पुस्तकालयभाग १६

२० जेठ २०२१ बिक्रमी फ़रंगी राम दे गृह तूतां वाली जम्मू

सो पुरख निरँजण कीता तरस, दो जहान ख़ुशी मनाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल करे असचरज, आपणी रचना आप रचाइंदा। एकँकार बण के वड्डा मर्द, मर्दानगी आप समझाइंदा। आदि निरँजण आरज़ू सुण के अरज, अलैहदा आपणा रूप वटाइंदा। अबिनाशी करता वंडणहारा दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन नाउँ धराइंदा। श्री भगवान लौहणहारा कर्ज़, पिछला लेखा मूल चुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ होण ना देवे हर्ज, हर्जाना आपणी झोली पाइंदा। करे खेल हो समरथ, शब्दी अकथ ढोला गाइंदा। लेख जाण अर्श फ़र्श, फ़ैसला इक्को हुक्म सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे के दरस, दीद ईद चन्द रुशनाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार मेहर नज़र कर जगत, जागरत जोत डगमगाइंदा। लख चुरासी विच्चों वेख भगत, भगवन आपणा मेल मिलाइंदा। धुर दी धारा अमृत बूँद रही टपक, रस इक्को इक चवाइंदा। जुग जन्म जो आत्म रही भटक, तिस दी तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। लख चुरासी विच जो रही अटक, तिस दा लहिणा देणा लेखे लाइंदा। वेला सुहाए सुहञ्जणा वक्त, थित वार आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । सच प्रेम प्यार दी बरखे धार, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। करे खेल आप निरँकार, करता कुदरत वेख ख़ुशी मनाईआ । ख़ुशीआं विच कर गुर अवतार, पीर पैगम्बर रंग चढ़ाईआ। भगत भगवन्त आप उठाल, सुत्तयां अक्ख खुल्हाईआ। साचे सन्तां रिहा वखाल, नेत्र लोचण नैण रुशनाईआ। गुरमुखां मेट जगत जंजाल, जीवण जुगत रिहा समझाईआ। गुरसिख बणा के आपणे लाल, लालन गोदी गोद उठाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, धुर दी करे आप पढ़ाईआ। मेल मिला के शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर वसाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर दए वखाईआ। अनहद नाद सच्ची धुन्कान, घर आत्मक राग सुणाईआ। दीआ बाती इक्को बाल, जोत आपणी करे रुशनाईआ। आत्म सेजा दए सवाल, आसण सिँघासण इक वछाईआ। प्रीतम हो के वसे नाल, निरगुण निरवैर ना करे जुदाईआ। पूरब जन्म जो घालण आए घाल, तिन्हां घाल लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गुरमुख घालण रही हस्स, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। चारों कुण्ट रही नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां सद्दा दे के रही दस्स, अगला हाल सुणाईआ। उठो नेत्र खोल्ह वेखो

❋

❋

अक्ख, नैण मूंद बेपरवाहीआ। रल मिल रसना जिह्वा गावो जस, हकीकी ढोला इक सुणाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, निरगुण सोहणी खेल रचाईआ। पूरब जिन्हां देवे हक़, हकीकत खोजे चाईं चाईंआ। जिस नूं मिलयां कोई ना जावे अक्क, थकावट कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। थकावट कहे मैं होवां दूर, जन भगतां नेड़ ना आईआ। अमृत प्रेम प्यार दी बरखे भूर, निमी निमी धार वहाईआ। आसा मनसा सब दी करे पूर, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। मेरा मिटा दर ग़रूर, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। अभिमान कहे मैं होया निमाणा, आपणा आप मिटाईआ। दरस कर श्री भगवाना, हउमे हंगता रोग चुकाईआ। रंग वेख्या दो जहानां, ख़ुशीआं रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जुणाउँदे गाणा, सोहणा राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण कँवल करन ध्याना, नेत्र नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। करोड़ तेतीसा कहे वाहवा वड मेहरवाना, तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र अन्दर टपकी बूँद, आपणा रूप वटाईआ। अग्गे पिच्छे दो जहान पाउँदी गूंज, निरगुण सरगुण ताल वजाईआ। भगत प्यार अन्दर रही झूझ, आपणा आप मिटाईआ। धरत धवल उते आ के पई सूझ, नेत्र अक्ख खुल्ली पराईआ। साहिब सतिगुर वेख्या साची कूट, दिशा बैठा डेरा लाईआ। भाग लग्गा काया चोला पंज भूत, जोती जोत करे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां उपर तुठ, आत्म सुख रिहा उपजाईआ। कर के उजल मुख, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। बूँद कहे मैं बूँद स्वांती, ठंडा ठार रूप वटाईआ। खेल कराए पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता हुक्म वरताईआ। मैं सेवक हो के दासी, भज्जां वाहो दाहीआ। चढ़ के जावां भगतां घाटी, आपणी पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे दिवस दी बणे राती, राती प्रभाती विच वटाईआ। मजलस गुरमुखां मिलां जमाती, आपणा नावां विच लगाईआ। हरिजन कर प्रेम प्यार मैनूं लगावण छाती, गलवकड़ी इक्को पाईआ। जिन्हां दे अन्दरों प्रभ नज़री आए कमलापाती, कँवल नैण बैठा डेरा लाईआ। सच प्याला मधुर रस देवे आबेहयाती, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। बूँद कहे मेरा रस अनडिठा, जगत रसना समझ किसे ना पाईआ। ना कोई जाणे रंग सूहा पीला चिट्टा, लालन रूप ना कोए जणाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर मैनूं बख्शीं साचा हिता, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। मैं जन भगतां वेखां काया किता, बंक दवारा खोज खुजाईआ। जिथ्थे प्रेम विछाउणा विछा, सोहणा आसण नज़री आईआ। रस अगम्मी मिले मिट्ठा, धुर दा जाम इक प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ।

