पुस्तकालयभाग १६

१५ जेठ २०२१ बिक्रमी लाल चन्द दे गृह जम्मू

जुग चौकड़ी पिच्छों उठया सुत शब्द निरवैर, निरँकार दए वड्याईआ। प्रेम प्रीती प्यार अन्दर सति सरूपी करनी मेहर, मेहरवान हो के दया कमाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेखणा शहर, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ । भेव चुकाउणा अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर गम्भीर गहर, पर्दा उहला रहिण कोए ना पाईआ। भगत उधारन पैज स्वारन कोई ना लौणी देर, दूर दुराडा नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत काया माटी उलटा गेड़ना गेड़, चार कुण्ट दहि दिशा आप भवाईआ। कूड़ विकारा हउमे हँकारा माया ममता लैणी घेर, बलधारी हो सहाईआ। नित नवित्त जूठा झूठा झगड़ा देणा नबेड़, सालस आपणा रूप वटाईआ। आत्म परमात्म मिल मिल खलाउणा खेल, ख़ालक ख़लक विच्चों देणा जणाईआ। घर प्रकाश करना बिन बाती तेल, जोती जोत डगमगाईआ। मित्र प्यारा हो के मिलणा सज्जण सुहेल, धुर दा संगी संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों आया निरगुण धार, सूरा सतिगुर इक अख्वाईआ। पंज तत ना कोए आकार, मन मति बुध अक्ल संग ना कोए रखाईआ। दो जहानां निर्धन सरधन हो के पावे सार, महाबली बल आपणा इक प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी पूरब लेखा वेखे विगसे वेखणहार, बिन अक्खां नेत्र नैण इक खुल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो जुग जुग दित्ता सिखाल, सो सिख्या लिख्या वेखे थाउँ थाईंआ । पीर पैगम्बरां जो देंदा रिहा जलाल, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। सो वेख वखावे साहिब गोसाईं परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाईआ। जिस दा कलमा काग़ज़ां उते करे पुकार, नग़मा रसना नाल सुणाईआ। सो मुरीदां मुर्शद करे प्यार, पोशीदा आपणा पर्दा लाहीआ। अकीदा इक्को दस्से सच दरबार, दरगाह साची मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। निरगुण निरवैर शब्द अगम्मी आया नट्ठ, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जगत आकार ना कोई तत्त, मूँह हथ्थ तन माटी ख़ाक ना रंग रंगाईआ। इष्ट देव स्वामी रसना जिह्वा किसे दा नाम ना लए रट, नीवां हो के सीस ना किसे निवाईआ। वेख वखाए सब किछ जाणे वसणहारा घट घट, गृह गृह लेखा खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रेम

❋

❋

प्रीती अन्दर जिस दा नाम गए रट, दिवस रैण अट्ठे पहर ध्यान लगाईआ। जिस दे पिच्छे सूलां उते सत्थर बैठे घत, यारड़ा इक्को इक मनाईआ। सो साहिब सुल्तान प्रेम प्रीती अन्दर हो के वस, जन भगतां वेखे चाईं चाईंआ। साचे मन्दिर वसल कराए हक़, असल विच्चों सच नसल समझाईआ। सच दुआर कर प्यार करे इकट्ठ, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड वड्डा इक्को इक अख्वाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार, खेले खेल बेपरवाहीआ । जोती जाता लै अवतार, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द दमामा वज्जे अगम्म अपार, कोटन कोटि रामा नैण उठाईआ। पीर पैगम्बर पैग़ामा सुणन हो के ख़बरदार, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आईआ। गुरू गुरु गुर करन निमस्कार, सीस जगदीश इक झुकाईआ। काग़ज़ कलम शाही करे हाहाकार, हौका लै लै रही सुणाईआ। चारे युग बण पनिहार दर दरवेश अलख जगाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा सुत लाडला बरख़ुरदार, शब्दी इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म रिहा जुग चार, नित नवित्त वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण हो के पावे सार, महासार्थी आपणा खेल कराईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए उठाल, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। पूरब जन्म दा लेखा जानण वाला हाल, हालत अगली दए दृढ़ाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, दीन दयाल दया कमाईआ। सति धर्म दी सच्ची धर्मसाल, लख चुरासी जीव जंत रिहा जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ हरि ठाकर बणाया मकान, घाड़त आपणा आप घड़ाईआ। जिस गृह बहि के खेल करे महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता बेपरवाहीआ। निरगुण होए शब्द स्वामी, लोकमात वेस वटाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, अन्तर आत्मा खोज खुजाईआ। सच संदेसा धुर दी बाणी, तीर अणयाला इक चलाईआ। भूपत भूप बण शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा लेखा कोई ना जाणे कलम कानी, कायनात सके ना कोए समझाईआ। जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत काया कीती फ़ानी, फ़ैसला आपणा इक सुणाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल ठाकर हो के बणया इक्को बानी, बलधारी फेरा पाईआ। जन भगतां दस्से मार्ग सच आसानी, इन्सानीयत विच्चों अंस आपणी लए जगाईआ। पिछली पढ़े ना कोए कहानी, अगली गाथा रिहा दृढ़ाईआ। अमृत बख्शे ठंडा पाणी, प्रेम प्रीती धार वहाईआ। लेखा जाणे बिन ज़िबह होइआं कुरबानी, सीस धड़ अड्ड ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। निरगुण धार आया भज्जा, शब्दी रूप वटाईआ। भगत सुहेला हो के पड़दा कज्जा, ओढण इक टिकाईआ। नाम निधान नगारा हो के वज्जा, अगम्मी राग सुणाईआ। आत्म

