पुस्तकालयभाग १७

२३ जेठ २०२१ बिक्रमी झमां धना राम चढ़दा गराँ हरनाम सिँघ

पत डाल्ही ख़ुश मौली बनवाली, उच्चे मन्दिर कंदर जूह ध्यान लगाईआ। टिल्ले पर्बत दर सवाली, बिरख बिरछ नैण उठाईआ। किरपा कर पुरख अकाली, अकल कल तेरी वड्याईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तूं साहिब सब दा माली, मालक आदि जुगादि अख्वाईआ। बिन तेरे नाम दिसण ख़ाली, साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। बनस्पति कहे मेरे अंदर काष्ट, कष्टां विच दुहाईआ। मेरा तन मन सड़या आतश, अग्नी तत जलाईआ। प्रेम प्यार दी स्वांती बूँद बख्शे ना कोई बारिश, अमृत जल धार ना कोए वहाईआ । मेरी कानी बणा के कलम तेरी लिखदी रही इबारत, सिफ्तां कर कर ख़ुशी मनाईआ। तेरा मन्दिर बणा सोहणी इमारत, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सच सिँघासण देवां ढारस, हेठा पै पै ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। बनस्पति कहे मेरा रोवे अंग, अंग अंग कुरलाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, कोटन कोटि काल विहाईआ। निरगुण हो के सरगुण देंदा रिहों संग, साधां सन्ता माण वधाईआ। मेरे प्यार अंदर कदी ना बैठों सच

पलँघ, सुण पुकार ना दु:ख वंडाईआ। सीने सांत ना पाई ठंड, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मैं नित नित मंगां रही मंग, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। सच सति दे अनन्द, दर तेरे अलख जगाईआ। मेरी पिछली खोल्ह गंढ्ढ, पल्लू दे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ । बनस्पति कहे मेरा अन्तिम तरला तेरे अग्गे अरज़ोईआ। तेरे बिरहों अंदर मरना, मर के आपणा आप गंवाईआ। तेरे प्रेम अंदर सड़ना, सोहणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बनस्पति कहे प्रभ कर ख्याल, पूरब लेखा वेख वखाईआ। मेरी सेवा सच कमाल, लोकमात ख़ुशीआं नाल कमाईआ। मैं घाली धुर दी घाल, घोली घोल घुमाईआ। जिस वेले अर्जन तत्तीआं लोहा उत्ते दित्ता बहाल, मैं थल्ले वड़ वड़ आपणा आप भेंट चढ़ाईआ । ओस दे अग्गे कीता इक सवाल, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। साडी कौण करे संभाल, संगी नज़र कोए ना आईआ। मेरा कट के पत्त डाल्ह, तेरी भेंट दित्ता चढ़ाईआ। तूं सुण मेरा अहिवाल, मैं सच दयां सुणाईआ। मैं आई केहड़े देसा, पिच्छा भुल्ल कदी ना जाईआ। तूं शहिनशाह नरेशा, सति पुरख बेपरवाहीआ। दर तेरा ठांडा वेखा, मेरी अग्नी अग्ग पोह ना सके राईआ । अग्गे मेट भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । बनस्पति कहे मैं लकड़ी टोटा, टुकड़ा टुकड़ा आपणा आप कराईआ। एह मेरा साढे तिन्न हथ्थ दा मोछा, जो तेरी सेवा करन आईआ। रुढ़्हदा रुढ़दा एथे पहुंचा, मैं सच दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। लकड़ कहे मेरे होए टुकड़े, सोहणी वंड वंडाईआ। मैनूं कटण वाले नाशुकरे, तेरी समझ किसे ना आईआ। लहिंदी धार चढ़दी दिशा उतरे, चढ़दे गराँ मैनूं दित्ता रुढ़ाईआ। मेरे ख्याल कदी ना मुकरे, देवां सच सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साची मंग मंगाईआ। चढ़दे ग्राउँ पई रुढ़, आपणा पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न मील ते कन्ढ्ढे गई जुड़, अगला राह नज़र ना आईआ। जगत मलाह गया बौहड़, फड़ बाहों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। बाहर कढ्ढ रख्या कन्ढ्ढे, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मेरे वड्डे छोटे सारे हिस्से वंडे, सोहणी बणत बणाईआ। ओथो चुक्क के आपणे कंधे, उत्ते खर दित्ता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी बणत बणाईआ। ओस खर दा दस्सां टिकाणा, सच सच समझाईआ । चरदा फिरे विच बीआबाना, मुख दन्द घास लगाईआ। जिस गृह प्रभू तेरा अज्ज टिकाणा, भूमिका सोहणी सच सुहाईआ। एथे रहे ग़रीब निमाणा, आप आपणा झट्ट

लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ । जिस वेले मैं करी पुकार, खर उत्ते आसण लाईआ। मेरी ओसे नाल मिल गई सतार, मेरा हो के मेरा दर्द वंडाईआ। उच्ची उच्ची हींग रोया ज़ारो ज़ार, नेत्र आपणे घर लगाईआ। मैं काहनूं चल के आया दूर दवार, पिछला पन्ध मुकाईआ। मैनूं चुक्कणा प्या भार, मंज़ल अगे होर वधाईआ। जे कोई सुणन वाला होवे पुकार, मैं देवां सच सुणाईआ। लकड़ी किहा वाहवा मीत मुरार, तेरा अन्तर मैनूं नज़री आईआ। सत्त दिन दा पैंडा मार, चलणा वाहो दाहीआ। तेरा मित्र सज्जण दस्सां विच संसार, जो सच्चा संगी नज़री आईआ। मैं वी वेखणा चल उहदा दीदार, वाह वा तेरा जुड़या जोड़ मेरी आत्मा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। खर कहे मैं जावां तुरदा, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। मेरे अंदर फुरना इक्को फुरदा, जिस दी समझ कोए ना आईआ। मैं जीउदा जीउदा होया मुर्दा, मुरदयों जीवत रूप वटाईआ। अग्गे नज़ारा वेख्या धुर दा, नूर नुराना नूर इक्को करे रुशनाईआ। जिस दे नाल मेरा मन जुड़दा, भुल्ली जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया रिहा कमाईआ। लकड़ कहे मैं जद तेरे उपर चढ़ी, चढ़दे गराँ ध्यान लगाईआ। उह याद आए सुलखणी घड़ी, जिस वेले मैनूं दित्ता रुढ़ाईआ। मैं बनस्पति विच्चों हो के बरी, जल धार तारीआं लाईआ। तेरे नाल लग्ग के हो गई खरी, कीमत करता दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। चलदे चलदे अंदर बाहर करन सलाह, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। मंज़ल मंज़ल पन्ध मुका, दोवे नैण ख़ुशी मनाईआ। जगत सराए डेरा ला, आपणा लेखा रहे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। खर दे मालक लकड़ दिती उतार, रावी कन्ढ्ढा सोहणा सुहाईआ। ओधर ब्राह्मण करन आया व्यपार, आपणा फेरा पाईआ। बाहों फड़ के कहे घुम्यार, मालक खर दा आप हलाईआ। दस्स की कुछ लैणा इस दा यार, कीमत दयां चुकाईआ। सौदा नकद ना कोई उधार, हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए कराईआ। मेरा नाम असमैल, कसम खा के रिहा जणाईआ। ना एह चील ना एह कैल, दयार दीद नाल वखाईआ। तूं वेख के होवें मायल, ख़ुशीआं ख़ुशी बणाईआ। एह सोहणी छैल गैल, गंढ्ढ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत दिती बणाईआ। असमैल कहे एहदी कीमत साढे तिन्न, रोक रुपया इक हथ्थ लगाईआ। मेरे हथ्थ उत्ते रख दे गिण गिण, उधार पिच्छे ना कोए जणाईआ। लकड़ी मारी आवाज़ मैनूं छेती नाल लवो मिण, वाध घाट रहिण कोए ना पाईआ। मेरी आयू रहन्दी साढे तिन्न दिन, श्री

भगवान रिहा समझाईआ। मैनूं प्रेम अंगीठे विच देणा चिण, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। मैं करां प्यार छिन्न छिन्न, सोहणी रसम वखाईआ। मेरा लेखा भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी घड़ी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। पंडत कढ्ढ साढे तिन्न दा लेखा, रोकड़ वही उत्ते लई लगाईआ। इक दवानी घर सुट्टण दा ठेका, मेरे नाल चुकाईआ। तूं आया चल के केहड़े देसा, मैनूं पिच्छा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा वणज रिहा कराईआ। असमैल किहा मेरा पिण्ड झमां, पत्थरां रोड़या विच डेरा लाईआ। पौणे दो मील पिण्ड चढ़दा गराँ, आवण जावण खेल रचाईआ। अद्ध विचकार इक उच्ची टिकरी जिस उत्ते एस दरख़त दा निशान, निशाना दोहां पिण्डां विच्चों नज़री आईआ। इक दिन मैं हेठां सुता आ, सुते होए नूं सच आवाज़ किसे सुणाईआ। अग्गे कोई ना माणे एस दी छाँ, एहनूं कट दे कट के आपणी सेव कमाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा मोछा पा, विच झनां देणा रुढ़ाईआ। साढे तिन्न मील ते जा तकां, आपे कन्ढ्ढे लग्गे आईआ। मैनूं पिछला चेता भुल्ला ना, पिछले साल अक्ख उठाईआ। जिस टिल्ले उत्ते गुरमुखां नूं भजा के दित्ता चढ़ा, मेरे साथी दित्ता बणाईआ। फिर पिच्छांह दित्ता भवा, मेरा प्रेम होर वधाईआ। चढ़दे गराँ जा के झनां विच्चों दित्ता नुहा, आपणे चरणां उत्ते जल पवाईआ। जिस पत्तण ब्राह्मण हुक्म दित्ता सुणा, नहा के आउणा चाँईं चाँईंआ। ओस मूर्ख दित्ता भुला, प्रभ का भेव समझ सके ना राईआ। एसे कारण दो साल मैं कटी होर सज़ा, दु:ख सक्या ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। दवानी दा लाया फेरा, साचे धाम दित्ता पुचाईआ। ओथे सब नाल लग्गा झेड़ा, लकड़ी लकड़ी रही कुरलाईआ। दस्स तेरा मालक केहड़ा, सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सेवा इक वखाईआ। लकड़ी कहे साढे तिन्न दिन गए बीत, प्रभ सोहणी बणत बणाईआ। अर्जन लेखा मुक्कया ठीक, फ़तवा शाह सुल्तान लगाईआ। आपणी दस्स तौफ़ीक, इक्को रमज़ लगाईआ। एहनूं अग्नी उत्ते तल के करो ठीक, तन कबाब रूप वटाईआ। लकड़ी लयाओ ब्राह्मण दा टाल नज़दीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। मुल्ला किहा ब्राह्मण उच्ची कुल, चौंह वरनां विच्चों नज़री आइंदा। ओसे दे नाल करो मुल्ल, काफ़र काफ़रां हथ्थ विकाइंदा। जे ब्राह्मण जवाब दे के जावे भुल्ल, उह वी इस दे नाल सज़ा पाइंदा। जे मज़्हब कर के जाए डुल, फिर दोज़ख़ विच अल्ला मीआं आप सुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। सुण हुक्म उठे चोबदार, चल्ले पन्ध मुकाईआ। वाह वा लग्गा होण विहार, वणज बेपरवाहीआ। ब्राह्मण जांदयां रुपईए मंग लए चार, इक्को आवाज़

