२१ जेठ २०२१ बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह मलक कैंप
जुग जुग प्रभ किरपा करदा आप, शाह पातशाह दया कमाइंदा। लख चुरासी थापण थाप, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। साची जोत कर प्रकाश, घट घट दीआ बाती डगमगाइंदा। शब्द अनादी दे जाप, साची सिख्या इक समझाइंदा। आत्म परमात्म बन्न्ह के नात, धुर दा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण हो के साथ, सगला संग निभाइंदा । रूह बुत्त कर के पाक, मन वासना मेट मिटाइंदा। बुध बिबेकी दे के दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जगत अन्धेरी मेट रात, सच्चा चन्द नूर रुशनाइंदा। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, सिर सिर आपणा रंग रंगाइंदा। नित नवित साची गाथ, सोहणा राग सुणाइंदा। वेख वखाए लहिणा मस्तक माथ, पूरव कर्मां खोज खुजाइंदा। भेव चुकाए साचे हाट, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी देवे नाम, हरि करता सिफ्त सालाहीआ। भेव खुल्हाए निरगुण राम, सरगुण करे पढ़ाईआ। अमृत प्याए ठांडा जाम, झिरना इक झिराईआ। भाग लगाए काया ग्राम, नगर खेड़ा इक वसाईआ। सच संदेसा दए पैग़ाम, धुर दी धार जणाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे मकान, सच सुच्च मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक वखाईआ। जुग चौकड़ी नाम अपार, हरि करता आप वरताइंदा। सेवा ला गुरू अवतार, धुर दी सिख्या इक समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा आया वारो वार, नित नवित वेस वटाइंदा। काग़ज़ कलम बण लिखार, शाही धुर दा रंग चढ़ाइंदा। रसना जिह्वा
बोल जैकार, सिफ्ती ढोला राग अल्हाइंदा। नादां विच कर शुमार, ब्रह्मादां विच समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साचा नाम लोकमात, हरि करता आप प्रगटाईआ । आदि जुगादि साची दात, अगम्म अथाह वरताईआ। निरगुण सरगुण दए नजात, होवे अन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नाम कहे मैं धुर दा मित, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी आवां नित, रूप अनूप धराईआ। गुर अवतारी मेरा हित, प्रीती प्रेम वधाईआ। घट स्वामी हो के वसां चित, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी बणत बणाईआ। नाम कहे मेरी बणत अवल्ली, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। मैं होका देवां गलीओ गली, लख चुरासी काया अंदर वड़ वड़ आप सुणाईआ। साची सेजा सदा सद इक्को मल्ली, घर बैठा डेरा लाईआ। बणया रहां वली छली, अछल छल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा रचाईआ। नाम कहे मैं जुग जुग चेला, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। आत्म परमात्म कर कर मेला, मिलणी जगदीस कराईआ। गुर सतिगुर सुहावां सुहञ्जणा वेला, सोहणी ख़ुशी मनाईआ। सदा वसां धाम नवेला, नज़र किसे ना आईआ। मित्रां विच्चों सज्जण सुहेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग बणाईआ। नाम कहे मैं जुग चौकड़, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। बिन मेरे लख चुरासी जाए औतर, साची रीत ना कोए बंधाइंदा। मैं सदा सदा सद कटणहारा औकड़, दुखियां दर्द दर्द वंडाइंदा। मेरा लेख लिखे ना कोई दुलाई औंंकड़, होड़ा होका दे के सर्ब सुणाइंदा। कोटन कोटां विच्चों जन भगत मेरे प्यार तक्क पहुंचण, बाकी प्रेम ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी वंड वंडाइंदा। नाम कहे मेरी सोहणी वंड, हरि करते आप बणाईआ। लेख चुका ब्रह्मण्ड खण्ड, पुरी लोअ अंग ना कोए लगाईआ। धोखा दे के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार सुणा के छन्द, पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर के कलम बन्द, रागां नादां विच गाईआ। मेरा अगला पिछला किसे ना जाता पन्ध, पैंडा सके ना कोए मुकाईआ। मेरा सच सति ना समझे कोई अनन्द, अनन्द विच ना कोए समाईआ। किरपा कर प्रभू बख्शंद, बख्शिश मेरी झोली पाईआ। मैं दीन दयाल हो के जुग चौकड़ी पिच्छो जन भगतां देवां वंड, आपणा हिस्सा थोड़्हा थोड़्हा वरताईआ। ओन्हां गुरमुखां पए ठंड, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। टुट्टी वासना देवां गंढ्ढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग वखाईआ। नाम कहे मेरा रूप सोहँ सो, सो पुरख निरँजण बणत बणाईआ। जन भगतां संग करां सद मोह, गुर अवतार देण गवाहीआ। धुरदा