❋

❋

परमात्म देवे रसा, रसना जिह्वा समझ कोए ना पाईआ। महल अटल अन्दर वड़ के हस्सा, हस्ती मस्ती विच वखाईआ। सच दरबारी दे के धुर दा पता, पतिपरमेश्वर पड़दा लाहीआ। लोचण नैण खुल्हाए अक्खा, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। भाग लगावणहारा कुली कक्खां, महल अटल करे रुशनाईआ। सज्जण सुहेला बण के सका, सैण आपणा नाउँ धराईआ। सति सतिवादी धुर दी देवे मता, मनमति कूड़ी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। निरगुण हो के वेखण आया, शब्द स्वामी बेपरवाहीआ । जिस नूं कैहन्दे दाई दाया, आदि जुगादी सेव कमाईआ। जिस दी रचना त्रैगुण माया, लोक परलोक वेखे चाईं चाईंआ । जिस ने पंज तत खेल रचाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाया, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस ने शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेख लिखाया, खाणी बाणी नाद सुणाईआ। जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर मात प्रगटाया, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। जिस ने साध सन्त गले लगाया, भगत भगवन्त नाउँ धराईआ। जिस ने सखीआं नाल बण बण कन्त सोहणा मंगल गाया, गीत अगम्म इलाहीआ। जिस ने जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाया, डूंग्घी कन्दर खोज खुजाईआ। जिस ने आदि जुगादि नित नवित्त दीन मज़्हब शरअ ज़ंजीर तन पहनाया, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सो साहिब सतिगुर निरगुण हो के जन भगत दवारे मंगण आया, दर दरवेशा अलख जगाईआ। जिस दा अनन्द अनन्दां विच्चों हथ्थ किसे ना आया, अनन्द कारज कर कर थक्की सर्ब लोकाईआ। तिस ने पिछला लेखा सब दा ख़ारज आपणी हथ्थीं दित्ता कराया, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। सब दा अरदासा दे भरवासा इक्को वार दए सोधाया, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। आसा मनसा मनसा आसा लेखे लाया, पृथ्मी आकाशा खोज खुजाईआ। जिस दा ख़ुलासा खोल्ह ना किसे समझाया, इशारयां नाल गए दृढ़ाईआ। सो पुरख अबिनाशा वेस वटाईआ। शब्दी साथा जोड़ जुड़ाया, पूरब घाटा जन भगतां पूर कराया, अन्तिम नेड़े वाटा रिहा वखाईआ। सर्ब जीआं दा दाता नज़री इक्को आया, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। परम पुरख परमात्म आत्म मात पित आप हो जाया, गुरसिख गुर गुर गोदी गोद सुहाईआ। उत्तम श्रेष्ट सच प्रीती नाता आप जुड़ाया, एथे ओथे ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी रूप धर, सच धरवासा इक वखाया, प्रेम प्यार प्रीती अन्दर प्रीतम हो के विच समाया, समग्री आपणे हथ्थ रखाईआ।

❋

❋

१५ जेठ २०२१ बिक्रमी तेज भान दे गृह शेख़ सर ज़िला जम्मू

गुर शब्द कहे मेरी धुर दी नौका, जन भगतां राह तकाईआ। जिस दा दो जहानां दित्ता होका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । पड़दा उहला चुकाया चौदां लोका, चौदां तबक सबक दृढ़ाईआ। लख चुरासी जणाया अगम्मी मौका, सच आवाज़ लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार कमाईआ। शब्द कहे मैं लै के आया नईया, सोहणी बणत बणाईआ । मित्र प्यारा बण के आया सईया, सज्जण रूप वटाईआ। जिस दी याद विच यादव दस्सदा रिहा घनईया, गोपी काहन खेल खलाईआ। जिस दे ध्यान विच आदि शक्ति बैठी रही मइया, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। जिस दे भय अन्दर राए धर्म ना कढ्ढे वहीया, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड लख चुरासी आत्म परमात्म बणाए सच्चा भय्या, प्रेम प्रीती इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग रिहा दृढ़ाईआ। गुर शब्द कहे मैं लै के आया नईया एक, एकँकार हुक्म जणाईआ। जो भगतां देवे टेक, सोहणी सेव कमाईआ। दूजा कोई ना लवे पेख, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले उपर चढ़ के लैण खेड, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैनूं दित्ता भेज, सोहणी सेव समझाईआ। मैं चल के आया अगम्मड़े देस, दसन्तर वेखां नैण उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत बणाईआ। शब्द कहे मेरी नईया रंगीली, रंग रत्ते आप रंगाईआ । जिस दी समझ ना आए दलीली, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। जिस दी धार कोई ना जाणे पीली नीली, सूहा रूप ना कोए जणाईआ। इस विच आदि जुगादी इक्को असीली, सन्त सुहेले लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वंड वंडाईआ। शब्द कहे मेरी नईया दा अगम्मी नाप, घाड़त हरि जू आप घड़ाईआ। जिस उते बहि के कोट जन्म दे उतरन पाप, पतित पवित दए कराईआ। जिस उपर चढ़ के अन्दरे अन्दर चले अजपा जाप, सोहँ करे सच पढ़ाईआ । जिस दे मन्दिर वड़ के वेखे जोत प्रकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा कदे ना टुट्टे साथ, खेवट बणया बेपरवाहीआ । भगत सुहेला बण के जाए आख, अक्खर आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द कहे मेरी नौका अवल्ली सवारी, सेवा सब दी इक लगाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला करे त्यारी, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। उदम कर के चढ़े मार छाली, शहिनशाह शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। मेल मिले जोत निरँकारी, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। लख चुरासी माणस जन्म विच्चों एहो सच्ची तारी, तारनहारा आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। शब्द नईया नौका रही बोल, अनबोलत राग सुणाईआ ।

