२० जेठ २०२१ बिक्रमी ज्ञान चन्द दे गृह ख़ैरोवाली
सतिगुर शब्द सच ज्ञान, आदि अन्त वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवे दान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कोटन विच्चों जन भगत करे परवान, जिस जन आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण इक ध्यान, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंत्र इक समझाईआ। शब्द अनादी सतिगुर मंत्र, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट दए समझाईआ। भेव चुका गगन गगनंतर, गृह मण्डल खोज खुजाईआ । पंज तत बुझा बसन्तर, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द सर्ब गुणवन्त, देवे माण वड्याईआ। उत्तम श्रृेष्ट विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साची सिख्या दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ हउमे हँगत, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। सच दुआर बणे दरवेश मंगत, घर ठांडे अलख जगाईआ। लेखा चुक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। साची बणे धुर दी बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द बोध अगाध, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। कोटन कोटि लभ्भदे सन्त साध, लभ्भया हथ्थ किसे ना आइंदा। जोग अभ्यास अंदर रहे आराध, डूँग्घी कंदर अंदर डेरा सर्ब लगाइंदा। सुन्न समाधी अंदर हो विस्माद, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोज खुजाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रैण करन याद, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। ढोलक छैणे वजावण नाद, धुन आत्मक राग सच ना कोए दृढ़ाइंदा। मन वासना रहे भाज, चारे कुण्ट खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा स्वामी, इक्को इक एक वड्याईआ। आदि जुगादि अन्तरजामी, जुग जुग वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मेरे प्रेम दी बोलण बाणी,
धुर दा राग सुणाईआ। लेख लिखण शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, सिमरत मेरा नाउँ रही जस गाईआ। खेलां खेल दो जहानी, जागरत जोत करां रुशनाईआ। अठ्ठ दस पद निरबाणी, गीता ज्ञान इक दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान मेरी निशानी, अल्फ़ ये करां पढ़ाईआ। पीर पैगम्बरां दस्सां खेल महानी, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। गुर अवतारां कर परवानी, सच परवाना इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं सूरबीर, समरथ इक अखवाइंदा। जन भगतां मारां निराला तीर, अणयाला आप चलाइंदा। काया अंदर साचे मन्दिर बजर कपाटी देवां चीर, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा। नाभी कँवली अमृत बख्शां नीर, साचा जाम इक प्याइंदा। मंज़ल चाढ़ देवां अख़ीर, साची चोटी आप बहाइंदा। ना कोई इष्ट देव स्वामी, ना कोई तस्वीर, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। जोती जाता नज़री आए गहर गम्भीर, गुणवन्ता सोभा पाइंदा। मेरी सिफ्त कर के गए पीर फ़कीर, औलीआ ग़ौंस कुतब सर्ब रसना गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। शब्द ज्ञान कहे मैं वड्डा दाता, दातयां विच्चों नज़री आईआ। मेरा खेल ना किसे पछाता, निहकर्मी हो के कर्म कमाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवां साथा, सगला संग निभाईआ। अक्खरां नाल जणावां गाथा, निरअक्खर इक समझाईआ। नित नवित मेटां अन्धेरी राता, सति सतिवादी सच्चा चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । शब्द कहे मेरा ज्ञान गहर गम्भीर, कोटन कोटां विच्चों विरले नज़री आईआ। मैं अगम्म अथाह उच्च महल अटल वसां अख़ीर, मुकामे हक डेरा लाईआ। मेरा खेल बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं देवां माण शाह हकीर, ऊँच नीच इक्को रंग वखाईआ। मेरा प्रेमी कदे ना होए दलगीर, दूई द्वैत रूप ना कोए वटाईआ। मैं शरअ कटां ज़ंजीर, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। मैं हउमे कढ्ढां पीड़, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं सच मृदंगा, आदि जुगादी इक वजाइंदा। लख चुरासी घट घट अंदर देवां सति अनन्दा, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाइंदा। डूँग्घी भँवरी काया कवरी सच प्रकाश करां चन्दा, जोती जाता डगमगाइंदा । भेव चुकावां खण्डां पुरीआं ब्रह्मण्डां, लोआं चरणां हेठ वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पढ़ौंदा रिहा छन्दा, सोहला ढोला आपणा नाउँ वडियाइंदा। भाग लगाउँदा रिहा पंज तत काया माटी ख़ाकी बन्दा, बन्दगी आपणी इक जणाइंदा। नेत्र प्रकाश करदा रिहा अन्धा, लोचण इक्को इक खुल्हाइंदा। काया चोली चढ़ौदा रिहा रंगा, दुरमति मैल धवाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी हो के ठंडा, अग्नी तत बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा।
