पुस्तकालयभाग १७

२२ जेठ २०२१ बिक्रमी ईश्र सिँघ दे गृह पिण्ड दड़

सो पुरख निरँजण साची टेक, आदि जुगादि दया कमाइंदा। सतिगुर शब्द मन्नो सदा एक, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा । थिर घर देवे अगम्मी टेक, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं करदे आदेस, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। त्रै पंज जिस दा अगम्मी भेत, अनुभव आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो नित नवित दए भेज, लोकमात वेस धराइंदा। निरगुण सरगुण जिस दी खेड, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा लेख, कलम

शाही अक्खरां गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा । शब्द गुरू सदा सच स्वामी, हरि करता आप बणाइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग जुग वेख वखाइंदा। बोध अगाध जिस दी बाणी, धुर दा राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। शब्द गुरू सदा बलवान, हरि करते बणत बणाईआ। थिर घर जिस दा अगम्म मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा जगे इक महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। हुक्म देवे शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ध्यान, देवत सुर नैण उठाईआ। रूप रंग रेख सके ना कोए पहचान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। शब्द गुरू प्रभ दा रूप, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। सति सतिवादी शाहो भूप, शहिनशाह अखवाइंदा। दए संदेसा चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे जूठ झूठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। सन्त सुहेले प्रगटाए धुर दे पूत, गुरमुखां गुर गुर बूझ बुझाइंदा। भाग लगा काया पंज तत भूत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। शब्द गुरू सर्ब दा पीर, पैगम्बरां विच्चों पैगम्बर नज़री आईआ। लख चुरासी जिस दी धीर, धीरज धरवास इक रखाईआ। नाम अणयाला जिस दा तीर, तिक्खी मुखी पार कराईआ। जिस दा लेखा बिन शरअ ज़ंजीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुरू दए वड्याईआ। सच गुरू शब्द गुरदेव, सो पुरख निरँजण इक बणाइंदा। लख चुरासी करे सेव, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। नाम निधाना देवे मेव, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। मेल मिलाए अगम्म अभेव, अगम्म अथाह पड़दा लाहइंदा। सिफ्त कराए रसना जिहव, बत्ती दन्द हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गुरू इक वडियाइंदा। शब्द गुरू प्रभ शब्दी धार, देवणहार वड्याईआ। जिस दा हुक्म रहे जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा नाद अगम्मी धुनकार, अनहद नादी रूप वटाईआ। जिस दी सिफ्त करे संसार, चौदां विद्या कर पढ़ाईआ। जो चौदां लोकां वसे बाहर, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। मन मति बुध ना पाए सार, अनुभव आपणी कार कमाईआ। जिस दा संदेसा देंदे रहे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सच नाउँ सुणाईआ। कागज़ कलम शाही बणदे रहे लखार, कातब हो के वंड वंडाईआ। सो स्वामी हर घट वस्या शब्द सरूपी नर निरँकार, निरगुण हो के डेरा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सन्त सुहेले करे ख़बरदार, गुर चेले आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर दाता बेपरवाहीआ। गुर दाता शब्द बेपरवाह, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। नित नवित बणे मलाह, लोकमात

फेरा पाइंदा। सच्चा मार्ग दए समझा, धुर दा भेव खुल्हाइंदा। गुरमुख गुरसिख लए जगा, नेत्र लोचण इक दृढ़ाइंदा। जगत दवारे पन्ध मुका, घर मन्दिर इक वखाइंदा। सुखमन टेडी बंक डेरा ढाह, ईड़ा पिंगल मोह चुकाइंदा । अनहद नादी नाद वजा, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। अमृत साचा जाम प्या, कँवल नाभ उल्टाइंदा। बजर कपाटी कुण्डा लाह, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। जोत निरँजण कर रुशना, नूर नुराना डगमगाइंदा। सेज सुहञ्जणी इक वछा, आत्म अन्तर खोज खुजाइंदा। परमात्म मेला दए मिला, विछोड़ा नज़र कोए ना आइंदा। सतिगुर शब्द धुर दा ढोला लए सुणा, अनरागी