पुस्तकालयभाग १७

२५ जेठ २०२१ बिक्रमी सुंदर सिँघ, सेवा सिँघ पिण्ड कीर मघो वाली

सतिगुर शब्द कहे मैं टुट्टी गंढ्ढी, विछड़ी आत्म परमात्म रिहा मिलाईआ। साची पवण अगम्मी देवां ठंडी, प्रेम हुलारा इक लगाईआ। साची डोर खिच्च के तन्दी, तन सतार रबाब दयां वजाईआ। विच्चों कढ्ढ वासना गंदी, कूड़ी क्रिया पार कराईआ। नाम निधान बख्श सुगंधी, सोहणी महक महकाईआ। लेख चुका जगत नौ खण्डी, ब्रह्मण्डी पन्ध मुकाईआ। सच्चा मार्ग धुर दी डण्डी, रहिबर हो के दयां समझाईआ। जिस दा लेखा सागर डूंग्घे जगत धारा कन्ढ्ढी, मँझधारा वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम भेखी भेख करे पखण्डी, चारों कुण्ट वेसवा रूप वटाईआ। फड़ फड़ पाए खाना बन्दी, बन्दा

बन्दगी विच नज़र कोए ना आईआ। नेत्रहीण सृष्टी अन्धी, अन्धकार ना कोए चुकाईआ। तन काया माटी पोच के बणदी चंगी, अन्तर मैल दुरमति धो ना साफ़ कराईआ। बाहरों पट्टी वौंहदी कंघी, अंदर मींढी सच ना कोए गुंदाईआ। बाहरों लाल गुलाल मैंहदी रंग रंगी, अन्तर प्रेम रंगण नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां ओट, इक अकाल जणाईआ। जिस दा नाम सच नगारे लाए चोट, धुर दी सेव कमाईआ। ओथे पिछली भुल्ले सोच, अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। मन मनसा होए ख़ामोश, मति मतिवाली ना कोए कुरलाईआ । ढोला निकले इक सलोक, सोहँ सच इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करन करावणहार दया कमाईआ। शब्द सतिगुर कहे मेरी सच जवानी, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। मेरा खेल आदि शक्ति नूर नुरानी, दुर्गा अष्टभुज सर्ब समझाईआ। चतुर्भुज मेरी मर्दानी, मर्दां विच्चों मर्द बेपरवाहीआ। विश्व विच्चों विष्नूं इक निशानी, वास्ता सब दे नाल जुड़ाईआ। पारब्रह्म विच्चों ब्रह्म खेल महानी, पतिपरमेश्वर रिहा कराईआ। शंकर विच्चों दिसे खेल आसानी, अगला पन्ध मुकाईआ। गुरुआं विच्चों गुर शब्द सच्ची बाणी, अणयाला तीर लगाईआ। अवतारां विच्चों अवतार श्री भगवानी, भगवन आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह बेपरवाही खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा भरता, वडभागी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी सब किछ करदा, करनहार अख्वाईआ। निरभउ हो कदे ना डरदा, भय सर्ब रिहा जणाईआ। ना जींदा ना कदे मरदा, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। ना डुब्बदा ना कदे तरदा, तारनहार बेपरवाहीआ। मन्दिर अंदर कदे किसे ना वड़दा, चार दिवारी बन्द ना कोए कराईआ। शौह दरया कदे ना हड़्हदा, झूठे वहिण ना कोए वहाईआ। अग्नी अग्ग कदे ना सड़दा, गोर विच ना कोए दबाईआ। कूड़ी क्रिया कदे ना वरदा, नार दुहागण ना कोए हंढाईआ। माया सेज कदे ना चढ़दा, ममता अंगीकार ना कोए कराईआ। झूठ दवारे कदे ना खड़दा, आप आपणा मुख भवाईआ। जिस गृह गुरमुख सोहँ ढोला पढ़दा, तिस मन्दिर वेखां चाँईं चाँईंआ। कीता कौल बचन ना हरदा, हिरदे वस वस ख़ुशी वखाईआ। सच प्रेमी बण के बरदा, बन्दीखाना दयां तुड़ाईआ। लेखा जाणां चोटी जड़्ह दा, चेतन लेखा बेपरवाहीआ। जिस वेले जन भगत