२२ जेठ २०२१ बिक्रमी प्रेमी देवी दे गृह झण्डे
नाम कहे मैं भगतां साथी, सगला संग निभाइंदा। मन हँकारी ढाहवां हाथी, मूँह दे भार सुटाइंदा। उपर पा के पाखर काठी, धुर दा तंग कसाइंदा। गुरमुख चढ़न मार पलाकी, चरणां हेठ दबाइंदा। अग्गे खोल्ह के सच्ची ताकी, दर दवारा इक वखाइंदा। जिथ्थे अमृत बूँद मिले स्वांती, निझर झिरना आप झिराइंदा। होवे प्रकाश बिन दीआ बाती, जोती जोत डगमगाइंदा। मेल मिलावा कमलापाती, घर साचा इक सुहाइंदा। जिन्हां गुरमुखां मन्नी मेरी आखी, तिन्हां आख़र ओसे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणां धुर दा वर, हरिजन साचे संग निभाइंदा। जन भगतो मैं तुहाडा संगी, सच्चा नाम रिहा समझाईआ। दयां वस्त मूँहों मंगी, जो हिरदे हरि हरि रहे ध्याईआ। अंगीकार बण के लावां अंगी, आप आपणे अंग लगाईआ। लोकमात कंड होण ना देवां नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कर्मां कांडां वाली चुक्के तंगी, खुल्हा दस्त वखाईआ। भंडी पए ना विच वरभण्डी, सिध्धा मार्ग दयां जणाईआ। अक्ख रहे ना कोई अन्धी, गुरमुख नेत्र नूर नूर रुशनाईआ। कूड़ी वासना रहे ना गंदी, सच सुगंधी दयां भराईआ। गीत सुणा के आपणा छन्दी, परम पुरख नाल मिलाईआ। गुरसिख नारी कोई ना दिसे रंडी, जगत सुहागण रूप वटाईआ। ख़ाना तोड़ के अगला बन्दी, बन्दगी साची दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक वखाईआ। नाम कहे मैं देवां सद्दा, सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। पार कर के जगत हद्दा, हदूद भगतां वेख वखाइंदा। गुण निधान दा फड़ा के डग्गा, सोहणा नाद वजाइंदा। आओ सब दा स्वारां अग्गा, पिछला लेख मुकाइंदा। शब्दी धार वखावां अस्व बग्गा, शाहस्वारा उत्ते सोभा पाइंदा। जिस दा दीपक इक्को जगा, जागरत जोत नूर रुशनाइंदा। ओस दे प्रेम प्यार दा वेखो मज़ा, बिन रसना जिह्वा चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। नाम कहे मैं चौकीदार, होका दे दे सर्ब जगाईआ। गुरमुख होवो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर पुचाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो मिल्या सांझा यार, सगला संग निभाईआ। जिस दा तुट ना जाए प्यार, पिच्छा दे ना मुख भवाईआ। अग्गे पिच्छे बख्शे सच प्यार, रुत्त सुहञ्जणी नाल मिलाईआ। तुसीं ओस दी खिड़ी गुलज़ार, जिस गुलशन बूटा दित्ता लगाईआ। सो वेखणहारा
वेखे विच संसार, वड संसारी फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी बीते इक दो तिन्न चार, चौथा जुग ख़ुशी मनाईआ। नेत्र खोल्ह करे दीदार, नैण नैणां नाल बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। नाम कहे क्यों कलयुग सुत्ते, सुत्यां रैण विहाईआ। बिन पुरख अकाल कोई ना पुच्छे, पुच्छां दे दे थक्की सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब दे नालों रुठ्ठे, बैठे मुख भवाईआ। श्री भगवान करके आपणी गुट्ठे, इक्ट्ठयां दित्ता समझाईआ। सारे आपणे मूधे कर दयो ठूठे, सच वस्त मेरी मेरी झोली पाईआ। मनमुख जीव जो माया अंदर भूते, भूत प्रेत बैताल रूप वटाईआ। रूह फिरन बिना बुत्त जूह दे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ । नाम कहे मेरी वेखो हालत, हलत पलत दी दयां समझाईआ। कलयुग जीवो अन्त छड्डो जहालत, ज़ाहर ज़हूर फेरा पाईआ। जिस दी अक्खरां नाल लिखी गई इबारत, कल्मयां नाल करी पढ़ाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सिफ़ारश, सिफ़ारशी हो के सेव