❋

❋

सच कूक वजावे ढोल, ढोलक इक खड़काईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों मैं आई भगतां कोल, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। हौली हौली आपणे विच बहावां अडोल, फड़ बांहों आप उठाईआ। मार्ग दस्स इक अनमोल, पांधी धुर दे दयां बणाईआ। सच दवारा अगम्मी खोल्ह, पड़दा उहला इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा सोहणी इक समझाईआ । शब्दी नईया कहे अख़ीर, बिन अक्खरां रही जणाईआ। जन भगत सुहेले उठ वीर, वेला वक्त ख़ुशी मनाईआ । परम पुरख प्रभ आया पीर, पीरन पीरा नूर ख़ुदाईआ। जिस दा खेल गहर गम्भीर, अगम्म अथाह अख्वाईआ। अमृत बख्शे ठांडा सीर, मधुर प्याला जाम वखाईआ। धाम वखाए बेनज़ीर, नज़र आपणी लए बदलाईआ। जन्म जन्म दी कटे दिलगीरी अग्गे होए ना कोए दिलगीर, सुख सागर विच समाईआ। आवण जावण चुक्के पीड़, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म बन्न्ह के बीड़, घर साचे दए बहाईआ। जिस मार्ग नूं लभ्भदे गए पीर फ़कीर, सन्त सज्जण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। नईया कहे जो मेरे उपर चढ़दा, आपणा आप मिटाईआ । सो धुर दा ढोला पढ़दा, सोहँ राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा करदा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। मंज़ल मंज़ल पौड़े चढ़दा आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखे खेल सच्चे थिर घर दा, जिथ्थे वज्जे शब्द वधाईआ। मिले मेल अगम्मी पिर दा, पीआ प्रीतम लए मिलाईआ। जगत विछोड़ा मिटे चिर दा, दूर दुराडा डेरा ढाहीआ। अग्गे गेड़ा अनोखा गिढ़दा, गेड़नहार इक अख्वाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों पारब्रह्म प्रभ आया फिरदा फिरदा, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। कन्ढ्ढी उते आ के आप घिरदा, भगतां डोरी तन्द ल्या बंधाईआ। माण तुट्टा अगम्मी शेर दा, मेहर विच आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। शब्द नईया कहे मैं आई खेड़े, खहिड़ा जगत छुडाईआ । साचे लग्गे पिछले डेरे, अगली ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी लँघाए कर कर वड्डे जेरे, आसा इक वधाईआ। कवण वेला प्रभ करे मेहरे, मेहर नज़र उठाईआ। मैं भगतां संग राग अलावां तेरे मेरे, मेरा तेरा नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नईया कहे मैं चलां बिन पाणी, आब लोड़ रहे ना राईआ। एहो मेरी अकथ कहाणी, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए गाईआ। सिफ्त अन्दर लिखी धुर दी बाणी, चारे खाणी जगत समझाईआ । मेरा खेल जाणे शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ । कलयुग अन्त मैं बण के आई निमाणी, आपणा आप मिटाईआ । जन भगत वेख धुर दे हाणी, सज्जण पेख गीत गावां चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे दए लगाईआ। शब्द नईया कहे मेरी अनोखी बणत, घड़न भंनणहार आप बणाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला

❋

❋

चढ़े सन्त, जिस साहिब सतिगुर आप चढ़ाईआ। बाकी रोंदे फिरदे जगत विद्वानी पंडत, मुल्लां शेख़ हथ्थ किसे ना आईआ। मेरी धुर दी सेवा मैं विछड़े मिलावां नाल ओस कन्त, जिस दी रुत्त बसन्त इक्को नज़री आईआ। एसे कारण मैं भगतां करां मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुरमुखो उठो करो हिम्मत, आपणा आप मेरे विच लवो टिकाईआ। मेरे कोल कलयुग कोई ना करे इल्लत , दूर दुराडा दए दुहाईआ। अग्गे ख्वारी ना होए ज़िल्लत, सच अटारी दयां बहाईआ। ओथे मिजाज़ी हकीकी ना कोई इश्क, आशक माअशूक नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दोज़ख़ ना कोई बहिश्त, नरक स्वर्ग ना कोए वड्याईआ। ना कोई स्वामी ना कोई इष्ट, देव देवा ना कोए अख्वाईआ। ना कोई रामा ना वशिष्ट, बोध ज्ञान ना कोए समझाईआ। इक्को जोत परम पुरख प्रभ करे मिलत, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चा दए वखाईआ। शब्द नईया कहे मैं आई चढ़ौण, धुर दा हुक्म सीस टिकाईआ। मेरे साहिब दा हुक्म मोड़े कौण, बलधारी नज़र कोए ना आईआ। मेरे अन्दर सेवा करे उणंजा पौण, आपणा आप मिटाईआ। मेरे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गौण, तूही तूही राग अल्हाईआ। मेरे अन्दर जुग चौकड़ी भगत सुहेले विरले सौण, बाकी सेज नज़र किसे ना आईआ। उठो गुरमुखो मैं फड़ बांहों आई बहौण, रुठड़े जगत मिलाईआ। पूरब जन्म दा कर्ज़ा आई लौहण, जो लारा दे दे गई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। शब्द नईया कहे मैं दित्ता लारा, वेला वक्त समझाईआ। बिन गोबिन्द किसे याद ना सरसा किनारा, उधारा समझ कोए ना पाईआ। ओस वेले मैं कर के किहा निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस वेले शब्दी रूप आवें दोबारा, आपणा वेस वटाईआ। ओस वेले तेरे भगतां दयां सहारा, गुरमुख आपणी गोद बिठाईआ। तूं चप्पू लाउणा अपर अपारा, वञ्झ मुहाणा आपणे हथ्थ उठाईआ। दो जहानां बण के मददगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह खहिड़ा देणा वखाईआ। नईया कहे मैनूं आई याद, भुल्लया लेख ना बेपरवाहीआ । जिस दी साहिब सुणी फ़रयाद, बेअन्त बेअन्त दया कमाईआ। ओस हौली जेही मारी आवाज़, मेरी सुत्ती अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं नज़री आया उते आकाश, प्रकाश करे नूर इलाहीआ। जिस दे हुक्मे अन्दर दो जहान आबाद, आबादी लख चुरासी बणाईआ। जिस मेरा साजण ल्या साज़, बिन घड़यां घाड़त दित्ता वखाईआ। अन्दर वड़ के खोलया राज़, पड़दा आप उठाईआ। हुक्म संदेसा दे के घल्लया लोकमात, मतलब आपणा ना कोए वखाईआ । जा के भगत सुहेले पेख ओन्हां निभाउणा धुर दा साथ, सगला संग बणाईआ। वेखीं फ़र्क ना पाईं ज़ात पात, ऊँच नीच ना ध्यान लगाईआ। जो गाउँदा होवे सोहँ धुर दी गाथ, तिस जा के सीस निवाईआ। ओन्हां अन्दर मेरी ज़ात, मेरी ज़ात विच वफ़ात कदे ना आईआ। एह लेखा लिखण वाला नहीं