राग अल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाउँ रखा, लोकमात खेल खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख वखाइंदा। शब्द गुरू सदा बलवान, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। जिस दा झुलदा रहे निशान, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। जिस दा हुक्म सुंञ मसाण, डूँग्घी भँवरी वेख वखाइंदा। जिस दा हुक्म दो जहान, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाइंदा। जिस दा खेल त्रैगुण माया पंज तत करे प्रधान, ज़िमी असमान रूप बणाइंदा। मण्डल मण्डप खोल्ह दुकान, पुरी लोअ आकाश प्रकाश आप कराइंदा। लेखा जाण श्री भगवान, भेव अभेदा इक समझाइंदा। चारे खाणी मारे ध्यान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहइंदा। चारे बाणी बोले बिना ज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला इक अल्हाइंदा । चारे वेदां दे ज्ञान, चारे मुख सुख बुझाइंदा। चारे जुग कर निशान, सतिजुग त्रेता द्वापर रूप वटाइंदा। कलयुग खेल दस्से महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाइंदा। तेई अवतार दे के गए ब्यान, शास्त्र सिमरत कलमबन्द रूप वटाइंदा। भगत अठारां मंगदे गए दान, भिक्खक हो के झोली सर्ब वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद करदे कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। साचा सजदा करदे रहे हक मुकाम, दरगाह साची सीस निवाइंदा। परवरदिगार नौजवान, लाशरीक हक हकीकत वेख वखाइंदा। सच संदेसा दए पैग़ाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरू इक वडियाइंदा। शब्द गुरू सर्ब दा दाता, दीन दयाल दया कमाईआ। आदि जुगादी धुर दा ज्ञाता, बोध अगाधा भेव खुल्हाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर खेल तमाशा, कोटन कोटिन गोपी काहन रास रचाईआ। जिस दा ब्रह्मण्ड खण्ड दासी दासा, बण बण सेवक सेवा सच कमाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी रखदे सारे आसा, तृष्ना आपणी इक वधाईआ। जिस दा गुरू दस देंदे गए भरवासा, खाणी बाणी रागां विच समझाईआ। सो साहिब पुरख समराथा, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं धुर दा चेला, पिता परम पुरख अख्वाईआ। दो जहानां मेरा मेला, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। साचे सन्तां बणां सज्जण सुहेला, नित नवित वेख वखाईआ। धाम वखावां इक

नवेला, जिथ्थे चन्द सूरज नज़र कोए नाँ आईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ला पर्बत ना कोए बेला, समुंद सागर रूप ना कोए वखाईआ। होए प्रकाश साचे दीपक बिन बाती तेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दिती समझाईआ। शब्द गुरू कहे मैं आदि अन्त, जुग जुग सेव कमाइंदा। प्रभ दी महिंमां दस्सां बेअन्त, अथाह रूप समझाइंदा । भेव खुल्हा के गुरमुख सन्त, धुर दा राग अल्हाइंदा। मेल मिला के नार कन्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, साची सिख्या इक समझाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पड़दा लाहइंदा। लेखा चुका दोज़ख़ बहिश्त जन्नत, स्वर्गी डेरा पार कराइंदा। मेरा कोई ना जाणे अन्त, पुरख अबिनाशी सच्चा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा स्वामी इक्को नज़री आइंदा। शब्द गुरू कहे मैं दाता सूर, प्रभ साची सेवा लाईआ। आदि जुगादि हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के दरस दिखाईआ। सर्ब कला बण भरपूर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सच सुच्च दयां समझाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, गुरमुख साचे धन्दे लाईआ। अन्तर जोती बख्श के नूर, अन्ध अन्धेर दयां मिटाईआ। पंच विकार ना पाए फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं भगतां बरदा, सेवक हो के सेव कमाईआ। बणां भिखारी साचे दर दा, दर दर अलख जगाईआ। पड़दा लाहवां साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर घर विच घर दा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सच प्यार प्रीतम हो के करदा, प्रेमी आपणे नाल मिलाईआ। महल अटल उच्च मनारे सच दवारे खड़दा, ख़ुशीआं इक्को राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, दूजी