२४ जेठ २०२१ बिक्रमी मुनशी राम दे गृह बिदी पुर
सतिगुर किरपा मिटे दुःख, दीनां नाथां दया कमाइंदा। पंज तत काया माटी आत्म देवे सुख, सुख सागर रूप वखाइंदा। हउमे हंगता जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, ममता माया मोह मिटाइंदा। शब्द सुहागी गोदी आपणी चुक्क, हरिजन बालक साचे दर बहाइंदा। आवण जावण लख चुरासी पैंडा जाए मुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन्म कर्म दा मेटे रोग, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। नाम निधाना दे के चोग, सोहँ अक्खर इक समझाईआ। आत्म परमात्म ना होए विजोग, पारब्रह्म ब्रह्म ना कोए जुदाईआ। चिन्ता ग़म ना रहे सोग, दु:ख दर्द नज़र कोए ना आईआ। दिवस रैण देवे दरस अमोघ, निज नेत्र नूर चमकाईआ। सच प्रीती बख्शे जोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर किरपा उतरे पार, लख चुरासी गेड़ कटाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, सज्जण वेखे हरि रघुराईआ। जिस दा महल अटल उच्च मनार, सच घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत जगे अगम्म अपार, दीआ बाती नज़र कोए ना आईआ। जिस दी आशा रखदे गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ । सो साहिब शाह पातशाह श्री भगवान, नाउँ निरँकारा इक प्रगटाईआ। जन भगतां वेखे मार ध्यान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। सन्त सुहेले करे परवान, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। साचा अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, कँवल नाभी मुख भवाईआ। अनादी शब्द सच्ची धुन्कान, अनहद राग सुणाईआ। गुरमुख कर चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्हे धन्दे लाईआ । जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना रोग मिटाईआ। जन्म कर्म दा मिटे संताप, संसा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निज घर करे वास, घर घर विच आसण लाईआ। नाम जपावे पवण स्वास, साह साह समाईआ। साचे मन्दिर वखाए रास, साढे तिन्न हथ्थ अंदर गोपी काहन नचाईआ। निरगुण हो के वसे पास, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन्म कर्म दा मिटे रोग जगत, दु:ख दर्द रहिण कोए ना पाईआ। मिले वड्याई हरिजन भगत, भगवन भगती इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए आपणी शक्ति, शक्ती दर दर दए वखाईआ। अमृत मेघ ठांडी धार बरस, रस इक्को इक चखाईआ । प्रभ दर्शन जो जन रहे तरस, तिन्हां स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ। दीन दयाल हरि ठाकर स्वामी, श्री भगवान दया कमाइंदा। जिस दी महिमा अकथ कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद अन्त कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी रच के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। लेखा जाणे चारे बाणी, शब्द अनादी राग सुणाइंदा। वरोलणहारा अठसठ तीर्थ पाणी, तट किनारा खोज खुजाइंदा। जन भगतां बख्शणहारा सच निशानी, नाउँ निरँकारा इक वखाइंदा। दुआर वखाए पद निरबानी, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। दीपक जोत जगे नुरानी, नूरो नूर डगमगाइंदा। सारी मुश्किल करे आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाइंदा। कोई समझ ना सके जगत विद्वानी, ज्ञानी ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। हरिजन विरला जाणे चतुर सुजानी, जिस जन आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला आप मिलाइंदा। मेल मिलाए पुरख समरथ, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। जन भगतां खोल्ह आपणी अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहीआ। सच्चा मार्ग देवे दस्स, राह इक्को इक वखाईआ । कूड़ी क्रिया करे भठ्ठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। वस्त अमोलक हकीकत विच्चों देवे हक, प्रेम प्रीती विच वरताईआ। जुग चौकड़ी दूर दुराडा निरगुण निरवैर आवे नस्स, बण पाधी पन्ध मुकाईआ। जन भगतां हिरदे जाए वस, हरी हरि का रूप समाईआ। साचा मन्दिर वखाए शिवदुआला मठ्ठ, गुरुदुआर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। हरिजन तेरा मन्दिर अपार, साढे तिन्न हथ्थ नज़री आईआ। घर विच घर कीता तैयार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। सच सिँघासण हरि निरँकार, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। आत्म करे परमात्म प्यार, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। ख़ुशीआं अंदर गावे वार, अनहद नादी नाद सुणाईआ। मेहर अंदर बख्शे अमृत ठांडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। हुक्मे अंदर कर के आर