कमाईआ। सो साहिब सतिगुर निरगुण निरवैर निराकार हो के आया ख़ालस, ख़ालस ख़ालस दए जणाईआ । निंद्रा नींद मिटाओ आलस, जगत दुआर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा लेखा लेखे पाईआ । नाम कहे उठो भज्जो, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। ओस साहिब दी सरनी लग्गो, जो घर घर बैठा डेरा लाईआ। माण अभिमान दोवें तजो, ममता मोह संग ना कोए रखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर अग्गे वधो, आपणा कदम चुकाईआ। प्रेम प्यार कर के आपणे घर सद्दो, घर तुहाडा काया बंक नज़री आईआ। आपणा भार ओसे दे कंधे लद्दो, जिस तुहाडी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। नाम कहे की रही सोच, समझ चले ना कोए वड्याईआ । एथे किसे दी नहीं कोई पेश, पाँधी बण के पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिन्हां प्रभ मिलण दा रख्या इक्को शौक, शहिनशाह तिन्हां आप वेखे आ के चाँईं चाँईंआ। तिन्हां लेखा चुकया लोक परलोक, साची ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे साचे लेखे रिहा पाईआ।
२२ जेठ २०२१ बिक्रमी रसाल सिँघ दे गृह मनावर
नाम कहे मैं हरि का पुत्र, पिता पुरख अकाल अखवाइंदा। साची धारों आवां उतर, निरवैर रूप वटाइंदा। सच्ची गोदी बहवां कुच्छड़, सोहणा बंक सुहाइंदा। दिवस रैण आदि जुगादि करां शुकर, जो मेरी बणत बणाइंदा। ओस दे हुक्मे
अंदर लुक जावां डूँग्घी नुक्कर, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। लख चुरासी कोलों जावां मुकर, साचा भेव ना किसे समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मैं खेल वखाइंदा। नाम कहे मैं प्रभ दी गोदी, सच सिँघासण डेरा लाईआ । जुग चौकड़ी मेरे खोजी, गुर अवतार भज्जण वाहो दाहीआ। ज्ञानी ध्यानी वड्डे बोधी, बोध नाल रहे समझाईआ। साची किसे ना आई सोझी, सुध सिध ना कोए कराईआ। वरन बरन बण के रोगी, हउमे होका देण दुहाईआ। रसना गाउँदे जिह्वा लोकी, बत्ती दन्द कूक सुणाईआ। सिफ्त करदी अक्खर कागजां नाल पोथी, पुस्तक रही वड्याईआ। मेरी हथ्थ ना आई किसे चोटी, मंज़ल सके ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मैं रंग रंगाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दी झोली, सोहणा बैठा आसण लाईआ। उस दे कोलों सिक्खां अगम्मी बोली, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। जुग चौकड़ी दस्सां हौली हौली, साचे भगतां नाल मिलाईआ। नाल रला के अनहद ढोली, साचा डंका दयां वजाईआ। सुरत सवाणी कर के गोली, रमज़ इशारे नाल उठाईआ। बुध बिबेक आपणे रंग मौली, मुहब्बत साची देवां दृढ़ाईआ। उलटी कर के नाभ कँवली, अमृत झिरना दयां झिराईआ। धार वखा के साँवल सवली, जोती नूर करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिती माण वड्याईआ। नाम कहे मैं प्रभ दे घर, घर घर विच डेरा लाइंदा। पुरख अबिनाशी दित्ता वर, मेहर नज़र उठाइंदा। सच दवारे वेखां खड़, दो जहानां राह तकाइंदा। धुर अगम्मी चोटी चढ़, सोहणा आसण लाइंदा । जुग चौकड़ी निरवैर निराकार रूप धर, अनूप खेल खिलाइंदा। सन्त सुहेले लवां वर, गुरमुख आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक वखाइंदा। नाम कहे प्रभ मेरा मीत, मैं ओसदी सेव कमाईआ। सति सतिवादी जिस दी रीत, शब्द अनादी राग सुणाईआ। जिस दा लेखा हस्त कीट, हर घट डेरा लाईआ। आत्म परमात्म जिस दा गीत, सोहँ सच सच समझाईआ। प्रीतम हो के वसे चीत, प्यार विच्चों प्यार लए