❋

❋

कलम दवात, बिन अक्खरां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची ख्वाहिश पूर कराईआ। नईया कहे मैनूं घल्लया ओस, जो असल रूप समाईआ। नव नौ चार जो रिहा ख़ामोश, निरगुण हो के मुख छुपाईआ । जिस दे दर्शन देवत सुर रहे लोच, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जिस दी गुर अवतार करदे गए सोच, सोच समझ आपणी नाल मिलाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल जन भगत वेख निर्दोष, निर्धन लए जगाईआ। दे सहारा आपणी जोत, दीदारा दर्दी रूप वखाईआ। सच मुहब्बत अन्तर हो के मोहत, प्रेम प्रीती इक जुड़ाईआ। जिस दी मैं करदी रही खोज, खोजत खोजत आपणा माण मिटाईआ। उस दे वेख नराले चोज, चरणी डिगी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं समझ ना आया भेव गोझ, भेत सक्या ना कोए दृढ़ाईआ। मस्ती अन्दर हो बेहोश, मदहोश दयां दुहाईआ। तेरी सार ना आई चौदां लोक, श्लोक तेरा ना कोए पढ़ाईआ। लख चुरासी भरी कूड़ कुड़यारे खोट, सद्दा सच ना कोए सुणाईआ। जन भगत गावण तेरा श्लोक, धुर दा राग अल्हाईआ। ओस किनारे ओस कन्ढ्ढी पगडण्डी पै के मैं वी गई पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दवारयों दर्दी मिले ख़ौंत, ख़तरा मुक्के ख़ता भुल्ल दए बख्शाईआ। ख़ुशीआं अन्दर मैनूं भगतां मिलण दा शौक, शहिनशाह मेरी आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। नईया कहे मेरा अन्दर साफ़, सोहणा विच्चों नज़री आईआ। जिस विच गुरमुखां वड़दयां पिछले कर्म होण मुआफ़, अगला जन्म दयां बदलाईआ। जो प्रेम प्रीती अन्दर होए गुस्ताख़, तिन्हां दा गुस्सा दयां मिटाईआ। जो गोबिन्द गया आख, सो आखर पूर कराईआ। मेरे अन्दर इक्को ताक, ताकत नाल सके ना कोए खुल्हाईआ। परम पुरख अकाल आपणे हथ्थ रखी जाच, कुंजी अवर ना कोए लगाईआ। जो अन्तर आत्म परमात्म सोहँ जपदे जाप, तिन्हां सदा सदा सद मेरे अन्दर बहाईआ। मैं मन्दिर रख्या ख़ास, जिस विच्चों ख़ालश इक नूर नज़री आईआ। कोटन कोटां विच्चों मैं जन भगत विरले कहां शाबाश, बिन रसना जिह्वा आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नईया नौका ख़ुशी मनाईआ। नईया कहे मेरी नौका मंज़ूर, हौका अन्तर ना कोए वखाईआ। मैं भरना इक्को पूर, भगत सुहेले आप चढ़ाईआ। फिर जुग चौकड़ी रहिणा मशहूर, मशक आपणी इक समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी इंतज़ार करदे ज़रूर, गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। पर मैं हुक्मे अन्दर बैठी रहिंदी दूर, दूर दुराडा डेरा लाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं आपणा दस्सदा सच दस्तूर, धुर दा हुक्म सुणाईआ। गहरी अक्ख नाल लैंदा घूर, भय भउ इक जणाईआ। ओस वेले मैं हो के मजबूर, मौजूदा हो के दरस दिखाईआ। जन भगत साचे सन्त लै के जावां ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। बाकी नाता दिसे कूड़, कूड़यां कोलों आपणा पल्लू छुडाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर रिहा भवाईआ। हुक्मे अन्दर मैं सदा भाउँदी, भँवर जगत जहान वेख वखाईआ। फ़िकरां अन्दर कदे ना सौंदी, ग़फ्लत रूप ना कोए वटाईआ। दिवस रैण इक्को ढोला गाउँदी, तूंही तूं राग अल्हाईआ। जन भगतां वेख ख़ुशी मनौंदी, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। वेख खेल अगम्मी शाहो दी, शुकरां विच ध्यान लगाईआ। एह धार बेपरवाहो दी, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। नईया कहे मैं आई कन्ढ्ढी, कंडयां सूलां मेरी हालत दिती बदलाईआ। जिध्धर वेख्या पई भंडी, वरभण्डी रही कुरलाईआ। साफ़ सुथरी नज़र ना आई डण्डी, राह हक़ ना कोए जणाईआ। गंदयां विच मिल के हो गई गंदी, सति सच रूप ना कोए समाईआ। जिस वेले आई आवाज़ मैं सुणया सोहँ छन्दी, मेरे अन्तर लई अंगड़ाईआ। मेरी जगत वाट टुट्टी बंदी, बंदीख़ाना रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं सच आई सुगंधी, जेहड़ी धार बेपरवाह आप प्रगटाईआ । मैं ओसे वेले वस्त इक मंगी, ख़ाली झोली आपणी अग्गे डाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैं फिरदी पैरीं नंगी, भज्जां वाहो दाहीआ । बिन तेरे होई रंडी, सुहाग कन्त नज़र कोए ना आईआ। मैनूं कोई ना लावे अंगी, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। मींढी सीस ना कोए कंघी, कजल धार ना कोए बंधाईआ। अबिनाशी करते मैनूं मिले कोए ना संगी, जो धुर दा संग निभाईआ। मैं नेत्रां होई अन्धी, लोचण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पाटे चीथड़ मेरी अंगी, लीरो लीर रूप वटाईआ। मेरी नईया नौका बिन पाणी धार पार कदे ना लँघी, चप्पू वञ्झ ना कोए सहाईआ। हुक्म दित्ता सूरे सरबँगी, सहिज सहिज समझाईआ। उठ तेरी कटां तंगी, मेहर नज़र उठाईआ। तूं किनारा वेख उह कन्ढ्ढी, जिस कन्ढ्ढी विच्चों कन्ढ्ढे वाला नज़री आईआ। ओथे जन भगतां थान भूमका सुहाई चंगी, सोहणा आसण इक बणाईआ। तेरी पूरी मुराद होवे मंगी, तृष्ना आसा विच समाईआ। भगतां नाल भगत संगी, नाम वजावण इक मृदंगी, धुर दा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। कन्ढ्ढी आ के वेखां किनारा, तक्कां नैण उठाईआ। जिस वेले सुणया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, मेरी सुध रही ना राईआ। बिन झकोलिउँ आया हुलारा, बिन पवणों दित्ता हिलाईआ। गुरमुख मैनूं लग्गा प्यारा, जिस गुरसिख अन्दरों तेरा नाम जस रिहा सुणाईआ। मैं हस्स के किहा सोहणा लग्गा अखाड़ा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सोभा पाईआ। जां तक्कया तकदीर बणौण वाला नज़री आया लाड़ा, तदबीर सच्ची रिहा समझाईआ। ओथे मैनूं भुल्ल गया अगला पिछला किनारा, इक्को चरण ध्यान लगाईआ। जिन्हां मिल्या एह सहारा, ओन्हां मेरी लोड़ रही ना राईआ। मैं मंगां चरण धूढ़ छारा, जो गुरमुख बैठे डेरा लाईआ। जे ओन्हां विच्चों इक तेज भान करे इशारा, मेरी शान दए बणाईआ । चरण