ज्ञान कहे मैं सदा निहकर्मी, कर्म कांड विच कदे ना आईआ। जन भगत सुहेले कर कर मेले मिलावां चरणी, चरण चरणोदक मुख चवाईआ। नेत्र खोल्ह के हरनी फरनी, निज लोचण करां रुशनाईआ। साची दस्सां जुग जुग तरनी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। शब्द ज्ञान कहे मेरा लेखा अगम्म, अगोचर देवणहार वड्याईआ। ना मरां ना पवा जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। पवण स्वास ना कोई दम, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। तृष्ना रोग ना होए तम, त्रैगुण तत ना कोए वखाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, धुर दे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दर सच रिहा समझाईआ। शब्द ज्ञान कहे मेरा खेल अवल्ला, हरि हज़रत आप कराइंदा। जुग चौकड़ी फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाइंदा। सच संदेश नित नवित घल्ला, मंत्र अन्तर नाम दृढ़ाइंदा। पावां सार जला थला, टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। दूई द्वैती मेटां सला, हउमे रोग चुकाइंदा। जुग चौकड़ी अछल अछल्ला, वल छल धारी हो के वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाइंदा। शब्द ज्ञान कहे मैं दस्सां रीत, धुर दी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेलां खेल मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ रचन रचाईआ। गुर दर दस्सां धाम अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग रिहा वखाईआ। शब्द ज्ञान कहे जुग चार, जीवां जंतां करां पढ़ाईआ। अक्खरां नाल कर प्यार, लोकमात दयां वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख विरले लवां उठाल, सुरती सुरत आप जगाईआ। अंदर वड़ के पुच्छां हाल, काया मन्दिर फोल फोलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम प्याल, रस इक्को इक वखाईआ। सच प्रीती निभावां नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। गुर अवतारां पूरा करां सवाल, पीर पैगम्बरां पैज रखाईआ। नित नवित चल्लां अवल्लड़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निराकार निरवैर आपणी सेव लगाईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं दस्सां सच, सति सति दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी खेल खेलां हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा। पन्ध मुकावां नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाइंदा। हरिजन हिरदे वस वस, साचा मंत्र इक समझाइंदा। प्रेम प्यार दा दे के रस, निझर झिरना इक झिराइंदा । सुरती शब्दी कर इक्ट्ठ, सोहणा मेल मिलाइंदा। नाम निधान अगम्मी वज्जे नद, धुर दा राग अल्हाइंदा। साची सेजा चढ़ां भज्ज, अन्तर आत्म वेख वखाइंदा। सति जैकारा बोलां गज्ज, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। शब्द गुरू कहे मेरी साची सिख्या, गुरमुख
विरले पाईआ। जन भगतां देवां धुर दी भिच्छया, सति नाम वरताईआ। सन्तां कर के पूरन इच्छया, तृष्ना जगत बुझाईआ। लेख लिखावां बिधना लिख्या, अग्गे दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर हो के रिहा जणाईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं आवां जग, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लभ्भ, आपणा संग निभाईआ। करां वसेरा उपर शाहरग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जन्म कर्म दी बुझावां अग्ग, हउमे रोग जलाईआ। हँस बणावां फड़ फड़ कग्ग, कागों हँस उडाईआ। घर सज्जण साचे सद्द, होका दे के दयां समझाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा के हज्ज, हुजरा हक दयां वखाईआ। बिन मन्दिर मसीतों जावां लभ्भ, काया मन्दिर अंदर पड़दा लाहीआ। सति प्रकाश हो के जावां