१९ जेठ २०२१ बिक्रमी करम सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू
आत्म कहे मैं होई हैरान, भगवन खेल बेपरवाही दा। सच दवारे ना मन्दिर ना कोई मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाई दा। ना ज़िमी ना असमान, मण्डल मण्डप नैण ना कोए उठाई दा। पंज तत ना कोए निशान, स्त्री मर्द रूप ना कोए वटाई दा। शास्त्र सिमरत ना कोई पुराण, रसना ज्ञान ना कोए दृढ़ाई दा। सरोवर जल ना पीण खाण, तीर्थ तट ना कोए वखाई दा। साक सज्जण ना कोई दिसे चतुर सुघड़ सुजान, बुद्धिवान भेव ना कोए खुल्हाई दा। मात पित ना बाल अञ्याण, नार कन्त ना जोड़ जुड़ाई दा। शरअ शरीअत दीन मज़्हब ना कोए ईमान, ऊँच नीच ना कोए वखाई दा। मढ़ी गोर ना कोए दफ़नाण, अग्नी तत ना कोए जलाई दा। इक्को नज़र आया जोत सरूप साहिब सच्चा श्री भगवान, जिस दा आदि जुगादि अक्खरां नाल जस गाई दा। उस दा चरण कँवल महान, जिस दा नक्शा मातलोक ना किसे समझाई दा। ना कोई रसना देवे ब्यान, कलम शाही ना लेख बणाई दा। वेख दुआर होई परेशान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग ना कोए अलाई दा। किरपा करी जिस वेले मेरे मेहरवान, मेहर मुहब्बत नाल आपणा भेव खुल्हाई दा। मैं दोए जोड़ चरण डिगी बण के बाल अञ्याण, नेत्र रो रो बिन अक्खां हाल सुणाई दा। ओसे वेले पुरख अकाल दीन दयाल आपणी जोत विच जोत मिलाया आण, जिस जोती विच्चों नज़र किसे ना आई दा। जोती जोत होया मेला, परम पुरख दिती वड्याईआ । जिस घर वसदा रिहा इकेला, ओसे घर दित्ता बहाईआ। इक्को रंग रंग के गुर चेला, चेला गुर आप हो जाईआ। सुहञ्जणा वक्त सुहाया वेला, रुत्त रुत्तड़ी नाल मिलाईआ। आपणा खेल आपे खेला, ख़ालक ख़लक समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ल्या टिकाईआ। घर सच वसेरा गई टिक, टिकटिकी इक्को इक ध्यान लगाईआ। बिन कीमतों गई विक, विकरी होर ना किसे जणाईआ। इक्को सच प्यार प्रेम दी मार के खिच, खिच ल्या बेपरवाहीआ। जिस वेले वड़या मेरे विच, विचला भेव चुकाईआ। जिध्धर वेखां ओधर पए दिस, चारों कुण्ट नज़री आईआ । आत्मा कहे मैं परमात्मा कर के हित, हितकारी ल्या मनाईआ। मिल के मेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा रूप वटाईआ । बेशक छड्ड के आई काया बुत्त, बिन काया कपड़ परम पुरख परमात्म ल्या हंढ्ढाईआ। उस सहिज सुभाउ आपणे हथ्थां ल्या चुक्क, भुजां उपर टिकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर ल्या पुच्छ, पिछला भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दित्ता वखाईआ। आत्म कहे मैं वेख्या रंग, अनोखा दित्ता वखाईआ। परमात्म सोहणा सुहाया पलँघ, सुहञ्जणी सेज बणाईआ। नाम नग़ारा वज्जे मृदंग, ताल तलवाड़ा इक्को इक जणाईआ। जोती नूर चढ़े चन्द, रवि ससि ना कोए रुशनाईआ । मैनूं ओथे
❋
❋
आया उह अनन्द, जेहड़ा अनन्द भाई भैणां विच्चों हथ्थ ना आईआ। मेरी करनी मेरी मरनी प्रभ सरनी कदे ना होवे बंद, बंद ख़लासी बंदीख़ाना बन्धन दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी परमात्म आत्म अंग आपणे नाल मिलाईआ। आत्म कहे मैं होई निराली, निरगुण रूप वटाईआ। पिछली चुक्की रैण अन्धेरी काली, कलयुग लहिणा दित्ता मुकाईआ। जींवदयां जींवदयां जो सेवा कर के घाल घाली, सो सेवा लेखे लाईआ । पिच्छों कोटन कोटि दीपक जगदे रहिण दीवाली, आत्म शमा ना कोए रुशनाईआ। साक सज्जण सैण भाई मात पित दोस्त मित्र हथ्थ रखण ख़ाली, वस्त अमोलक हथ्थ किसे ना आईआ। पंडत पांधा मुल्लां शेख़ क्या कोई करे विच दलाली, आपणी सार समझ किसे ना पाईआ। हड्डीआं रोवण दर बणन सवाली, भिखक हो के अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म कहे मोहे होया विछोड़ा, नाता जगत तुड़ाईआ। श्री भगवान आपे बौहड़ा, पुरख अकाल फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी दे के घोड़ा, शाह सवार दित्ता सुहाईआ। जन भगतां मार्ग क्या कोई अटकावे रोड़ा, जगत रीती कम्म किसे ना आईआ। ओन्हां जन्म लैणा पए फेर दोहरा, जो भुल्ले बेपरवाहीआ। मात गर्भ विच भरया रहे फोड़ा, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। गुरमुख कहिण सानूं ओस प्रभू दी लोड़ा, जिस साडी बणत बणाईआ। राग गाया तोरा मोरा, सोहँ रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आत्म लए वर, परमात्म आपणे घर वसाईआ।