❋

❋

छुहाए नर निरँकारा, मेरी नईया आपणे नाल लए तराईआ। मैं नईया वेखां उह सईया, जिस सब दी पकड़ी बहीया, ऊँच नीच बणाए भैण भय्या, वहीया धर्म राए अग्गे ना किसे कढ्ढाईआ। ओस दी सरनी ओसे दर ते पईआ, जिस दीआं भगत सुहेले सज्जण साचे सखी रूप सईया, साहिब इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लहिणा देणा देवणहार दे दे ख़ुशी मनाईआ।

१६ जेठ २०२१ बिक्रमी तेज भान दे गृह शेख़सर ज़िला जम्मू

नईया कहे मैं नौका हो के तरदी, पुरख अकाल हुक्म सुणाईआ। जुग चौकड़ी रही डरदी, आपणा मुख छुपाईआ। कलयुग अन्त बण के दर्दी, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। भगत सुहेले साचे वरदी, वादा पिछला पूर कराईआ। वखावां खेल सच्चे नर हरि दी, नर नरायण दयां मिलाईआ। सदा कला रखां चढ़दी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वज्जे वधाईआ। मैं जगत जहान कदे ना मरदी, मुर्दा रूप ना कोए वटाईआ। सन्त जनां दी सदा बरदी, बण सेवक सेव कमाईआ। मेरा प्रीतम प्यारा इक्को अर्शी, जिस अरशों फर्श दित्ता वखाईआ। मैं चलां ओस दी मर्ज़ी, मनसा होर ना कोए वधाईआ। सच दवारे गोबिन्द दिती इक्को अर्ज़ी, आरज़ू आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती वड्याईआ । नईया कहे मैं नौका हो के आई, आपणा रूप वटाईआ। मैनूं वेखणहारी आदि शक्ति माई, चतुर्भुज ध्यान लगाईआ। मेरा राह तक्के लक्षमी नैण उठाई, विष्नूं इशारे नाल समझाईआ। मैनूं वेख पार्वती कुरलाई, भोले नाथ रही जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मैं हथ्थ किसे ना आई, दूर दुराडी बैठी मुख छुपाईआ। कोटन कोटि पाउँदे गए दुहाई, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार बण के गए राही, पांधी हो के पन्ध मुकाईआ। लेखा लिखदे गए कलम शाही, शाकर हो के हुक्म मनाईआ। शहादत देंदे गए गवाही, आपणा संग निभाईआ। प्रभ पतिपरमेश्वर मैनूं हुक्म दित्ता ना सच्चे माही, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। मैं कदम ना चली राई, आपणी आप ना लई अंगड़ाईआ। जिस वेले गोबिन्द बूटा पुटया काही, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। मैं चलां तेरी रजाई, रहमत तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी आसा दूर दुराडी नेड़े आई, आपणा हाल रही जणाईआ। सुण साहिब सच गोसाईं, गहर गम्भीर तेरी शरनाईआ। सच नईया देणी वखाई, जिस नौका दी घाड़त ना किसे घड़ाईआ। जो जुलाहे कबीर हथ्थ ना आई, गंगा धार रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होणा सदा आप सहाईआ। नईया कहे मैनूं लभ्भदे गए पीर फ़कीर, फ़िकरां विच मरी लोकाईआ। शाह सुल्तान हो दिलगीर, दिल दी