जग, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेल रिहा वखाईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं वेखां जुग, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लुक, कलयुग अन्तिम बैठा नैण उठाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण कूड़ी क्रिया सुखना रिहा सुक्ख, साची करे ना कोए पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन लग्गा दुःख, हउमे रोग ना कोए चुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर रिहा बुक्क, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया गृह गृह पई उठ, पत टाहणी रही मुकाईआ। ठग्गां चोरां यारां पाई लुट्ट, सति सरूप विच नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या पिता पुत्त, नार कन्त ना कोए वड्याईआ। साध सन्त मन्दिर मस्जिद शिवदुआले रहे लुट्ट, गुर दर बैठे अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। शब्द ज्ञान कहे कलयुग प्या रौला, कूके जगत लोकाईआ। किसे नज़र ना आवे मौला, बिस्मिल रूप ना कोए वटाईआ। पापां भार करे ना कोई हौला, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नेत्र रोवे कुरलावे धरनी धरत धौला, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। शब्द ज्ञान कहे कलयुग मंगी अशीश, प्रभ अग्गे इक अरज़ोईआ। किरपा कर साहिब जगदीस, जगदीशर देणी सच्ची ढोईआ। किसे छत्र ना झुल्ले सीस, शाह सुल्तान रहे रोईआ। करीं खेल बीस बीस इक इकीस, लेखा चुक्के त्रै त्रै लोईआ। ठीक रहे ना किसे नीत नीतीवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर तेरे आस रखाईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं ऊँचा, अगम्म अथाह अखवाइंदा। कलयुग ज्ञान कहे मैं फिरा चारे कूटा, दहि दिशा वेख वखाइंदा। मेरा निशान दो जहान झूटा, पुरी लोअ ना कोए हिलाइंदा। मैं घर घर कूड़ी क्रिया बीजया बूटा, जूठ झूठ फल लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। कलयुग ज्ञान कहे मैं बड़ा चंगा, चंगी तरह समझाईआ। लख चुरासी
जीव जंत कीता मंदा, अन्तर आत्म समझ कोए ना पाईआ। घर घर कूड़ा दिसे पखण्डा, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। साध सन्त आत्म रंडा, हरि हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। तट सरोवर जल दिसे ना ठंडा, जगत अग्नी रही तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज लीला रिहा वरताईआ। कलयुग ज्ञान कहे मैं वड्डा बलवान, बलधारी अखवाइंदा। घर घर खेल खलावां जगत शैतान, शरअ विच लड़ाइंदा। शाह सुल्तान कीते बेईमान, साचा अदल ना कोए कमाइंदा। माया राणी होई प्रधान, ग़रीब निमाणयां गले ना कोए लगाइंदा। चारों कुण्ट दिसे वैरान, बूटा सति ना कोए लहराइंदा। साढे तिन्न हथ्थ काया बंक ख़ाली दिसे मकान, वस्त अमोलक विच ना कोए रखाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक देण ज्ञान, अन्तर आत्म प्रभू मेल ना कोए मिलाइंदा। जगत विद्या खुल्ही दिसे दुकान, चौदां हट्ट राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। कलयुग ज्ञान कहे मैंनूं मिल्या मौका, चौथे जुग मिली वड्याईआ। मैं सब नूं देवां धोखा, कूड़ी क्रिया विच फसाईआ। किसे घर जगण ना देवां दीपक जोता, अनहद नाद ना कोए शनवाईआ। साधां सन्तां डूँग्घी भँवर लवाया गोता, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी बणत रिहा बणाईआ। कलयुग ज्ञान कहे मैं अकल कलधारी, कुलवन्ता दए वड्याईआ। मैं वेखां सृष्टी सारी, नौ खण्ड सत्त दीप फोल फोलाईआ। बण के फिरां विच जवारी, भज्जां वाहो दाहीआ। लज्जया रहे ना किसे कुँवारी, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। मात पित ना कोए प्यारी, भैण भाई साक सज्जण नार कन्त ना कोए वड्याईआ। वेसवा रूप सृष्टी सारी, चारों कुण्ट होए ख्वारी, साची सेज ना कोए सुहाईआ। मुख मोड़न गुर अवतारी, पीर पैगम्बर पल्लू ना कोए फड़ाईआ। शास्त्र सिमरत ना करन विचारी, वेद पुराण ना कोए दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान ना कोए आधारी, मसला हक ना कोए सुणाईआ। पीर फ़कीरां होए ख्वारी, कुतब ग़ौस रहे कुरलाईआ। सब दी बाज़ी जाए हारी, जित्त रूप ना कोए वटाईआ। प्रभ नाल मिलण दी जो करे तैयारी, तिस अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार दयां चलाईआ। सच नाम दी फेर