१९ जेठ २०२१ बिक्रमी इन्द्र राम दे गृह धंगाली जम्मू
जम की फाँसी टुटा रस्सा, निक्की खटीआ दए गवाहीआ। ज़िंदगी विच्चों ज़िंदा कीता बच्चा, बच्चयां विच्चों बच्चे दिती वड्याईआ। की किसे नूं याद पिछला पता, जो पत्रयां उते गया समझाईआ। एह वेला वक्त वेख अच्छा, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। काया माटी भाण्डा कच्चा, भज्जणों टुट्टणों ल्या बचाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर वेख के सच्चा, सच्ची डोरी तन्द बंधाईआ। किसे प्यार ख़ातर किसे विहार ख़ातर फिरे नस्सा, विचार विच्चों विचार सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश आप कमाईआ। खटीआ कहे मैं की दस्सां हाल, की कुछ दयां जणाईआ। जिस दे सिर ते कूकण वाला सी काल, उस दी कालख दिती लाहीआ। दयाला विच्चों हो के दयाल, दीनां विच्चों दीनन लए उठाईआ । प्रितपालां विच्चों हो के प्रितपाल, बालक आपणी गोद सुहाईआ। गोदी विच रख अनमुलड़ा लाल, लालन दए वड्याईआ। एह जगत नहीं जीवण जंजाल, सतिगुर जुगत रिहा समझाईआ। पिछली प्रीती अग्गे निभी नाल, दोहां पन्ध मुकाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। खटीआ कहे मेरा टुट्टा अंग, अंग अंग दए दुहाईआ। जिस वेले साहिब सतिगुर सच दवारा गया लँघ, आपणा कदम उठाईआ। जन भगत मंगी उह मंग, घर आया बेपरवाहीआ । जिस दा वज्जे सदा मृदंग, मर्द मर्दाना हो के रिहा सुणाईआ। सो सुहाए सुहञ्जणी सेज पलँघ, आत्म अन्तर डेरा लाईआ । थोड़ा समां बहुती पावे ठंड, ठंड विच्चों टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हो बख्शंद, बख्शिश विच्चों कर बख्शीश बख्शीश विच्चों बख्शिश दिती वरताईआ।
१९ जेठ २०२१ बिक्रमी मेला राम दे गृह धंगाली जम्मू
जन भगत जग जाए जित, जिते सर्ब लोकाईआ। जो श्री भगवान दवारे गया विक, कीमत दूजे घर ना कोए रखाईआ । उस दी एथे ओथे कोई ना लावे पिठ, मुख सके ना कोए भवाईआ। आदि अन्त मिलण अन्तिम ओसे पित, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के रहे सुणाईआ। श्री भगवान पूरी करे सिक, आसा आसा नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख कहिण रसना जिह्वा, धुर दा राग अल्हाईआ। प्रभ पाया इक्को अलख अभेवा, जिस दी अचरज दिसी वड्याईआ। सच सति सुच्च ओस दी सेवा, दर दरबार इक्को सोभा पाईआ। जिस दा सच पदार्थ धुर दा मेवा, साध सन्त सदा सदा सद रहे खाईआ। उह वसे निहचल धाम सदा निहकेवा, अटल रूप वटाईआ। कर किरपा जिस दे मस्तक सच लगावे थेवा, जोती जोत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अलख अभेवा, अभेद आपणा दए खुल्हाईआ। अभेद खोल्हे अन्तर बोले काया चोले, पड़दा दए चुकाईआ। सुणाए ढोले शब्द अनमोले वसे कोले, विछड़ कदे ना जाईआ। सुरती शब्दी मौले, अमृत भरे नाभ कौले, देवे वड्याई उपर धौले, धरनी वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। सृष्ट सबाई जन भगतां कहे एह कमले, कँवल नैण वाला कहे कामल पुरख नज़री आईआ। जिन्हां दे लोकमात चुकौणे बदले, पिछला लहिणा झोली पाईआ। घर वसौणे जा के अगले, जिथ्थे पिच्छा याद कोए ना आईआ। एह प्रेम प्यार प्रीती अन्दर होए पगले, आपणा आप गए भुलाईआ। एन्हां दे कारज पूरे होए सगले, संगी मिल्या बेपरवाहीआ । जिन्हां दे पाटे चीथड़ रंगले, सोहणा रंग चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाए सोहणे बंगले, दर दरवाज़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख नूर नूरानी चढ़े चन्दने, चन्दां विच्चों चन्द आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे अन्तर आत्म इक अनन्द दे, परमानंद विच अन्त मिलाईआ।
