पुस्तकालयभाग १६

१८ जेठ २०२१ बिक्रमी बेला सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू

जन भगत गाया साचा मंगल, हरि हिरदे नाम ध्याईआ। आवण जावण मुकया वक्त जगत जंगल, जूह उजाड़ ना कोए वखाईआ। मस्तक टिक्का लग्गा धुर दा चन्दन, जोत ललाट करे रुशनाईआ। अन्तर मिल्या परमानंदन, निज आत्म ख़ुशी मनाईआ। सच दृढ़ौणी इक्को बन्दन, बंदगी प्रभू समझाईआ। ठाकर हो के रखे अंगण, आपणी गोद उठाईआ। दरवेश हो के आवे मंगण, दर ठांडे अलख जगाईआ। रोग सोग ज़रम कर्म कीता खण्डण, खण्डा खड़ग हथ्थ उठाईआ। प्रेम प्रीती आया वंडण, चार वरनां इक्को घर बहाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी आया गंढ्ढण, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। साचा मार्ग इक्को आया दस्सण, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। हरि जू हो के हिरदे आया वसण, घर घर डेरा लाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख नाम मधाणे वरोले मक्खण, चारों कुण्ट वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन भगतां मेला करन आया, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। त्रैगुण कूड़ी मेटे माया, ममता मोह चुकाईआ। समरथ हो सिर हथ्थ टिकाया, धीरज धीर इक बंधाईआ। आत्म परमात्म साची गाथ पढ़ाया। सोहँ राग अनराग दए समझाईआ। अन्दर वड़ मन्दिर चढ़ साची सदा अलख सुणाया, अलख अगोचर खेल रचाईआ। हो प्रतख दरस वखाया, साख्यात नज़री आईआ। नेत्र लोचण नैण इक्को अक्ख खुल्हाया, पर्दा उहला दित्ता चुकाईआ। अनझक हो के फेरा पाया, लोक लाज परे हटाईआ। पारब्रह्म हो के ब्रह्म लए उठाया, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। निहकर्मी हो के कर्म कमाया, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ । जन भगत गाया साचा गुण, धुन आत्मक वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी पुकार लई सुण, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ । पन्ध मुका के आया फुन, वेस अवल्लड़ा रूप धराईआ। सन्त सुहेले लए चुण, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। माण दवाया वड रिख मुन, मुनीशरां विच्चों मुनीसर दित्ते बणाईआ। लेखा चुक्कया समाधी सुन, सुन्न समाध लोड़ रही ना राईआ । लहिणा चुक्कया नाद धुन, धुनी राग ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत लए तराईआ । जन भगतां गाया रसना जिह्वा, बत्ती दन्द नाद सुणाईआ। परम पुरख प्रभ अलख अभेवा, अगम्म अथाह वेख वखाईआ। हरिजन वेखे करदे साची सेवा, सेवकां विच्चों सेवक रूप वटाईआ। देवे वड्याई वड देवी देवा, देव आत्मा आपणे लेखे पाईआ । अमृत रस अगम्मी मेवा, बिन रसना दए चखाईआ। साचा धाम अटल वखाए निहकेवा, निहचल इक्को घर दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां गाया ढोला सोहँ सो, सो साहिब दए वड्याईआ।

❋

❋

जन्म कर्म दा टुट्टा मोह, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आसा तृष्ना अग्गे करे ना कोई धरोह, हउमें हंगता संग ना कोए रखाईआ। घर प्रकाश करे लो, नेत्र निज होवे रुशनाईआ। आत्म परमात्म गई छोह, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। श्री भगवान भगतां जोगा गया हो, होका दे दे आप उठाईआ। नाम निधाना लै के आया ढोआ ढो, घर घर वस्त रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां गाया रसना एक, एकँकार दए वड्याईआ। सति पुरख निरँजण हो के बख्शे टेक, चरण कँवल दए सरनाईआ। जगत बुद्धी ओन्हां करे विवेक, जिन्हां दस्सी आप पढ़ाईआ। त्रैगुण माया अग्नी ना लाए सेक, जगत तत ना कोए तपाईआ। धन्न गुरमुख गुरसिख जिन्हां आपणा आप कीता भेंट, काया माटी सतिगुर झोली पाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा शब्द दोशाले लए लपेट, एथे ओथे होए सहाईआ। ख़ुशीआं नाल बालकां नाल खेलणहारा खेड, ख़ालक हो के ख़लक विच्चों मुरीद मुर्शद लए जगाईआ। जोती जलवा दे के तेज, शब्दी नाद करे शनवाईआ। जिस कारण करते लए भेज, सो करनी दए दृढ़ाईआ। आओ रल के पारब्रह्म दी माणो सेज, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तुहाढ्ढा लहिणा देणा लैण वेख, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। साहिब सतिगुर करे अगम्मड़ा हेत, हितकारी आपणा मेल मिलाईआ। बेशक लख चुरासी अग्नी लग्गी जेठ, गुरमुख ठंडा ठार रूप वटाईआ। प्रभ सरनाई जाणा लेट, खेवट खेट आपे लए तराईआ। नाता जुड़ गया बाप बेट, पिता पूत वेख ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े कीते नेक, नेकी आपणी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सदा होए सहाईआ। गुरमुख गा गा होणा ख़ुश, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। अगला पिछला पैंडा रिहा मुक, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। दर्दी हो के दयावान लए चुक्क, बांहों पकड़ गले लगाईआ । धरत मात तुहाढ्ढी मंगदी रही सुख, वारी सदके घोली घोल घुमाईआ। नैणां नाल तक्के तुहाढ्ढा मुख, जो सोहँ ढोला रहे गाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे चाईं चाईंआ। गुरमुख कहिण गाया गोबिन्द, इक्को नाम ध्याईआ । परम पुरख कहे मैं मेटां चिन्द, चिन्ता सोग गंवाईआ। गुरसिख कहे मैं लेखे लाई जिंद, हउँ वारी आपा भेंट चढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सदा बख्शिंद, बख्शिश गुरमुखां झोली पाईआ। गुरसिख कहे मैं तेरी बिंद, धुर दा इक्को पिता माईआ। ठाकर कहे मैं गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। हरिजन कहे पंज तत जीउ तेरा पिण्ड, काया तेरे रंग रंगाईआ। दीन दयाल कहे मैं अमृत धार वहावां सिन्ध, सांतक सति सति रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। गुरमुख कहे मैं गाया नाद, हरि हरि नाम ध्याईआ। पिछला जन्म नहीं याद, पूरब समझ किसे ना आईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हो विस्माद,