बहारी, धुर दी वस्त अंदर रहिण ना पाईआ। जिधर वेखे कूड़ी यारी, कूड़ कूड़यां नाल प्रनाईआ। होए प्रकाश ना बहत्तर नाड़ी, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा सच समझाईआ। कलयुग ज्ञान कहे मैं दस्सां राह, रहिबर हो समझाईआ। वेख्यो प्रभ नूं कोई मिलयो ना, नाउँ निरँकारा लैण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं मेरा मुहम्मद बणे गवाह, चौदां तबक शहादत देण भुगताईआ। कूड़ी क्रिया नाल होवे नकाह, शरीअत हक हक समझाईआ। मर्द मर्दाने करां बेवफ़ा, मुख सारे जाण भवाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। कलयुग ज्ञान कहे मेरा साचा पर्चा, साधां सन्तां अग्गे दए टिकाईआ। पीर पैगम्बर करन चर्चा, मुख़ातब हो के रहे सुणाईआ। अग्गे जाण दा किसे कोल ना रिहा ख़र्चा, ख़ाली हथ्थ दिसे लोकाईआ। जीवदयां जग कोए ना मरदा, मरयां जीवण कोए ना पाईआ। साचे पौड़े कोए ना चढ़दा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जगत तृष्ना जीव जंत सड़दा, माया ममता करे लड़ाईआ। त्रैगुण अग्नी विच सड़दा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरी मेरी वड्डा छोटा करदा, तेरी तूं गए सर्ब भुलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेख लै तेरे कोलों कोई ना डरदा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भय ना कोए रखाईआ। सच प्रेम कोई ना करदा, जगत ख़ाहिश नाल बैठे आस लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं दित्ता इक वर, जग लेखा वेख वखाईआ। कलयुग ज्ञान दी सुण के बात, शब्द ज्ञान लए अंगड़ाईआ। नेत्र खोल्ह मारे झात, नैण इक उठाईआ। तेरी किरपा तेरे साथ, तेरी झोली पाईआ। तूं कूड़ कुड़यारा देणी दात, आपणे घर वरताईआ। सच संदेसा तुध नूं देवां आख, इक्को वार पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। शब्द ज्ञान कहे उठ मार झाकी, कलयुग ज्ञान तैनूं दयां समझाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़यां निकली बाकी, जिन्हां पारब्रह्म प्रभ लेखा झोली पाईआ। मैं अंदर वड़ के खोल्ही ओन्हां ताकी, बजर कपाटी पड़दा दित्ता हटाईआ। जाम प्याया बण के साकी, अमृत प्याला हथ्थ उठाईआ। ओन्हां आत्म सच सरोवर नहाती, दुरमति मैल धवाईआ। कर प्रकाश दीवा बाती, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए पुरख समराथी, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे चाँईं चाँईंआ। शब्द ज्ञान कहे उठ वेख भगत, कलयुग तैनूं दयां वखाईआ। जिन्हां दी लेखे लग्गी बूँद रक्त, पंज तत मिली वड्याईआ। प्रभ अन्तर दिती आत्म शक्ति, बाहरों शख्सीअत दिती बणाईआ। आपणे विच ना रख्या फ़र्क, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दा मिटया हरख़, चिन्ता सोग ना कोए वखाईआ। आवण जावण होया तरक, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। गुरमुख मुड़ के आपणे घर जाण परत, जिस घर विच्चों आपणा आप लै के आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शब्द गुरू कहे वेख गुरमुख तुरदे, हौली हौली आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग तेरे ज्ञान कोलों कदे ना मुड़दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर प्रीती साची जुड़दे, नाता जुड़या बेपरवाहीआ। एहो खेल अगम्मे धुर दे, धुर मस्तक वेख वखाईआ। तेरे संगी साथी वेख वेख झुरदे, हौके लै लै आपणा आप गंवाईआ। जिन्हां गुरमुखां अंदरों फुरने उह फुरदे, जो फुरने सब दे बन्द कराईआ। उह जागत रूप
करे मुरदे, मुरदयां विच्चों मुरीद मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज लीला रिहा वखाईआ। शब्द ज्ञान कहे उठ वेख सन्त, तेरे नेत्र दयां वखाईआ। जिन्हां मिल्या हरि जू स्वामी कन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओन्हां दी आप बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। जगत नेत्र वेंहदी रह जाए जंत, जीव समझ कोए ना पाईआ। खोज सके ना कोई पंडत, चौदां विद्या दए दुहाईआ। जिन्हां किरपा करे आप अन्त, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। शब्द ज्ञान कहे वेख गुरमुख रंग, कल अन्तिम अन्त चढ़ाईआ। सिफ्त करे ना कोई बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए समझाईआ। साचे सन्तां कोलों पुच्छ अनन्द, की साहिब दित्ता वखाईआ। जिन्हां दी आत्म लई