पुस्तकालयभाग १७

२५ जेठ २०२१ बिक्रमी प्रकाश चन्द, भगत सिँघ कीर मघो वाली

सतिगुर शब्द कहे मैं सदा इकल्ला, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। उच्च अगम्म अथाह मेरा महल्ला, निरगुण हो के सच सिँघासण आसण लाइंदा। थिर घर साचा इक्को मल्ला, छप्पर छन्न चार दीवार बणत ना कोए बणाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल फड़ाया पल्ला, पल्लू आपणे नाल रखाइंदा। सति सतिवादी साचा दे तसल्ला, सिर मेरे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक समझाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं एको एक, एकँकार बणत बणाईआ। सच दवारे वसां धुर दे देस, महल अटल सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी धारां भेख, रूप अनूप वटाईआ। सच सति दे संदेस, करां सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी साची सेव लगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बणावां बणत, घड़न भन्न्हणहार मेरी सेव लगाईआ। खेल खेलां आदि अन्त, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। नाम दृढ़ावां सच्चा मंत, विष्न ब्रह्मा शिव कर पढ़ाईआ। संग रखावां लख चुरासी जीव जंत, त्रैगुण माया पंज तत करां कुड़माईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साची विद्या इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मार्ग इक दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मार्ग सति, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। लख चुरासी वेख तत, ततव तत खोज खुजाइंदा। पंज तत काया दे ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, घर दीपक इक जगाइंदा। अमृत बख्श बूँद सवांत, निझर झिरना इक झिराइंदा। शब्द अनादी साची गाथ, अनहद राग सुणाइंदा । प्रेम प्यार दी बख्श दात, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। सच संदेसा जावां आख, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म मनाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अपार, अपरम्पर रचन रचाईआ। प्रगट कर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर राग सुणाईआ। सच सुनेहड़ा शब्दी जैकार, ढोला राग नाद शनवाईआ। सृष्ट सबाई दे अधार, इष्ट देव इक वखाईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, काया बंक पड़दा लाहीआ। घर दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती दयां मिलाईआ। साची सख़ियां मंगलाचार, गीत गोबिन्द सुणाईआ। निज नेत्र दरस दीदार, लोचण नैण मिले वड्याईआ। जन्म जन्म दा रोग निवार, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा मीता, सज्जण इक्को बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई वेखां तपदा अंगीठा, त्रैगुण अग्नी अग्ग जलाईआ। अमृत बख्श ठांडा सीता, धार इक्को इक चवाईआ। लेख चुका ऊँचां नीचां, राउ रंका दयां समझाईआ। परम पुरख दी सच प्रीता, प्रेमी प्रेमिका रूप लए वटाईआ। हरि नज़री आए नीकन नीका, वड

वड्डा होए सहाईआ। लेखा जाणे जीव जी का, लख चुरासी खोज खुजाईआ। आपणे मिलण दा सच तरीका, जन भगतां दए समझाईआ। मिठ्ठा कर के कौड़ा रीठा, अमृत रस भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अंदर वड़दा, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। नौ दवारे ख़ाली करदा, जगत वसना मेट मिटाइंदा। सुखमन टेडी बंक प्रकाश धरदा, अन्ध अन्धेरा दूर कराइंदा। ईड़ा पिंगल आपे फड़दा, बल अवर ना कोए रखाइंदा। अनहद नादी शब्द सेवा करदा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। अमृत झिरना इक्को झिरदा, नाभी कँवल उल्टाइंदा। बजर कपाटी पड़दा खुल्हदा, दूई द्वैती रूप ना कोए वखाइंदा। लेखा जाणां भगतां कुल दा, भगवन हो के वेख वखाइंदा। कीमत पावां जो गुरमुख साचे तोल तुलदा, नाम तराज़ू इक वखाइंदा। लेख चुकावां रसना जिह्वा गाया बत्ती दन्द बुल्ल्ह दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मेरी अन्तर झाकी, निरगुण हो के वेख वखाईआ। किरपा कर के खोल्हां बन्द ताकी, पड़दा दयां उठाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा बाकी, कर्म कांड झोली पाईआ। आत्म परमात्म बणावां साथी, धुर दा मेल मिलाईआ। सुरती शब्दी होए मिलावां प्रेम प्यार दी पहली राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सच प्रकाश घर विच घर दीवा बाती, जोत निरँजण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत दए बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं घर सुहंदा, तन मन्दिर सोभा पाईआ। सच सिँघासण इक वखंदा, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। निरगुण हो के उत्ते बैंहदा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ । साचा ढोला इक्को गाउँदा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती सच वधाउँदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतां भगवन नाल मिलाउँदा, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। सच घर इक वसाउँदा, जिस घर एको एक एकँकारा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप निभाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अन्तर संगी, साचा संग निभाईआ। जन भगतां पिठ होण ना देवां नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लहिणा देणा चुका खण्ड ब्रह्मण्डी, ब्रह्मांड पन्ध मुकाईआ। लेख चुका सूरज चन्दी, रवि शशि ना कोए रुशनाईआ। नाता तोड़ ख़ाना बन्दी, लख चुरासी फाँसी ना कोए लटकाईआ। ममता माण गंवा घमंडी, हउमे हंगता दयां चुकाईआ। सुरत सुहागण करां रंडी, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान अक्ख खुल्हाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा अन्तर मिलावा, मिलणी हरि जगदीस कराइंदा। भगतां रख्या धुर दा दाअवा, दाअवेदार आप बणाइंदा। दरगाह सच्चा लगे नावां, महबूब मुहब्बत विच वेख वखाइंदा। फड़ गोद उठाए जिउँ बालक पुत्तर मावां, पिता पूत आपणे घर वसाइंदा। जन