❋

❋

आसा पूर ना किसे कराईआ। मैं हथ्थ ना आई चार कुण्ट अख़ीर, दहि दिशा समझ किसे ना पाईआ। मैनूं तक्कदे रहे ला नज़ीर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। मेरी नज़र ना आई तस्वीर, शनाख़त सके ना कोए कराईआ। कन्ढ्ढे मिल्या ना कोए माहीगीर, मुहब्बत ज़ंजीर लए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी खेल रचाईआ। नईया कहे मैं नौका होई, नव नौ चार वेख वखाईआ। सच दुआर सुणी अरज़ोई, गुर गुर नाद वजाईआ। आलस निंद्रा विच्चों उठी सोई, सोहणा रूप वटाईआ। मेरा भेव ना जाणे कोई, कहिण वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरा संदेसा कबीर ने इक वार दस्सया लोई, बिन लहिणउँ लहिणा दित्ता जणाईआ। जिस मेरा प्रभ किरपा कर के देवे दरगह ढोई, चरण कँवल बख्शे इक सरनाईआ। तिन्हां जोगी धुर दी नईया होई, जिस उपर चढ़ के पिच्छे परत कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। नईया कहे मैं नौका एक, आदि जुगादि सेव कमाईआ। जन भगतां कीता धुर दा हेत, बण हितकारी फेरा पाईआ। मैनूं लभ्भदे गए मुल्लां शेख़, शेख़ी आपणे नाल रलाईआ। मेरा किसे ना आया भेत, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। मैं कदे ना चलां बालू रेत, सच सरोवर आपणी तारी लाईआ। कलयुग अन्तिम वेखण आई खेड, सोहणा मन मोहणा रूप वटाईआ। मैनूं नाल लै के आया जिस खेल रचाया महीना जेठ, अग्नी तपश ना कोए तपाईआ। मैं साया सच्ची बैठी हेठ, सुख सांतक रूप वटाईआ। जन भगतां वेखां लेख, जिन्हां लिखारा बणया बेपरवाहीआ। दरस दखाए नेतन नेत, निज नेत्र बैठा डेरा लाईआ। आत्म परमात्म कर के हेत, हित सोहणा रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। नईया कहे मेरा नौका नाउँ, नर निरँकार दए वड्याईआ। मैं जन भगतां पकड़ां बांहों, हरिजन साचे लवां उठाईआ। लभ्भदी फिरां घर घर ढूंडां गाउं गाउं, दर दर आपणी अलख जगाईआ। जिन्हां मिल्या मेरा साहिब सच्चा शहिनशाहो, शाह पातशाह बैठा सीस हथ्थ टिकाईआ। तिन्हां निउँ निउँ लागां पाओ, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सच्चा संग बणाईआ। नईया कहे मैनूं नौका कैहन्दे बेड़ी, बेड़ा भगतां पार कराईआ। मैं वेखण आई गुरमुख सखी केहड़ी, जो अन्तर हिरदे बैठी ध्यान लगाईआ। जिस दा नाता तुटणा पंज तत काया ढेरी, ख़ाकी ख़ाक ना कोए समाईआ। जिन्हां नाल श्री भगवान ना करनी हेरी फेरी, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जिन्हां उते कलयुग काल ना झुल्लणी अन्धेरी, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जिन्हां दी जड़ एथे ओथे ना किसे उखेड़ी, बूटा लाया बेपरवाहीआ। मैं ओन्हां दी बण के रहां चेरी, सेवक हो के सेव कमाईआ। उह गुरमुख कदे ना लावण देरी, सद बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा मेल मिलाईआ। नईया नौका