प्रगटाईआ। दाता हो के देवे भीख, भिच्छया इक वरताईआ। लहिणा देणा चुकाए ऊँच नीच, नीचां विच्चों नीच नीकन नीका आपणा नाउँ प्रगटाईआ। मेरी सिफ्त करदे कलमे विच हदीस, काग़ज़ देण सफ़ाईआ। मैनूं रसना गाउँदी विच संगीत, नादां विच वड्याईआ। मैनूं ध्याउँदी लख चुरासी जीभ, जिह्वा ख़ुशी मनाईआ। मेरा खेल अजब अजीब, भेद कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी सारे दस्सदे गए तरकीब, तरह तरह समझाईआ। माणस मनुख आपणे बणाउँदे गए नसीब, निसबत आपणी आप कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दा बच्चा, बच्चयां वांग सेव कमाईआ। आदि जुगादी रहां सच्चा, जुग जुग झूठा खेल
ना कोए वखाईआ। आपणी करनी रहां पक्का, कारज करां चाँईं चाँईंआ। साचा मार्ग सदा दस्सां, करां सति पढ़ाईआ। नव नौ चार फिरां नस्सां, बण के पाँधी राहीआ। सेवक हो के कदे ना थक्कां, थकावट नेड़ कोए ना आईआ। जिथ्थे जन भगतां लग्गे पता, पतिपरमेश्वर रहे ध्याईआ। ओथे मेरीआं लग्गण अक्खां, अक्खीं नाल अक्खीं मिलाईआ। अंदर वड़ के हाल दस्सां, पड़दा आप चुकाईआ। ख़ुशीआं विच नच्चां, सोहणा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दए समझाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दा प्यारा, प्यारयां विच्चों नज़री आईआ । जिस ने लभ्भया इक सहारा, सो साहिब मीता इक गोसाईंआ। जिस जाणया इक किनारा, परम पुरख वड्डी सरनाईआ। जिस बुलाया इक जैकारा, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। जिस मारया इक्को नाअरा, वाहिद नूर ख़ुदाईआ। जिस कीता इक इशारा, दो जहानां दित्ता समझाईआ। जिस सुणाया इक नगारा, ब्रह्मण्ड खण्ड उठाईआ। जिस बख्शया इक अधारा, लख चुरासी दए वड्याईआ। जिस जणाया सर्ब पसारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जिस दृढ़ाया धुर दरबारा, पड़दा ओहला दित्ता चुकाईआ। जिस शास्त्र सिमरत वेद बणाया बण लिखारा, कातब हो के कलम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दिती समझाईआ। शब्द कहे मैं प्रभ दा नज़दीकी, नाम इक्को इक समझाईआ। मेरी ओसे नाल प्रीती, जो प्रीतम बेपरवाहीआ। ओस दा खेल लाशरीकी, शिरक्त विच कदे ना आईआ। उह लभ्भे ना मन्दिर मसीती, घर घर बैठा डेरा लाईआ। ओस दी खेल नीकन नीकी, जगत भगती गई समझाईआ। कलयुग याद आई कबीरे वाली चीची, जिस विच कंडा दित्ता चुभाईआ। जिस ने दस्सी सच्ची रीती, पड़दा ओहला दित्ता उठाईआ। उस दी भगत सदा बागीची, फुल फुलवाड़ी मात महकाईआ। ओन्हां दी अंदरों बाहरों साफ़ नीती, कूड़ी क्रिया नेड़ ना आईआ। वेखण खेल इक अनडीठी, अगम्मड़ी रचन रचाईआ। चढ़या रंग सति मजीठी, काया चोली सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा वखाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दा फ़कीर, फ़कीरां विच्चों नज़री आईआ। मेरा तत तन ना कोए शरीर, माया वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा मन ना होए दलगीर, मेरी बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मैनूं शरअ ना कोए ज़ंज़ीर, मेरी मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। मेरी ज़ात पात ना वरन बरन मैं चोटी चढ़ां अख़ीर, पड़दे ओहले लुक के आसण लाईआ। मैं नित नवित जन भगतां होवां बग़लगीर, सूफ़ीआं दस्तगीर अख्वाईआ। मेरी सिफ्त दी चिट्टे उत्ते काली पए लकीर, काग़ज़ कलम शाही दए गवाहीआ। मेरा खेल बेनज़ीर, जग नज़र किसे ना आईआ। मैं बदल देवां तकदीर, सच तदबीर आप समझाईआ। मैं औकड़ कटां