पार, नौ दुआर पन्ध चुकाईआ। वेखणहार सच्ची सरकार, शाह सुल्ताना अक्ख खुल्हाईआ। कूड़ कुड़यारा करे ख्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। साचा मन्दिर काया बंक, समरथ पुरख आप बणाइंदा। इक्को लेखा राउ रंक, राज राजान ना कोए वडियाइंदा। जोती शब्दी लाए तनक, बिन तन्दी तन्द सतार हिलाइंदा। वेस अनेका वटाए विच जीव जंत, जागरत जोत डगमगाइंदा। हरि का भेव कोई ना जाणे पांधा पंडत, रासीआं विच बन्द ना कोए कराइंदा। सच दवारे विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार बैठे मंगत, ख़ाली झोली सर्ब जणाइंदा। कलयुग अन्तिम सब तों उत्तम श्रृेष्ट उह पुरख अकाल दी संगत, जिन्हां कर किरपा आपणा रंग चढ़ाइंदा। दूजे दर ना जावण मंगत, अनमंगी वस्त आप वरताइंदा। माणस जन्म बणे बणत, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरभउ चुकाए भय डर, हरिजन साचे बाहों फड़, शब्द अगम्मी लाए लड़, पल्लू परमात्म आत्म आपणे नाल बंधाइंदा।
२४ जेठ २०२१ बिक्रमी पिण्ड सीड़ गुरनाम सिँघ दे गृह
सतिगुर कहे मैं शब्दी पिता, आदि जुगादि इक अखवाइंदा। वडिउं वड्डा ते निक्यों निक्का, वजूद नज़र किसे ना आइंदा। मंज़ल मकान किसे ना डिठ्ठा, तट किनारे ना खोज खुजाइंदा। जन भगतां करां साचा हिता, नित नित मेल मिलाइंदा । तीर अणयाला मारां तिक्खा, मुखी आर पार वखाइंदा। जिस दा लेख बिन कलम शाही लिखा, तिस लहिणा झोली पाइंदा। आपणा नाम दे के सच्चा मिठ्ठा, रस बिन रसना इक चखाइंदा। धाम वखा अगम्मी अनडिठा, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। मेरी सिफ्त अंदर जुग चौकड़ी गाउँदी सदा किस्सा, रसना जिह्वा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे हथ्थ दिती वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा दाता, दयावान अखवाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दासी दासा, गुर अवतार हुक्म मनाइंदा। पीर पैगम्बर खोल्हां भेव ख़ुलासा, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सरगुण जोड़ निरगुण नाता, निरवैर हो के आपणी कार कमाइंदा। नाद अनाद धुन आत्मक दस्स के गाथा, बोध अगाध पढ़ाइंदा। लोकमात सच प्रीती जोड़ां नाता, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जन भगतां सदा सुहेला बणां राखा, रक्षक हो के सेव कमाइंदा। सन्तां पूरी करां आसा, आसा आपणे विच समाइंदा। गुरमुखां दे सच भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। गुरसिखां अंदर बाहर वसां साथा, सगला संग बणाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हुक्म इक वरताइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं गहर गम्भीर, गवर गहर गहर वड्याईआ। मेरी नज़र ना आए किसे तस्वीर, मुसव्वर बणत ना कोए बणाईआ। मेरी मंज़ल इक अख़ीर, मेरी चोटी बेपरवाहीआ। मेरा लेखा तत शरीर, पंज तत करां कुड़माईआ। मेरा प्रेम अमृत सीर, रस इक्को दयां वखाईआ। मेरी मुहब्बत धुर ज़ंजीर, लोकमात सके ना कोए तुड़ाईआ। मेरा सज्जण होए ना कदे दलगीर, हैरानी विच कदे ना आईआ। मैं शाहां दा शाह हकीरां दा हकीर, नीचां विच्चों नीच, ऊँचां विच्चों ऊँच नज़री आईआ। मैं पैगम्बरां दा पैगम्बर फ़कीरां दा फ़कीर, शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाह आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी धुर दी बणत बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा गुर, जुग जुग वेस वटाईआ। मेरी पूजा करदे देवत सुर, विष्न ब्रह्मा ध्यान लगाईआ। मेरे हथ्थ सब दी डोर, लख चुरासी तन्दी तन्द बंधाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां मेरी लोड़, पीर पैगम्बर मेरी आस रखाईआ। मैं सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म परमात्म देवां जोड़, धुर दा मेला सच मिलाईआ। मैं करां प्रकाश अन्धेरे घोर, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। मैं फड़ां ठग्ग चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आपणा