लै के ढोआ ढो, वस्त अमोलक इक वरताईआ। अमृत आत्म रस चो, स्वांती बूँद इक वखाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे लो, साचा नूर करां रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया अन्त खोह, शौह दरयाए दयां सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता समझाईआ। नाम कहे मेरा रूप सोहँ सोऊ, सो पुरख निरँजण आप आप बणाइंदा। दूजा अवर ना जाणे कोऊ, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म मेला दोऊ, एका धारा जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण आपे होऊ, होका दे के हरि समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। नाम कहे मैं सोहँ सच, सच दयां वड्याईआ । मेल मिला के काया माटी कच, काची गगरीआ सोभा पाईआ। साढे तिन्न करोड़ अंदर रच, लूं लूं करां रुशनाईआ। जगत विकार कोलों बच, साचा मन्दिर दयां सुहाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ, उच्च महल्ल बैठा डेरा लाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, जन भगत लवां जगाईआ। साचा मार्ग धुर दा दस्स, करां इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक लगाईआ। नाम कहे मैं धुर दी करां सेवा, सेवक रूप वटाईआ। किरपा निधान ठाकर मेरा अलख अभेवा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस रूप सुहाया वड देवी देवा, देव आत्म वेख वखाईआ। सो वसे निहचल धाम सदा निहकेवा, निहकर्मी कर्म कांड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। नाम कहे मेरी साची सिख्या, बिन भगतां समझ किसे ना आईआ। साचे सन्तां उत्ते कर के रच्छया, रहमत अपणी इक कमाईआ। गुरमुखां काया मन्दिर अंदर दिस्या, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। गुरसिखां वन्डया साचा हिस्सया, घर मिल्या बेपरवाहीआ। लेखा चुकया नौ रस फिकया, अमृत रस इक चखाईआ। जगत हट किसे ना विकया, चौदां लोक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सोहणा रंग वखाईआ। नाम कहे मैं रंग रंगीला, रंग रतड़ा इक अखवाइंदा। बिन मेरे प्रभ मिलण दा नहीं वसीला, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ फड़ बांहों ना कोए मिलाइंदा। मैं आदि जुगादी धुर दा बणां सच वकीला, अगली पिछली मिसल वेख वखाइंदा। मैं किसे हथ्थ ना आवां नाल दलीलां, मन मति बुध बांहो फड़ कोल ना कोए बहाइंदा। मैं जोबन वन्ता छैल छबीला, मर्द मर्दाना वेस वटाइंदा। मैं वसां उच्च अगम्म अथाह साचे टीला, चोटी पर्बत चरणां हेठ दबाइंदा। मेरी समझ ना पाए अम्बर धार नीला, पुरीआं लोआं बाहर आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चा इक सुहाइंदा। नाम कहे मेरा खेल सुहञ्जणा, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। मेरा मेला आदि निरँजणा, जोत निरँजण डगमगाईआ। मेरा दाता दर्द दु:ख भय भंजना,
पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। मैं ओस दी किरपा जन भगतां बणां सज्जणा, लोकमात नाता जोड़ जुड़ाईआ। नेत्र पावां आपणा कजला, नैण अक्ख इक खुल्हाईआ। अमृत धार करावां मजना, दुरमति मैल धवाईआ। सच नगारा हो के वज्जणा, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। नाम कहे मैं सदा बेअन्त, बेपरवाही विच समाइंदा। खेलां खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी फेरा पाइंदा। जन भगतां लभ्भां आदि अन्त, नित नवित वेख वखाइंदा। करां प्यार जिउँ नार कन्त, आत्म सेजा डेरा लाइंदा । सच संदेसा मणीआं मंत, अनमोला राग अल्हाइंदा। दे वड्याई विच जीव जंत, जागरत दिशा इक वखाइंदा। मेरी समझ ना पाए कोई विद्वानी पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। मैनूं लभ्भ लभ्भ थक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज भरम ना कोए मिटाइंदा। जद मिलां गुरमुखां दी साची संगत, जिन्हां गुरमुखां अंदर हरि जू डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद धुर दा संग निभाइंदा। नाम कहे मैं सच्चा संगी, सो पुरख निरँजण रूप वटाईआ। हँ ब्रह्म रंग इक्को रंगी, रंग रत्ता दए चढ़ाईआ। मिल्या मेल विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी डेरा ढाहीआ। दोहां मिलके सोहँ बणया छन्दी, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी ना होए जुदाईआ। एहो खेल लगी चंगी पुरख अकाल जन भगतां नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ । ख़ुशी विच्चों धार निकली ठंडी, अमृत रस रही चखाईआ। अमृत रस विच्चों वासना कोई ना आवे गंदी, सच फुलवाड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा बणाईआ। नाम कहे मैं सच दोशाला, जन भगतां ओढण नज़री आईआ। एथे ओथे बणा रखवाला, अग्गे पिच्छे सेव कमाईआ। नाता तोड़ काल महाकाला, दीन दयाल दयां मिलाईआ। लहिणा चुकावां त्रैगुण माया जगत जंजाला, जीवण जुगत दयां समझाईआ। आत्म परमात्म अंदरे अंदर पा के माला, मन का मणका दयां भवाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो सोहँ दस्सया राह सुखाला, बिन पढ़यां पार लँघाईआ। एथे ओथे लेखा चुके शाह कंगाला, ऊँच नीच इक्को रंग समाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा देंदे रहे हवाला, सो अहिवाल वेखण आपे आईआ। जन भगत गुरमुख गुर धार विच्चों भाला, संसार विच्चों खोज खोजाईआ। सब तों चंगा सब तों अच्छा लख चुरासी नापण वाला आला, नाम रूप वटाईआ। जिस दा जगत विद्या विच ना कोए निशाना, समझ सोच सके ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए समझाईआ। नाम कहे मैं भगतां जोगा, भगवन मेरी बणत बणाईआ। सद वसां ओहले काया चोगा, आपणा मुख छुपाईआ। भरम भुलेखा दे के सृष्ट सबाई लोकां, लुकवीं खेल रचाईआ। जुग चौकड़ी आपणे हुक्म दा दे के होका, करां सति पढ़ाईआ। गुरमुखां
बख्शिश करके साचा मौका, लख चुरासी विच्चों मुखीए देवां उपजाईआ। बेशक घट घट कैहिंदे जगदीआं जोतां, बिन सतिगुर जोत होवे ना किते रुशनाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां दित्ता नाम निधान ज्ञान सब तों सौखा, सोहँ करी सच पढ़ाईआ। गुरमुखां पैर चुम्मदी फिरे मुक्ती मोखा, मोक्ष बैठी सीस निवाईआ। जिन्हां पारब्रह्म प्रभ बख्शी आपणी ओटा, शब्द नाम पटी इक समझाईआ। सो गुरसिख कदे ना होवे खोटा, खोटयां विच्चों खरा, खरयां विच्चों पारस रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निगाहबान हो के हरिजन रिहा तराईआ।
२१ जेठ २०२१ बिक्रमी बीबी शाहणी दे गृह मलक कैंप
नाम कहे मेरा लभ्भदे सरूप, डूँग्घी भँवर ध्यान लगाईआ। नाम कहे मैनूं लभ्भदे कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खोज खोजाईआ। नाम कहे मेरी प्रीती अंदर रहे झूज, आपणा आप मिटाईआ। नाम कहे मेरी बुद्धि नाल पाउँदे सूझ, पढ़ पढ़ खोज खुजाईआ। नाम कहे मेरे पिच्छे मिटाउँदे एका दूज, दोआ भउ ना कोए रखाईआ। किसे हथ्थ ना आए मेरा सति सरूप, अनूप सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक बणाईआ। नाम कहे मैनूं कोई ना सके जाण, बुद्धि समझ कोए ना आईआ। ना बुढ्ढा ना बाल जवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ना मन्दिर ना किसे मकान, छप्पर छन्न ना डेरा लाईआ। ना तीर्थ तट ना विकां दुकान, कीमत हट ना कोए चुकाईआ। रूप रंग ना कोए निशान, इशारे नाल ना कोए वखाईआ। मैनूं लभ्भण वाले सारे होए अणजाण, बाली बुध रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिती माण वड्याईआ। नाम कहे मैनूं सारे जपदे, रसना जिह्वा अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर मरदे, वैरागी रूप वटाईआ। अग्नी हवन तप तप सड़दे, चम्म माटी रहे जलाईआ। अंदर बाहर फिरदे डरदे, भउ भय सिर टिकाईआ। मन वासना नाल लड़दे, आपणा बल प्रगटाईआ। डूँग्घी कंदर नीवें हो के वड़दे, टिल्ले पर्बत बहि बहि बैठे ध्यान लगाईआ। जल धारा ठंडे पाणी अंदर ठरदे, ओढण नज़र कोए ना आईआ। सच पुच्छो एह सारे खप खप मरदे, मेरी सार किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। नाम कहे मेरा रूप सतिगुर, सति पुरख निरँजण बणत बणाईआ। जिन्हां मेल मिलाए आ के धुर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ । उह बिन खोजयां बिन लभ्भयां मेरे नाल गए जुड़, प्रीती सच सच रखाईआ।