❋
❋
१९ जेठ २०२१ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू
चार युग दा प्यार गुझा, उठ के आपणी लए अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट वेखे हो के उच्चा, चार दिशा ध्यान रखाईआ । कवण गृह होवे सुच्चा, सति सरूप नज़री आईआ। ओस दवारे जा के पुज्जा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नेत्र दए खुल्हाईआ। चार युग दा प्यार वेखे, नेत्र नैण उठाईआ। कवण लेखा लाए विच लेखे, लिखणहार दए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा प्या चेते, पिछली याद अक्खां अग्गे लिआईआ। अग्गे हो के कलयुग पाए भुलेखे, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। एह की खेल प्रभू प्रभ खेडे, खेलणहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पर्दा दए चुकाईआ। चार युग दा प्यार तड़फे, रो रो दए दुहाईआ। मैनूं साध सन्त उठ के करदे रहे तड़के, अमृत वेला रुत्त सुहाईआ। मैनूं लभ्भदे रहे जल सरोवर पाणी ठर के, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तारीआं लाईआ। मैनूं वरदे रहे अग्नी सड़ के, जगत धूंणीआँ मात तपाईआ। मैनूं फड़दे रहे पहाड़ां चोटी चढ़ के, पर्बतां उते डेरा लाईआ। मैनूं सद्ददे रहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान उच्ची पढ़ के, रसना जिह्वा नाद सुणाईआ। मैनूं लभ्भदे हथ्थ छाती ते धर के, कन्नां विच उंगलां पाईआ। मैनूं सद्द दे धरनी उते मथ्था रख के, सजदा करन थाउँ थाईंआ। मैं सब तों लुक्या बच के, पर्दा उहला इक रखाईआ। कोटन कोटि लोकमात गए लद्द के, मेरी सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी धार चलाईआ। जगत प्यार कहे मेरा खेल अवल्ला, आदि जुगादी आप बणाइंदा। मैनूं लभ्भदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी डल्ला, खोज्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। मेरे अन्दर प्यार वैरागी लग्गा सल्ला, आर पार तीर निशान इक कराइंदा। मेरे प्यार अन्दर साध सन्त होया झल्ला, झलक विच्चों झलक ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी करनी इक दरसाइंदा। प्यार कहे मेरी करनी वक्ख, हरि करते आप बणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त मार्ग दस्स, गुर अवतारां दित्ता दृढ़ाईआ। कोई लभ्भे मन्दिर मट्ठ, कोई शिवदुआले नैण उठाईआ। कोई मक्के काअबे कर कर हज, मसीतां विच्चों खोज खुजाईआ । कोई गुरूदवारे रिहा भज्ज, अमृत वेले उठ के करे धाईआ। कोई गुफा अन्दर बैठा सज, जोग अभ्यास नाल रिहा मनाईआ । कोई नाअरा बोले हक़ हक़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कोई जन्म जन्म विच गया थक्क, बण बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा इक बणाईआ। प्यार कहे मैं पड़दे ओहले, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। भाग लगावां काया चोले, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाइंदा। साध सन्त बणावां गोले, पीर फ़कीर दर दर आप फिराइंदा। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी साची खेल आप रचाइंदा। प्रेम कहे मेरी खेल सच्च, हरि साचे आप बणाईआ । भाग लगा के काया माटी कच्च, गगरीआ इक्को इक सुहाईआ। धुर दा मार्ग अगम्मी दस्स, रस्ता इक्को दित्ता वखाईआ। जिस दवारे रिहा वस, उस दा कुण्डा ना कोए खुल्हाईआ। मैं बैठा कर के हठ, हौसला इक वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। प्यार कहे मैं रिहा लुक्या, आपणा मुख छुपाईआ । अन्तिम वेख्या आपणा पैंडा मुकया, नेत्र नैण खुल्हाईआ। अबिनाशी करता अन्दरे अन्दर तुठया, धुर फ़रमाणा दित्ता सुणाईआ । वेस वटाए अबिनाशी अचुतया, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कलयुग सुहाए साची रुत्तया, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। सिध्धा जन भगतां जा के पुच्छया, शब्द