बन्धन पाईआ। मैं गुरमुख गुरसिख साचे मार्ग देवां तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं जुग चौकड़ी वेख वखावां हरामखोर, हक हलाल जाणा थाउँ थाँईंआ। मेरा ओढन कपड़ वस्त्र सदा नवां नकोर, दुरमति मैल नज़र कोए ना आईआ। मेरा मंत्र इक्को फोर, फुरने सब दे बन्द कराईआ। मेरा सच अगम्मी घोड़, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कारे दित्ता लगाईआ। शब्द कहे मैं धुर दा मेला, जुग जुग आप कराइंदा। जिस दा खेल सदा सदा गुरू गुर चेला, चेला गुरू गंढ्ढ पवाइंदा। एथे ओथे सज्जण सुहेला, धुर दा संग निभाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, घट घट सोभा पाइंदा। कटणहारा धर्म राए दी जेल्हा, लख चुरासी फंद कटाइंदा। चाढ़नहारा सगन तेला, जोत निरँजण घर रुशनाइंदा। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी बेला, साढे तिन्न हथ्थ खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी मेरे हथ्थ फड़ाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं वसां ओहले, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भाग लगावां भगतां चोले, तन माटी ख़ुशी मनाईआ। अंदर वड़ के दस्सां सोहले, सोहणा राग समझाईआ। गुरमुख सोहँ ढोला बोले, अनबोलत करे पढ़ाईआ। मैं ओसे वक्त आवां कोले, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई रखां विच रौले, भरमे विच भुलाईआ। साचे कंडे गुरसिख तोले, नाम तराज़ू इक वखाईआ। ओन्हां दी कीमत पाई जिन्हां वेचे छोले, अंदर वड़ के सुरत खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। शब्द सतिगुर कहे मेरा मेला अकाल मूर्त, महूरत साची दयां
कराईआ। मेरा वसेरा अगम्मी नूरत, नूरो नूर करां रुशनाईआ। मेरा प्यार जन भगतां आसा पूरत, पूरी करके दयां वखाईआ। मेरा नाद साची तूरत, धुर दा नाद वजाईआ। मैं चतुर सुघड़ बणावां मूर्ख मूढ़्हत, बाल अंञाणयां दयां वड्याईआ। साची बख्शां चरण धूढ़त, नाम टिका इक लगाईआ। मेहरवान हो के गुरमुखां वखावां आपणी सूरत, सूरत विच्चों आपणी ज़रूरत लवां प्रगटाईआ। लेखा चुका नेड़ दूरत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा वासा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, दहि दिशा ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मेरे हेठां वसण, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। रवि शशि दिवस रैण नठ्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सिफ्त दस्सण, रसना जिह्वा नाल सालाहीआ। जन भगत मिलण दी आसा रखण, अंदर बैठे ध्यान लगाईआ। सन्त सुहेले सरन ढठ्ठण, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख गुरसिख सच दवारे मिलण दा करन यतन, आप आपणा पड़दा लाहीआ। बिन मेरी किरपा सतिगुर शब्द कहे कोई मुड़ के फेर ना आया आपणे वतन, बेवतन दिसे लोकाईआ। कोटन कोटि वार लाड़ी मौत कीते कत्ल, लख चुरासी कत्लगाह वखाईआ। गिणती विच थोड़े प्रेम विच बहुते गुरमुख विरले हस्सण, जिन्हां अन्तर ख़ुशी वखाईआ। बिन मलाहों बिन बेड़ीउं आए सतिगुर पत्तण, बैठे डेरा लाईआ। इक दूजे नूं प्रेम प्रीती ख़ुशीआं नाल दस्सण, बिन रागां राग अल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शब्द स्वामी सानूं आया रखण, बण सुहेला धुर दा सच्चा माहीआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह आया पुट्टण, पटणे वाला संग रखाईआ। इसदे कोलों गुरसिख लाहा खट्टण, बाकी सब तों करे जुदाईआ। बेशक रसना जिह्वा माला मणकयां नाल रट्टण, बिन किरपा पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। जो हरिजन सोहँ ढोला गा के गज्जण, तिन्हां नूं वेख गज रिहा शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। शब्द सतिगुर कहे मैं धुर दा मित्र, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। साची धारों आया निकल, निरवैर रूप वटाईआ। बेशक पंज तत खेल नहीं बाज़ां तितर, तत सरूप ना कोए वखाईआ। ओनूं गुरमुखां दा सदा फ़िकर, जिन्हां पिच्छे आया समझाईआ। पहलों अक्खरां ग्रन्थां शास्त्रां कीता ज़िकर, हुण पुरख अकाल दए वड्याईआ। बिन सिकलगर तों कीते निकल, नाम निधाना रंग चढ़ाईआ। सोहणी बणत नाल दिते चित्र, चित्रकार बणया बेपरवाहीआ। सेवा करन ख़ातर आया उतर, निरवैर रूप वटाईआ। पिता पूत गोद सुहाए लै के पुत्तर, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कर के कौल जुग चौकड़ी कदे ना जाए मुक्कर, मुकरयां लए मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे सदा शुकर, जो संसे शक विच्चों बाहर कढाईआ।