गंढ्ढ, परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। उह सुहागण होई रंड, दुहागण रूप ना कोए वखाईआ। आसा मनसा पूरी होई मंग, तृष्ना तृखा बुझाईआ । घर प्रकाश वेख्या चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । ज्ञान कहे मेरा ज्ञान गुज्झा, ज्ञान विच्चों ज्ञान प्रगटाईआ। भउ चुकावां एका दूजा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। कँवल नाभ करां मूधा, ऊंधा कर के झिरना दयां झिराईआ। सच दुआर गुरमुख सूझा, जिन्हां आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। ज्ञान कहे आया ज्ञान ज्ञान चन्द, चन्द चांदनी नैण शरमाईआ। ख़ुशी होया बन्द बन्द, बन्दीख़ाना दित्ता तुड़ाईआ। अग्गे पिच्छे नंगी ना होवे कंड, एथे ओथे दो जहान सहाईआ । प्रेम प्यार दा बख्श अनन्द, प्रीती इक्को इक वखाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी आत्म परमात्म लई गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणे तन्द बंधाईआ। जगत तृष्ना हउमे हंगता माया ममता मेट पाई ठंड, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। सच सरोवर नुहाया धुर दी गंग, यमुना सरस्वती गोदावरी बैठी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणा ज्ञान दित्ता समझाईआ। जिस प्रभ देवे आपणा ज्ञान, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। सो अन्तर आत्म परमात्म करे परवान, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। अमृत आत्म मंगे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द ज्ञान जगत उह, जो जुग जुग पढ़ाइंदा । कलयुग अन्तिम सोहँ सो, सतिजुग सच्चा राह वखाइंदा। कूड़ी क्रिया नालों करे निर्मोह, मुहबत्त इक्को घर बंधाइंदा। सच प्रीतम नाल जाए छोह, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। भगत भगवान इक्को रूप जावण हो, दूजा वेस ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मंत्र इक समझाइंदा। साचा मंत्र धुर दा नेम, हरि करता आप जणाईआ। जन भगतां देवे लहिणा देण, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ठाकर
हो के बणे साक सैण, अबिनाशी हो के धुर दी सेव कमाईआ। नाता तोड़ भाई भैण, लिव अन्तर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र शब्द ज्ञान, लेख चुकाए दो जहान, पैंडा मुक्के ज़िमीं असमान, गगन गगनंतर चरणां हेठ रखाईआ। गुर का ज्ञान जो गुरमुख पढ़दा, भगती सच कमाईआ। पौड़े पौड़े आपणे चढ़दा, पिछला पन्ध चुकाईआ। सुखमण टेडी बंक कदे ना अड़दा, ईड़ा पिंगल नैण शरमाईआ। सच सरवोर साचे तरदा, धुर दी तारी लाईआ। बजर कपाटी पड़दा सड़दा, दुई द्वैती पर्हे हटाईआ। आपणे घर विच आपे वड़दा, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। दीपक जोती इक्को जगदा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। पलँघ रंगीला साचा सच दा, पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। साहिब सतिगुर बाहों फड़दा, बिन हथ्थां लए उठाईआ। हरिजन आपणी गोदी धरदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। लेखा दस्से फेर अगले घर दा, दस्म दवारी पार कराईआ। सुन अगम्म चरणां हेठ रखदा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। कुण्डा लाह के थिर घर दा, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। मेल मिलाए आपणे पिर दा, प्रीतम वखाए चाँईं चाँईंआ। जिस नालों विछड़यां चिर दा, जुग चौकड़ी काल विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द ज्ञान नाल मिलाईआ। शब्द ज्ञान करे मिलावा, मिलणी हरि जगदीस कराइंदा । शब्द गुरू दा शब्दी दाअवा, झूठा खेल ना कोए वखाइंदा। जन भगतां दरगाह साची लगा नावां, घर साचे आप बहाइंदा । तिन्हां गुरमुखां सदा सदा सद बलि बलि जावां, जो आपणा घर वेखण आइंदा। दोहां मिलदीआं ठंडीआं छांवां, साहिब स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। धन्न जणेदीआं जगत मावां, जिन कुक्खीं भगतां डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द ज्ञान पार लँघाइंदा। शब्द ज्ञान उतरे पार, जन भगत रहे सुणाईआ। कबीर जुलाहा करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। रविदासा वाजां रिहा मार, कुलहीण मिली वड्याईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, बिदर सुदामे पार लँघाईआ। ध्रू प्रहिलाद उतरया पार, हरि जू पैज रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, नित नवित वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे करतार, करता हो के फेरा पाईआ। चारों कुण्ट नौ खण्ड सत्त दीप वेखे विगसे वेखणहार, बिन अक्खां वेख वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। सन्त सुहेले आप उभार, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा करे खेल अपार, अपरम्पर स्वामी अन्तर जामी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द ज्ञान गुरू गुरदेव आदि जुगादी अलख अभेव आपणे चरणां नाल रखाईआ। शब्द गुरू गुरदेव सारे लभ्भदे, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। मक्के काअबे करदे सजदे, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले
मूँह दे भार ढठ्ठदे, मस्तक टिक्का धूढ़ी रहे रमाईआ। तट तीर्थ सरोवर पाणी ठरदे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपणा आप अग्नी भेंट चढ़ाईआ। बिन शब्द ज्ञान कोई ना वेखे तरदे, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। विद्यावान विद्या विच वेखे रुढ़दे, साची मंज़ल ना कोए चढ़ाईआ। एह खेल अगम्मी गुर दे, जो धुर दे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शब्द ज्ञान कहे मैं जुग जुग तारां, जन भगतां दयां वड्याईआ। शाह सुल्तानां कोलों कदी ना हारां, खण्डा खड़ग भय ना कोए वखाईआ। कर किरपा वखावां सच्चा घर बारा, जिस दरबारे बैठा बेपरवाहीआ। दीपक जोती इक उज्यारा, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां कर सदा प्यारा, प्रेम प्रीती विच बंधाईआ, ज्ञानां विच्चों ज्ञान बाहरा, ध्यानां विच्चों ध्यान ज़ाहरा, हाज़र हज़ूर हो के दयां वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि का सुत दुलारा, दूल्हो दूल्हा वेख वखाईआ। कलयुग ज्ञान की करे विचारा, दूर दुराडा बैठा गुरमुखां कोलों आपणा नैण रिहा शरमाईआ। जिस वेले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणे जैकारा, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आर पार किनारा मँझधार आपे आपणी खेल वखाईआ।
२१ जेठ २०२१ बिक्रमी बीबी राम कौर छम्ब ख़ैरोवाली
निरगुण रूप लभ्भदे राम, रमता होई जगत लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ खोजदे ग्राम, गाम गाम देण दुहाईआ। सर सरोवर तीर्थ तट नदीआं नाले करन इश्नान, दूर दुराडे चल चल पाँधी राहीआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मंत्र पढ़न कलाम, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां फिरदे बीआ बान, डूँग्घी कंदर आसण लाईआ। अग्नी तप पूजा करदे पवण पाणी मसाण, तन ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। सिल पाहन खोजदे फिरन भगवान, इट्टां पत्थर ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट भज्जण अंञाण, विद्वान नठ्ठण वाहो दाहीआ। पढ़ पढ़ थक्की जगत ज़बान, जिह्वा आपणा बल लगाईआ। जगत निशाने बणाउँदे गए शाह सुल्तान, माया ममता संग रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिना भगतां किसे हथ्थ ना आया राम, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। राम लभ्भ लभ्भ सारे थक्के, थकावट विच लोकाईआ। पुस्तक पढ़ पढ़ सारे अक्के, रसना होई हल्काईआ। पाँधी बण बण फिरे मदीने मक्के, सजदा कर कर सीस निवाईआ। मन्दिर मस्जिद सारे कीते रट्टे, अन्तर वड़ वड़ वेख वखाईआ। गुरुदुआर किसे ना लभे, उच्चे मन्दिर देण दुहाईआ। सारे वेखण सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे ध्यान लगाईआ। जगत रीती नाल बद्धे, समाज करी कुड़माईआ। दिवस रैण फिरन भज्जे, सुख
चैन नज़र ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बिन भगतां राम किसे ना लभ्भे, सनमुख हो के दरस कोए ना पाईआ। लभ्भदे फिरदे अगम्मी राम, अंदर वड़ वड़ ध्यान लगाईआ। भंग धतूरा पी के जाम, मदिरा पान कराईआ। पोसत भंगी पीवण खाण, सुरती सुरत भुलाईआ। नेत्र बन्द कर करन ध्यान, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। सुन्न समाधी ला बहण अंञाण, जगत पड़दा रहे पाईआ। मसला पढ़ पढ़ अञ्जील कुरान, असला सच ना कोए समझाईआ। इष्ट देव लभ्भदे फिरन अमाम, ईमान आपणा इक बणाईआ। धुर संदेसे सुणदे रहे पैग़ाम, अंदेशा सके ना कोए चुकाईआ। नित नवित बिन भगतां किसे ना मिल्या राम, घर सज्जण मेल ना कोए