❋

❋

बिस्मिल रूप वटाईआ। कवण बिध प्रभ सुण फ़रयाद, मेहर नज़र उठाईआ। अन्दर वड़ के मारे आवाज़, सुत्ता ल्या जगाईआ। भरम भुलेखा खोल्ह के राज़, रहमत आपणी इक कमाईआ । प्रेम प्यार अन्दर हो के दास, दासी गुरमुख लए बणाईआ। साचा करे भोग बिलास, आत्म सेजा सोभा पाईआ। लहिणा चुका पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां उपर डेरा लाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, दीवा बाती इक्को डगमगाईआ। आपणी गोदी चुक्क के रखे साथ, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जिध्धर वेखां चारों कुण्ट दहि दिशा निरगुण दिसे पास, पतिपरमेश्वर आपणा संग निभाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले पूरी कीती आस, सास सास आपणी झोली पाईआ। बेशक भरमे भुल्ल के पहलों बणे रहे बदमाश, प्रभ नाल करदे रहे लड़ाईआ। एसे कारण जन्म जन्म हुन्दे रहे निरास, निरास्ता आपणा संग निभाईआ। कलयुग अन्तिम पूरी होई ख्वाहिश, ख्वाहिश विच्चों ख़ालश गुरमुख लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । गुरसिख कहे मैं गाया भगवन्त, दूजी टेक ना कोए रखाईआ। भगवन्त कहे मैं बण के कन्त, नारी नर नरायण हो प्रनाईआ। माण धराया धुर दा सन्त, सन्त साजण आप बणाईआ। जिस दी महिमा पिच्छों रहे चार जुग रसना गाए जीव जंत, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। आपणा खेल कर बेअन्त, बेपरवाह धार वखाईआ । साचा दे के मणीआं मंत, मन्त्र अन्तर करी इक पढ़ाईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दित्ता समझाईआ। जो मिल गया हरि की संगत, तिन्हां विष्न ब्रह्मा शिव मिल मिल सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग दित्ता लगाईआ। संगत मिल्या प्रभ दा संग, सगली सृष्ट तजाईआ। एह ना मिलणा फेर रंग, रंगण वाला नौ सौ चुरानवी चौकड़ी युग पिच्छों फेरा पाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर गए हंढ्ढ, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ । एसे दी याद अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिख के गए छन्द, अञ्जील कुरान सोहला ढोला गाईआ। एसे दी धार विच्चों चढ़दे रहे अगम्मी चन्द, जोती नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए समझाईआ। हरिजन साचे समझणी बात, गुर सतिगुर आप दृढ़ाइंदा। अन्दर वेखो मार झात, झाकी आपणी आप जणाइंदा। सच पुछो जन भगतां दिती उह दात, जिस दात विच्चों दातार नज़री आइंदा। सालस बण के लेखा लिखावे नाल कलम दवात, जिस दा लेख जगत ना कोए मिटाइंदा। तत सरूप नहीं निरगुण जोत साख्यात, पंज भूतक भेव चुकाइंदा । नूरी चश्म तकणा दलील नहीं आफ्ताब, महिबूब महिराब अन्दरों नज़री आइंदा। अग्गे लेखा ना रिहा कोए हिसाब, पिछली कताब पाड़ पुस्तक चरणां हेठ दबाइंदा। तुहाथों मंगे ना कोए जवाब, राह विच ना कोए अटकाइंदा। एह सुफ़ना नहीं ख्वाब, ख़ालश आपणे नाल मिलाइंदा। एह मालक नहीं हिन्द पंजाब, दो जहानां वेख