२४ जेठ २०२१ बिक्रमी माया कौर दे गृह पिण्ड सीड़
सतिगुर शब्द कहे मैनूं धुर दी बाण, बाणी खाणी खेल खिलाइंदा। सच संदेसा दे फ़रमान, जुग जुग नाम प्रगटाइंदा । जीव जंत कर पहचान, सन्त सुहेले आप उठाइंदा। सच प्रीती दे ज्ञान, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। घर विच घर वखा मकान, काया काअबा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक वखाइंदा। शब्द गुरू कहे मैं सदा संगा, आदि जुगादि समाईआ। परमानंद मेरा अनन्दा, सति चित अनन्द रिहा समाईआ। आत्म परमात्म मेरा छन्दा, सोहँ राग अल्हाईआ। तन माटी ख़ाकी पंज तत मेरा बन्दा, मैं बन्दगी दयां दृढ़ाईआ। दो जहानां आर पार मेरा कन्ढ्ढा, मँझधार फिरां चाँईं चाँईंआ। नाम निधान मेरा मृदंगा, जुग चौकड़ी वजावां थाउँ थाँईंआ। तिक्खी धार अगम्मी खण्डा, निरगुण सरगुण दयां चमकाईआ। महल अटल अगम्म अथाह उच्चा डण्डा, मंज़ल साची आप लगाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदा, रहमत मात कमाईआ। देवां आधार भुक्खा नंगा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। कोटां विच्चों लग्गे चंगा, जो अन्तर आत्म रिहा ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मन्दिर रिहा सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सदा बिबेक, विवेकी रूप वटाइंदा। अगम्म अथाह मेरा लेख, लिख्या लेख ना कोए समझाइंदा। गुर अवतार शब्दी धार दिते भेज, पीर पैगम्बर रूप वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड निरगुण सरगुण खेल के खेड, ख़ालक ख़लक विच्चों जणाइंदा। जोती जलवा दे के तेज, तजरबा सब नूं सच समझाइंदा। अंदर वड़ के देंदा भेत, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। आत्म परमात्म करावां हेत, सोहणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक वखाइंदा। शब्द गुर कहे मैं बड़ा चालाक, मेरी चालाकी समझ किसे ना आईआ। दो जहानां आपणे अंदर रख के ख़ाहिश, ख़ाहिश विच विष्न ब्रह्मा शिव भवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे के साथ, त्रैगुण माया करी कुड़माईआ। त्रैगुण माया रो के दित्ता आख, पंज तत जोड़ जुड़ाईआ। पंज तत बणा के आपणी ज़ात, साची सिख्या इक समझाईआ। कठ्ठे हो के बणो इक जमात, साचा मेल मिलाईआ। तन माटी नज़री आए ख़ाक, हड्ड मास नाड़ी रूप वटाईआ। अंदर वड़ के करां खेल तमाश, घर घर विच आप सुहाईआ। बजर कपाटी लाह के ताक, पड़दा दयां उठाईआ। सच सिँघासण बहि के आप, मुखड़ा लवां छुपाईआ। चरण कँवलां विच्चों बरसां आबे हयात, निज घर अमृत रूप नज़री आईआ। मानसरोवर सच तालाब, जौहड़ दयां भराईआ। अनहद मेरे प्रेम दा वज्जे नाद, धुन मेरी आशा नज़री आईआ। सुरत सवाणी पकड़ के वाग, सिध्धे रस्ते दयां पाईआ। राह विच ना होए कोई अजाब, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। निउँ निउँ सजदा करे
आदाब, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। कूड़ विकारा होवे लाजवाब, बचन सके ना कोए सुणाईआ। महल अटल सुहा महराब, महबूब दयां मिलाईआ। एह मेरे हथ्थ ख़ताब, सतिगुर शब्द रिहा समझाईआ। शाह नवाबां मेटां ख़ाक, हकीर फ़कीरां उपर गोद लवां बहाईआ। जिथ्थे नूरी चमके इक आफ्ताब, सच ज़हूर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सोहणा खेल बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वाली धुर दा, दो जहानां वेख वखाइंदा। आपणी करनीउं कदे ना मुड़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जिस वेले मेरे अन्तर फुरना फुरदा, मैं निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। हथ्थां पैरां बाहवां वाला बन्दा बणां फिरदा तुरदा, अंदर नूरो नूर डगमगाइंदा। जगत वासना विच हो के मुर्दा, मुरीद हो के मुर्शद रूप नज़री आइंदा। एह लेखा ओस वेले जुड़दा, जिस वेले मेरा साहिब पुरख अकाल हुक्म सुणाइंदा। मैं वर पावां लोड़ दा, हरि कन्त इक हंढाइंदा। मेरे खेल विच लेखा नहीं किसे दे ज़ोर दा, जोरू ज़र सब आपणे हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी साची करनी वेख वखाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं प्यारयां विच्चों प्यारा, प्रीतां विच्चों प्रीतम नज़री आईआ। कुँवारयां विच्चों कुँवारा, विआहयां विच्चों विआहया, जिस दा कन्त कमलापति बेपरवाहीआ। गंवारां विच्चों गंवारा, ज्ञानीआं विच्चों ज्ञानी, दाता रूप वटाईआ। नज़ारयां विच्चों मेरा नज़ारा, मुज़ाहरयां विच्चों मेरा शब्द सब दा मालक नज़री आईआ। हज़ारयां विच्चों हज़ारा, दरूदां विच्चों दरूद इस्म नूर ख़ुदाईआ। जैकारयां विच्चों जैकारा, निराकारयां विच्चों निराकारा, निरवैर खेल खलाईआ। वणजारयां विच्चों वणजारा, हट्टां विच्चों हट्ट सच नाम चलाईआ। भण्डारयां विच्चों भण्डारा, नाम वस्त अमोलक झोली देवां पाईआ। आधारयां विच्चों आधारा, किनारयां विच्चों किनारा, तट इक्को इक समझाईआ। लाड़यां विच्चों लाड़ा, दरबारयां विच्चों धुर दरबारा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस आप आपणी बणत बणाईआ।
२४ जेठ २०२१ बिक्रमी राजिंदर सिँघ दे गृह सीड़
सतिगुर शब्द कहे मैनूं सदा डण्डौत, डण्डावत ज़िमीं असमान रहे कराईआ। नित नवित मेरी मनौत, मनावण सर्ब थाउँ थाँईंआ। दो जहान खेलण दा मैनूं शौक, शौकीन भगत सन्त नाल रखाईआ। हुक्मरान हो के मारां धौंस, नाम ज़बान तीर चलाईआ। साची रीती चलावां रौंस, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर रख के लाड़ी मौत, राए धर्म दए वड्याईआ। वसदे घराने करां औंत, एह वी मेरी चतुराईआ। जिथ्थे कोई ना सके पहुंच, ओथे बहि के वेख वखाईआ ।
जिस दी कोई ना सोचे सोच, बुद्धी समझ ना रखे राईआ। ओथे खोल्ह के आपणा लोच, गुरमुखां दरस दयां कराईआ। गुरसिखां दी कर कर खोज, खज्जल हुन्दे लवां तराईआ। तारना उधारना एह मेरा धुर दा चोज, चोजी हो के वेख वखाईआ। चरण कँवल बख्श मौज, मुफ़लस शाह बणाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा जुदाई अदाई अदौत, अदल इन्साफ़ एह वी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर रिहा फिराईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी अचरज कहाणी, कहिण वाला नज़र कोई ना आईआ। जे कोई कहे मेरी सिफ्त दी बाणी, साफ़ ब्यान दए समझाईआ। जे कोई पीए मेरे चरण दा ठंडा पाणी, अमृत कहि कहि ख़ुशी मनाईआ। जे कोई वेखे जोत नूर नुरानी, जिस जोत दा मालक बेपरवाहीआ। जे बख्शां ते जाणे उह निशानी, जिस मेहरबानी कर के दया कमाईआ। मैं हथ्थ ना आया किसे अफ़ग़ानी ईरानी युनानी, ईसा मूसा मुहम्मद मसीह मसलयां विच गए सुणाईआ। मेरी सब तों मुश्किल देणी कुरबानी, काया कट के, सिर वढ्ढ के, कोई मिल ना ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी मिले सतिगुर चरणीं ढठ्ठ के, ढट्ठयां डिगयां लए उठाईआ। दूर दुराडा आवे नस्स के, भज्जे बेपरवाहीआ। हौली जेही अंदर वड़े इक शब्द जाए दस्स के, सोहँ करे पढ़ाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर वस के, वसल आपणा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सन्त नसल असल इक प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा मालक, मलकीअत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस वेले बहिवां सच अदालत, अदली रूप वटाईआ। उथे करे ना कोई वकालत, वुकला नज़र कोए ना आईआ। मैं हर घट बैठा घर विच घरों करां सिफ़ारिश, सच संदेस सुणाईआ। जन भगतां दी जे लिखणी ते लिख उह इबारत, जिस इबारत विच्चों तेरा तुआरफ़ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचे घर, जुग जुग जन भगतां अंदर मन्दिर आपणा डेरा लाईआ । सतिगुर शब्द कहे मेरी खेल अवल्ली, असल आपणे विच छुपाइंदा। जुग चौकड़ी बण के वली छली, अछल छल धारी वेस वटाइंदा । पर जिस वेले गुरमुखां दी जा के वड़ां गली, काया कूचा वेख वखाइंदा। ओथे प्रेम प्रीत प्यार दी पा के अगम्मी तेल तली, जोती जोत जगाइंदा। उह जोत जो बिन वरन गोत प्रभ दे संग रली, रला विच ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण बैठी मल्ली, मलाह इक्को नज़री आइंदा। उस दवारे कोई नहीं लोड़ देण दी बली, पूजा भेंटा वास्ते अगे झोली कदे ना ढाइंदा। सतिगुर चरण कँवल सच प्रीत एहो सीस धरना तली, जो गोबिन्द मुख सालाहइंदा। शब्द गुरू कहे मैं ओन्हां दा धनी, जिन्हां दी कन्नीं आपणा राग सुणाइंदा। सच पुच्छो सच दवारयों सृष्ट सबाई अन्न्ही, अन्नयां कोल सुजाखा गुरमुख नज़र किसे ना आइंदा। कूकां दे दे चलया गया सिँघ मनी, मनसा विच्चों मनसा इक प्रगटाइंदा। जिस ने एस