❋

❋

कहे मैं गावां ढोला, धुर दा राग अल्हाईआ। जन भगतां वेख्या चुक्कया पड़दा उहला, द्वैती रूप नज़र ना आईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल बणया विच वचोला, सौहरे पेईए इक्को घर बणाईआ। प्रेम प्रीती अन्तर लग्गा साचा होला, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण बदले आपणा चोला, चोली इक्को रंग वखाईआ। दर दरवेश हो के बणया गोला, ठाकर सेवक रूप वटाईआ। आत्म सेज सुहाए सच खटोला, खटीआ नज़र किसे ना आईआ। ओथे कोई ना पावे रौला, रसना जिह्वा ना कोए दुहाईआ। साचा तोल इक्को तोला, तोलणहारे दया कमाईआ। सच किनारा इक अडोला, दो जहानां डुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, संगी साथी रिहा बणाईआ। नईया नौका कहे मैनूं चढ़या चाअ, घर वज्जी इक वधाईआ। सो वेला वक्त गया आ, थित वार ख़ुशी मनाईआ। घड़ी घड़याल रही खड़का, खटका पिछला रही चुकाईआ। गुर अवतार बणन गवाह, पीर पैगम्बर शहादत देण भुगताईआ। पुरख अबिनाशी बण मलाह, बेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत भगवान लए चढ़ा, फड़ बांहों उपर टिकाईआ। साची सिख्या दए सुणा, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। शब्द अगम्मी जपणा नाँ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नईया नौका कहे मैं गुरमुख वेखां चढ़दे, चरण कँवल इक उठाईआ। सोहँ ढोला वेखां पढ़दे, पतिपरमेश्वर नाम अल्हाईआ। प्रेम प्रीती वेखां करदे, नाता जोड़ सच्चे माहीआ। कन्त सुहागी वेखां वरदे, सति सरूप फेरा पाईआ। जींवदयां जग वेखां मरदे, मर जीवत रूप वटाईआ । साची तरनी वेखां तरदे, तारनहारा जिन्हां इक्को नज़री आईआ। सच दवारे वेखां खड़दे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। साचे मन्दिर वेखां वड़दे, बंद किवाड़ी कुण्डा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ । नईया नौका कहे मेरी सेवा अपार, अपरम्पर प्रभू आप लगाईआ। मैं सच दवारा देवां वखाल, वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। मैं पार उतारां शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सच दवारे दवां बहाल, जिस गृह वसे बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त पिछला देवां अहिवाल, हाल अगला आपणे नाल मिलाईआ। एहो गोबिन्द दा सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। किरपा करी दीन दयाल, दयानिध हो सहाईआ। भगत सुहेले लए उठाल, फड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नईया दित्ते चढ़ाईआ। नईया नौका होई ख़ुश, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। पुरख अकाल माण दित्ता गोबिन्द पुत्त, गोबिन्द पुत्त गुरमुख मेरे नाल मिलाईआ। मेरी सोहणी सुहञ्जणी मौली रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी इक महकाईआ। मैं वाहो दाही चलां लोकमात चुप्प, मेरी आवाज़ सुणन किसे ना पाईआ। मझधार पार करावां अन्धेरा घुप्प, डूंग्घी भँवरी डेरा ढाहीआ। ओस दुआर दा करां रुख़, जिस दवारे मनुख नज़र

❋

❋

कोए ना आईआ। इक्को बैठा पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, सति सतिवादी सोभा पाईआ। उस दी गोदी गुरमुख साचे देवां सुट्ट, पूरब विछड़े मेल मिलाईआ। उह किरपा निधान गलवकड़ी पाए घुट्ट, पिछला दुखड़ा सर्ब गंवाईआ। निरगुण हो के लए पुच्छ, बिन रसना जिह्वा आपणा नाद जणाईआ। लोकमात क्यों बैठे रहे लुक, आपणा मुख छुपाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत मिलण दी मैनूं भुक्ख, तृष्ना इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे लेखे पाईआ। नईया कहे मैं पार करावां पूर, नौका हो के सेव कमाईआ। जन भगतां परमात्म मिले हज़ूर, हज़रत हो के दरस दिखाईआ। एन्हां दोहां मिल के मैं होवां मशहूर, मेरे नाम मिले वड्याईआ। मेरे साहिब दा आदि जुगादी सच दस्तूर, हुक्मे अन्दर खेल खलाईआ। ओन्हां मिलदा आदि जुगादि ज़रूर, जो शरअ विच्चों आपणी शरअ बैठे बदलाईआ। कर किरपा पूरब बख्शे सर्ब कसूर, कसम नाल मैं निमाणी हो के रही सुणाईआ। जिन्हां मिलाए आपणे नूर, सो नूर ओहो नज़री आईआ। जिस नूर विच्चों झलक दिती कोहतूर, मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे घर बहाईआ। नईया कहे मैं सुख़न सच्चा कहिणा, सुख़न वाली बात रही ना कोई सुणाईआ। जन भगतो प्रभ चरण कँवल सदा बहिणा, बैठयां होए ना कदे जुदाईआ। दर्शन वेखणा ओस दे नैणां, आपणे नैण ना कोए वड्याईआ। चरण कदमां कँवलां उते ढहिणा, माण अभिमान दोवें देणे तजाईआ। सच प्रेम प्यार प्रीती अन्दर सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब ने कहिणा, रसना कहिण नाल अगला पिछला पिछला अगला विचला लेखा दए चुकाईआ।

नईया कहे मैनूं मिली उह चिट्ठी, जिस दा अक्खर नज़र किसे ना आईआ। विच्चों हुक्म मिल्या बण के आवीं निक्की, धुर फ़रमाण इक समझाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख चढ़ौणे छोटी सिक्खी, सोहणी सेव कमाईआ। बिन गोबिन्द तों समझ ना सके इकी, एकँकार दए वड्याईआ। मैं अन्दरों बाहरों सच सफ़ैदी धार चिटी, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी सच सति दी बोली मिट्ठी, सति सतिवादी आप समझाईआ। मेरी खेल सदा अनडिठी, अनडिठड़ी कार कमाईआ। मैं चल के आई ओसे मिती, जिस दा हाल मित्र प्यारा गया लिखाईआ। मैं नेत्र वेख्या मैनूं ओहो धार दिसी, जो भगत आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। नौका कहे मैं पढ़या संदेस, मेरा अन्तर लए अंगड़ाईआ। हुक्म दित्ता इक नरेश, नर नरायण दित्ता समझाईआ। उठ आपणे नेत्र पेख, लोचण इक खुल्हाईआ। साचे सज्जणां नाल कर हेत, जिन्हां हितकारी दया कमाईआ। आपणा आप कर भेंट, माण अभिमान गंवाईआ। जगत जहान