सतिगुर फ़रमान मेरी सुर, सतिगुर आसा धुर दा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सच रूप समझाईआ। मेरा रूप सतिगुर प्रीत, धुर दा नाम रिहा जणाईआ। आदि जुगादी एहो रीत, जन भगतां दिती समझाईआ। ओन्हां नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, आवण जावण चुक्के लोकाईआ। उह इक्को ढोला गाउँदे गीत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मैं ओन्हां सदा मीत, जो साहिब मेरे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सोहणा रूप बणाईआ। मेरा रूप सतिगुर प्रेम, प्रेमीआं नज़री आइंदा। गोबिन्द दस्स के गया उत्ते हेम, कुण्ट वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस दा इक्को सच्चा नेम, सिर्फ़ पुरख अकाल ध्याइंदा। उस दा ओहो आख़र नैण, जिस नैण विच्चों मेल मिलाइंदा। कबीर जुलाहे वरगे उच्चे टिल्ले चढ़ के कहिण, धुर दा राग अल्हाइंदा । जिन्हां मिल्या पारब्रह्म प्रभ साक सज्जण सैण, ओन्हां अन्तर आपणा प्रेम नाम रूप प्रगटाइंदा। एहो नाम सच्चा साक सज्जन सैण, जो सतिगुर बख्शिश कर के झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। नाम कहे मैं प्रेमी जोत, हरि सतिगुर नूर रुशनाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ना कोई नगारा ना कोई चोट, ताल तलवाड़ा ना कोए जणाईआ। ना कोई समझ ना कोई सोच, इशारा दे ना कोई उठाईआ। ना कोई पिण्ड गृह ना वसां किसे लोक, दो जहान समझ कोए ना पाईआ। जिस साहिब सतिगुर जुग जुग आपणा दस्से सच सलोक, सो मेरा रूप इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। नाम कहे मैं सतिगुर आसा, आशा विच्चों तृष्ना इक वधाईआ। जिन्हां प्रभू चरण कँवल देवे भरवासा, धुर दी प्रीत रखाईआ। मैं ओन्हां दासी दासा, बिन सद्दया घर घर जा जा सेव कमाईआ। सचखण्ड दा वखावां सच तमाशा, मण्डल रासी रास रचाईआ। सच नाम जन भगत सदा पछाता, जिन हरि जू बूझ बुझाईआ। बाकी सृष्टी रसना गीत कर के गाउँदी गाथा, रागां नादां विच आपणे मन दी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम इक्को जाता, जिस ज़ात विच्चों आपणी ज़ात गुरमुख लए बणाईआ।
२१ जेठ २०२१ बिक्रमी फरंगी राम दे गृह पिण्ड झण्डे
हरि नाम कहे मैं धुर दा मंत्र, मंतव जुग जुग हल्ल कराइंदा। सर्ब जीआं घट वसां अन्तर, बिन सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। खेलां खेल गगन गगनंतर, दो जहानां वेख वखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बणावां बणतर, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सगला संग निभाइंदा। साचा नाम
कहे मेरा धुर संजोग, जन भगतां मेल मिलाईआ। नित नवित कटां हउमे रोग, माया मोह मिटाईआ। सच सुणावां सतिगुर सलोक, अक्खरां नाल अक्खर रंग रंगाईआ। भेव चुकावां लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा आप उठाईआ। करां प्रकाश साची जोत, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। साचा नाम कहे मैं गहर गम्भीर, मेरा अन्त कोए ना पाइंदा। मैनूं लभ्भदे फिरदे पीर फ़कीर, शाह सुल्तान नेत्र नैण उठाइंदा। मैं चोटी चढ़ के वसां अख़ीर, घर ठांडे सोभा पाइंदा। गुरमुख विरले देवां धीर, धीरज आपणे नाल बंधाइंदा। अमृत बख्श ठांडा सीर, सांतक सति सति कराइंदा। हउमें कढ्ढ द्वैती पीड़, कूड़ा रोग गवाइंदा। नेत्र खोल्ह बेनज़ीर, अक्ख प्रतख रूप दरसाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक दृढ़ाइंदा। नाम कहे मेरा धुर मिलाप, करनी आपणी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी सच्चा जाप, जो सतिगुर दए समझाईआ। कर्म कर्म दा मेटे पाप, जन्म जन्म दा लेख मुकाईआ । आत्म वसे सदा साथ, परमात्म रंग रंगाईआ। एहो धुर दी सच्ची दात, जन भगतां झोली पाईआ। एहो हरि दी करामात, जो भगतां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आसा पूर वखाईआ। नाम कहे मैं राजन राजा, शहिनशाह अखवाइंदा। जुग चौकड़ी रच रच काजा, करनी करता आप समझाइंदा। भगतां दे के सच्चा दाजा, सन्तां झोली आप भराइंदा। गुरमुखां वजावां अगम्मी वाजा, नाद धुन शनवाइंदा। गुरसिखां रखां सदा लाजा, अंदर बाहर वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सेवा इक समझाइंदा। नाम कहे मैं सेवादार, साची सेव कमाईआ। गुरमुखां करां ख़बरदार, जुग सोए आप जगाईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्ह करो दीदार, दरस देवे बेपरवाहीआ। जिस दा सच सच्चा दरबार, दरगाह बैठा डेरा लाईआ। जिस दा हुक्म वरते जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठा सीस झुकाईआ। जिस नूं नमो नमो करन गुरू अवतार, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जिस दा पीर पैगम्बर बरखुरदार, बालक नढ्ढा रूप वटाईआ । जिस दी मंज़ल पन्ध ना मुक्के विच संसार, रहिबर राह सके ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। नाम कहे मेरा अवल्लड़ा भेद, अभेदी रूप वटाईआ। मेरी सिफ्त करन चार वेद, शास्त्र सिमरत नाल मिलाईआ। गीता ज्ञान खेले खेड, मेरी इक्को ओट तकाईआ। अञ्जील कुरान मानण सेज, बाले नढ्ढे हो के डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। नाम कहे सुणो सच संदेसा, धुर दी कहाणी सच सुणाईआ। आदि जुगादी मेरा पेशा, पुरख अकाल दित्ता बणाईआ। वेख वखावां लोक परलोक देस परदेसां, ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण देवां