हलूणे नाल उठाईआ। पूरब जन्म दा जो पिच्छे रिहा रुट्ठया, फड़ बांहों लए मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। प्यार कहे मैं वेख्या प्यार, प्रीतम प्यारयां नाल रिहा कमाईआ। यारां नाल मिले हो के यार, सज्जणा नाल सज्जण नज़री आईआ। भगतां नाल भगत वछल गिरधार, भगवन दाता जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा वेला रिहा सुहाईआ। प्यार कहे मोहे होई हैरानी, प्रभ एह की खेल वरताईआ। जन भगतां मिल्या वाली दो जहानी, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। मेरे अन्तर होई परेशानी, मेरी पेशानी पसीना रही वहाईआ । मेरे नेत्र नैण करन कुरबानी, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। पिछली गाए कोए ना बाणी, प्रेम अणयाला तीर परम पुरख प्रभ इक्को आपणा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रेम कहे मैं वेख्या तीर लग्गदा, हरि जू हरि भगतां आप लगाइंदा। लेखा चुक्के उपर शाह रग दा, शहिनशाह आपणा मेल मिलाइंदा। गुरमुख सच प्रेम प्यार अन्दर भज्जदा, राह खहिड़ा नज़र कोए ना आइंदा। इक्को श्री भगवान चरण ढट्ठ दा, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। ओथे लहिणा रहे ना तीर्थ तट दा, गुरदर मन्दिर मस्जिद कीमत कोए ना पाइंदा । श्री भगवान जिस वेले चरण कँवल सीस उपर रखदा, रक्षयावान नज़री आइंदा। लहिणा चुक्के तीजी अक्ख दा, लोचण लोचण विच टिकाइंदा। गुरमुख होवे कक्खों लख दा, कीमत करता आप मुकाइंदा। उह वेला हक़ो हक़ दा, हकीकत विच्चों खोज खुजाइंदा। जगत प्यार दूर बैठा तक्क दा, भगत प्यार भगतां विच्चों नज़री आइंदा। हुण वेला नहीं शक़ दा, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। सतिगुर प्यार लक्षमण सिँघ विच वेखो टप्प दा, हौली हौली हिलाइंदा। एह प्रेम ओसे जप दा, जिस विच तेरा मेरा रूप नज़री आइंदा। सच दवारे मस्ती अन्दर मस्ताना हो के हस्सदा, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा। जिस वेले परम पुरख परमात्म तीर निराला कसदा, अणयाला आप चलाइंदा। ओस प्यार अन्दर गुरमुख प्यारा ढट्ठ दा, माण अभिमान गवाइंदा। अन्दर बाहर इक्को नाम रट
❋
❋
दा, रट्टा जगत जहान चुकाइंदा। माणस जन्म एहो लाहा खट्ट दा, धुर दी खट्टी आपणी झोली पाइंदा। काया चोली रंग अगम्मड़े रंगदा, रंग मजीठी इक वखाइंदा। साचे मन्दिर उच्च मनार आपे लँघदा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जिस वेले दरस करे प्रेम प्रीतम सच पलँघ दा, जिस दा पावा चूल नज़र किसे ना आइंदा। ओथे रस मिले धुर दे गाए छन्द दा, जिस छन्द विच्चों आपणा अनन्द प्रगटाइंदा। एहो वस्त गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग मंगदा, जो श्री भगवान जन भगतां झोली पाइंदा। ओथे लेखा चुक्के खण्ड ब्रह्मण्ड दा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाइंदा। कर प्रकाश आपणे चन्द दा, नूरी जलवा इक वखाइंदा। प्रेम प्यार अन्दर प्रीतम हो के प्रीती गंढ्ढदा, दो जहान ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। जगत प्यार कहे मैं वेख्या प्यार, बिन अक्खां नज़री आईआ। बिन रसना हुन्दी वेखी गुफ़तार, बिन दन्दां करे पढ़ाईआ। बिन तन काया करे जैकार, बिन तत्तां खेल रचाईआ। बिन कलम शाही बणे लखार, बिन हरफ़ां हरफ़ समझाईआ। बिन महल अटल करे उज्यार, दीवा बाती कर रुशनाईआ। बिन शाह पातशाह शहिनशाह होवे हुक्मरान, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। ओथे शास्त्र सिमरत ना वेद पुराण, अञ्जील कुरान खाणी बाणी रूप ना कोए वटाईआ। प्रेम विच भगत भगत विच भगवान भगवान विच निशान, निशान विच्चों मिल्या बेपरवाहीआ। एहो मार्ग सब तों आसान, जो किरपा कर के रिहा तराईआ। एथे भगती बणी नादान, आपणा बैठी सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सोहणे ढोले गाण, गीत गोबिन्द सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाण, पुष्प बरखा रहे बरसाईआ। जिन्हां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन लभ्भयां मिल्या आण, बिन खोज्यां फेरा पाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सच दवारे ख़ुशी मनाण, ख़ुशीआं अन्दर आपणा राग अल्हाईआ। होई पवित्र रसना जिह्वा उह ज़बान, जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रही ध्याईआ।