मिलाईआ। लभ्भदे फिरदे राम अबिनाशी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कोए ना बणे सच्ची दासी, सेवा हक ना कोए कमाईआ। पंडत पढ़ पढ़ थक्के काशी, विद्या नाल वड्याईआ। मुल्ला मुसायक शेख़ कहिण अञ्जील कुराशी, कुरान कुतब दए बणाईआ। ग्रन्थी कहिण रसना जिह्वा पढ़यां बन्द ख़ुलासी, बन्दी ख़ाना रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई कोई ना मेटे उदासी, सांतक सति ना कोए वखाईआ। राए धर्म कटे कोए ना फाँसी, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। साचे मण्डल नज़र ना आए रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन ना कोए नचाईआ। माया ममता हउमे हंगता साधां सन्तां नाता बणया मामी फुफी मासी, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। पड़दे ओहले लभ्भदे फिरदे उपर आकाशी, आकाशां वाला समझ किसे ना आईआ। सञ्झ सवेरे दिवस राती ठग्गी चोरी जगत करन बदमाशी, बदी विच्चों नेकी रूप ना कोए बदलाईआ। बिन हरि भगतां धुर दा राम किसे ना बणया साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहारा साची राखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच्चा राम लभ्भदे जंगल जूह, उजाड़ पहाड़ां फेरा पाईआ। पुट्ठे लटके विच वैरानी खूह, आपणा आप मिटाईआ। पाक करदे बुत्त रूह, रहमत इक तकाईआ। नाअरा सुणदे हक हू, हकीकत खोज खुजाईआ। नेत्र रोंदे बाल ध्रू, बैठे ध्यान लगाईआ। नाद वजाउँदे तूंही तूं, सूफ़ी राग अल्हाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साचे भगतां उजल करके मुख मूँह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। सच्चा राम हरिजन साचे तेरी कढ्ढे आपे सूह, खोजी हो के खोजे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । सच्चा राम कहे मैं लभ्भयां किसे ना लभ्भदा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। लेखा जाणां लख चुरासी जीव जंत सब दा, भुल्लया रहिण कोए ना पाईआ। जिस वेले मेरा नाम जगत जीव जहान भुल्लदा, हउमे गढ़्ह बणाईआ। ओस वेले मैनूं चेता आवे आपणी कुल दा, जिस कुल विच्चों भगत लवां प्रगटाईआ। ओथे लेख नहीं कोई कीमत मुल्ल दा, पैसा टका ना कोए वड्याईआ। आपणे तोल तराज़ू साचे तुल दा, नाम कंडा इक
वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। राम कहे मैं सच्चा खोजी, जुग जुग वेख वखाइंदा। सदा सदा मैं प्रीतम चोजी, सोहणे चोज कराइंदा। बिन मेरी किरपा मेरी किसे ना आवे सोझी, सोच समझ सब दी आप भुलाइंदा। मैंनूं कोई ना जाणे ज्ञानी बोधी, ज्ञानवानां मुख भवाइंदा। मैनूं जाणे उह जो मेरे प्रेम दा रोगी, जिस दे अंदर बिरहों दर्द वखाइंदा। उह जगत बाहर दा बण वजोगी, भगत प्यार वधाइंदा। मैं उस दा धुर संजोगी, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। बेशक लभ्भदे कोटन कोटी, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। गुरमुखो वेखो चढ़के बैठा चोटी, दिवस रैण सोभा पाइंदा। जगत वासना कढ्ढ के खोटी, अन्तर आत्म सोहला सोहँ सो समझाइंदा। एहो मेरी अगम्मी जोती, जोतां विच्चों जोत गुरमुख डगमगाइंदा। राम भुक्खा नहीं किसे दाल रोटी, देवणहारा सर्ब अखवाइंदा। उस दी प्रीत सब तों उत्तम सब तों बहुती, सब तों चंगी आप समझाइंदा। गुरमुख सुरती रहे ना सोती, जिस सोई कर किरपा आप उठाइंदा। सच्चा राम जन भगत बणाए माणक मोती, लाल जवाहर इक्को रंग वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जिन्हां अंदरों मैल धोती, तिन्हां बाहरों नज़री आइंदा।।
२१ जेठ २०२१ बिक्रमी दौलत सिँघ, ज्ञान सिँघ, माई शाहणी दे गृह नवां चक्क
सच सरन देवे प्रभ बालक, बचपन आपणे लेखे लाइंदा। जन्म कर्म दा बण प्रितपालक, घर साची सेव कमाइंदा। कर्म कर्म दा मेट के आलस, निंद्रा मोह गवाइंदा। आत्म विच्चों कढ्ढ के ख़ालस, आपणे रंग रंगाइंदा। एथे ओथे बण के सालस, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सच्ची सरन समझाइंदा। सरन पड़े जन लोकमात, देवे माण वड्याईआ। अग्गे जा के पुछे वात, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। सच प्रीती बंधे नात, बख्शे धुर सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। साची सरन मंगदे गुर अवतार, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। साची सरन भगत भण्डार, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। साची सरन