सद ना कोए सुणाईआ। सुरत सवाणी साची वर दा, धुर दा हाणी बण के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा साचा खेल वखाईआ। शब्द गुरू कहे जुग चार, मैं अक्खरां बणत बणाइंदा। निरअक्खर मेरी धार, निरवैर खेल वखाइंदा। निराकार मेरा आधार, अजूनी रहित नाउँ प्रगटाइंदा । गुर अवतार मेरा प्यार, पीर पैगम्बर ध्यान वखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मेरा जैकार, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ढोला सुणाइंदा। खाणी बाणी मेरा किवाड़, पड़दा ओहला इक चुकाइंदा। निरगुण सरगुण सच अधार, लख चुरासी वेख वखाइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी खोज खुजाइंदा। जन भगत सन्त जुग चौकड़ी मात उठाल, धुर दी सिख्या इक समझाइंदा। परम पुरख दे वेख लाल, लाल गुलाला रंग रंगाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर वसाइंदा। त्रैगुण माया ना रहे जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। नाम अमोलक दे के दान, वस्त अगम्मी झोली पाइंदा। जुग जन्म दे विछड़े मेलां नाल, श्री भगवान अगला पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, मेरी सेवा सच लगाइंदा। शब्द गुरू कहे मैं मेल मिलाउँदा, मिलणी जगदीस कराईआ। जुग चौकड़ी वेख वखाउँदा, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। भगत अठारां गंढ्ढ बंधौदा, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। सचखण्ड दवारे फड़ बहाउँदा, जिस दी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। रहिबर हो के राह वखाउँदा, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। सतिगुर हो के दरस कराउँदा, गुर गुर हो के गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दिती वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं धुर दा वासी, बस्ती साची इक सुहाईआ। मेरा मेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आपणे हुक्म रखाईआ। मेरी समझ ना आए किसे पंडत काशी, मुल्ला शेख़ समझ सके ना राईआ। जन भगतां वखावां खेल साची, मण्डल रासी मण्डप इक्को इक समझाईआ । गृह मन्दिर दीपक जोत आदि पुरख प्रकाशी, प्रकाश होवे नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे मेरा गाउँदे गीत, जीव जंत ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी वेख रीत, सारे बैठे नैण शरमाईआ। कदे कलमा कदे हदीस, कदे राम नाम दयां समझाईआ। कदे तीर्थ तट वसां अतीत, कदे त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। कदे मन्दिर कदे मसीत, कदे गुरुदुआर सोभा पाईआ। कद राजन राज कद नीचन नीच, उच्चो ऊँच आप हो जाईआ। कद ठांढा होवां सीत, कद अग्नी तत तपाईआ। कद कौड़ा होवां रीठ, कद अमृत रस रूप वटाईआ। कद भिखारी हो के मंगां भीख, कद शाह पातशाह हो सर्ब वरताईआ। जुग चौकड़ी जाए बीत, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा सच लगाईआ। मैं जुग चौकड़ी सेवा करदा, शब्द गुरू सर्ब जणाईआ, निर्भय हो कदे ना डरदा, भउ सर्ब रिहा वखाईआ। नित नवित साची तरनी तरदा, तारनहारा हो के दया कमाईआ। लख चुरासी घाड़न घड़दा, घड़ घड़ वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर वड़दा, डूँग्घी भँवरी डेरा लाईआ। महल अटल अगम्म अथाह उच्चे टिल्ले चढ़दा, मंज़ल बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या दे भगवान, पट्टी इक पढ़ाईआ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार देणा दान, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी देणा इक ज्ञान, विस्मादी हो के विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वंड आप वंडाईआ। धुर दी वंड वंडी निरँकार, पुरख अकाल खेल खिलाइंदा। सेवा ला सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म मनाइंदा। संदेसा दे सच दरबार, धुर दा नाद इक वजाइंदा। पंज तत चोला कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर प्रगटाइंदा। नाता जोड़ अपर अपार, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। मिल परमात्म आत्म होई गुरू अवतार, गुर गुर आपणा खेल वखाइंदा। सच संदेसा