सुणाईआ। ओन्हां कीता अग्गे उधार, देवणवाला शहिनशाहीआ। असीं चुक्क के चले विच बाज़ार, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओधर बैठा हो तैयार, तवी गड्ड के सीस निवाईआ । हुक्म करो मेरी सरकार, की सेवा मेरी लाईआ। कूड़ कुड़यारे दिती इक आवाज़, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जेहड़ा लैंदा नहीं मेरी दात, दाता बण के बैठा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा आप उठाईआ । मिल्या हुक्म सच फ़रमान, इक आवाज़ सुणाईआ। अर्जन भुल्लया जो नादान, उस नूं उपर दयो बठाईआ। जेहड़ी लकड़ी ख़रीद के लयांदी नौजवान, सनमुख देवो सुटाईआ। सद्द के लयावो इक तरखाण, कुहाड़ा मोढे उत्ते टिकाईआ। एहदे मोछे पावे आण, टुकड़े टुकड़े वंड पवाईआ। हेठां अग्नी बणे महान, लाटां वाली आपणी लाट जणाईआ। इस दा मेट दयो निशान, पंज तत रूप नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप हो जाईआ । जिस वेले तरखाण मारे कुहाड़ा, उच्ची बांह नाल हिलाईआ। इक्को वार लकड़ी कढ्ढया हाढ़ा, हौका दे सुणाईआ। मैं चल्ल के आई विच्चों जंगल पहाड़ां, टिल्ले पर्बत घर तजाईआ। मैनूं वेख लैण दे उह सच्चा लाड़ा, जिस कारण बैठी पन्ध मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लए मिलाईआ। तरखाण किहा मेरा कुहाड़ा तिक्खा, सोहणी धार रखाइंदा। मैं तेरा टोटा करना निक्का निक्का, वड्डा रहिण कोए ना पाइंदा। मैं सिख्या एहो सिक्खा, वढ्ढ टुक्क के अंग अंग कटाइंदा। तेरी हुण चढ़ण वाली भेंटा, भठियाला अग्नी लम्बू लाइंदा। की करदी रही पिछला चेता, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप बंधाइंदा। ओधर भठियाला हो तैयार, शहिनशाह सीस निवाईआ। मैं हुक्मे अंदर तेरा सेवादार, जलाद रूप ना कोए वटाईआ। लकड़ी काठ अंदर मेरा प्यार, अग्नी नूर तेरा जोत रुशनाईआ। मैं दर्शन करां सच दीदार, मौका मिल्या चाँईं चाँईंआ। तूं बैठा ठंडा ठार, तेरी ठंडी पवण मेरी अग्न बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। भठियाले दी सुण आवाज़, लकड़ी ख़ुशी मनाइन्दी। मैं समझया एहदा राज, इस दी आत्मा तूं ही तूं अलाइन्दी। एहदा सोहणा बण गया साथ, ख़ुशीआं गीत सुणाइन्दी। मैनूं हथ्थां नाल फड़ के सड़न दी दस्स दे जाच, मैं किस बिध आपणा आप भेंट कराइन्दी। मेरी ख़ाक आवे रास, पाक रूह एहदे विच समाइन्दी। एह सुण अगम्मी बात, गुर अर्जन धार इक सुणाइन्दी। मैं पिछली पुच्छां वात, अगली गंढ्ढ बंधाइन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक समझाइंदी। गुर अर्जन अन्तर आस, दोहां वेख वखाईआ। शब्दी शब्द दे धरवास, सति दित्ता समझाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सतिगुर किहा तुहाडी अरदास मन्ज़ूर, मनसा मेरे विच समाईआ। मैं मनसा करां भरपूर, तृष्ना जगत बुझाईआ। मेरा साहिब हाज़र हज़ूर, पुरख अकाल दयां समझाईआ। मैं उसे दा नूरी नूर, जोती जोत डगमगाईआ। पंज तत काया चोला कूड़ो कूड़, थिर रहिण कोए ना पाईआ। दोहां दा बख्श के सर्ब कसूर, कसम खा के दयां सुणाईआ। तुहाडा बेड़ा भरां पूर, धुर दे कंध उठाईआ। सच पुच्छो पतिपरमेश्वर पारब्रह्म कलयुग अन्त निरगुण हो के आउणा ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। कोई ना जाणे पैंडा नेड़ा दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सच्चा हथ्थ टिकाईआ। लकड़ी कहे मैं दस्सां सच कहाणी, अगली तेरे अग्गे टिकाईआ। मैनूं बख्श अमृत ठंडा पाणी, रस धुर दा मुख चवाईआ। मैं फेर ना आवां विच खाणी, मेरा लेखा दे मुकाईआ। जिस तेरा बख्शया सच ध्यानी, आपणा संग निभाईआ। ओस दी सब तों वड्डी कुरबानी, मैं ओसे दी मंग मंगाईआ। उह दी बुद्धि जगत नादानी, तेरी समझ कोए ना आईआ। साढे तिन्नां नाल लै के इक दवानी, गया मुख भवाईआ । ओहनूं पैसयां दी ख़ुशी विच लभ्भी ना तेरी निशानी, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। तूं बख्शणहार वाली दो जहानी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नैण लया उठाईआ। नैण उठा के वेख गहर गम्भीर, दर तेरे अलख जगाईआ। उह पंज तत काया भुल्ला शरीर, बेनज़ीर तेरी खेल नज़र ना आईआ। मैं वेख होई दलगीर, एह की रचना दिती रचाईआ। मेरी एहो बेनन्ती उस दी कटणी भीड़, जिस लया के तेरी भेंट चढ़ाईआ। साहिब सतिगुर हौली जेही किहा प्रभ मेले अन्त अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। दूर दुराडा पैंडा चीर, भज्जे वाहो दाहीआ। अमृत बरख़ ठंडा नीर, सांतक सति कराईआ। चोटी चढ़ मंज़ल अख़ीर, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। जन्म विच्चों कर्म ना होवे दलगीर, कर्म विच्चों धर्म दए बणाईआ। पंज तत काया वेख शरीर, बेनज़ीर अगली पिछली मिसल दए बणाईआ। जिस नूं सारे कैहिंदे धन्ना हकीर, हिकमत नाल दित्ता तराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे वड पीरन पीर, पीरां दा सच्चा माहीआ।