❋

❋

वखाइंदा। जिस नूं पीर पैगम्बर कैहन्दे हक़ जनाब, जनाबेआली नाउँ धराइंदा। जिस नूं गुर अवतार मन्नदे गए सच्चा साहिब, शाह सुल्तान रूप वटाइंदा। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी रिहा गायब, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। पीरां पैगम्बरां शाह हकीरां फ़कीरां कर दा रिहा हदाइत, कलमा शरअ नाल मिलाइंदा। तुहाढ्ढे उते बड़ी कीती रयाइत, रहीम हो के रहमत बरखा लाइंदा। इस तों वड्डी होर नहीं कोई किफ़ायत, बिन पढ़यां पार कराइंदा। एह वी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिच्छे कीती हमायत, हम दस्त हो के आपणा दस्त मिलाइंदा। दस्त बदस्त करे सच अनाइत, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जन भगतो तुहाढ्ढी ओथे करे रहाइश, जिस घर विच डेरा लाइंदा। जे कोई करन आए अज़माइश, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। इस दी किसे ना कीती पैमाइश, आर पार किनारा ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी पूरी कर के ख्वाहिश, ख्वाहिश भगतां आपणे विच समाइंदा। भगत कहे प्रभू करीं ना ठग्गी, ठग्ग चोर यार रूप वटाईआ। चारों कुण्ट वेख अग्ग लग्गी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सृष्ट सबाई फिरे भज्जी, राज राजान शाह सुल्तान फिरन वाहो दाहीआ। नेत्र नीर वहौदी वेखी चौधवीं सदी, बीसवीं मिल के कीरने रही पाईआ। किसे दी साबत दिसे ना गद्दी, गद्दीदार धीरज धीर ना कोए धराईआ। श्री भगवान तेरे पिच्छे सृष्टी सारी छड्डी, ताअने मेणे दए लोकाईआ। प्रेम प्यार तेरे दी बद्धी, बन्दना इक्को सीस झुकाईआ। विश्व रूप तेरा असीं तेरी विश्व यद्दी, नाता तेरे नाल बंधाईआ। साडी लेखे लग्गे साढे तिन्न हथ्थ अन्दर तिन्न सौ सट्ठ हड्डी, नाड़ बहत्तर तेरा नूर रुशनाईआ। बिरहों वैरागण सच प्रेमण हो के सुरती फिरे भज्जी, दिवस रैण वाहो दाहीआ। धन्न भाग तेरे चरणां दी सरन लभ्भी, ओट इक्को घर रखाईआ। तूं दयाल हो के पड़दा कज्जीं, मेहरवान हो के सीस हथ्थ टिकाईआ। बेशक गुरमुख सवाणी कमली कोझी कुचज्जी, सुघड़ सवाणी आप लईं बणाईआ। दोए जोड़ दर दुआर करां हथ्थ बद्धी, बंदगी तेरी मोहे भाईआ। जिउँ भावे तिउँ आपणे संग रखीं, रक्षया करीं थाउँ थाईंआ। पर विछोड़ा ना देवीं मैं दर्शन करां अक्खीं, अक्खीआं विच्चों अक्ख तेरा रूप नज़री आईआ। मैं बणना नहीं कृष्न वाली सखी, जिस नूं विछोड़ा दे के कीती जुदाईआ। मैं तेरे प्रेम प्यार नाम दी पढ़ी पट्टी, पटणे वाला नाल हो के देवे गवाहीआ। मैं एहो खट्टी खट्टी, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। तेरे नाम अन्दर रत्ती, रत्त आपणी दिती मुकाईआ। एहो मंग मंगदा रिहा नानक बोल के गया जुग छत्ती, छत्तीआं रागां विच्चों तेरी समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाउँ गाउँदे रहे दन्द बत्ती, बत्तीआं विच्चों कमलापती आपणा भेव ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा सच्चा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी मिले सच सरनाईआ।

❋

❋

१८ जेठ २०२१ बिक्रमी सेवा सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू

भगत कहे प्रभ देईं ना लारा, तेरी पिछली याद चेते आईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहों इशारा, शब्दी सैनत नाल समझाईआ। गुर अवतार बणाउँदा रिहों लिखारा, रहिबर पैगम्बर कातब रूप वटाईआ। नाद धुन वजाउँदा रिहों नगारा, अनहद नाद सुणाईआ। जोती नूर बख्शदा रिहों चमत्कारा, घर घर कर रुशनाईआ। नाउँ दस्सदा रिहों परवरदिगारा, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। साचे मन्दिर चढ़ के लगाउँदा रिहों अखाड़ा, सोहणा वेस वटाईआ। वक्त सुहेला दस्सदा रिहों विच संसारा, कलयुग अन्तिम इक निशान जणाईआ। निरगुण हो के लवां मात अवतारा, निरवैर हो के खेल वखाईआ। जन भगतां कराए सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक बणाईआ। जल थल महीअल वेखां डूंग्घी गारा, समुंद सागर खोज खुजाईआ। पावां सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले वेखां चाईं चाईंआ। सच नाम दा दस्स इक जैकारा, जै जैकार दयां वखाईआ। भगत वछल हो गिरवर गिरधारा, चौगिर्द आपणी कार लगाईआ। खड़ग खण्डा हो कटारा, तरकश तीर कमान रूप वटाईआ। मेहरवान हो के मेल मिलावां धुर दरबारा, दरगह साची ख़ुशी वखाईआ। सो वक्त सुहेला सुहञ्जणा नज़री आवे अपर अपारा, अपरम्पर देणी माण वड्याईआ। जगत जग जुग विच्चों चरण कँवल लभ्भया इक दवारा, दाअवा बन्न्ह के रहे सुणाईआ। साडा कर के जाईं पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। साडी मंज़ूर होवे निमस्कारा, डण्डौत बन्दना तेरी झोली पाईआ। सच मंज़ल देणा अगम्म नज़ारा, नज़र नैण कोए वेख ना सके राईआ। ख़ुशीआं रंग वेखीए तेरे सच सच दरबारा, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जोती नूर हो के उज्यारा, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। फेर पूरा होवे तूं मेरा मैं तेरा जैकारा, सोहँ रूप समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड तेरा घर बारा, ब्रह्मण्ड तेरी रचना नज़री आईआ।

१८ जेठ २०२१ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू

जन भगत होए बंद ख़लासी, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। माणस जन्म आवे रासी, जिस रस्ता आप समझाइंदा। चिन्ता ग़म हरख़ सोग मिटाए उदासी, झूठे वहिण ना कोए वहाइंदा। सच दवारे कर के दासी, सेवा इक्को इक वखाइंदा। राए धर्म दी कटे फाँसी, रस्से जम ना कोए लटकाइंदा। जिन्हां मिल्या घनकपुर वासी, घनईया नईया सच दी आप चढ़ाइंदा। ओन्हां सदा रहे प्रभाती, संध्या अन्धेर ना कोए बणाइंदा। मंज़ल दूर दुराडी चढ़न घाटी, मार्ग इक्को इक वखाइंदा। उह सति सन्तोख दे बणे पाठी, जिन्हां सोहँ आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। कट विछोड़ा कमलापाती, धुर दा जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। पिछला