❋

❋

बण के खेवट खेट, साची सेव कमाईआ। धन दौलत भरां ख़ज़ाना तेरी जेब, कीमत इक्को वार चुकाईआ। साचे सन्तां नाल ना करीं फ़रेब, फ़ैसला इक्को हक़ सुणाईआ। दर दरवाज़े जाणा बण नेक, नेकी आपणी झोली पाईआ। जिन्हां बख्शी साची टेक, तिन्हां लै के आउणा चाईं चाईंआ। चप्पू तेरे अन्दर वड़ के शब्दी लाए दस दस्मेश, दहि दिशा इक्को वार भवाईआ। मैं वेखां सदा हमेश, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । निक्की हो के आई निकम्मी, इक ध्यान लगाईआ। हुक्मे अन्दर घर साचे मन्नी, मनसा मोह मिटाईआ। डूंग्घी कन्दर आई भंनी, आपणा पन्ध मुकाईआ। किनारा वेखां छप्पर छन्नी, सोहणा रंग सुहाईआ। जगत नेत्र हो गई अन्न्हीं, भगती अक्ख खुल्हाईआ । गुरमुख वेखां वड्डा धनी, मेरा लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर होए सहाईआ । नईया कहे मैं आई भज्ज, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भगत सुहेले रही सद्द, सद्दा होका इक जणाईआ। कोटन कोटि शाह सुल्तान एथों गए लद, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। सच दस्सां जिस वेले तन्दवे तार कट लज्जया रखी गज, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। ओस वेले साची धारा चरण कँवलां हेठां गई सज, आपणी सेव कमाईआ। निरगुण रूप उपर बैठ पुरख समरथ, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरी खोल्ह अगम्मी अक्ख, इक्को वार दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा लहिणा देवां हक़, लेखा लेखे विच्चों पूर कराईआ। भगत सुहेले नाल रख, गुर चेले मेल मिलाईआ। तेरे उते बहि के मेरा ढोला गावण जस, सोहणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। नईया कहे मैं कोझी कमली, प्रभ सच्चे मेरी बणत बणाईआ। बुधहीण जगत निमाणी यमली, गहर गम्भीर साची सेव कमाईआ। मेरी कीमत जगत जहान कोई ना पावे दमड़ी, पैसा धेला सके ना कोए चुकाईआ। हड्ड मास ना कोए चमड़ी, काठ घाड़त ना कोए घड़ाईआ। मात पित ना कोई अमड़ी, भय्या भैण ना कोए वड्याईआ। शिवदुआले मट्ठ मसीत ना फिरां मन्दिरीं, गुरदुआर ना फेरा पाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ किसे टिल्ले मिलां ना कन्दरीं, तट किनारे रोवण देण दुहाईआ। किसे हथ्थ ना आई गोरख मछन्दरी, कन्न पाटे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कोई लभ्भ ना सक्या जगत प्याला पिऔणहारा अमली, ढूंड थक्की सर्ब लोकाईआ। आपणा कदम आपणा पैर प्रभ किरपा नाल संभली, डूंग्घे खात ना कोए टिकाईआ। जुग चौकड़ी वेखदी रही हुन्दी बदली, बदला मुकदा रिहा थाउँ थाईंआ। सच दस्सां एहो जेहा शहिनशाह जुग चौकड़ी कोई ना मिल्या अदली, जो सच अदालत इक्को इक लगाईआ। जन भगतां प्रेम प्यार दी पा के संगली, सगला संग तुड़ाईआ। जे सुणावे ते सुणावे कहाणी अगली, पिछली करे ना कोए पढ़ाईआ। हुक्म दे के सच दवारे सद्द लई, भज्जी आई वाहो दाहीआ। मैं इक्को पार

❋

❋

किनारा हद्द लभ्भ लई, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ । गुरमुखां सच संदेसे दे सद्द रही, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नईया कहे मैं निक्की वड्डी, वड्डी निक्की प्रभ ने आप बणाईआ। मैं भगत दुआरे आई सद्दी, सद के वारी घोली घोल घुमाईआ। गुरमुखां गुरसिखां भार उठावां आपणे सीस साढे तिन्न हथ्थ काया माटी हड्डी, धुर दी सेवक बण के सेव कमाईआ। जिन्हां प्रीत प्रीतम नाल लग्गी, लागत मंगां कोए ना राईआ। एस उडीक विच लँघदी जाए बीसवीं सदी, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सद्दा दित्ता चाईं चाईंआ। शाह सुल्तान श्री भगवान हुक्मे अन्दर जिस दे बद्धी, बन्दना कर सीस निवाईआ। जन भगतां रीत लग्गी चंगी, मन्दिर मसीत बैठे तजाईआ। श्री भगवान लाए अंगी, अंगीकार अख्वाईआ। ओन्हां पिठ ना दिसे नंगी, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। मैं आप नहीं आई कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी वाला हुक्मे अन्दर रिहा भुआईआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी करे बहुरंगी, रंग रत्ता हो सहाईआ। अज्ज दी घड़ी सुलखणी वार थित चंगी, घड़ी पल ख़ुशीआं नाल रलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां अन्तर आत्म कीती ठंडी, पूरब जन्म दी टुट्टी गंढ्ढी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या सिक्खी विच्चों समझाईआ।