२३ जेठ २०२१ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़

सतिगुर शब्द कहे मेरा सच्चा दामन, दामनगीर इक्को नज़री आइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां बणां ज़ामन, सच्ची ज़ामनी इक निभाइंदा। मेल मिलावां विछड़े रामन, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। लेख चुकावां क्षत्री शूद्र

वैश ब्राह्मण, ब्रह्म विद्या इक समझाइंदा। लेख चुका के कामनी कामन, साची कामना पूर कराइंदा। साचे तीर्थ सन्त सुहेले नहावण, ताल सुहावा इक वडियाइंदा। गुरमुख गीत अगम्मी गावण, बोध अगाधा राग सुणाइंदा। गुरसिख निउँ निउँ सीस झुकावण, मन का मोह अभिमान मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । शब्द गुरू कहे मेरा देणा सच, लहिणेदार गुरमुख नज़री आईआ। नित नवित झोली पावां हक, सच हकीकत वेख वखाईआ । अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लवां तक्क, खाणी अन्तर वेख वखाईआ। जे उत्भुज मंगे मंग, आसा मनसा पूर कराईआ। जे सेत्ज मंगे अनन्द, इक्को रस चखाईआ। जे अण्डज साचा नाता लए गंढ्ढ, धुर दी गंढ्ढ पवाईआ। जे जेरज चाढ़े रंग, आत्म परमात्म दयां रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आप बणाईआ। शब्द कहे मैं लहिणा देणा, जुग जुग खेल कराइंदा। जन भगत मनावां आपणा कहिणा, कहि कहि हाल सुणाइंदा। साचे सन्त दरस दिखावां नैणां, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। गुरमुखां दस्सां सच दवारे बहणा, घर वड्डा वड वडियाइंदा। गुरसिखां दस्सां सतिगुर चरणी ढहिणा, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। शब्द कहे मैं जेरज अंड, सेत्ज उत्भुज दयां वड्याईआ। जुग चौकड़ी सारे रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। धुर दी वस्त देवां सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। लेखा जाण भान चन्द, भाणा धुर दा दयां वखाईआ। जिस दा मंत्र इक्को छन्द, सच मंत्र रिहा गाईआ। तूं मेरा ठाकर सदा बख्शंद, बेअन्त बेपरवाहीआ। तूं सूरबीर सूरा सैभं, शाह पातशाह नाउँ धराईआ। तेरी कदे नंगी ना होए कंड, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। तेरा खेल सच्चा ब्रह्मण्ड, ब्रह्माद ख़ुशी मनाईआ। मैं दवारा वेख्या लँघ, पिछली मंज़ल पन्ध मुकाईआ। तूं लेटा अगम्मी पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ओथे सति सरूपी इक अनन्द, ढोला छन्द ना कोए सुणाईआ। प्रकाश होए बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा कराईआ। साची खेल करे दुलारा, हुक्मे अंदर सोभा पाईआ। जगत अग्नी तत वेख अंग्यारा, प्रेम प्रीती नाता रिहा बंधाईआ। अन्तर नेत्र रोवे भठयारा, हौके लै लै रिहा सुणाईआ। हाहाकार करे अंग्यारा, काष्ट बलि बलि दए दुहाईआ। मैं प्रीतम दा वेख्या प्रेमी प्यारा, परम पुरख नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। काष्ट कहे वेख मेरा हुन्दा काल, जगत निशाना नज़र कोए ना आईआ। मैं आपणा नूर तेरे प्रेम विच दित्ता बाल, तेल बाती संग ना कोए रखाईआ। तूं मेरी वेख घाली घाल, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। हउँ बालक रूप अंञाण, बुध बिबेक ना कोए वड्याईआ। तूं साहिब सतिगुर मेहरवान,

