पर्दा उहला आप उठाईआ । भगत भगवन्त हो के लवां वेख, सन्त सतिगुर रूप समाईआ। गुरसिखां गुरमुखां सरनाई देवां एक, चरण कँवल मिले वड्याईआ । मस्तक लावां धुर दी मेख, टिक्का इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । हाकम हो के शब्द गुरू बलकार, एका हुक्म वरताईआ। जिस नूं सीस झुकाउँदे गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सजदा सच कराईआ । जिस दी शास्त्र सिमरत वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस दी रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त करे जुग चार, ढोला राग अक्खरां विच सुणाईआ। जिस दा आदि जुगादि अन्त ना पारावार, बेअन्त नाउँ धराईआ। जिस नूं साध सन्त मन्नदे गए कन्त भतार, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा जीव जंत आधार, लख चुरासी रिहा समाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड करन निमस्कार, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जिस दा रवि ससि करे उज्यार, दिवस रैण सेव कमाईआ। तिस दा लेखा चले अपर अपार, भरम भुलेखा दूर कराईआ। सो साहिब बणया सिक्दार, हुक्म इक्को इक जणाईआ। शब्द गुरू महाबली बलकार, योद्धा जगत रूप वटाईआ। कल कल्की लै अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सम्बल बहि के धाम न्यार, महल अटल करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेल मिलाईआ। लेख चुकाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। काया वखाए अगम्मी धर्मसाल, सच दवारा इक प्रगटाईआ। दीआ बाती कमलापाती आपे बाल, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी वज्जे ताल, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पुच्छण आया मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जिस दे अग्गे करदे गए सवाल, नित नवित्त झोलीआं डाहीआ। सो देवणहारा दान, दाता दानी वेख वखाईआ। जिस नूं अक्खरां विच कैहन्दे राम, बिन अक्खरां राम रमया घट घट रिहा समाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर करदे गए सलाम, सो नूर ख़ुदाई जलवा नूर करे रुशनाईआ। सच संदेसा देवणहार पैग़ाम, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणे हथ्थ लै इंतज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। जिस दा इक्को कलमा इक्को नाम, इक हदीस इक्को दए कलाम, कातब हो के दूजी कलम ना कोए उठाईआ। इक्को मन्दिर इक्को मंज़ल इक्को महिबूब इक्को अमाम, परवरदिगार इक अख्वाईआ। इक्को बरदा दर दरवेश बणे ग़ुलाम, इक्को बैठा डेरा लाईआ। इक्को नूर श्री भगवान, इक्को जोत नौजवान,

❋

❋

इक्को किला कोट देवणहार वड्याईआ। इक्को सचखण्ड मकान, इक्को दीआ बाती जगे महान, इक्को कमलापाती वेखे नौजवान, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। इक्को शब्द दाता योद्धा सूरबीर बलवान, ब्रह्मण्ड खण्ड रचनहारा पुरी लोअ जहान, विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत लख चुरासी घट घट आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी हुक्म हुक्म दृढ़ाईआ। शब्द संदेसा धुर दा हुक्म, हरि करता आप समझाइंदा। सन्त सुहेले कढ्ढे उत्तम, दृष्ट इष्ट नाल मिलाइंदा। शब्द अनादी बणाए तुख्म, तासीर आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार वखाइंदा। करनी कार अन्दर करतार, हरि करता दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेख संसार, नित नवित्त वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर ख़ुशी मनाईआ। पूरब लेखा मकरूज़ सब दा कर्ज़ा दए उतार, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां झोली पाईआ। सब नूं कर के दस्तबरदार, दस्तगीर आपणा रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर हुक्म संदेसा करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर जणाईआ। कूड़ी क्रिया कल काती कढ्ढे बाहर, जगत हयाती दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। हयाती कहे मैं बदलां हदीस, हज़रत तेरी करां पढ़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद राह तक्कदे गए इकीस, एका अक्ख खुल्हाईआ। तेरा कलमा गावां गीत, इक्को राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीती कहाणी तेरी झोली पाईआ । मैं तेरे हुक्मे अन्दर बदलां रीत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। मेरी हस्ती ना कोई मैं कीटन कीट, नीचां विच्चों नीच नज़री आईआ। परवरदिगार ना देईं पीठ, करवट लै ना मुख बदलाईआ। मेरा अन्तर करना ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लेखा चुक्के जगत मसीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । सिर हथ्थ टिकाउणा ख़ुदावंद करीम, कलमा तेरा नज़री आईआ। तेरी शान आली अज़ीम, अज़मत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरी कोई ना जाणे ताअलीम, तोबा तोबा करे ख़ुदाईआ। तेरी किसे समझ ना आई तक्सीम, ज़ेर ज़बर रही कुरलाईआ। तेरा भेव ना जाणया अल्फ़ मीम, नुक्ता नून ना कोए मिटाईआ। तेरा पीर पैगम्बर पक्का बणया ना कोए मुनीम, सदा सदा सद साचा संग निभाईआ। जो आया बरदा बण अवल्लीन, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। रसना कैहन्दा गया ग़मख़ार मस्कीन, मुश्किल तेरी झोली पाईआ। तेरी धार समझ महीन, सीस कदमां उते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर ठांडे मेल मिलाईआ। ठांडा दर परवरदिगार, घर इक्को नज़री आइंदा। जिस गृह बणें मददगार, धुर दा संग निभाइंदा। जिस दा अददां विच ना कोए शुमार, तशदद रूप ना कोए वटाइंदा। सो कुदरत अन्दर कादर हो के करे प्यार, जन भगतां

❋

❋

कदर आपणे हथ्थ रखाइंदा। किसे ग़दर विच ना आए फ़साद, फ़ैसला हुक्म विच मनाइंदा। कलयुग अन्तिम गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करन आया इमदाद, अमल आमल सब दा वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति एतमाद विस्माद हो के बिस्मिल रूप आपणे उपर टिकाइंदा ।