भेता, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए वड्याईआ। नाम कहे मेरा नाउँ निरँकार, नाम इक्को रूप समाईआ। सिफ्त सालाही सदा बाहर, काग़ज़ कलम शाही बन्द ना कोए कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा बोलदे गए जैकार, हू हू नाअरा नाद सुणाईआ। हरफां विच करदे गए गुफ़तार, अक्खरां विच करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मड़ी आप रचाईआ। नाम कहे मेरा खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। ना मरां ना पवां जम्म, जीवण मरन ना कोए रखाइंदा। नित नवित करां आपणा कम्म, करनी करते कोलों झोली पाइंदा। सन्त सुहेले वेख जन, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। कर प्यार काया माटी तन, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। सिख्या दे के साची मन, मन का मणका आप भवाइंदा। चरण प्रीती सतिगुर नाता बन्न्ह, धुर संजोगी रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। नाम कहे मैं सदा सति, सति सति मेरी वड्याईआ। मेरी सिख्या ब्रह्म मति, गुरमति इक्को रूप वटाईआ। मेरा खेल निज नेत्र अक्ख, दोए लोचण बन्द वखाईआ। मेरा घर विच घर साचा हक, दस्म दवारी डेरा लाईआ। मेरा मन्दिर निराला सब तों अड्ड, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मेरा खेल संग पुरख समरथ, शाह पातशाह देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बणत आप समझाईआ। नाम कहे मेरी साची बणत, सो सतिगुर आप बणाइंदा। भेव खुल्हाए साचे सन्त, जिस आपणा मेल मिलाइंदा। समझ ना पाए कोई पंडत, जगत विद्या सर्ब भुलाइंदा। सच प्रेम धुर दी शक्ति, मस्तक लेख आप वखाइंदा। जिस दा फ़िकरा इक्को फ़कत, फ़ैसला हक सुणाइंदा। सो वड्याई देवे जगत, जग जीवण दाता आप अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा नाम आप समझाइंदा। नाम कहे मेरा पिता सो, देवणहार वड्याईआ। सच प्रकाश कर के लो, मेरा पड़दा दित्ता चुकाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, नाता जोड़या सहज सुभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग साची बणत बणाईआ। नाम कहे मैं सति समाया, दूजा रूप नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम वेस वटाया, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जिस नूं गुर अवतारां अंदरे अंदर गाया, बाहर करी ना कोए पढ़ाईआ। तिस दा जंदर सति पुरख निरँजण आण खुल्हाया, मेहर नज़र नैण उठाईआ। प्रगट कर के मात तराया, हर घट दए समझाईआ। समरथ हो के खेल खिलाया, अकथ अकथनी दए वड्याईआ। निरगुण हो के रथ चलाया, सरगुण पन्ध मुकाईआ। वस हो के वास्ता पाया, आहिस्ता आहिस्ता पड़दा रिहा उठाईआ। नस्स नस्स के पन्ध मुकाया, नव नौ चार लेखे लाईआ। सूरा सरबंग हो के दया कमाया, सच मृदंग इक सुणाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाया, पुरी लोअ सीस ना कोए
उठाईआ। साचा रंग इक रंगाया, रंग रंगीला वेख वखाईआ, धुर दा अनन्द इक प्रगटाया, जन भगतां दित्ता समझाईआ। साचा सोहला सोहँ छन्द आपे गाया, कलयुग सतिजुग शब्द विचोला नाम बणाईआ। परमानंद विच समाया, अनन्द रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नाम कहे मैं होया प्रगट, कलयुग दिती माण वड्याईआ। किरपा करे स्वामी जो वस्या हर घट, गृह गृह बैठा सोभा पाईआ। नाम नगारे लाए सट्ट, मेरा धुर दा ताल बणाईआ। जन भगतां सच संदेसा दे के दित्ता दस्स, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। सो मैनूं गाउँदे हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। मैं अन्तर अन्तर जावां वस, जगत बसन्तर दयां बुझाईआ। तीर निराला मारां कस, अणयाला आप चलाईआ। कूड़ी क्रिया खेड़ा जाए ढठ्ठ, साचे मन्दिर होए रुशनाईआ। ओथे इक्को धार चले अजपा जप, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। नाम कहे मैं सोहँ होया, होका दे दे रिहा जणाईआ। ना जन्मां ना कदे मोया, मर के जीवत रूप वटाईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया, सोए सज्जण लवां उठाईआ। हन्झू केर कदे ना रोया, दुखियां दर्द लवां वंडाईआ। लै के