१९ जेठ २०२१ बिक्रमी कुलवन्त सिँघ दे गृह धंगाली जम्मू
शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह सरन सरनाईआ। जुग चौकड़ी राह तक्कदे रहे सांझे यार, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक गाउँदे रहे वार, सदा ढोला नाम सुणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे रहे तकरार, अनबोलत बोल तेरा नाम सुणाईआ। मन मति बुध करदे रहे विचार, सोच समझ नाल मिलाईआ। राह दस्सदे रहे गुर अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। भगत भगवन्त बोलदे रहे जैकार, सोहणा नाद वजाईआ। सन्त सज्जण धूढ़ी मंगदे गए छार, ख़ाकी ख़ाक
❋
❋
रूप वटाईआ। गुरमुख गुरसिख दर दरवेश बणदे रहे भिखार, निर्धन हो के अलख जगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दस्सदे गए विहार, विवहारी तेरा भेव खुल्हाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी नेत्र रही उग्घाड़, दहि दिशा वेखे चाईं चाईंआ। पत डाल्ही फल फुल तेरी लभ्भदे गए बहार, गुलशन ग़ुंचा कली कली नैण उठाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर तेरा करदे गए प्यार, साची रीती मात वखाईआ। जगत निशान नज़री आए अपर अपार, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। आसा तृष्ना भेंटा हुन्दी रही आपा वार, मैं ममता मोह चुकाईआ। निरगुण सरगुण संदेसा देंदा रिहा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा कोई ना जाणे धुर दी सार, साची कार ना कोए कमाईआ। बोध अगाध बोल तेई अवतार, गुर दस कर के गए शनवाईआ। जन भगतां किहा मीत मुरार, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। सूफीआं किहा परवरदिगार, पैगम्बरां दस्सया नूर इलाहीआ। जिस दा मणका तसबी तन शृंगार, सोहणी बणत बणाईआ। सिफ्त सालाही वसे बाहर, रसना जिह्वा जगत ना कोए समझाईआ। ओस दा खेल अपर अपार, अपरम्पर हो के दए वखाईआ। जुग चौकड़ी दे विछड़े यार, कट्ठे करे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी करे इकट्ठे, एका आपणी दया कमाईआ। सच दवारे साहिब सद्दे, सद्दा होका नाम सुणाईआ। सन्त सुहेले आवण भज्जे, गुरमुख पन्ध मुकाईआ। पतिपरमेश्वर पर्दा कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एथे ओथे आपे सजे, लाजावन्त होए सहाईआ । दाता दातार हो के भेव गूझा दस्से, पर्दा आप चुकाईआ। कूड़ कूड़यारा दर तों नस्से, माया ममता मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई भगत प्यार, प्रेम प्रीत विच्चों प्रगटाईआ । साचा मन्दिर कर त्यार, अन्दरे अन्दर करे रुशनाईआ। मन का मणका फेर निरँकार, तन का तत भवाईआ। जन का जन करे ख़बरदार, डंका इक शनवाईआ। शंका रहे ना कोई संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र जाए उठ, नेत्र नैण नैण निहालया। भगत सुहेला जाए तुठ, परम पुरख दीन दयालया। भेव खुल्हाए अन्दर गुझ, दूई द्वैत डेरा ढाह ल्या। उजल कर के हरिजन मुख, सनमुख हो के दरस वखा ल्या। पिछली औध गई मुक्क, अग्गे जन्म इक बणा ल्या। सतिगुर घर छन्नयां पुत्त, गुरमुख नाउँ रखा ल्या। जाम प्यावे धुर दा घुट, रस अमृत इक चवा ल्या। आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी पन्ध मुका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक वखालया। घर मन्दिर वखाए आप प्रभ, सच देवणहार वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरमुख लभ्भ, भगतन जोड़ जुड़ाईआ। नाम निधान सुणाए नद, अनरागी आपणा राग समझाईआ । जगत तृष्ना मिटे अग्ग, ततव तत बुझाईआ। भाग लग्गा के सच्ची यद्द, विश्व