दे विच संसार, अक्खरी नाम रूप प्रगटाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहिण पुकार, पुनह पुनह सीस सर्ब निवाइंदा। साची भिख्या मंगदे गए बण भिखार, दर दरवेश हो के झोली अग्गे डाहइंदा। पुरख अकाल तेरा सहार, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तेरी ओट सदा जुग चार, सरगुण तेरा भरवासा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा हुक्म आप समझाइंदा। सच्चा हुक्म श्री भगवन्त, हरि करता आप जणाईआ। खेलां खेल जुगा जुगन्त, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस कारण करन मिन्नत, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। निरगुण हो के शब्दी तेरा रूप इक बेअन्त, बेपरवाह दए बणाईआ। दूजे दर ना जाणा मंगत, अतोट अतुट तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। शब्द गुरू तूं रहिणा तैयार, साहिब सतिगुर हुक्म जणाईआ। बिन पंज तत तेरा आकार, निराकार दए वखाईआ। सध्धर पूरी कर गुरू अवतार, अदली अदल अदालत विच्चों इक वखाईआ। नौजवान उठणा बल धार, बल धारी तेरा रूप प्रगटाईआ। डंका वजाउणा दो जहान, श्री भगवान आप समझाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां झुलाउणा निशान, सति निशाना तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग अन्त होणा प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। सजदा करे ज़िमी असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड नैण ना कोए उठाईआ। गुर अवतार ख़ुशी मनाण, पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। शब्द गुरू तूं जाणा जग, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया करनी पार हद्द, जूठ झूठ पन्ध मुकाईआ। मार्ग लाउणा इक्को सच, सच देणी वड्याईआ। माटी भाण्डे वेख कच्च, काची गगरीआ खोज खुजाईआ । मन वासना जो रहे नच्च, बुध बिबेक देणी कराईआ। लहिणा चुकाउणा सीआं साढे तिन्न हथ्थ, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्म परमात्म दस्सणी गथ, ढोला धुर दा इक पढ़ाईआ। सतिजुग चलाउणा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जन भगतां खोल्ह के तीजी अक्ख, निज नेत्र दरस देणा वखाईआ। अमृत झिरना देणा झट्ट, बूंद स्वांती इक टपकाईआ। सच्ची जोत कर प्रकाश, घर मन्दिर करीं रुशनाईआ। साचे गृह कर निवास, बंक दुआर देणा सुहाईआ। अबिनाशी करता तेरे सदा साथ, सगला संग निभाईआ। पुरख अकाल दा पूजा पाठ, इक्को मंत्र देणा दृढ़ाईआ। दो जहान सुणन तेरी आवाज़, ब्रह्माद ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। शब्द गुरू तेरा लेखा मात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द कर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाउणा ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। जो निरगुण नानक सरगुण गया आख, गोबिन्द कर के गया पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा दाता पुरख अबिनाश, श्री भगवान

बेपरवाहीआ। लख चुरासी रखे वास, घट घट रिहा समाईआ। जीव जंत उसे दी नज़री आवे ज़ात, नूर विच्चों ज़हूर देणा प्रगटाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के गए कलम दवात, शहादत लोकमात रखाईआ। सो पूरी करनी ख्वाहिश, ख़ालस आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ । शब्द गुरू उठ वेख कर ध्यान, कलयुग अन्धेरा छाईआ। सतिगुर शब्द ना कोई माण, चारे खाणी भरमे भरम भुलाईआ। अन्तर आत्म गुर का शब्द करे ना कोए परवान, रसना जिह्वा गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। पंडत पांधे करन वख्यान, वेखण वाला नज़र कोए ना आईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के दवारे खड़्ह के दरस कोई ना पाण, सनमुख हो सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा तेरी झोली पाईआ। शब्द गुरू वेख मातलोक, लोकाई दए दुहाईआ। साचा भुल्लया जगत सलोक, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। घर प्रकाश ना निर्मल जोत, दीवे बाती जगत रहे जगाईआ। किसे भाग ना लग्गा काया कोट, शब्द नाद ना कोए शनवाईआ। सतिगुर मिल ना आई होश, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। तन नगारे लग्गी ना चोट, दूई द्वैत डेरा कोए ना ढाहीआ। मनसा मन ना निकलया खोट, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दी रखे कोई ना ओट, साधा