प्रभू दी फड़ी कन्नी, सो भगतां मुक्तियां विच्चों बाहर कढाइंदा। जिस ने दूर दराडिउँ दो जहानां वाट भन्नी, लोकमात फेरा पाइंदा। उह गुरमुख वेखे जा के छप्पर छन्नी, कोझे कमले आप उठाइंदा। सच सवाणी प्रनावे वंनी, डोले रतड़े प्रेम बहाइंदा। सतिगुर शब्द कहे जिन्हां नाल मेरी धुर दी बणी, तिन्हां बणी बणत ना कोए मिटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धुर दा वली, जिस नूं वली ऐली सर्ब सीस निवाइंदा।
२४ जेठ २०२१ बिक्रमी देवी सिँघ दे गृह मघोवाली
सतिगुर शब्द कहे मेरी अगम्मी मनसा, बिन मन मति बुध प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित वेस वटावां सहँसा, रूप अनूप खेल खिलाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख पकड़ उठावां हँसा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। नित नवित दूती दुष्ट सँघारां कंसा, रावण रूप नज़र कोए ना आईआ। भगत सुहेला बण के सच उपजावां बंसा, बंसुरी धुर दी नाम सुणाईआ। दे वड्याई विच जीव जंता, जागरत जोत करां रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के ममता, मुहब्बत इक्को घर लगाईआ। लेखे ला के भुक्खा नंगता, साजण हो के सेव कमाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, अन्तर आत्म करां पढ़ाईआ। मेल मिला के साची संगता, धुर दा जोड़ा दयां जुड़ाईआ। नाता तोड़ के जेरज अंडता, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा उपदेश, उपकारी नज़री आइंदा। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव मन्ने महेष, देवत सुर सीस निवाइंदा। पीर पैगम्बर करन आदेस, गुर अवतार शुकर मनाइंदा। शाह सुल्तान झुकण नरेश, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। सरगुण वेखां निरगुण हो के खेड, लख चुरासी फेरा पाइंदा। भगत सन्त सज्जण भेज, धुर दा हुक्म सुणाइंदा। गुरमुखां अन्तर माणां सेज, बंक दवारे बहि बहि ख़ुशी वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्म अथाह कराइंदा। शब्द सतिगुर कहे मैं सदा बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ । जिस दा झुलदा रहे निशान, दो जहानां मिले वड्याईआ। जिस दी मन्नदे रहे आन, चार कुण्ट सीस निवाईआ। जिस दे सुणदे रहिण फ़रमान, चारे खाणी चारे बाणी राग अल्हाईआ। जिस दा महल अटल उच्च मकान, थिर घर बैठा सोभा पाईआ । सो साहिब स्वामी धुर दा हुक्मरान, हुक्म देवे थाउँ थाँईंआ। नित नवित जुग चौकड़ी बख्शे सति ईमान, दीनां विच्चों दीन इक दृढ़ाईआ। धर्मां विच्चों धर्म करे परवान, चरणां विच्चों सतिगुर चरण दए सरनाईआ। शब्दां विच्चों शब्द ज्ञान, जो निरअक्खरां अक्खर बणाईआ। मन्दिरां विच्चों मन्दिर महान, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जोतां विच्चों
जोत निशान, जो घट करे रुशनाईआ। भगतां विच्चों भगत बलवान, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। सन्तां विच्चों सन्त महान, जिस सोझी आप बुझाईआ। गुरमुखां विच्चों गुरमुख वेखे विच जहान, जिस जीवण मरन दित्ता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं उच्च अगम्म, बेअन्त खेल खिलाइंदा। ज़िमी असमान रहाए बिन थम्म, आदि अन्त भेव किसे ना आइंदा। निरगुण हो के सरगुण करां कम्म, लख चुरासी खेल खिलाइंदा। घट घट पवण स्वासी दे के दम, साह साह आपणी धार बंधाइंदा। गुरमुख सन्त सुहेले जण के जन, जन जननी मात वडियाइंदा। भाग लगा के माटी तन, तन्द सतार इक वजाइंदा। वस्त अमोलक दे के धन, नाम ख़ज़ाना सच भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा सज्जण, वैरी नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहवां मग्न, सति सरूप समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम करां अदल, अदालत इक्को इक लगाईआ । कूड़ी रीती देवां बदल, बदला चुक्के सर्ब लोकाईआ। गुरमुख चढ़ावां आपणी मंज़ल, पिछला पन्ध मुकाईआ। नाम निधान सुणावां ग़ज़ल, नग़मा इक्को नाद अल्हाईआ। ओन्हां नेड़ ना आवे अज़ल, इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी सच कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर मन्नदे गए अमाम, सिर अमामां नज़री आईआ। वास वेखां हड्ड मास नाड़ी चाम, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। लख चुरासी कर इंतज़ाम, हुक्म इक्को इक दृढ़ाईआ। धुर संदेसा दे पैग़ाम, पैगम्बरां