❋
❋
रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच वड्याई देवण योग, हरि करता इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी धुर संजोग, जन भगतां मेल मिलाइंदा। कर्म कर्म दा कट के रोग, चिन्ता दु:ख मिटाइंदा। सच प्रीती बख्श ओट, चरण कँवल ध्यान वखाइंदा। कर प्रकाश अगम्मी जोत, जागरत रूप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाइंदा। साचा मार्ग दस्से पन्थ, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जिस दी सिफ्त करन ग्रन्थ, शास्त्र रहे समझाईआ। जिस दा लहिणा आदि अन्त, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस दा नाम धुर दा मंत, मन्त्र पढ़े लोकाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे सन्त, ढूंडण थाउँ थाईंआ। जिस नूं नानक किहा कन्त, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी महिमा सदा बेअन्त, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जिस दा लेखा अगम्म अथाह अगणत, अंकड़यां विच ना कोए जणाईआ। सो खेल करे श्री भगवन्त, भगवन आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा वेखे एक, एकँकार ध्यान लगाइंदा। जिस दा कोई ना मेटे लेख, लिख्या लेख अवर ना कोए वखाइंदा। जिस दा सचखण्ड अगम्मड़ा देस, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। जिस दा जुग चौकड़ी वेस, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। जिस दा कोई ना जाणे भेत, अनभव आपणा खेल कराइंदा। सो साहिब बण दरवेश, दर ठांडे अलख जगाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर विष्नूं माणे बाशक सेज, सांगोपांग हंढ्ढाइंदा। जिस नूं मन्नदे नर नरेश, हरि करता खेल कराइंदा। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणन उपदेश, उपदेशक इक्को इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सच करनी करे जग, सति सति दए वड्याईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ । तत्तां विच्चों वरोल तत्त, ततव इक्को रंग रंगाईआ। सर्ब जीआं जाण मित गत, गति मित आपणी झोली पाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, महिमा अकथ रिहा दृढ़ाईआ । जो त्रेता मार्ग आया दस्स, त्रैगुण अतीता वेख वखाईआ। जो द्वापर दे के आया हथ्थ, लेखा आपणा रिहा चुकाईआ। जो कलयुग दित्ता दस्स, सो पड़दा रिहा उठाईआ। चारों युग बण पांधी रहे नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। इक दूजे नूं कोई ना सके दस्स, रसना कहि ना कोए समझाईआ । आपणी करनी हो के बेवस, समझ सोच रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या श्री भगवान, धुर दी याद कराईआ। उठो वेखो सारे मार ध्यान, पूरब लेखा रिहा वखाईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, मर्द मर्दाना बेपरवाहीआ। थिर घर वेखे सुत बलवान, पूत सपूता आप उठाईआ। सुन अगम्म हो प्रधान, डंका आपणा नाम वजाईआ। भूपत भूप हो के बणे हुक्मरान, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तिन्नां मिल
❋
❋
के दित्ता इक ब्यान, अन्तर आपणी आवाज़ अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। दे वड्याई प्रभ सच स्वामी, दर तेरे अरज़ोईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरण कँवल कर ध्यानी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं आदि पुरख अन्तरजामी, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रखणा हथ्थ टिकाईआ। साहिब सतिगुर कर प्यार, एक टेक जणाईआ। तिन्नां अन्दर इक्को धार, रखी बेपरवाहीआ। मिल के गीत गाओ निरँकार, तू ही तू अल्हाईआ। मेरा उपजे सच प्यार, प्रेम रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। तिन्ने कहिण तेरा प्रभ प्यार, अन्तर अन्तर नज़री आईआ । सदा बणया रहे जुग चार, नित नवित्त मेल मिलाईआ। टुट्ट ना जाए विच संसार, नाता अवर ना कोए बंधाईआ। मुक्क ना जाए अन्तिम