शाह पातशाह इक अख्वाईआ। तेरा लेखा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी सरनाईआ। तेरी कलम विच ब्यान, तेरा कागज़ विच ध्यान, तेरा अक्खरां नाल निशान, जगत शहादत देण गवाहीआ। मैं सड़ के होई वैरान, धूढ़ी ख़ाक उडे असमान, ज़िमीं नाता दए तुड़ाईआ। तूं समरथ पुरख महान, तेरी महिमा अकथ शब्द नाद धुन्कान, अनरागी हो के आपणा राग सुणाईआ। मैं कोझी कमली निकम्मी तेरे चरणी डिग्गी आण, तूं बख्शिश रहमत करीं मेरे मेहरवान, मुहब्बत तेरे नाल मिलाईआ। सदके वारी घोली होई कुरबान, आपणी भेंट करके तेरा पूरा कीता दान, दाते तेरी झोली दिती भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लेणा लगाईआ। काष्ट कहे मैं सड़ के होई स्वाह, लेखा नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी नूं मारे हाह, हौके दे के रही सुणाईआ। मेरे नैण रहे शरमा, अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरा सच गुर मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। मैं बाहों फड़ के दयां हला, सुरती विच्चों सुरत जगाईआ। जिस दा मेला नाल सच ख़ुदा, रहिबर बण के फेरा पाईआ। समाधी विच ना होए जुदा, आबादी विच आपणी आदत ना लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दए वखाईआ। स्वाह कहे मैं हो गई धूढ़, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। बाल अंञाणी मूर्ख मूढ़्ह, चतुर सुघड़ रूप ना कोए वटाईआ। जगत तन शरीर नाता जाणया कूड़, कूड़ा कूड़े धन्दे लेखे लाईआ। अग्नी विच सड़ के मिल्या अगम्मी नूर, जिस नूर विचों नज़री आया बेपरवाहीआ। जिस दी धुन अगम्मी तूर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं मिलण नूं होई मजबूर, हालत अगली पिछली दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देणी माण वड्याईआ। धूढ़ कहे मैं उपर धवल, आपणा आप लेखे लाईआ। मेरा लहिणा जिस दा रूप अगम्मी अव्वल, आसरा सब नूं रिहा वखाईआ। मैं ओसे अन्तर जावां मवल, बिस्मिल हो के भेंटा आपणा आप दित्ता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लए उठाईआ। अग्नी कहे मैं तप के अग्ग, अगली अग्ग बुझाईआ । पिछली लँघ के वेखी हद्द, पार किनारे डेरा लाईआ। शब्द स्वामी सतिगुर प्या लभ्भ, सति सरूप बैठा डेरा लाईआ। अग्नी पोह ना सके हड्ड, काया माटी दाग़ ना कोए लगाईआ। वेखदयां मोहे आया अनन्द, ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। वाह साहिब दे साचे चन्द, चन्द चांदणा तेरा नूर रुशनाईआ। मेरी टुट्टी लैणी गंढ्ढ, तूं गंढ्ढणहार अख्वाईआ। सब दे सीने पावें ठंड, ततव तत ना कोए जलाईआ। मैं सड़ के मर के नाता छड्डया जग, मोह तुटा माण लोकाईआ। करां बन्दना जोड़ के हथ्थ, नमो नमो सीस झुकाईआ। मेरा लहिणा देणा मेरा हक, वस्त आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। साहिब सतिगुर शांत पुंज, शब्दी शब्द धार समझाइंदा।