दयां पढ़ाईआ। सच निशाना वेख ज़िमी असमान, चौदां तबकां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सच महबूब, मुहब्बत करन वाला बेपरवाहीआ। मेरा ईसा मूसा मुहम्मद दे के गए सबूत, साख्यात दर्शन पाईआ। मेरा नाता पंज तत काया कलबूत, रूह बुत्त जोड़ जुड़ाईआ। मेरी मंज़ल इक महिदूद, मुकामे हक सोभा पाईआ। भाग लगा के अर्श अरूज़, सोहणा धाम दयां सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेरी बणत बणाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा कलमा कायनात, कलम शाही अन्त कोए ना पाईआ । मेरा प्रेम प्याला आबे हयात, रस इक्को इक वखाईआ। मेरा नूर नुराना मेटे अन्धेरी रात, चौदस चन्द इक चमकाईआ। मेरा धुर दा अक्खर अल्फ़ ये जाणे ना कोई लुगात, समझ सच ना कोए समझाईआ। मेरा मन्दिर कोई कर ना सके तलाश, खोजण वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं मुरीदां मुर्शद हो के पूरी करां ख्वाहिश, ख़सूसीयत सब दी वेख वखाईआ। जो हिरदे अंदर आत्म परमात्म पढ़दे निमाज़, तिन्हां वेला वक्त सुहाईआ। कर
किरपा खोल्हां राज़, रिशवत लै करां ना कोए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी बणत बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सच इशारा, बिन अक्खां दयां समझाईआ। आदि जुगादि मेरा अगम्म नज़ारा, नज़रां विच ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी मेरा सच मुज़ाहरा, मुशतरी करां थाउँ थाँईंआ। मेरा हुक्म चले जुग चारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सजदा करे गुर अवतारा, पीर पैगम्बर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी रचना दिती वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा नूर इलाही, नुराना इक्को इक वखाइंदा। मेरा लेखा बेपरवाही, बेअन्त धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी वेखां चाँईं चाँईं, नित नवित फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बरां गया समझाई, वाक् भविख्त इक दृढ़ाइंदा। सम्मत सम्मती नाल मिलाई, सदी सदीवी रंग रंगाइंदा। लेख लिखा के कलम शाही, काग़ज़ कायनात प्रगटाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द दयो दुहाई, तोबा तोबा सर्ब समझाइंदा। कलयुग अन्त परवरदिगार आवे नूर ख़ुदाई, जल्वागर फेरा पाइंदा। जिस दा लेखा दो जहान सच्ची दरगाह वसे चाँईं चाँईं, महल अटल इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा आप उठाइंदा। शब्द गुरू कहे मेरा धुरदा पड़दा, पर्दानशीं इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी खेल करदा, नित नवित वेस वटाईआ। जिस वेले भगत जन कूड़ी अग्न वेखां सड़दा, माया ममता तत जलाईआ। ओस वेले किरपा आपणी करदा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। ओहला लाह के घर विच घर दा, गृह मन्दिर दयां वखाईआ। जिस दवारे सतिगुर वड़दा, तिस बंक वज्जे वधाईआ। जिस पौड़े चरण धरदा, आपणा कदम उठाईआ। ओथे नूर अगम्मी करदा, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। अमृत झिरना आपे झिरदा, नाभी कँवल मुख भवाईआ। मेला होए साचे पिर दा, आत्म परमात्म ख़ुशी मनाईआ । रस माणे घर थिर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सच झकोला, पवण उणंजा सार ना पाईआ। जन भगतां चुकाए पिछला ओहला, सनमुख साख्यात दयां वखाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म परमात्म बोलण ढोला, सोहँ राग अल्हाईआ। ओसे वेले अंदर वड़ के बणां विचोला, सौहरे पेईए मेल मिलाईआ। मन वासना रहे ना रौला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा दए चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मार्ग सिध्धा, सहज सहज समझाईआ। प्रेम प्रीती अंदर निग्घा, सर्दी गर्मी दोहां विच कदी ना आईआ। ओथे लेखा नहीं कोई नौ निधा, अठारां सिधां चले ना कोए चतुराईआ। जो गुरमुख चरण प्रीती अंदर भिज्जा, तिस मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। शब्द गुरू कहे मैं करां स्वागत,