वार, आपणा पन्ध मुकाईआ। दोए जोड़ करन निमस्कार, बैठे सीस नवाईआ। चरण कँवल तेरा आधार, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। मांगत खड़ के ठांडे दरबार, दरवेश अलख जगाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, शब्दी हुक्म समझाईआ। नेत्र खोल्ह करो ध्यान, त्रैभवन धनी दए समझाईआ। मेरा सच दा सच प्यार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आदि जुगादि रहे जुग चार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ । इक फ़रमाण रखणा याद, धुर दी धार रिहा जणाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां सुणन आवां फ़रयाद, निरगुण हो के फेरा पाईआ। भगत खेड़ा कर आबाद, सोहणा घर वसाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हा राज़, पर्दा परे हटाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर मार के आवाज़, सोई सुरत जगाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के ख्वाहिश, आसा तृष्ना जगत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ । विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, हरि अगली ख़बर समझाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करां अपार, बेअन्त हो के दया कमाईआ। जन भगतां अन्दर हो के करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। झुकदा झुकदा वेख निरँकार, गुरमुख आपणे नैण शरमाईआ। अन्दरों मारे इक आवाज़, सोहणा राग सुणाईआ। घर ठाकर वेख जिस तेरा साजण दित्ता साज, काया माटी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जन भगत प्रेम कमाउणगे। प्रभ मिले वड्डा देवी देव, देवत सुर सीस नवाउणगे। अबिनाशी करता अलख अभेव, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर्शन पाउणगे। सचखण्ड निवासी सदा निहकेव, महल अटल इक रुशनाउणगे। सन्त सुहेले कर के सेव, घर साचे रंग चढ़ाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ढोला गाउणगे। विष्न ब्रह्मा शिव गए झुक, आपणा सीस निवाईआ। प्रभ किस बिध वेखीए तेरे सुत, लोकमात कवण दवारे नज़री आईआ। किस गृह जा के लईए पुछ, कवण दवारा पन्ध मुकाईआ।
❋
❋
कवण नूर वेखीए मुख, उजल रूप कवण वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे दे इक वर, दर तेरे झोली डाहीआ। साची दस्से आप करतार, करता हरि जणाईआ। जिस वेले जुग चौकड़ी बीते नव नौ चार, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। निरगुण रूप लए अवतार, ना कोई जन्मे पिता माईआ। शब्दी डंक अगम्म अपार, दो जहानां दए वजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होणा ख़बरदार, सुत्तयां अक्ख खुल्हाईआ। चार कुण्ट वेखणा नैण उग्घाड़, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। प्रभ दी वक्खरी होवे धार, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। गुरमुखां अन्दर दे प्यार, सच प्रीती दए समझाईआ। जेहड़े गुरसिख हथ्थां विच लै के हार, हरी दवारे हरि का रूप समाईआ। उह सोहणा सुहञ्जणा वक्त लैणा विचार, आपणा ध्यान लगाईआ। ओस गृह घर वसे निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हार कहे मैं गया हार, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। किलीआं नाल टंग छड्डया संसार, मूँह दे भार लटकाईआ । साधां सन्तां कोल करदे रहे ख्वार, मेरा माण ताण गंवाईआ। तन सुहाउँदे रहे कूड़यारे प्यार, कलयुग जीव अंग लगाईआ। रूप बणाउँदे रहे बिरध बाल जवान, जगत निशान वखाईआ। मेरे प्रेम प्यार दी किसे ना कीती पहचान, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। धेला टका मेरी कीमत पाण, हट्टो हट्ट विकाईआ। सब तों पहलों मैनूं लक्षमी कीता दान, विष्नूं भगवान तन शृंगार कराईआ। ओहो जेही फेर कोई ना बणी नार रकान, जो सच्चा प्रीतम लए मनाईआ। एसे कर के प्रभ ने आपणा लेखा बदल जहान, साचा मार्ग दित्ता समझाईआ। बिनां भगतां श्री भगवन्त