सन्तां मच्ची दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक लगाईआ। शब्द गुरू उठ लोकमात दौड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी रीठा होया कौड़, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। अठ्ठे पहर ख़बरदार होए पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। साधां सन्तां पाया शोर, उच्ची कूक कूक रहे सुणाईआ। चार वरनां हथ्थ पकड़े ना कोई डोर, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। जगत अन्धेरे तेरी लोड़, बिन शब्द गुरू बेड़ा पार ना कोए कराईआ। तेरा मंत्र फुरना फोर, फुरने सब दे बन्द कराईआ। तेरे अग्गे चले ना किसे दा कोई ज़ोर, जोरू ज़र सीस निवाईआ। चढ़ के वेख अगम्मी घोड़, दहि दिशा फेरा पाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा घोर, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। गुरमुख कहिण सतिगुर पूरे वागां मोड़, क्यों भुलया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। शब्द गुर उठ के चल, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई गई हल, सति सन्तोख धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। अमृत दिसे ना कोई फल, सिम्मल रुख कूड़े रहे लहराईआ। शिवदुआले मठ वेख वज्जदे टल्ल, अनहद नाद सुणन कोए ना पाईआ। नगर ना वेखे कोई अबचल, घर सतिगुर मेल ना कोए मिलाईआ। जगत माया करे वल छल, साधां सन्तां रही भरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी पदवी दस्से अटल, तेरा मन्दिर इक वड्याईआ। सतिगुर शब्द जा छेती,

नौ खण्ड सत्त दीप वेख वखाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा भेती, चौदां लोकां चौदां तबकां पड़दा देणा उठाईआ। कोटां विच्चों किसे दे अंदर रह ना गई नेकी, बदी घर घर बैठी डेरा लाईआ। माया ममता कूड़ी खेड खेडी, जगत वणजारन हो के फेरा पाईआ । साधां सन्तां दुहागण नार बण के खुल्ही मींढी, सोहणा सीस ना कोए गुंदाईआ। काम क्रोध दी लग्गी मैंहदी, सतिगुर रंग ना कोए चढ़ाईआ। मानुखता मानुखता नाल खैंहदी, माणस माणसां नालों बैठे मुख भवाईआ। साची संगत हरि मन्दिर मिल कोए ना बहिंदी, प्रभ चरण सरन ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा सच समझाईआ। शब्द गुर वेख जा के खेड़ा, लोकमात पई दुहाईआ। कलयुग रुढ़दा जांदा बेड़ा, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां प्या झेड़ा, ज़ात पात रही कुरलाईआ। कूड़ी क्रिया दित्ता गेड़ा, माया ममता लठ्ठ भवाईआ। सतिगुर नज़र ना आए नेरन नेरा, घर विच घर दरस कोए ना पाईआ। हक हकीकत करे ना कोई निबेड़ा, शरीअत भरी सर्ब लोकाईआ। श्री भगवान दे नाम नूं करन बखेड़ा, जगत बख़ीली झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अगला लेखा दए वखाईआ। शब्द गुरू उठ वेख अगला लेखा, पिछला पन्ध मुकाईआ। कलयुग कढ्ढ भरम भुलेखा, भाण्डा भउ भनाईआ । गुर गोबिन्द दा लिख्या लेख कर चेता, जो काला चिट्टे उपर गया पाईआ। जिस कारण चारे लाल कीते भेंटा, बाले नीहां हेठ दबाईआ। उस दा बण जा खेवट खेटा, सेवक हो के सेव कमाईआ। भाग लगा सम्बल देसा, जिस दा लेखा समझ कोए ना पाईआ। निरगुण हो के बण नरेशा, सरगुण हो के हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा रिहा वखाईआ। शब्द गुरू तेरा अगला लहिणा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सके ना कोए समझाईआ। सच दवारे धुर दे बहणा, जिस दी बाडी किसे ना बणत बणाईआ। पुरख अकाल दा मन्नणा कहिणा, निउँ निउँ सीस निवाईआ । हक मुकामे सदा रहिणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। बरख़ुरदार हो के भाणा सैहणा, पूत सपूता हो के सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी देणा देणा, लहिणेदार तेरे हथ्थ वड्ड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। शब्द गुर उठ वेख जग, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गए भज्ज, पल्लू जगत छुडाईआ। कलमा नबी रसूल कोई ना दसे सच, कायनात हक ना करे पढ़ाईआ। उम्मत उम्मती खेड़ा होणा भठ्ठ, अल्ला राणी रही कुरलाईआ। मक्का काअबा साचा हुजरा ख़ाली दिसणा हथ्थ, दरोही दरोही कर के रहे सुणाईआ। सच तौफ़ीक ख़ुदावंद होए ना किसे वस, बेवस नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरा कलमा अल्फ़ ये ना सके रट, तीस बतीस सिफ्त ना कोए सालाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दवारे कर इक्ट्ठ, इक्को हुक्म दे

सुणाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। उस दा हुक्म धुर दा शब्द होए प्रगट, नाद अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सोहणी बणत बणाईआ। शब्द गुरू उठ वेख पेख, चौथे जुग चारों कुण्ट चारे वरन बैठे मुख भवाईआ। कोई ना मुड़ के आवे आपणे देस, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। जगत वासना रहे खेड, मन मनसा नाल मिलाईआ । सतिगुर शब्द पढ़ के किसे ना पाया भेत, ताकी बन्द ना कोए खुल्हाईआ। सति सरूप सांत हो के जिस सीस पवाई रेत, सच सरूप गया समाईआ। ओस नाल करे ना कोए हेत, उस दी बाणी तीर निराला बाण ना कोए चलाईआ। गुर का शब्द कागज़ कलम शाही नाल लिख के लेख, टकयां नाल कीमत रहे पाईआ। सतिगुर उत्तों कुरबान हो के होया कोई ना भेंट, मन वासना चरणां विच सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी साची सेवा इक समझाईआ। शब्द गुरू औह वेख जगत, लोकमात नज़री आईआ। किसे अन्तर नूर ना धुर दी शक्ति, सख़शीअत सारे बैठे गंवाईआ। कूड़ी क्रिया विच गवाउँदे वक्त, वाहिद नाम ना कोए ध्याईआ। प्रेम प्यार दा किसे ना लग्गा इश्क, लख चुरासी नारी कन्त रूप वटाईआ। पैगम्बर लारा दे के गए बहिश्त, इशारयां नाल समझाईआ। सच सच सब तों उत्तम उह गुरमुख सच्चा सुत, जो भगवन उत्ते ओट रखाईआ। उस दी लेखे लग्गे बूँद रक्त, पंज तत मिले माण वड्याईआ। पंच विकारा नेड़ ना आवे कटक, कूड़ी क्रिया ना कोए भरमाईआ। सतिगुर पूरा शब्दी शब्द खण्डे देवे झटक, तिक्खी धार इक वखाईआ। साची मंज़ल पाँधी बण ना जाए अटक, पैंडा मुक्के वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा गुरू इक प्रगटाईआ । शब्द गुरू सर्ब दा सांझा, दीन मज़्हब ना कोए वखाइंदा। भगत प्रीती ढोले गांदा, सन्त रीती सति समझाइंदा। साची धूढ़ी धुर दी नहांदा, इश्नान इक्को इक वखाइंदा। साचे मन्दिर डेरा लांदा, जिस गृह गुरमुख सोभा पाइंदा। धुर दा नाता जोड़ जुड़ांदा, पुरख बिधाता मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाइंदा। शब्द गुरू सब दा सतिगुर, आदि अन्त अख्वाईआ। जो राउ रंक उस दे नाल जाए जुड़, जोड़ी धुर दी लए बणाईआ। प्रेमी प्रीतम कोलों ख़ाली कोई ना आवे मुड़, झोली सच सच भराईआ। फड़ बाहों चढ़ाए साचे घोड़, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। बाहर कराए अन्धघोर, सच महल अटल दए टिकाईआ। ओथे दूजी रहे कोई ना लोड़, आसा तृष्ना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्को इक अख्वाईआ। शब्द गुरू सदा इक्को एक, एकँकार अखवाइंदा। जिस दी सिफ्त अंदर जुग चौकड़ी लिखे लेख, खाणी बाणी सिफ्त सालाहइंदा। सो सदा सदा सद जन भगतां बणे टेक, सिर

आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अन्तर बुद्धी करे बिबेक, बाहरों बसन्तर कूड़ बुझाइंदा। सच वखावे अगम्मी देस, गृह मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत कर प्रवेश, नर नरायण मेल मिलाइंदा। ओथे कोई पुज ना सके मुल्लां शेख़, शेखी वाला नज़र कोए ना आइंदा। जिस परम पुरख परमात्म आत्म दस्से आपणा भेत, सो नेरन नेरा हो के दर्शन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर सिफ्त सालाहइंदा। शब्द गुरू कहे मैं देव आत्म, अन्तर सब दे वेख वखाईआ। प्रभ मिलाउणा मेरा महातम, महत्तता इक्को इक जणाईआ। भेव खुल्हाउणा ज़ाहर बातन, नेत्र नैण अक्ख रुशनाईआ। निरगुण बणाउणा सरगुण साकण, सगला संग जुड़ाईआ। ढोला सुणाउणा धुर दी गाथन, कथनी कथ इक दृढ़ाईआ। मेल मिलाउणा पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता दयां वखाईआ। मेरा खेल परम पुरख परमात्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सलाहीआ। शब्द गुरू कहे मैं भगतां संग, नित नवित खेल कराइंदा। सन्तां चाढ़ के आपणा रंग, काया चोला रंग वखाइंदा। गुरमुखां दे के इक अनन्द, अनन्द आत्म विच्चों दृढ़ाइंदा। गुरसिख चाढ़ के साचे चन्द, लोकमात जगत रुशनाइंदा। सदा सदा सद बण बख्शंद, बख्शिश सब दी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता धुर दा वर, धुर दी सेवा इक लगाइंदा।