❋

❋

लहिणा रहे ना बाकी, अग्गे खाता पूर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सच दुआर वसाइंदा। सच दुआर दस्स प्रभ, जन भगत रहे मंग मंगाईआ। किस बिध लोकमात लईए लभ्भ, कुण्ट चार खोज खुजाईआ । तेरी नज़र ना आवे हद्द, किनारा समझ कोए ना पाईआ। श्री भगवान मेहरवान हो के दित्ता दस्स, दीनां नाथां नाथ भेव खुल्हाईआ। जो सच सरनाई जाए ढट्ठ, आप आपणा भेंट कराईआ। सो सचखण्ड दवारे जाए वस, मझधार सके ना कोए रुढ़ाईआ। ओथे मिले इक्को रस, जल पाणी लोड़ रहे ना राईआ। किरपा कर कन्ढ्ढी विच्चों कढ्ढ ओस दरगह आवे छड्ड, जिथ्थे बैठा बेपरवाहीआ। रल मिल भगत भगवान सांझा गावण छन्द, सोहँ राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत मुकावे चलण फिरन वाला पन्ध, दर साचे दए वड्याईआ।

१८ जेठ २०२१ बिक्रमी खेमो देवी दे गृह धंगाली जम्मू

प्रभ तेरी किरपा निकले भँवर, हरिजन साची ख़ुशी मनाइंदा। प्रेम प्याला पीता सबर, जगत तृष्ना भुक्ख गवाइंदा । नाता छड्डया मढ़ी गोर कबर, इष्ट तेरा नज़री आइंदा। सहारा तक्कया शेर बब्बर, भय भ्यानक विच्चों पार कराइंदा। साचे भगत जिस दा टब्बर, दूजा संग ना कोए वखाइंदा। गुरमुखां पिच्छे फिरे मगर, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। आसा मनसा पूरी पिच्छे सधर, जगत कूड़ा रोग मिटाइंदा। मेहरवान हो के किस्मत देवे बदल, बदला अगला पिछला आप चुकाइंदा। तख्त निवासी हो के करे अदल, अदालत इक्को घर जणाइंदा। जिथ्थे शहादत परवान होवे बिन होइआं कत्ल, कत्लगाह रंग ना कोए रंगाइंदा। उह तारनहारा आया आपणे पतण, पतिपरमेश्वर फेरा पाइंदा। सन्त सुहेले गुर चेले आया रखण, जीवां जंतां विच्चों खोज खुजाइंदा। कोटन कोटि प्रभ मिलण दा करदे यतन, यथा योग सर्ब ध्यान लगाइंदा। बिन हरि किरपा कोई ना जाए मुड़ के आपणे वतन, जिस वतन विच्चों देस परदेस परदेसी हो के वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले आया तक्कण, दूर दुराडा आपणा पन्ध मुकाइंदा।

१८ जेठ २०२१ बिक्रमी वकील सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू

वाजां मारे जगत भगती, जन भगतां रही सुणाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर मरदी, मिल्या मेल ना बेपरवाहीआ। संगी दिसे ना कोई दर्दी, मेरा दुखड़ा दर्द वंडाईआ। मैनूं सार ना आए साचे घर दी, दर दर दयां दुहाईआ। ख़बर मिली ना

❋

❋

साचे नर दी, नर नरायण ना कोए मिलाईआ। मैं चारों कुण्ट फिरां डरदी, सीस उपर ना कोए उठाईआ। किस दवारे बणां बरदी, सेवक हो के सेव कमाईआ। मेरी मंज़ूर ना होवे अर्ज़ी, आरज़ू सुणन वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल दिती वरताईआ। जगत भगती मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सच्चा मिले ना कोए मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। साची सिख्या देवे सलाह, करे इक पढ़ाईआ। मैं लभ्भ लभ्भ थक्की थाउँ थाँ, चारे कुण्ट खोज खुजाईआ। मेरी किसे ना पकड़ी बांह, उंगली नाल ना कोए बंधाईआ। सिर रखे ना ठंडी छाँ, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। बौहड़ी दरोही की होया मैथों गुनाह, भुल्ल सके ना कोए समझाईआ। भगत पल्लू गए छुडा, आपणी कन्नी मात कतराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करनी रिहा कमाईआ। जगत भगती नैणा रोंदी, नेत्र नीर वहाईआ। सुखां नींद रात ना सौंदी, गटीआं गिण गिण वक्त लँघाईआ। मींढी सुहाग आपणी खोंहदी, खुलड़े केस दए दुहाईआ। चारों कुण्ट उच्ची कूक पाए डौंडी, होका दे के रही सुणाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त रही भाउँदी, भाउ आपणे नाल रखाईआ। गीत गोबिन्द रही गाउँदी, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। जगत भगती कहे मैं होई छुटड़, संगी नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल निरगुण धारों आया उतर, निराकार फेरा पाईआ। भगत सुहेले बणाए आपणे पुत्तर, पिता हो के गोद उठाईआ। उह सिधे ओसे दा करदे शुकर, मेरी सार कोए ना पाईआ। मेरे वलों होए नमुकर, अक्ख नाल अक्ख ना कोए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दित्ता दृढ़ाईआ। जगत भगती वहाए नीर, नैणां छहबर लाईआ। सच दिसे ना उह तस्वीर, जो बणाई बेपरवाहीआ। गल अल्फ़ी फिरां वांग फ़कीर, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी चोली लीरो लीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मेरी अन्तर होई दिलगीर, बसन्तर सके ना कोए बुझाईआ। कलयुग अन्तिम आई भीड़, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं नेत्र वेख के आई जन भगत इक दूजे दे भैण भाई सके बणे वीर, नाता धुर दा रहे जुड़ाईआ। लेखा मुका शरअ ज़ंजीर, मज़्हब ज़ात ना कोए वड्याईआ। ओन्हां दी बिनां मेरे बदल गई तकदीर, तदबीर प्रभू दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लए मिलाईआ। भगती कहे मेरी दरोही इक, ख़ुदाए तेरे अग्गे अरज़ोईआ। सज्जण दिसे ना कोई मित, संगी रूप ना कोए वखाईआ। दोहथड़ां मार के रही पिट, खुल्ही मींढी रही कुरलाईआ। साचा करे ना कोई हित, प्रीती प्रेम ना कोए वखाईआ। सच स्वामी नज़र ना आए दिस, साख्यात रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। भगती कहे सुण मेरे सज्जण,