सदा रहे जुग चार, नित नवित देवणहारा वेस वटाईआ। साची सरन गुरमुख विरले लख चुरासी विच्चों करे पार, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच सरन दी सदा लोड़, पतिपरमेश्वर खेल बणाईआ। आत्म परमात्म मेला लए जोड़, धुर संजोगी रूप वटाईआ। सन्त सुहेला जाए बौहड़, गुर चेला वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी लग्गी औड़, दे दरस तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। सदा सुहेला हो के वसे कोल, अंदरे अंदर नज़री आईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रखे अडोल, धीरज धरवास इक समझाईआ। सरन पड़े दी रखे लज्जया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फिरे भज्जया, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण समरथ हो के सिर हथ्थ रख्या, महिमा अकथ आप समझाईआ। कँवल नाभी अमृत रस अगम्मी धारा वस्या, निझर झिरना आप झिराईआ। कूड़ विकारा हउमे हँकारा गढ़्ह ढठया, नाता तुटा जगत लोकाईआ। सतिगुर सज्जण आ के पुछया, अंदरे अंदर पड़दा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन इक वखाईआ। सरन पए प्रभ ठाकर एक, एकँकार दए वड्याईआ। जन्म जन्म दी साची टेक, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। बुद्धी करे आप बिबेक, मन मति रहिण ना पाईआ। त्रैगुण तत ना माया सेक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। अगला पिछला वेखणहारा लेख, मस्तक रेख आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। सरन पए प्रभ साचे ठाकर, जो आदि जुगादी बणत बणाइंदा। पार कराए डूँग्घे सागर, नईआ नौका नाम चढ़ाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्तक टिक्का इक लगाइंदा। सरन पड़े प्रभ बख्शे चरण धूढ़, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, चतुर रूप आप वखाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच समग्री इक समझाईआ। शब्द ज्ञान दे अगम्मी नूर, कर ज़हूर करे रुशनाईआ। साचा ताल वजावे तूर, तुरत आपणा राग अल्हाईआ। नाम भण्डारा कर भरपूर, पिछला लेखा दए चुकाईआ। पंज तत दा करे मुआफ़ कसूर, हज़ूर हो के वेख वखाईआ। पार उतारनहारा बेड़ा पूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुरमुख वेखो पूर तरदा, तारनहार दया कमाइंदा। सच सरनाई जो जन पड़दा, पड़दा ओहला आप चुकाइंदा। जगत जहान विच्चों कदे ना मरदा, नाम रोशन सच मुनारा आप वखाइंदा। मंज़ल अगम्मी पौड़े चढ़दा, जिस दा राह नज़र किसे ना आइंदा। सतिगुरू दवारे खड़्हदा, दोए जोड़ बन्दना निउँ निउँ सीस निवाइंदा। ओथे तूंही तूं ढोला पढ़दा, मैं ममता मोह चुकाइंदा। कृपाल हो के प्रभ आपणी किरपा करदा, कृपन आपणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सरन पढ़ कीता ध्यान, अन्तर बूझ बुझाईआ। परम पुरख प्रभ मिले आण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच दवारे जिस दा मकान, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। हुक्मे अंदर ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। हुक्मे अंदर खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड रंग रंगाईआ। हुक्मे अंदर आवण जाण, लख चुरासी गेड़ भवाईआ। हुक्मे अंदर भगतां देवे दान, भगवन प्रेम प्रीती झोली पाईआ। हुक्मे अंदर
सख़ियां मिले काहन, नाम बंसुरी इक सुणाईआ । हुक्मे अंदर होवे जाणी जाण, हर घट वेखे थाउँ थाँईंआ। हुक्मे अंदर मारे बाण, अणयाला तीर चलाईआ। हुक्मे अंदर खेल कर भगवान, भगवन भगतां होए सहाईआ। हुक्मे अंदर लेखे लाए बाल अंञाण, बुध बिबेकी रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर करे पहचान, पूरब जन्मां खोज खुजाईआ। हुक्मे अंदर हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो जन सरन डिग्गे आण, तिन्हां संसा रोग रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। सरन पढ़े प्रभ पुकार सुणी, दीन दयाल दया कमाइंदा। जगत विद्या कोई ना जाणे वड्डा गुणी, ध्यान विच ध्यान ना कोए रखाइंदा। जिस दरस नूं लभ्भदे कोटन कोटि ·षी मुनी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाइंदा। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल, जन भगतां सुण के आत्म धुनी, दूर दुराडा नेड़े नेरन हो के आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची मंज़ल पौड़े आप चढ़ाइंदा।