मेरा भेव अगम्मी गुझ, रसना जिह्वा ना कोए दृढ़ाइंदा। वखावां कुछ करावां कुछ, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। कोई चतुराई ना मन मति बुध, विद्या विच वेखण कोए ना पाइंदा। मैं नित नवित लवां पुच्छ, जो धुर दा बण के सेव कमाइंदा। पड़दे ओहले अंदर रहां लुक, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। मेरा धन खज़ाना कोई ना सके लुट्ट, ठग्ग चोर यार नेत्र अक्ख ना कोए उठाइंदा। मैं जुग चौकड़ी भगत सुहेले बणा के आपणे सुत, कोट जन्म दे अपराधी आपणे गले लगाइंदा। देवां वड्याई वेले अन्त तुध, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। काष्ट कहे मैनूं मन्ज़ूर, दोए बन्दन सीस निवाईआ। मेरा बख्श आप कसूर, कसम खा के देणी गवाहीआ। मैं तेरे नूर दा नूर, नूर नूर विच्चों रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। लकड़ी काष्ट कहे मेरी अगम्मी आसा, धुर दी धार दयां जणाईआ। तूं पुरख समरथ वेखणहार तमाशा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। तूं आदि अन्त सदा अबिनाशा, विनाशी रूप ना कोए वटाईआ। किरपा कर देणा धरवासा, धुर दी धीरज धीर बंधाईआ। साचे भगतां देणा भरवासा, चरण कँवल कँवल शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा मुकाईआ। काष्ट कहे मेरी अरज़ोई, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। दूजा नज़र ना आवे कोई, जिस दे अग्गे झोली देवां डाहीआ। तूं साहिब सुल्तान सच स्वामी निरगुण नूरी जोत सोई, सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। तेरा प्रकाश ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब लोई, ज़िमीं असमानां आप रुशनाइंदा, तेरी आशा मनसा कदे ना मोई, मर जीवत रूप वटाइंदा। तेरी वस्त किसे ना खोही, भय भउ घट घट नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। तेरे दर मंग एक, सतिगुर ओट तकाईआ। आपणा आप करके भेंट, लेखा दित्ता चुकाईआ। सच संदेसा सुण नरेश, नर निरँकार तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादि रहें हमेश, नित नवित वेस वटाईआ। पंज तत काया भूत सरूपी अर्जन भेस, शब्दी धार बेपरवाहीआ। मेरा अगला वेख लेख, पिछला लेखा दित्ता मुकाईआ। तेरे विच मिल के होई अभेत, आपणा आप मिटाईआ। मैनूं सोहणी लग्गी रेत, जो सीस सेव रही कमाईआ। तेरा तन ना होया खेत, मन ना कोए चतुराईआ। तूं सौं के आपणी सेज, सोहणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अगला लेखा तेरे हथ्थ, डोरी धुर दी दयां फड़ाईआ। मेरा मिल गया मैनूं हक, अगली हकीकत दयां सुणाईआ। तूं शब्द गुरू तेरी महिमा अकथ, रसना जिह्वा कहिण कोए ना पाईआ। साची धार मोहे दस्स, दर तेरे मंग मंगाईआ। जो सन्त सुहेले तेरे चेले तेरा दर्शन करदे रहे अक्ख, चरणां उपर सीस टिकाईआ।

की ओन्हां जावें छड्ड, पंज तत नाता जगत तुड़ाईआ। तेरा इष्ट किथ्थों लैण लभ्भ, कवण कूटे भज्जण वाहो दाहीआ। किसे किनारा नज़र ना आवे हद्द, आर पार तरन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सतिगुर अर्जन शब्दी मीत, धुर दा राग शब्द सुणाईआ। जो किछ किहा मैं समझया ठीक, फ़र्क रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां मेरे नाल करी प्रीत, तिन्हां विचोला बण के श्री भगवान दयां मिलाईआ। मेरे साहिब दी अचरज रीत, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। मैं कलयुग अन्तिम शब्द सरूप हो के करां तस्दीक, शहादत सच देवां भुगताईआ। जो गुरमुख पारब्रह्म प्रभ रहे तैनूं उडीक, तिन्हां मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा चुकाउणा जगत सीस, जगदीश होणा सहाईआ। मेरे अन्तर आत्म परमात्म नाल वज्जी लीक, लकीर सके ना कोए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अर्जन अन्तिम किहा बोल, शब्दी शब्द धार जणाईआ। जो मेरे संग रहे कोल, तिन्हां कौल इकरार दे के दयां समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। जोत सरूपी जाए मौल, अव्वल अल्ला नूर ख़ुदाईआ। साचे कंडे तराज़ू तोले तोल, तोला बण के फेरा पाईआ। ओस वेले मैं बण के साथी गुरमुखां अंदर जावां बोल, तूं मेरा मैं तेरा पिछला हाल सुणाईआ। जो चरण प्रीती गए घोली घोल, सो घोल घुमाई धुर दे लेखे लाईआ। हरि सन्त रहिण अडोल, कलयुग माया ना कोए डुलाईआ। तिन्हां दवारा देवां खोल्ह, नर निरँकारा इक वखाईआ। सुरती रहे ना कोई अनभोल, अकाल मूर्ती दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अर्जन किहा गुर शब्द मेरा रूप, पंज तत ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादि समावां सति सरूप, सति सतिवादी मेरा पिता माईआ। मैं वसां ओसे कूट, जिस दी कूट दो जहान चरणां हेठां नज़री आईआ। जो लख चुरासी ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस सुरप्त सुणे कूक, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। मैं निरगुण हो के ओसे दा पूत, सरगुण हो के सृष्टी विच फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा संग सहाईआ। साहिब सतिगुर मेरा संगी, पुरख अकाल इक अखवाइंदा। मैं काष्ट मनसा पूरी करां जो मंग मंगी, तृष्ना रूप नज़र ना कोई आइंदा। कलयुग अन्त खा सौगंधी, धुर दा मेला आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। मेहर नज़र उठाए भगवन्त, आपणी दया कमाईआ। गुरमुख वेखे साचे सन्त, सज्जण लए जगाईआ। पूरब लेखा जाणे अगणत, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरिजन पार उतारनहारा, हरि दृष्टी एका पाइंदा। सतिगुर शब्द बण वणजारा,