❋

❋

बूँद कहे मैं कीती बदली, अर्श छड्ड के फर्श आईआ। परम पुरख प्रभ वेख्या अदली, अदालत इक्को रिहा लगाईआ। जिस दा पन्ध मुकावे ना कोए मज़ली, मंज़ल मंज़ल चल के थक्के पांधी राहीआ। मैं ओस दे दर निमाणी होई पगली, आपणा आप गंवाईआ। मैनूं ख़बर ना कोई अगली, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। मैं वेखां उजाड़ पहाड़ जूह जंगली, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। ओस दी खेल अगम्मी रंगली, रंग राता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सद होए सहाईआ। बूँद कहे मैं वेख्या रंग, मैं मेरी समझ सकी ना राईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण वसया भगतां संग, सोहणा संग बणाईआ। जिस दे अन्दर बाहर इक अनन्द, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। गीत सुणावे साचा छन्द, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। जिस नूं मिलयां पैंदी ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। जिस जुग जन्म दे विछड़यां टुट्टी दिती गंढ्ढ, डोरी आपणा नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। बूँद कहे मेरे नैण शरमाउँदे, नैण सकां ना उपर उठाईआ। जिस वेले वेखां निक्के वड्डे छोटे बाले गाउँदे धुर दा राग इक अल्हाईआ। ख़ुशीआं नाल टप्पण सोहणा वक्त सुहाउँदे, रुतड़ी रुत नाल मिलाईआ। कर बेनन्ती पिछली भुल्ल बख्शाउँदे, अग्गे मिले माण वड्याईआ। चरण कँवल वेखे सीस नवाउँदे, निउँ निउँ लागण पाईंआ। कोटन इन्द्र इन्द्रासण बैठे बरखा लाउँदे, छहबर आपणी इक जणाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव वेखे फुल बरखाउँदे, खारी सीस इक उठाईआ। पवण उणंजा वेखी चवर झुलाउँदे, चारों कुण्ट हुलारा इक जणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखे ख़ुशी मनाउँदे, सोहणा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन रिहा तराईआ । बूँद कहे मैं ठंडी ठार, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जिन फ़र्शों अर्श दिती चाढ़्ह, अरशों फर्श उते टपकाईआ। मैं वेख्या उपर चढ़ के प्रभू किस नाल करे प्यार, कवण आपणे रंग रंगाईआ। साख्यात नज़री आया विच जहान, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां दिसे धुर दा काहन, गुरमुख गोपी रूप वटाईआ। घनईया नईया चढ़ाए आण, साचा सईया पकड़े बांहींआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ना रोड़्हे कोई तूफान, डूंग्घी भँवर ना कोए भवाईआ। परम पुरख समरथ स्वामी दीन दयाल हो के मिल्या आण, अगला पिछला पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां ख़ुशी वखाईआ। बूँद कहे मैं वेखे ख़ुश, तन माटी अन्दर वज्जी वधाईआ। जिन्हां श्री भगवान बणाया आपणे सुत, सुत्तयां ल्या उठाईआ। ओन्हां कोलों की कोई लए पुच्छ, पुछयां दस्सण वाली बात समझ किसे ना आईआ। बाहरों चल्लदा फिरदा पंज तत काया माटी दिस दा बुत्त, अन्दर निरगुण बैठा आसण लाईआ। जिस दे हुक्म नाल जन भगत भगवान जाए झुक, मन मणका आप फिराईआ। ओथे अगला

❋

❋

पिछला पैंडा जाए मुक, लख चुरासी फंद कटाईआ । जिन्हां प्रेम प्यार दा जाम प्याए घुट्ट, अमृत रस चखाईआ। सो गुरमुख कहिण सानूं दिने रात इक्को जेहा सुख, सुबह संध्या ना कोए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां उजल करे मुख, जो मुखड़े सोहँ ढोला रहे गाईआ।