❋

❋

जन भगत तेरी ओट तकाईआ। तूं मेरा पर्दा आउणा कज्जण, मैं पिछली रीती दिती तजाईआ। तेरा अन्तर पारब्रह्म नाल होया मग्न, मेरी लग्न रही ना राईआ। मैं भगतां नाल प्रभ दा पैंदा वेख्या सगन, सोहणे घर होई कुड़माईआ। ओथे अगम्म अथाह मजीठी इक्को रंगण, कसुंभड़ा रूप ना कोए वटाईआ। जोत ललाटी चढ़दा वेख्या चन्दन, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मैं करन आई बन्दन, बंदगी कर कर सीस निवाईआ। मेरा लेखा होया खण्डन, प्रभ खण्डा खड़ग दित्ता चमकाईआ। मैं सुहागण होई रंडन, चारों कुण्ट रंडेपा नज़री आईआ। साची दात आई मंगण, दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। साचे सन्तो मैनूं रखणा अंगन, अंगीकार कर के लहिणा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। भगती कहे मैं कोझी कमली, पूरब रही ना कोए चतुराईआ। धरनी धरत धवल मात बण ना मैनूं जम्मदी, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। मैं आस ना रखदी पंज तत काया तन दी, माटी ख़ाक ना ध्यान लगाईआ। आदि अन्त ओसे दा हुक्म मन्नदी, जो बणया बेपरवाहीआ। आपणा हँकार विकार भाण्डा भंनदी, निवण सो अक्खर रूप वटाईआ। मैं सार ना जाणी साचे भगत अगम्मी चन्न दी, जिस दी दो जहान रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल दिती बदलाईआ। जन भगती कहे मेरे नाल होया धोखा, पिछली कहाणी दयां सुणाईआ । बिनां मेरे प्रभ दे मिलण दा किसे ना मिल्या मौका, सतिजुग त्रेता द्वापर सब ने मेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण हो के मार्ग दस्सया सौखा, सोहणी बणत बणाईआ। चरण प्रीती दे के ओटा, चोट तन नगारे इक लगाईआ। कर प्रकाश अगम्मी जोता, जोती जोत कीती रुशनाईआ। सिध्धा आपणे नाम दा दस श्लोका, सिधी कीती इक पढ़ाईआ। लहिणा चुक्कया लोक परलोका, दो जहानां पन्ध बैठे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिती माण वड्याईआ। भगती कहे मेरा सुणो नाअरा, हक़ हक़ विचों लगाईआ। पिछले जुग दा अजे सहारा, थोड़ी ओट तुहाढ्ढे उते तकाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखदी रही पति परमेश्वर रिहा कुँवारा, लख चुरासी प्रना आपणा शुकर ना कोए मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां देंदा रिहा लारा, वाक भविक्ख्त इक दृढ़ाईआ। साधा सन्तां जीवां जंतां करदा रिहा इशारा, सैनत नाल समझाईआ। कलयुग अन्त खेल कीता अपर अपारा, मेरी समझ रही ना राईआ। प्रगट हो के निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। चल के आए भगत दवारा, सन्त सुहेले लए उठाईआ। बेशक बाहरों दिसदी कंडया वाड़ा, अन्दर लाल अमोलक हीरा रतन दित्ता टिकाईआ। जो सब तों सुचा उत्तम रूप जवाहरा, माणक मोती नाउं प्रगटाईआ । जिस घर सखीआं मंगल ला लाया अखाड़ा, प्रेम प्रीती नाच नचाईआ। उह सोहणा लग्गे दरबारा, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ । मैं बण डूमणी मंगण

❋

❋

आई वाड़ा, दूर दुराडी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा दए मुकाईआ। भगती कहे मैं होई दुहागण, आपणा माण मिटाईआ। भगत विछोड़े कीता वैरागण, बिरहों अग्न लगाईआ । रात निंद्रा ना दिने जागण, सोवत सुख ना कोए वखाईआ। अट्ठे पहर इक्को आगण, तत्ती वाउ रही जलाईआ। मैं जन भगत दवारे सुण के आई आवाज़न, ढोला गाए बेपरवाहीआ। सुण के होई विच विस्मादन, बिस्मिल आपणा आप कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी झोली ख़ाली वेख देणी भराईआ। जगत भगती कहे मैं होई गोली, साचे दर मिले ना ढोईआ। पिच्छे बणदी रही वचोली, घर घर आपणा फेरा पाईआ। सौहरे पेईए दस्सदी रही अगम्मी बोली, धुर दा राग जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी वस्त मेरे हथ्थों खोह ली, ख़ाली हथ्थ दित्ता कराईआ। मैं उठ के आपणी गठड़ी फोली, विच्चों वस्त नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिसी मैंहदी ना कोई मौली, सुहागी तन्द हथ्थ ना कोए फड़ाईआ । ना कोई पाणी केसर वाली लभ्भी कौली, तिलक ललाट मस्तक बिंदी ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता चुकाईआ। जगत भगती कहे मैं अन्तिम भुली, भरम भुलेखे विच समाईआ। मैं ना जाणा प्रभ भगतां फिरे अन्दर विच कुली, कमलापति वेस वटाईआ। जिस दी धार अमृत फुहार अगम्मों डुल्ली, सांतक सति सति रही वरताईआ। ओस प्याले विच्चों गुरमुख पीवण इक इक चुली, चलदयां फिरदयां मिले बेपरवाहीआ। जिन्हां रस लाया आपणी बुलीं, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। वस्त दिती प्रभ अनमुल्ली, करता कीमत कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। भगती कहे मेरा ख़ाली कासा, वस्तू नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान कीता अजब तमाशा, लील्हा अचरज आप रचाईआ। जन भगतां देवे आप दलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूरब जन्म दी पूरी कर के आसा, जगत निरासा दए गंवाईआ। सज्जण सुहेला बण के करे हासा, सोहँ हँसा साचा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भगती कहे मेरी किसे कम्म ना औणी पट्टी कंघी, सूहा वेस ना कोए वटाईआ। मेरा पाटा चीथड़ लीरो लीर अंगी, ओढण सच ना कोए सुहाईआ। मैं पैरां फिरां नंगी, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं वस्त कितों ना मिले मंगी, कलयुग ख़ाली हट्ट वखाईआ। मैं रोंदी वेखी गोदावरी जमना सुरस्ती गंगी, गल पलड़ू रही पाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड दए दुहाईआ। जगत वासना सृष्टी होई रंडी, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। कलयुग भगत दिसे पखण्डी, एसे कर के प्रभ ने मैनूं धक्का दित्ता लाईआ। एन्हां भगतां सिध्धा मार्ग दस्सया अगम्मी डण्डी, साचे पौड़े दित्ता चढ़ाईआ। इक्को दस्स के सोहँ छन्दी, तेरा मेरा मेरा तेरा लेखा दित्ता मुकाईआ । घर विच घर वखा परमानंदी,