आया धुर दा ढोआ, सच संदेसा इक सुणाईआ। वेखो प्रकाश साचा होआ, दो जहान डगमगाईआ । पुरख अकाल नवां नरोआ, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। जिस ने बीज मेरा घर घर बोआ, फुल फुलवाड़ी इक महकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। नाम कहे मैं होवां उत्पत, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। पुरख अकाल मेरी सुहाए रुत, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। ना कोई काया ना कोई बुत्त, पंज तत ना कोए जणाइंदा । किरपा निधान ठाकर होए ख़ुश, जिस वेले आपणी सिफ्त सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा नाम कहे मैं हुक्मे अंदर, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जन भगत काया सोहणा मन्दिर, बंक दुआर सुहाईआ। भाग लगा के डूँग्घी कंदर, सच सिँघासण वेख वखाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती तोड़ के जंदर, ज़िंदगी ज़िंदगी दयां बदलाईआ। होण हैरान विष्न ब्रह्मा शिव इंद्र, गुर अवतार पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा नाम इक प्रगटाईआ। साचा नाम कहे मैं प्रभ दा मित्र, धुर दा मेला सहज सुभाईआ । मेरा खेल सदा बचित्र, दो जहानां आप वखाईआ। मेरा नक्शा नगार सके कोई ना चित्र, साकार रूप ना कोए समझाईआ । मेरा पुरख अकाल इक्को पितर, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस दी धारों आवां निक्कल, धुन नाद नाद शनवाईआ। जिस दा सारे करन ज़िकर, रसना जिह्वा रहे सुणाईआ। जिस दा लेख लिखारी फ़िकरा बणाउँदे विच फ़िकर, अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, मेरा खेल आपणे हथ्थ रख्या बेपरवाहीआ। नाम कहे मैं बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणां मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। शब्दी हो के देवां सलाह, अक्खरी हो के लेख लिखाइंदा। वक्खरा हो के बैठां मुख छुपा, नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम प्रभ किरपा कीती आ, आप आपणे संग लयाइंदा। नाता जोड़ सहज सुभा, सोहणी बणत मात बणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गा, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। जन भगतां दित्ता समझा, सोहँ रूप सति सरूप पुरख अकाल आत्म परमात्म आपणा भेव चुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। सोहँ कहे मैं नाम सति, हरि सतिगुर शब्द बणाईआ। हड्ड मास ना नाड़ी रत, लहू मिझ ना जोड़ जुड़ाईआ। मन वासना ना कोई चित, बुध मति ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मार्ग इक लगाईआ। नाम कहे मेरा मार्ग एक, आदि जुगादि दयां समझाईआ। श्री भगवान रखणी टेक, धुर दा इष्ट नूर ख़ुदाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे भेज, बाले नढ्ढे रूप वखाईआ। जुग चौकड़ी अक्खरी दे संदेश, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। अन्तिम सब नूं लै के जाए आपणे देस, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। अन्तिम सजदा करके जाण आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सच दुआरा जिस वेले लैण पेख, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सारे कहिण तूं पारब्रह्म नर नरेश, नरायण तेरी वड्याईआ। तेरे हुक्मे अंदर आए खेड, लोकमात फेरा पाईआ। तेरा शब्द संदेसा चारों कुण्ट दित्ता भेज, हुक्मी हुक्म इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लैणी उठाईआ। मेहर नज़र तक्के भगवन्त, हरि करता दया कमाइंदा। वेखो खेल अगला अन्त, बेअन्त आप दृढ़ाइंदा। साचा सच सुणाए मंत, मंतव सब दा हल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप वरताइंदा। गुर अवतार अग्गे लओ तक्क, पिछला पन्ध मुकाईआ। कवण रूप पुरख समरथ, सच सिँघासण सोभा पाईआ । कवण मार्ग रिहा दस्स, रहिबर हो के रिहा समझाईआ। कवण देवे अगम्मी रस, रस आपणा इक चवाईआ। कवण हर घट रिहा वस, गृह गृह सोभा पाईआ। कवण नाम करे प्रगट, करे सच पढ़ाईआ। कवण बूँद कवण रक्त, कवण ततव तत करे कुड़माईआ। कवण मन बुध मति, कवण सिख्या दए समझाईआ। कवण पूरी करे आस, कवण तृष्ना रिहा वधाईआ। कवण पवण देवे स्वास, कवण साह साह समाईआ। कवण जोत करे प्रकाश, कवण बैठा डेरा लाईआ। कवण रूप पुरख अबिनाश, कवण लख चुरासी जोती जोत करे रुशनाईआ। कवण करे बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना आप तुड़ाईआ। कवण पूजा कवण पाठ, कवण विद्या रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ हाथ, ढहि ढहि पए सरनाईआ। श्री भगवान इक्को वार दित्ता