जुग जुग हट्ट चलाइंदा। अर्जन आरज़ू सुण जिन्हां दित्ता सहारा, सगला संग निभाइंदा। चन आब दा इक किनारा, दो आब वेख वखाइंदा। भगत वछल जन भगतां बण प्यारा, प्रेम प्रीती तोड़ निभाइंदा। ना कोई जाणे जीव जंत गंवारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। लेखा जाण जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। टिल्ले पर्बत वेख के आप, आपणी दया कमाईआ। निरगुण रूप साख्यात, शब्द गुरू दए गवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि करदे गए जाप, समाधी अंदर ध्यान लगाईआ। जो सदा सदा सद मेटे रोग संताप, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। जिस नूं कैहिंदे रसूल पाक, पतित पापी वेख वखाईआ। तिस नूं सजदा इक अदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। उह हुजरे वसे सच महराब, महबूब बैठा डेरा लाईआ। नग़मा नाम सुणाए आवाज़, तराना इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान प्रभ सच महबूब, मुहब्बत पिछली वेख वखाइंदा। वसणहारा अर्श कुर्श उत्ते अरूज, आअज़म आपणी धार जणाइंदा । मुरीदां मुर्शद रिहा सदा मकरूज़, जुग जुग कर्ज़ा अदा कराइंदा। कलयुग अन्तिम असल नाल देवे सूद, सौदा इक्को वार चुकाइंदा। सन्त सुहेले कर महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जगत किनारा पार हदूद, घर साचा इक वखाइंदा। जिस मन्दिर स्वामी वसे मौजूद, हाज़र हो के सोभा पाइंदा। ओथे तन ना कोए वजूद, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। जिस दे पिच्छे अर्जन गया झूज, शब्द शब्दी रूप वटाइंदा। चढ़ के वेखे मंज़ल मक्सूद, आप आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। साहिब सतिगुर शब्द कुरबानी, शहादत हरि हरि नाम रखाईआ। काष्ट लकड़ी तेरा कलमबन्द कीता ब्यानी, बिन पुरख अकाल खोल्ह सके कोए ना राईआ। जिस ब्रह्मण ने दिती इक दवानी, साढे तिन्नां नाल मिली वड्याईआ। उस दी अन्त वेखो निशानी, निशाना हरि जू रिहा वखाईआ। जिस दा रविदास बणया बानी, चमारा पड़दा दए उठाईआ। मेहर जे करे सुत भानी, भांबड़ अग्नी दए बुझाईआ। चौथे कहार दी वेखो चवानी, जो दुगणी हो के नज़री आईआ। जिस ने फेर भवाया विच खाणी, जेरज जन्म रूप वटाईआ। ओस प्रभू दा खेल महानी, महानता विच्चों समझ ना किसे समझाईआ। कलयुग अन्त खेल करे हैरानी, हैरत सब दे उत्ते छाईआ। जन भगतां बख्श चरण ध्यानी, देवे सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । दवानी कहे मेरा दीवानी दाअवा, अर्ज़ी पर्चा दित्ता पाईआ। जिस दा प्रीती लगा हावा, हौके लै लै रिहा सुणाईआ। अग्नी तत तपया नज़री आवे आवा, भांबड़ मच्चे वाहो दाहीआ। शब्द गुर बैठा मार के चौकड़ पट्टां

उत्ते रख के बाहवां, बौहड़ी बौहड़ी ना कोए सुणाईआ। ओस दे पिच्छे लग्गा मेरा नावां, जिस दे नावें विच्चों नाम अर्जन रख के आईआ । अग्गे जन भगतां कलयुग अन्त छुडावां, बण विचोला सेव कमाईआ। फड़ के बाहों साहिब सतिगुर नाल मिलावां, विछड़या कोए नज़र ना आईआ। सच संदेसा इक सुणावां, धुर दा राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बाकी जगत सर्ब नथावां, बिन तेरे थान थनंतर नज़र किसे ना आईआ। बेशक कोटन कोटि पुत्त जम्मदीआं मावां, पर भगत जम्मन वाली माँ विरली नज़री आईआ। ओस जननी शब्द गुरू कहे मैं झुक झुक सीस निवावां, देवां सदा माण वड्याईआ। मातलोक विच्चों चुक सचखण्ड बहावां, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ । तत्तीआं तवीआं बणन ठंडीआं छावां, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। ओथे बहि के सति सरूप विच तेरी महिमा अनूप दा ढोला गावां, तूं मेरा मैं तेरा दोहां सरूप सोहँ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा कराईआ। लकड़ी कहे मैं ना मन्नां, मन्नण मेरे विच ना आईआ। जिंना चिर गुरमुख तेरे घर चढ़दा ना वेखां चन्ना, बिन चन्दों करे रुशनाईआ। जगत जहान दा पार ना करे बन्ना, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। सोहणा लग्गे जिस वेले तेरे मन्दिर वसे बिन छप्पर छन्ना, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। ओन्हां दे चरण चुम्मे धन्ना, जिन्हां नूं धन वडभागी मिल्या बेपरवाहीआ। मैनूं आदत नहीं सुणन दी नाल कन्नां, बिन कन्नां तेरा नाउँ मेरे अन्तर करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त देणा सुहाईआ। अग्नी कहे मैं सड़ के सड़ी, आपणा आप तपाया। अर्जन लोह उत्ते बैठे इक तुक पढ़ी, मेरा हिरदा शांत कराया। मैं ओसे वेले उठ के खड़्ही, चारों कुण्ट ध्यान लगाया। ना कोई गोर ना कोई मढ़ी, ना कोई जनाज़ा रिहा उठाया। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे प्रेम दी लाई झड़ी, प्रीतम सोहणी छहबर रिहा वखाया। मैं निमाणी हो के अर्ज़ करी, निउँ के अपणा सीस झुकाया। पुरख अकाल सतिगुर दयाल ओन्हां गुरमुखां वरीं, जो तेरा राह तकाया। वेखीं कलयुग माया कोलों ना डरीं, आप आपणा मुख भवाया। तूं जा के पुच्छणा घरो घरी, जिन्हां दा पूरब लहिणा नज़री आया। मैं सड़ के मर के स्वाह हो के दस्सी कहाणी खरी, खोटे खरे लैणे बणाया। अर्जन दी सेवा कर के तरी, तारनहारा तूं बेपरवाहया। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरे दीदार अंदर प्रेमण हो के खड़्ही, काया खिड़की कुण्डा लाहया। तूं साहिब सतिगुर ओन्हां अन्तिम कर के बरी, बरीखाना देणा तुड़ाया । तेरी जोत अन्त तेरे विच रली, रला कोई रहिण ना पाया। मैं फेर समझां मैं लेखे लग्गी दे के बली, बलवान मेरा लहिणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन साचे लैणे मिलाया।