वेखां कूड़ी माया सड़दा, अमृत मेघ दयां बरसाईआ। लख चुरासी कोलों रख के पड़दा, काया चोले विच मेल मिलाईआ। लेख चुका के मज़्हब शरअ दा, शरीअत विच्चों बाहर कढाईआ। रूप बणा के साचे नर दा, नर नरायण दयां वखाईआ। जो मार्ग पाँधी बण के चलदा, तिस अगला पन्ध मुकाईआ। शब्द संदेसा इक्को घलदा, कीती घाल लेखे लाईआ। इशारा दस्सां प्रभ दे मिलण दा, मेल मिलावा सहज सुभाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। शब्द गुरू कहे मैं दस्सां सच डण्डौत, डण्डावत इक दृढ़ाईआ । जिस दी गुर अवतार करन मनौत, सो मुहब्बत करने वाला दयां मिलाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण करदे खोज, सो खोजी करता घर घर दयां वखाईआ। जिस दा प्रेम प्यार करना चोज, सो चोजी प्रीतम हरिजन सोए लए उठाईआ। मैं उस दे नाल मिलावां रोज़, जो बिना रोज़यां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को रंग वखाईआ। शब्द गुरू कहे सच सिखो मति, मता सतिगुर नाल पकाईआ। कूड़ कुड़यार मिटे तत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म गावो जस, साची सिफ्त सालाहीआ। प्रभ अबिनाशी चरणी ढठ्ठ, पिछली भुल्ल लओ बख्शाईआ। सच प्रीती बंधा के नत्त, बिधाता लओ मनाईआ। ओस दे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, पड़दा ओहला लओ उठाईआ। सच दवारयों पए लभ्भ, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। जन भगतां मुक्के अगली हद्द, हज्ज साचा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता ठांडा सीता इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बड़ा दलेर, हौसले वाला नज़री आईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो पिछले विछड़े लयावां घेर, घेरा आपणा इक रखाईआ। जन्म कर्म दा कट के गेड़, गेड़ा गेड़े विच्चों भवाईआ। मुहब्बत अंदर कर के मेहर, मेहर अंदर महबूब दयां मिलाईआ। जिस मेहरवान नूं आदि जुगादि सारे कैहिंदे शेर, शेर शहिनशाह रूप वटाईआ। उस दा लेखा सदा बिन ज़बर ज़ेर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। लख चुरासी कर कर हेर फेर, भरमी भरमां विच भुलाईआ। गुरमुख गुरसिख शब्द दुशाले लए लपेट, साचा ओढन इक्को उपर पाईआ। दो जहानां बण के खेवट खेट, बेड़ा पार किनारे दए लगाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सच्चा सुच्चा होया नेक, जिस दी नेकी बदीआं विच्चों बाहर नज़री आईआ। बन्दगी बन्दा करके बणे बिबेक, बन्दगी उह जो बन्दना प्रभू सिखाईआ । जिन्हां साहिब सतिगुर उपर रखी टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। सो सच दवारे ख़ुशीआं अंदर अन्तिम लैण खेड, जगत खेल पिछली पिच्छे देण तजाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अबिनाशी करता सन्त सुहेले हौली हौली सच दवारे रिहा भेज, जिथ्थे भजन बन्दगी इक्को नज़री आईआ। निगाहबान हो के आप रिहा वेख, दूजे हथ्थ डोर ना किसे फड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे हेत, हितकारी हो के हत्या तों लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रंग रतयां विच्चों रंग आपणा नाम चढ़ाईआ।