आख, सच्चा सोहला सच सुणाईआ। नेत्र खेल करो जाच, प्रभ पड़दा रिहा उठाईआ। सति सरूप पुरख अबिनाश, जोत प्रकाश इक प्रगटाईआ। जिस दा लख चुरासी सदा धरवास, सो सोहँ रूप आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच्चा नाम इक वखाईआ। सच्चा नाम सोहँ प्रसिद्ध, सिदक सबूरी नाल निभाइंदा। आत्म परमात्म कर के धुर दी बिध, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख करे कोई ना ज़िद, लख चुरासी भरम भुलाइंदा। मनमुखता वस्तू झोली पाए निन्द, हरिजन साचे रंग चढ़ाइंदा। साचा नाम देवणहारा गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। भाग लगाए जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड दया कमाइंदा। बख्शे धार अमृत सिन्ध, सागर आपणी लहर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। सोहँ नाम चले जुग सति, सति सतिवादी आप चलाईआ। कलयुग गुरमुख विरलयां खोल्हे अक्ख , जिन्हां आख़र आपणा घर वखाईआ। बाकी लख चुरासी लखों होई कक्ख, अग्गे कीमत कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया विकी हट्ट, राए धर्म दए सज़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख अन्तर आत्म इक्को नाम रहे रट, रट्टा मुके जगत लोकाईआ। जिन्हां परम पुरख परमात्म आपणा नाम देवे दस्स, सो दहि दिशा ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर पिच्छो रसना जिह्वा अक्खरां वाला नाम सारे रहे रट, घर घर ढोला गाईआ। पर एहो जेहा गुरमुखां फेर नहीं चढ़दा रंग, जो हाज़र हज़ूर हो के दए चढ़ाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां काया मन्दिर अंदर लँघ, सोई सुरती लए उठाईआ। प्रेम प्यार दा दे के अनन्द, रस इक्को इक वखाईआ। चरण प्रीती नाता गंढ्ढ, अगला पन्ध दए चुकाईआ। जिन्हां गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां सोहँ गाया छन्द, तिन्हां अंदेशा अग्गे रिहा ना राईआ।
२२ जेठ २०२१ बिक्रमी फुम्मण सिँघ दे गृह पिण्ड झण्डे
नाम कहे मैं सेवक पिर दा, परम पुरख प्रभ सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी रिहा फिरदा, फिरत फिरत आपणा पन्ध मुकाईआ। मार्ग दस्सदा रिहा चिर दा, जुग चौकड़ी राह वखाईआ। लख चुरसी वेखदा रिहा गेड़ा गिड़दा, नित नवित उलटी लठ्ठ भवाईआ। साध सन्त चोटी चढ़दा वेख्या डिगदा, संभल सके कोई ना राईआ। जीव जंत वेख्या घिरदा, जगत माया घेरा पाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक वेख्या रिड़्हदा, पाहन पाथर टिकण कोए ना पाईआ। कोटां विच्चों मैं वेखां गुरमुख हिरदा, आप आपणी सेव कमाईआ। जिथ्थे अमृत सोमां झिरदा, बूँद रसक रसक टपकाईआ। ओस दवारयों कदे ना मुड़दा, अंदर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। भगत प्रीती नाल जुड़दा, आपणा बन्धन इक रखाईआ। भेव खुलावां प्रभ साचे धुर दा,
सच संदेसा देवां चाँईं चाँईंआ। राग नाद रूप मेरी सुर दा, ताल तलवाड़ा डंक वजाईआ। मेरा प्रेम कदे ना थुड़दा, अतोट अतुट इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक समझाईआ। मेरी सेवा सच वैराग, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जन भगतां संदेसा देवां जाओ जाग, आलस निंद्रा दूर कराईआ। घर दीपक वेखो चिराग़, जोती जाता करे रुशनाईआ। जगत तृष्ना दयो त्याग, हउमे रोग मिटाईआ। कूड़ी क्रिया बुझाओ आग, अमृत मेघ रस चखाईआ । हँस बणो काग, सोहँ ढोला गाईआ। जन्म कर्म दा धोवो दाग़, दुरमति मैल रहिण कोए ना पाईआ। साचे बेड़े चढ़ो जहाज, पत्तण लै के आया बेपरवाहीआ। शब्द सरूपी सच रिवाज, अगम्मी खेल रिहा कराईआ। जे पिच्छे सुणी नहीं किसे आवाज़, हुण सुण लओ ध्यान लगाईआ। जिस दा उडदा रिहा बाज़, बाज़ीगर हो के स्वांग रचाईआ। उस दे सीस सोहे ताज, जगदीश दए वड्याईआ। उह करन आया काज, करता आपणा संग वखाईआ। प्रेम प्रीती दा सदा मोहताज, दूजी आस ना कोए रखाईआ। एथे ओथे रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाग लगाया देस माझ, मजलस घर घर रिहा वखाईआ । जिस दे हथ्थ दो जहानां वाग, लख चुरासी रिहा भवाईआ। सदा सुहेला हो के देवे साथ, संगी साथी इक अख्वाईआ। नाम निधान दस्से गाथ, अन्तर मंत्र रिहा पढ़ाईआ। नाउँ रख पुरख समराथ, कल कल्की वेस वटाईआ। पूरब कदे ना भुल्ले याद, अगला लेखा दए