जन भगतां वेख वखाईआ। सन्त उभारना मेरी आदत, पिछली रीती संग रखाईआ। नाम जपाउणा आपणी इबादत, दूजी करां ना कोए पढ़ाईआ। धर्म दवारा वखाउणा इक अदालत, जिस घर बैठा हरि रघुराईआ। ओथे एका दूआ कोई ना करे अदावत, झगड़ा दिसे ना कोए लोकाईआ। मन वासना ना कोई बग़ावत, सति सतिवादी चले ना कोए चतुराईआ। गुरमुख गुरसिख नज़री आए सही सलामत, चिन्ता रोग सोग ना कोए जणाईआ। काया अंदरों आपणी आत्म लभ्भे अमानत, परमात्म वेख वखाईआ। बरी करा के काया चोले विच्चों दे ज़मानत, ज़िमनी इक्को वार भराईआ। बेशक गुरसिख सिख बाल अंञाणत, वेखणहारा वड्डा, वड्डी वड्ड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा दए चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं साचा साक, साकी हो के जाम प्याईआ। गुरमुखां खोल्हां अंदरों ताक, तरह तरह पड़दा लाहीआ। पिछला लेखा कर बेबाक, अगला खाता दयां खुल्हाईआ। राए धर्म ना मंगे कोई हिसाब, चित्रगुप्त नेड़ ना आईआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, हरि जन लवां जगाईआ। जो पूरब जन्म होए गए नाराज़, कलयुग अन्तिम लवां मनाईआ। प्रेम प्यार दी बख्श के दात, नाता चरणां नाल जुड़ाईआ। साचे बेड़े चाढ़ जहाज़, चप्पू धुर दा नाम लगाईआ। जो बेमुख हो के गए भाग, तिन्हां भागां नाल जन्म जन्म दे लेखे नाल मिलाईआ। जिन्हां सरवण सुण लई सोहँ आवाज़, तिन्हां जन्म मरन दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं लवां लभ्भ, खोजीआं विच्चों खोजी वड्डा इक अख्वाईआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म अन्तर वेखां भज्ज भज्ज, दूर दुराडा नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। जो प्रेम प्रीती आत्म रीती धुर दा नाता गए छड्ड, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किरपा कर अंदर वड़ तिन्हां गुरमुखां करावां साचा हज्ज, हाजत मनसा इक्को वार पूर कराईआ। जो कलयुग जीव बगड़े बप्प, फड़ हँस रूप वटाईआ। सतिगुर दवारा कागां दा नहीं सथ, सथर यारड़ा इक वखाईआ। जन भगतां खोल्ह के आपणी अक्ख, आखर आपणा घर दरसाईआ। दिवस रैण गावण जस, रसना जिह्वा बत्ती दन्द मिले वड्याईआ। त्रैगुण माया पंज तत पत लए रख, रक्षया करे हरि गोसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिख्या इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी धुर दी सिख्या, चार वरनां क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई जाणो मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो वाक् भविख्त लिख्या, तिस दा लेखा जाणे बेपरवाहीआ। जन भगतां पूरी करे इच्छया, आसावन्त फेरा पाईआ। जगत नेत्र किसे ना दिस्या, गुरमुख नैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अबिनाशी अचुतया, चेतन कर के हरिजन रिहा जगाईआ। सतिगुर
शब्द कहे मैं करावां चेता, चित वित ठगौरी रहिण ना पाईआ। मात गर्भ दा पिछला लेखा, नौ अठारां अग्नी तत तपाईआ। करी बेनन्ती प्रभ होए सच नरेशा, अन्तर ध्यान लगाईआ। मैं तेरी सेवा करां हमेशा, जीवण जुगत ना कोए वड्याईआ। साचा चवर करां नाल केसां, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जन भगतां मिलण दा दस्स पेशा, पेशीनगोई इक सुणाईआ। मैं परम पुरख प्रभ तेरा बणां बेटा, दूजी वेरां मैनूं जन्मे कोई ना माईआ। तूं मेरा खेवट खेटा, बेड़ा पार देणा कराईआ। एथे ओथे मंगे कोई ना लेखा, फड़ फड़ दए ना कोए सज़ाईआ। मैं मन्नया इक्को नेता, नर नरायण नूर ख़ुदाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर ब्रह्मा विष्न महेषा, महिखासुर वरगे बैठे माण गंवाईआ। अन्तर आपणा आप कर के भेंटा, जिस दी वस्त ओसे अगे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणी गोद सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण भगत मीत, सन्त जन समझाईआ। गुरमुख तेरी अचरज रीत, गुरसिख वेख रंग रंगाईआ। परम पुरख साची प्रीत, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म ढोला गीत, नित नवित करे पढ़ाईआ। सति सतिवादी रखणा सदा चीत, विसर कदे ना जाईआ। सो ठाकर साहिब करे बख्शीश, बख्शिश रहमत गुरमुखां झोली पाईआ। काया माटी करे ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। गुरमुख जींवदया जग जाणा जीत, मरयां फेर मातलोक ना आईआ। सच घर साची लग्गी इक प्रीत, प्रीतम अन्तिम तोड़ निभाईआ। दरस वखाए घर आ नज़दीक, पाँधी बण के फेरा पाईआ। ओसे विच इक तौफ़ीक, जिस दा रूप नूर ख़ुदाईआ। उह कदे ना बणे किसे दा शरीक, शरक्त विच कदे ना आईआ। भगतां सन्तां सूफ़ीआं सच नाम दी पावे भीख, भिच्छया दे के ख़ुशी मनाईआ। आप आदि अन्त सचखण्ड दवारे बैठा रहे अतीत, हरिजन आपणे चरण कँवल लए बहाईआ।