भीड़, औझड़ राह ना कोए वखाईआ। मेरे हथ्थ सच्ची शमशीर, तिक्खी धार रिहा जणाईआ ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड वड्डा दए वड्याईआ। नाम कहे मैं प्रभ दी करां भाल, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी वसे सच्ची धर्मसाल, सच घर बैठा डेरा लाईआ। मैनूं थिर घर दित्ता बहाल, सोहणी भूमिका दिती समझाईआ। हुक्मे अंदर फेर उठाल, सच्ची सेव इक दरसाईआ। थापणा दे के आपणे लाल, लालन रंग दित्ता चढ़ाईआ । मैं मार के वड्डी छाल, लोकमात फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी खेल करां निराल, अवल्लड़ी चाल वखाईआ। मेरा निरगुण दिसे अगम्मड़ा बोल चाल, गुर अवतारां कर पढ़ाईआ। मेरा मार्ग इक सुखाल, सुख सागर रूप नज़री आईआ। जन भगतां बण दलाल, सौदा वणज साचे हट वखाईआ। लेखा मुका के शाह कंगाल, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्को इक दरसाईआ। नाम कहे मैं दसां कहाणी, महिमा अकथ कथ समझाईआ । मेरी सिफ्त चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रही गाईआ। मेरा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। मेरा रस अमृत पाणी, सर सरोवर रूप वटाईआ। मेरा भगत सच्ची निशानी, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा चुकाईआ। नाम कहे मैं भगवन विचोला, विछड़यां मेल कराइंदा। मेरा किसे विरले गुरमुख समझ आवे सोहला, जिस सोहणा आपणे रंग रंगाइंदा। अंदर वड़ चुकावां पड़दा ओहला, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। मन मनुआ ना पावे रौला, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। इक जणा सच्चा ढोला, सुरत सवाणी फड़ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। नाम कहे प्रभ हुक्म वरतंता, सति सतिवादी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल खलंता, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। साची सेवा इक लगंता, धुर दी धार बंधाईआ। जा के मिल साचे सन्तां, जो सति सरूप समाईआ। भगत दुआरे जा के कर मिन्नतां, हरिजन लै मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक लगाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दे कहिणे, आया वाहो दाहीआ। जन भगत वेखां आपणे नैणे, निज नेत्र नैण उठाईआ। जिन्हां प्रेम प्यार दे शब्द पाए गहणे, तन सोहणा शृंगार वखाईआ। सच दुआरे घर साचे बहणे, आपणा रंग वखाईआ। कोटन कोटां विच्चों थोड़्हे रहिणे, जिन्हां होए आप सहाईआ। जीव जंत कूड़ी क्रिया कूड़े वहिण वहिणे, कलयुग लए ना कोए बचाईआ। नाम कहे मैं कदी ना सुणां ढोलक छैणे, ताल राग विच ना रंग वखाईआ। जो हरिजन हरिभगत प्रभ शरनाई ढहिणे, तिन्हां मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। ओथे चुकावां लहिणे देणे, पिछला लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सच्चा खेल रिहा समझाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दे हुक्म दी करां ताअमील, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दूजी मन्नां ना कोए दलील, इक्को खेल बेपरवाहीआ।
सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी पाउँदे रहे ताअतील, अगला हुक्म नाल मिलाईआ। जिस दी अग्गे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दी इक्को वार अपील, सच सिँघासण बैठा सोभा पाईआ। नाम कहे मैं उस दा बणां वकील, वुकला हो के दयां सफ़ाईआ। जिन्हां मिल्या जिस वस्त्र पहने नील, नीली धारों पार डेरा लाईआ। उस दी असलीअत सब दे नालों असील, असलीअत विच नूर ख़ुदाईआ। उस दी धार सदा महीन, बारीकी विच तारीख सके ना कोए समझाईआ। मैं वेख्या, मैं तक्कया, मैं जाणया, मैं बुझया उह भगतां हो के अधीन, निरगुण निराकार आपणा अभिमान ना कोए रखाईआ। उह ठंडा हो के भगतां वसे सीन, सच हिरदे आप समाईआ। जगत मिसाल ना कोई जल मीन, वड प्रवीन आपणी अगम्मी खेल रचाईआ । लेखा चुका के नर मदीन, गुरसिख इक्को रूप समझाईआ। उह दरवेश बण मस्कीन, घर साचे अलख सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे लए तराईआ। नाम कहे प्रभ मेरा ठाकर, जिस ठोकर इक लगाईआ। जिस दा दो जहान गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जुग जुग देंदा रिहा आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सारे कैहिंदे गए करीम कादर, कुदरत मालक बेपरवाहीआ। योद्धा सूरबीर वड बहादर, शाह पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ। सो कलयुग अन्तिम जन भगतां करे कर्म उजागर, निर्मल रूप अनूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी खेल रिहा वखाईआ। नाम कहे मैं प्रभ दा ठग्ग, ठग्गी करना प्रभू सिखाईआ। मैं जुग जुग साची सेज वेखां भज्ज, आत्म अन्तर सोभा पाईआ। जिथ्थों कोई ना लए लभ्भ, ओथे बैठा आसण लाईआ। कोटन कोटि मन्दिर मस्जिद शिवदुआलयां अंदर मैनूं रहे सद्द, उच्ची कूक कूक रहे जणाईआ। तट सरोवर तीर्थां अंदर रहे लभ्भ, डूँग्घी भँवर तारीआं लाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत रहे भज्ज, चोटी चोटी लभ्भण वाहो दाहीआ। चारों कुण्ट वड्डे छोटे निशाने रहे गड्ड, दाअवा बन्न्ह के रहे सुणाईआ। असीं पार कर के वेखी हद्द, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। सच्चा नाम कहे मैं सब तों अड्ड, घर वक्खरा इक बणाईआ। जिस वेले मेरा साहिब सतिगुर मैनूं लवे सद्द, मैं आवां चाँईं चाँईंआ । निरगुण नर नरायण निरवैर निराकार अदली अदल अदालत करे ओथे जज्ज, ज़ाहर ज़हूर बैठा सोभा पाईआ। ओथे कुदरती अगम्मी अनोखी वाज जाए वज्ज, कोटां विच्चों गुरमुख आप उठाईआ। उह सब कुछ पिछला देवे छड्ड, अग्गे इक ध्यान लगाईआ । ध्यान अंदर खुल्हे अक्ख, जिस अक्ख विच्चों बेपरवाह नज़री आईआ। बेपरवाह दी चरणी जाए ढठ्ठ, आपणा आप मिटाईआ। नेत्र रो दोए जोड़ के हथ्थ, बिन रसना जिह्वा दए सुणाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। नाम कहे मैं ओस वेले हाज़र होवां सच, बण विचोला दयां मिलाईआ। हौली
जेही दस्सां तूं सोहँ ढोला रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ । अग्गे वेख पुरख समरथ, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। तेरा ओसे कोलों पूरा होणा हक, दूजा लहिणा झोली कोई ना पाईआ। जन भगत साची गोदी बहे झट्ट, निर्भय हो के डेरा लाईआ। साचा नाम कहे भगवान एह भगत तेरी अक्ख, बिन भगतां तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। बिन एन्हां मैनूं कोई ना लवे रट, अन्तर आत्म ना कोए ध्याईआ। तूं एन्हां अंदर गिउं वस, एह तेरे घर आए चाँईं चाँईंआ। एन्हां नूं ओथे जा के रख, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। अबिनाशी करता प्या हस्स, ख़ुशीआं नाल समझाईआ। ना कोई सूरज चन्द रवि शशि, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। इक्को निरगुण नूर जोत मेरा प्रकाश, नूरो नूर नूर वखाईआ। ओसे विच एन्हां दी मिल जाए शाख़, शनाख़त करन वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले लोकमात मेरी फेर होए ख्वाहिश, निरगुण धार विच्चों लवां प्रगटाईआ। एह नाम सच तैनूं दस्स जाच, भगतां दित्ता समझाईआ । ज़बान नाल, अक्खरां नाल, जिह्वा नाल, दन्दां नाल कोई ना सके वाच, अंदर वड़ के प्रेम लगाईआ। इक्को तैनूं दित्ता ख़ताब, मुख़ातब हो के दित्ता समझाईआ। ओसे वेले सच नाम कीता आदाब, जन भगतां सीस झुकाईआ। तुहानूं मिल्या उह जनाब, जाबर जबर सदा अख्वाईआ। उस दी वसो सच महिराथ, जिस महराब अंदर महबूब डेरा लाईआ। एसे कारण उस नूं कैहिंदे रहे सदा गुरू महाराज, राजन राज इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां कर के अवल्लड़ा काज, कजीआ सारा दित्ता मुकाईआ।
२२ जेठ २०२१ बिक्रमी हँस राज दे गृह पिण्ड नगयाल
जन भगत सद तक्कदे राह, जुगा जुगन्तर ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, पतिपरमेश्वर होवे सहाईआ । डुब्बदे पाहन लए तरा, पाथर आपणे कंध उठाईआ। साचा मार्ग दए वखा, रहिबर धुर दा फेरा पाईआ। जन्म कर्म दा रोग दए गंवा, ममता मोह मिटाईआ। जम की फाँसी दए तुड़ा, लख चुरासी गेड़ कटाईआ। शब्द अनादी दए सुणा, धुर दा राग समझाईआ। काया मन्दिर करे रुशना, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। सुरती शब्दी दए मिला, अपणा रंग रंगाईआ। आत्म सेजा दए सुहा, सोहणी बणत बणाईआ। आत्म परमात्म इक्को घर दए वसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत जुग जुग वेखण नैण, नेत्र नैण खुल्हाईआ। कवण वेला प्रभ मिले साक सज्जण सैण, मीत प्यारा दर घर फेरा पाईआ। जन्म कर्म दा चुकाए लहिण देण, नाम अमोलक झोली पाईआ। कूड़ी
क्रिया नाता तुटे माया डैण, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जन भगत सदा करे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। कर किरपा मेरे निरँकार, निरगुण तेरी ओट तकाईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। दर ठांडा दे दरबार, घर अमृत मेघ बरसाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाउणा मेलणहार, मेला आपणे नाल कराईआ। गुर चेला बहीए इक दवार, धुर दरवाज़ा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ। जन भगत रहे उडीक, नित नवित ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म तेरी सच प्रीत, प्रीतम सदा सदा सद नज़री आईआ। दिवस रैण गाईए गीत, रसना जिह्वा सेव कमाईआ। नाता छड्ड मन्दिर मसीत, काया अंदर खोज खुजाईआ। हउँ नीकन नीक, तूं साहिब वड्डा वड तेरी वड्याईआ । दर दवारे पौणी भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी आसा पूर कराईआ। जन भगत सदा सद करे आस, तृष्ना आपणी आप वधाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल बुझाए प्यास, अमृत मेघ इक बरसाईआ। लहिणा चुका पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पार निरगुण नूर दए दरसाईआ। दूर दुराडा वसे आ के पास, बणके पाँधी पन्ध मुकाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे ख़ाहिश, कर्म कर्म दा लेख गंवाईआ। माणस जन्म करे रास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे प्रभ साचा दरस, दर ठांडे नज़री आईआ। पूरब जन्म दी मिटे हरस, हवस ना कोए वधाईआ। कृपाल हो के करना तरस, किरपन लैणा तराईआ । आत्म परमात्म रही तड़प, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। सच दवारे आउणा परत, घर परमेश्वर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन सहायक नज़र कोए ना आईआ।