समझाईआ। ग़रीब निमाणयां सुण फ़रयाद, निरगुण निरवैर वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। नाम कहे मेरा सुण लओ होका, हुक्म नाल सुणाईआ। मैं फिर के आया चौदां लोकां, चौदां तबक ख़बर सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जणाया अगम्मी मौका, मुकम्मल दित्ता आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी रूप अगम्मा धारया छोटा, वड्डा निक्का आपणा खेल वखाईआ। कर प्रकाश नरालम जोता, आलम दए वड्याईआ। जिस ने इक जणाया सच सलोका, सोहँ करे पढ़ाईआ। जन भगतां नांवें लगा के धुर दा कोठा, सचखण्ड कुण्डा दित्ता लाहीआ। मार्ग दस्स आपणा सौखा, औखा पन्ध दित्ता चुकाईआ। जन भगतां नाल करे ना धोखा, धोखे विच सर्ब लोकाईआ। ओस प्रभू दे नाल काहदा रोसा, जो रुसयां रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। नाम कहे उठो खोलो अक्ख, मैं सच सच दृढ़ाइंदा। पतिपरमेश्वर वेखो प्रतख, निरगुण निरवैर निराकार खेल खिलाइंदा। सब दी झोली पाए हक, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। आदि जुगादि देंदया कदे ना जाए थक्क, ख़ुशीआं आपणा रंग चढ़ाइंदा। बेमुख हो ना जावे नठ्ठ, सनमुख आपणा दरस कराइंदा। जो जन्म कर्म पूरब पिच्छे गए छड्ड, तिन्हां अग्गे हो के वेख वखाइंदा । डूँग्घी भँवरी बाहर कढ्ढ, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। प्रेम प्रीती करे लड, सिर आपणा हथ्थ
टिकाइंदा। पूजा पाठ दी चुक्की हद्द, मेहर नज़र नाल तराइंदा। विश्व बणा आपणी यद्द, विष्नूं सेवा सच कमाइंदा। अमृत जाम प्या के मदि, मधुर धुन राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक वसाइंदा। नाम कहे उठो जन भाई, हरि भगतां सच सुणाईआ। साहिब सति करो कुड़माई, सतिगुर बन्धन रिहा पाईआ। सुरत शब्द लओ मिलाई, घर मिले माण वड्याईआ। इक्को घर वसे धी जवाई, सौहरे पेईए इक्को रूप नज़री आईआ। घड़ी सुहञ्जणी सदी सदीवी ख़ुशी मनाई, बीस इकीसा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नाम कहे उठो जन भगत कबीला, कामल पुरुष दया कमाइंदा। जिस दा मैं बणदा रिहा वसीला, सो वास्तव आपणा घर वखाइंदा। जिस नूं कैहिंदे वसदा उत्ते अम्बर नीला, सो धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। वेला वक्त चुक्कया जगत दलीलां, आत्म अन्तर इक्को धार वखाइंदा। साहिब बण के दाना बीना, दयावान दया कमाइंदा। मेहरवान हो के करे ठांडा सीना, अग्नी अग बुझाइंदा। सृष्ट सबाई वास्ते बणया आप नाबीना, जन भगतां ख़ातर धुर दी अक्ख सदा खुल्हाइंदा। साचे हरिजन आप बणाए जगत नगीना, मोती माणक रूप वटाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल समझाइंदा। आप बण के अदना अधीना, सेवक हो के सेव कमाइंदा। ख़ाली कर मक्का मदीना, शाह शौकीना वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग इक बणाइंदा। नाम कहे आवो नठ्ठे, होका दे दे रिहा जगाईआ। भगत सन्त हो के कठ्ठे, साचा जस लैणा गाईआ। नाम प्रीती जाओ रते, रंग वेखो बेपरवाहीआ। दरस करो आपणी अक्खे, पढ़न सुणन दी लौड़ रहे ना राईआ। जिस दे शास्त्रां विच्चों सुणदे रहे पते, सो पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस नूं लभ्भ लभ्भ सारे थक्के, बण बण पाँधी राहीआ। जिस नूं सजदा करदे मदीने मक्के, मकबरयां विच ध्यान लगाईआ। जिस दी पूजा शिवदुआले मन्दिर मठ्ठे, गुरुदुआर ध्यान लगाईआ। सो साहिब पुरख समरथे, सच साची जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां हिरदे अंदर वसे, घर मन्दिर सोभा पाईआ। ओस दी सिफ्त जगत जीव जहान की दस्से, दस्सयां समझ किसे ना आईआ। उह समझे जो प्रेम प्यार अंदर भज्जे, फाँसी जम की गलों तुड़ाईआ। सरन सरनाई साची ढठ्ठे, ढहि ढहि ख़ुशी मनाईआ। जन्म कर्म दे मिटण रटे, झगड़ा चुक्के लोकाईआ। सच्चा लाहा सच दा खट्टे, खटीआं विच्चों खटी नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। नाम निधान दे के जन भगतां बणाए आपणे बच्चे, बच्चयां विच्चों बचत आपणे कोल रखाईआ। अगला घर इक्को दस्से, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। गुरमुखो ख़ुशीआं नाल जाओ नस्से, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। ओथे फेर कठ्ठे दे कठ्ठे, अग्गे विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं पटेदारी दे लिखवा
के पटे, परवाने धुर दे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे सच विच समाईआ।