दूजे किसे ना मिले आण, नेत्र लोचण दरस ना किसे वखाईआ। अंगीकार ना करे परवान, साची सेज ना कोए सुहाईआ। जुग चौकड़ी सारे मंगदे गए दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे गए ब्यान, शास्त्र सिमरत शहादत नाल रखाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे महाबली बलवान, कल कल्की फेरा पाईआ। दाता योद्धा सूरबीर नौजवान, शस्त्रधारी इक अख्वाईआ। दो जहानां बण के हुक्मरान, छत्रू मेटे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले कर परवान, नाम परवाने हथ्थ फड़ाईआ। धुर संदेसा दे के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व धार विच मिलाईआ। ओन्हां प्रेम प्यार दे हार करे परवान, परवानयां विच्चों परवाने बिन शमां तों शमां लए जगाईआ। एह खेल करे महान, जिस दी सिफ्त ना करे ज़बान, कलम ना लिखे निशान, नज़र ना तक्के जहान, मेहरवान आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां दरगाह साची मिले आण, बाल अञ्याणे बुध विवेक बणाईआ।
❋
❋
२० जेठ २०२१ बिक्रमी बीबी प्रेमी देवी दे गृह धंगाली जम्मू
जन्म विच्चों मिलदा जन्म, जरम रूप वटाइंदा। जिस जन मिलदी सतिगुर सरन, तिन्हां लेखा मूल चुकाइंदा। ओन्हां मिलदा मरन विच्चों मरन, मर जीवत रूप वटाइंदा। जीवत जी जगत जग तरन, जग दाता दया कमाइंदा। दया अन्दर ढोला पढ़न, धुर दा नाम सुणाइंदा। नाम अन्दर पौड़े चढ़न, साचा घर सुहाइंदा। घर अगम्मी हरि दे वड़न जिस मन्दिर डेरा लाइंदा। मन्दिर बहिण दर्शन करन, जिस सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव खुलाइंदा। जन्म विच्चों जन्म मिलदा, आदि जुगादि खेल खलाइंदा। हरिजन मेले घर साचा हिरदा, हिरदे हरि जू डेरा लाइंदा। उह गुरमुख गुरसिख कदे ना मुड़दा, जिस दा गुर गुर भेव खुल्हाइंदा। अगम्मे प्यार अन्दर जुड़दा, नकम्मे जगत विहार तजाइंदा। लेखा वेख आपणा धुर दा, मस्तक चरण सीस निवाइंदा। मन्त्र फुरना इक्को फुरदा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। जग बेड़ा कदे ना रुढ़दा, साहिब सतिगुर आपणे कंध उठाइंदा। एह खेल अगम्मी गुर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दया कमाइंदा। जन्म कहे मैं उत्तम रूप वेख्या मनुख, लख चुरासी फिर फिर पन्ध मुकाईआ। एस अन्दर परम पुरख दा मिले सुख, आत्म विच्चों समझाईआ। आवण जावण दा मेटे दुःख, हउमें रोग चुकाईआ। अग्नी अग्ग ना लग्गे कुक्ख, ततव तत ना कोए जलाईआ। लहिणा चुके अन्धेरा घुप्प, साचा नूर करे रुशनाईआ। कर किरपा जिन्हां सतिगुर शब्दी लए पुच्छ, पर्दा उहला आप उठाईआ। तिन्हां जन्म जन्म दा पैंडा जाए मुक, जरम जरम ना कोए भवाईआ। जो माणस हो के बैठे रुट्ठ, आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रंग रंगाईआ। जरम कहे मेरा लेखा लग्गा, सतिगुर दिती वड्याईआ। पिछला पिच्छे सौरया अगला अग्गा, मिले माण वड्याईआ। प्रीतम गृह दीपक जगा, होए सच रुशनाईआ। जगत जहान चुक्क गई हद्दा, घर मिल्या बेपरवाहीआ। नाम निधान रस पीता आया सच्चा मज़ा, मंज़ल पन्ध दित्ता मुकाईआ। जिस दी ब्यान करे ना कोई वज्हा, वज़ाहत नाल ना कोए समझाईआ। सो साहिब श्री भगवान नेत्र नैण खुल्हाए अक्खां, आखर आपणा घर वखाईआ। ओसदा हाल केहड़ी सिफ्ते दस्सां, सिफ्तों बाहरा सिफ्त विच कदे ना आईआ। एहो बेनन्ती इक्को अरदास चरण कँवल ढट्ठां, माण अभिमान मोह मिटाईआ। गुरमुखां विच बहि के वसां, धुर दा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल रिहा दरसाईआ। जरम कहे मैं सतिगुर लेखे, जिस लिख्या लेख दित्ता मिटाईआ। पिछले चुक्कण भरम भुलेखे, अग्गे मार्ग बेपरवाहीआ। जिस याद ना भुल्ली पिछले चेते, फड़ बांहों ल्या उठाईआ। ओस दी गोद गुरमुख क्यों ना खेडे, जो दो जहानां पिता माईआ।
❋
❋
आदि जुगादि कोटां विच्चों थोड़े लभ्भदे बेटे, जो पिता पूत समझ नाता गए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां जन्म आपे वेखे, पंडत पांधा सके ना कोए समझाईआ।