२४ जेठ २०२१ बिक्रमी रणीआ राम प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कलोए

आत्म परमात्म सच्चा जाप, सोहँ शब्द दए प्रभू वड्याईआ। जुग चौकड़ी थापण थाप, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ । जन भगतां खोल्ह बन्द किवाड़ी ताक, पड़दा ओहला दए उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बुझाए अपणा आप, भेव अभेदा दए जणाईआ । घर जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। शब्दी राग सच्चा धुन नाद, गृह मन्दिर दए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया कर के नास, सच सुच इक समझाईआ। कोटन कोटि जन्म दे उतारे पाप, मन का मणका दए भवाईआ। रूह बुत्त दोवें करे पाक, माटी ख़ाकी रंग चढ़ाईआ। सज्जण सुहेला बण के साथ, धुर दा संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को सोहँ गाउँदे गए गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक वखाईआ। सति धर्म दा जाप, एका एकँकार दए वड्याईआ। सोहँ रूप पिता पूत बाप, नाता जुड़े बेपरवाहीआ । निज नेत्र घर लोचण खुले्ह आख, नर नरायण नज़री आईआ। जगत किनारा पार उतरे घाट, पत्तण मिले बेपरवाहीआ। आवण जावण जन्म मरन लख चुरासी मुक्के वाट, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। हउमे हंगता माया ममता होवे नास, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। साचे मन्दिर वखाए इक्को रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा शब्द इक सुणाईआ। सोहँ शब्द अमृत रस पीआ, जन भगत ख़ुशी मनाइंदा। निर्मल होया मन मनुआ अन्तर जीआ, जीवण जुगत इक वखाइंदा। लहिणा चुक्कया साढे तिन्न हथ्थ सीआं, हउमे रोग गवाइंदा। साचा बीज सच दवारे बीआ, अमृत रस फल वखाइंदा। पतिपरमेश्वर अन्त स्वामी मिले पीआ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक जणाइंदा। सच्चा मार्ग शब्द अथाह, सोहँ सो करे पढ़ाईआ । अबिनाशी करता मिले इक मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। पार किनारे देवे ला, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। साचा तट दए वखा, जिस दर बैठा डेरा लाईआ। धुर दा हुक्म दए सुणा, साची करे पढ़ाईआ। गुरमुख गुरसिख दस्से सच्चा राह, रहिबर हो के आप समझाईआ। सब तों उत्तम श्रृेष्ट आत्म परमात्म सच्चा नाँ, नाउँ निरँकारा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जन भगतां देवे नाम निशानी, सच निशाना इक वखाइंदा। तीर निराला अन्तर मारे कानी, बजर कपाटी पार कराइंदा। धुर दी गाथ सुणाए सच कहाणी, बोध अगाधा राग अल्हाइंदा। अमृत बख्श ठंडा पाणी, रस इक्को इक चखाइंदा। शब्द मिलावा सुरती हाणी, सोई सवाणी आप उठाइंदा। पन्ध मुका के चारे खाणी, अन्तिम आपणे घर वसाइंदा ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सच्चा संग निभाइंदा। साचा शब्द हरि का नाउँ, आत्म परमात्म दए वड्याईआ। सन्त सुहेले सदा सदा सद गाओ, गहर गम्भीर दए समझाईआ। अंदर बाहर रखो इक्को चाओ, चाओ घनेरा दर साचे नज़री आईआ। परम पुरख परमात्म पाओ, गृह बैठे मेल मिलाईआ। निज नेत्र नैण राह तकाओ, दोए लोचण बन्द वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। जप नाम सोहँ सति, सति मिले वड्याईआ। आत्म देवे ब्रह्म मति, परमात्म बूझ बुझाईआ। ढोला सुण साची गाथ, वज्जे घर वधाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा नूर कर रुशनाईआ। प्रभ चरण कँवल बंधाए नात, रिश्ता इक्को बेपरवाहीआ। जो लेख लेखे लाए जीवत मरन तो बाद वफ़ात, वफ़ात विच्चों महिताब करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा सदा सद धुर दा वर, जिन्हां जन भगतां धुर मस्तक पूरब वेख वखाईआ।