❋

❋

निज घर डेरा दित्ता लगाईआ। किरपा कर के टुट्टी गंढ्ढी, सच प्रीती डोर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर रिहा वखाईआ। भगती कहे मैं पिछली वचोली, जन भगतां मेल मिलाईआ। जन भगत कहिण तूं होई गोली, काया गोलक मिले ना कोए वड्याईआ। हुण सिख तूं साथों अगली बोली, जिस नाल मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी रीती दिती समझाईआ। भगती कहे मैनूं दस्सो रीती, जन भगत दयो समझाईआ। मैं वड्डीओ होई नीकन नीकी, आपणा माण अभिमान मिटाईआ। मैं वेख के आई मन्दिर मसीती, शिवदुआले मट्ठ गुर दर नेत्र नैण ना कोए मिलाईआ। त्रैगुण माया तपे अंगीठी, कलयुग अग्नी रिहा डाहीआ। जन भगतां किहा उठ सवाणी आपणी वखा सब नूं उंगली निक्की चीची, जिस दे उत्ते कबीर चीरा गया लगाईआ । ओस वेले तूं सी इक्को वार कीती, हौका लै के दिती दुहाईआ। जुलाहे किहा तेरी अग्गे ना रही प्रीती, तूं दुःखां विच्चों दु:ख दित्ता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा रिहा समझाईआ। भगती कहे मैं भुल्ली निमाणी, मैनूं समझ रही ना राईआ। भगतो दस्सो उह कहाणी, जो कबीर जुलाहे दिती सुणाईआ। जन भगत कहिण तूं सुण सवाणी, सच दईए समझाईआ। जिस वेले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कबीर दवारे वंडदा अमृत पाणी, बिन चुल्लीआं चुली रिहा भराईआ। तूं ओस वेले बण के चतुर सुघड़ सुचज्जी राणी, गोशे बैठी रही ध्यान लगाईआ। करे खेल प्रभू महानी, मेहरवान खेल रचाईआ। कबीर जुलाहे जणाया जाण जाणी, जानणहार दया कमाईआ। ओस कंडयां दी खिती इक सूल लयांदी निशानी, जेहड़ी तेरी उंगली दिती चुभाईआ। अग्गे कलयुग अन्त तूं बणें कोई ना राणी, आपणा हुक्म ना कोए वरताईआ। प्रभ जन भगतां सिध्धा आ के मिले जोत नूरानी, नूरो नूर नूर रूप वटाईआ। फड़ बाहों मार्ग दस्से आसानी, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। तेरी हैरत हैबत प्रगटे विच हैरानी, हौका लै के दए दुहाईआ। उह भगत नहीं उह भगवन्त नहीं जो इक दूजे दी करन ना कुरबानी, कुरबानी विच्चों आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जिस वेले कंडयां दी वाड़ तेरी होवे निशानी, परम पुरख पतिपरमेश्वर जन भगतां विच्चों लए मिलाईआ। इस दा लेखा किसे ना लिखणा काग़ज़ कलम शाही कानी, विद्वान विद्या विच ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आप आपणी करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुश्किल कर आसानी, जन भगतां साचे सन्तां जगत संसार विच्चों आपणे नाल मिलाईआ।

❋

❋

१९ जेठ २०२१ बिक्रमी फग्गा सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू

भगती कहे मेरे ख़ाली हथ्थ, पंज दस नज़र किछ नहीं आइंदा। मैं पन्ध मुकाया नस्स नस्स, पैंडा कदमां विच आपणा सीस झुकाइंदा। अन्तिम तुटा माण हठ, सति नज़र कोए ना आइंदा। मैथों खोह ल्या प्रभ ने हक़, आप आपणी अक्ख भवाइंदा। जन भगतां हिरदे अन्दर गया वस, सिध्धा आपणा मेल मिलाइंदा। कोई ना वेखे प्रेम प्यार दी तक्क के अक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेल की वरताइंदा। भगती कहे मेरी गई बनावट, मसनूई शकल नज़र कोए ना आईआ। मेरे हड्डां लग्गी थकावट, भार सके ना कोए उठाईआ। कलयुग सन्तां मेरे नाल पाई बग़ावत, झूठी कीती लड़ाईआ। अबिनाशी करते ला के सच अदालत, धुर फ़रमाणा दित्ता सुणाईआ। जन भगतां बख्शिश कर के आपणी सखावत, नाम झोली दित्ता पाईआ। मेरी किसे ना लई ज़मानत, चारों कुण्ट वेखां नैण उठाईआ। सन्त सुहेले प्रभ दी बणे अमानत, ईमानदारी इक्को घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाईआ। भगती कहे मेरा छुटया लड़, डोरी तन्द ना कोए बंधाईआ। गुरमुख गुरसिख धुर दा ढोला गए पढ़, इक्को नाम ध्याईआ। जोग अभ्यास ना कोई रिहा कर, डूंग्घी कन्दर ना डेरा लाईआ। साची मंज़ल रहे चढ़, बिन पांधीउँ पन्ध मुकाईआ। दर्शन कर नरायण नर, निज नेत्र ख़ुशी मनाईआ। पूरब जन्म दा पूरा होया वर, वर दित्ता बेपरवाहीआ। निहकर्मी हो के आया घर, कर्म कांड रिहा चुकाईआ। मैं दूर दुराडे वेखां खड़, आपणी अक्ख शरमाईआ। अबिनाशी करते जिन्हां वखाया धुर दा दर, दरगाह साची दित्ता खुल्हाईआ। सो हरिजन सहिज सुभाओ प्रभ सरनाई गए पड़, अगला पिछला लेख चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता धुर दा वर, घर साचा दित्ता वखाईआ। भगती कहे मेरा रोया नैण, छहबर इक लगाईआ। मैं अन्दरों आई कुछ कहिण, कहि ना सकां राईआ। जन भगतां प्रभू बणया सच्चा सैण, सज्जण रूप वटाईआ। हरिसंगत वेखी नाता भाई भैण, प्रेम प्रीती अन्दर बैठी आसण लाईआ। एथे चुक्कया पिछला लहिण देण, अग्गे लेखा बेपरवाहीआ। श्री भगवान जन भगतां आपे आया लैण, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। भगती कहे एथे काहदा रोसा, श्री भगवान रुस्सयां रिहा मनाईआ। जिस दा सचखण्ड दुआर धुर दा कोठा, छप्पर छन्न वेख दए वड्याईआ। ओथे सच प्रकाश निर्मल जोता, एथे जोती जोत करे रुशनाईआ । आप पछाणे खरा खोटा, लख चुरासी वेख वखाईआ। भेव चुका लोक परलोका, सच श्लोक रिहा सुणाईआ। जन भगतां नाल मिल के ख़ुशीआं रंग माणे मौजां, मजलस आपणी इक लगाईआ। लेख चुकाए एका दूजा, दूआ एका इक्को रंग रंगाईआ। आपणा भेव खुल्हाया

❋

❋

गूझा, सति सच दित्ता समझाईआ। जिन्हां गुरमुखां हरी दुआर सूझा, सो चतुर सुघड़ सुजान रूप वटाईआ । भगती कहे ओथे मेरा कासा मूधा, पासा परत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दित्ता इक वर, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ।

१९ जेठ २०२१ बिक्रमी चूहड़ सिँघ धंगाली जम्मू

भगती कहे वड्डा गुरमुख, जिस गुर सतिगुर दए वड्याईआ। जन्म कर्म दा मिटया दुःख, आवण जावण दित्ता चुकाईआ। अन्तर उपज्या सच्चा सुख, बसन्तर अग्न बुझाईआ। उजल होवे मात मुख, दुरमति मैल धवाईआ। कूड़ विकारा कढ्ढे कुट्ट, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। अन्तिम गोदी लए चुक्क, फड़ आपणे रंग रंगाईआ। सफल करा के मात कुक्ख, सच दवारे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां होए सहाईआ। गुरमुखां वेख दो जहान हस्सण, इक दूजे वल ध्यान लगाईआ। गुर अवतार कट्ठे हो के दस्सण, पीर पैगम्बर करन सलाहीआ। वेखो श्री भगवान ओन्हां दी पत आया रखण, जिन्हां अगला पिछला पता किछ ना राईआ। धुर दा मार्ग आया दस्सण, दर्दी हो के करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हिरदे आया वसण, जोती जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां वेख वण तृण मौले, पंखी पंछी ख़ुशी रहे मनाईआ। श्री भगवान पूरा करे कौले, इकरार भुल्ल कदे ना जाईआ। प्रगट होए उपर धौले, धरनी धरत सोभा पाईआ। हरिजन आप उठाए हौले हौले, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धन्न गुरमुख जो सोहँ ढोला बोले, बिन वचोले पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आपणे गृह वसाईआ। गुरमुख वेख तरदा, चार कुण्ट नैण उठाईआ। गुरमुख वेख पढ़दा, चौदां लोक हैरानी छाईआ। गुरमुख वेख चढ़दा, टिल्ले पर्बत देण दुहाईआ। गुरमुख वेख साचे मन्दिर वड़दा, शिवदुआले कोटन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरमुख वेख प्रेम प्रीती करदा, आशक माअशूक दोवें बैठे मुख भवाईआ। गुरमुख वेख प्रभ साचे नाल मिलदा, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे ख़ुशी मनाईआ। एह खेल अचरज अगम्मी दिलबर दिल दा, दलील विच्चों दलील दए बदलाईआ। पड़दा हटा के बजर कपाटी सिल दा, रातीं सुत्तयां दरस कराईआ। प्रीतम प्रभ प्यारा हो के मिलदा, प्रेम विच्चों प्रीती संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख मढ़ी गोर विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।

❋

❋

१९ जेठ २०२१ बिक्रमी देवा सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू

दुनी दारी दा दुनिया झेड़ा, जुग जुग झगड़े विच लोकाईआ। नित नवित्त प्रभ गेड़दा रिहा गेड़ा, निरगुण सरगुण उलटी लट्ठ भवाईआ। घर घर अन्दर छेड़दा रिहा छेड़ा, मनमति करे लड़ाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरले बन्न्हदा रिहा बेड़ा, आप आपणे कंध उठाईआ। सच दुआर वसाउँदा रिहा खेड़ा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जगत लोकाई वेखे झेड़ा, झगड़ा दए दुहाईआ। जिन्हां प्रभ नूं मिल के किहा प्रभ मेरा, तिन्हां हो के दए वखाईआ। जन भगत मिलण ना लावण देरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। दुनियादार दुनिया विच बोलण बोल, जगत रसना नाल मिलाईआ। जन भगत सदा रहिण अडोल, ध्रू प्रहिलाद गया समझाईआ। साहिब स्वामी जिन्हां वसया कोल, सद घर बैठा डेरा लाईआ। उह सन्त सुहेले तुलण पूरे तोल, जगत तराज़ू नेड़ कोए ना आईआ। अबिनाशी करता मेहरवान हो के आपे अन्तर जाए मौल, साचा मन्त्र इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीन दुनी दोवें दए तजाईआ। दुनियादार दुनिया विच पावण शोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जन भगतां प्रभ आपणे शब्दी बन्न्हे डोर, तन्दी तन्द नाल जुड़ाईआ। जगत वहिण दिसे अन्धेरा घोर, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। गुरमुखां गुर आत्म परमात्म नाता लए जोड़, जोड़ी धुर दी आप बणाईआ। साक सज्जण भाई भैण मित्र जाण छोड़, धीआ पुत्त नार कन्त होए जुदाईआ। ओथे साहिब साचे दी साची लोड़, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लेखा लाए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। दुनियादारी दुनिया रही डरा, कूड़ कूड़यारा भउ वखाईआ। जिन्हां मिल्या बेपरवाह, उह बैठे आपणा आप मिटाईआ। जगत समाज ना सके कोई छडा, सज्जण सज्जणां देवे ना कोए गवाहीआ। सब दे सिर ते कूके अन्त कज़ा, लख चुरासी रखी खाईआ। जन भगतां आवे उह मज़ा, जिस दा रस वेखण कोए ना पाईआ। दुनियादार धर्म राए तों सके ना कोई छुडा, शौह दरया पार ना कोए लँघाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां उपर दया रिहा कमा, तिन्हां जन्मां जन्मां जन्म दा लेख चुकाईआ।

१९ जेठ २०२१ बिक्रमी रूड़ सिँघ दे नवित्त धंगाली जम्मू

सतिगुर मिल्या धुर दा गुणीआ, गुणवन्ता नज़री आइंदा। जिस दी बाणी अगम्म सुणीआ, सरोत आपणी इक समझाइंदा । जिस दी किरपा नाल पिछली छुट्टी दुनिया, दुनिया विच्चों दीन परम पुरख आपणा इक वखाइंदा। एह मार्ग हथ्थ ना आया

❋

❋

·षीआं मुनीआं, साध सन्त सर्ब कुरलाइंदा। जिस भाग लगाए काया कुलीआ, ढट्ठा कुल्ला वेख वखाइंदा। उस दे नाम अन्दर जिन्हां दीआ पंज वार हिलीआं बुल्लीआं, बुल्हे नालों अगला राह वखाइंदा। जो सखीआं रहीआं भुल्लीआं, तिन्हां भुल्लयां मार्ग पाइंदा। उह दो जहान सच फलवाड़ी अन्दर फुलीआं, पत डाली आप महकाइंदा। धर्म तराज़ू कंडे तुलीआं, तोलणहारा इक्को नज़री आइंदा। लोकमात लख चुरासी विच ना रुलीआं, जम की फाँसी फंद कटाइंदा। सच दवारे छुटीआ दे के खुलीआं, घर मन्दिर इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए रूहां उह अनमुल्लीआं, जिन्हां आपणे लेखे लाइंदा। दुनिया विच्चों मिल्या मिलाप, प्रभ दिती माण वड्याईआ। दस्स के आपणा अगला जाप, पिछली पिच्छे दिती खपाईआ। दुरमति मैल भरी कर के पाक, पतित पुनीत पवित रूप वटाईआ। सच पदार्थ दे के दात, ख़ाली झोली इक भराईआ । मैं छड्ड के झूठा जगत सज्जण साक, नाता कूड़ा ल्या तुड़ाईआ। अमृत वेले लै के इक्को वाक, वास्ता दोए जोड़ पाईआ। तूं साहिब मेरा साथ, सगला संग रखाईआ। शब्द अगम्मी आई आवाज़, धुर संदेसा दित्ता सुणाईआ। मैं बण के तेरा बाप, पिता हो के पूत गोद उठाईआ। तूं ओस पुरख दी अगम्मी शाख़, जिस दी शनाख़त नज़र किसे ना आईआ। तेरा हो के तेरी पुछे वात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आत्म कहे मैं छड्डया जग, नाता तुट्टा लोकाईआ। सच प्रीती दर ठांडे गई लग्ग, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। हड्ड मास नाड़ी दित्ता तज्ज, माटी ख़ाक मेल रिहा ना राईआ। सच दवारे आई भज्ज, पैंडा पन्ध मुकाईआ। दूर दुराडी आई नस्स, दर वेखां चाईं चाईंआ। जिथ्थे पारब्रह्म दा जस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भगत सुहेले रहे वस, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं नेत्र खोल्ह दरस करां पुरख समरथ, अक्ख नैण चरणां भेंट चढ़ाईआ। सृष्टी नालों हो के वक्ख, वक्खरे मन्दिर बैठी आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। मेरा लेखा मुके सतिगुर हट्ट, लहिणा आपणा झोली पाईआ । साक सज्जण पिच्छे आई छड्ड, झगड़ा मिटे लोकाईआ। मेरे किसे कम्म नहीं औणे हड्ड, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। जिस दी वस्त ओसे दे हथ्थ, उह मालक बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे जस, शास्त्र सिमरत बैठे राग अल्हाईआ। ओस दे कदमां चरणां गई ढट्ठ, अरबां खरबां विच्चों बच के घर साचे फेरा पाईआ। लख चुरासी नालों हो अलग, दर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। मेरा प्रीतम हौली जेही एथे गया छड्ड, भार आपणे कंध उठाईआ। मैं भगतां वेख पई हस्स, सोहणी ख़ुशी मनाईआ। उह इशारे नाल रहे दस्स, हौली हौली समझाईआ। तूं सोहँ गाया जस, एसे कारण एथे आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परम पुरख परमात्म समरथ, आत्म परमात्म हो के आपणे विच समाईआ ।

❋

❋