भगतां मिल के साचा नाम इक्को गावां, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। दरगाह साची जन भगतां वेख ख़ुशी मनावां, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। गुरमुख गुरसिख रहे ना कोई नथावां, सच महल्ले उच्च अटले आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आपे समझाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मेरा मेला सच दवार, साचे सन्तां मात कराईआ। मेरा हुक्म चले जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरी सिफ्त करन गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ढोला सच सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, अञ्जील कुरान तीस बतीस रही दृढ़ाईआ। खाणी बाणी सदा आधार, अमृत पाणी जाम दयां पिलाईआ। नित नवित वेखां विगसां पावां सार, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। भगत वछल बण गिरधार, लोकमात वेखां चाँईं चाँईंआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लवां उभार, फड़ बाहों बाहर कढाईआ। गुरमुखां खोल्ह किवाड़, घर विच घर करां रुशनाईआ। गुरसिखां मेल सच दरबार, दर दरवाज़ा दयां खुल्हाईआ। जिथ्थे ना कोई सज्जण मीत मुरार, भैण भाई साक सैण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मन्दिर धुर दा दयां वखाईआ। साचा मन्दिर वखाउणा इक, एकँकार बणत बणाईआ। जो परम पुरख परमात्म दा बणया सच्चा सिख, सिख्या आपणी झोली पाईआ। तिस दी तृष्ना मिटे जगत तृख, हउमे रोग ना कोए सताईआ। सो सच दवारे सचखण्ड बैठा विच, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। श्री भगवान सदा भगता मित, मित्र प्यारा बण के संग निभाईआ। सदा सुहेला इक इकेला वसे चित, मन चित ठगौरी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल दए वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां पैंडा मुक्के दूर, दूर दुराडा नेरन नेर दए वखाईआ। आसा मनसा कर पूर, तृष्ना देवे जगत गंवाईआ। सति स्वामी होए हाज़र हज़ूर, मुरीद मुर्शद आपणे रंग रंगाईआ। जोती जलवा दे के नूर, ज़हूर कहे रुशनाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच समग्री इक्को झोली पाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, नाम कारे आपे लाईआ। मन मनुआ दहि दिशा ना पाए फ़तूर, चार कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तुटे ग़रूर, जिन्हां अन्तर आत्म आपणा दरस वखाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साची मंज़ल चढ़न ज़रूर, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ । ओथे लहिणा देणा चुक्के मनसूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। जन भगत करे सच दीदार, दीद ईद नूर रुशनाईआ। दरगाह साची खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दए समझाईआ। नाता तुट्टे सर्ब संसार, सगल सृष्टी संग ना कोए वखाईआ। साचा मन्दिर इक अपार, पारब्रह्म प्रभ पड़दा लाहीआ। बिन भगतां दूजा कोई ना वसणहार, बिन सन्तां बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। बिन गुरमुखां बोलणहारा ना कोए जैकार, बिन गुरसिखां

राग ना कोए सुणाईआ। बिन सख़ियां कन्त ना करे प्यार, सुहागी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग जुग भेखी, भेखाधारी नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि बणया रहां परदेसी, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। लख चुरासी अंदर वड़के सब दा होवां भेती, रूप रंग रेख समझ ना कोए पाईआ। जन भगतां नाल नित नवित करां नेकी, निक्कयों वड्डे दयां बणाईआ। जुग चौकड़ी लँघ के जाण छेती छेती, नौ सौ चुरानवे आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दवारे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी प्रभू अग्गे होई पेशी, पिछला लेखा सारे रहे सुणाईआ। ओथे लेखा मुक्कदा विष्न ब्रह्मा शिव गणेशी, करोड़ तेतीस सुरप्त इन्द बैठा सीस निवाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी खेल अगम्मी खेडी, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। निरगुण जोत जलवा नूर कीता तेजी, तजरबा आपणा अवर ना किसे जणाईआ। कोई सिफ्त कर ना सके हिन्दी उर्दू फारसी अंग्रेज़ी, अक्खरां विच बणत ना कोए बणाईआ। किसे हट्ट ना विके फ़ारमेसी, कीमत लोकमात ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे जुग चौकड़ी रहे लँघ, आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे गए मंग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अपणी झोली डाहीआ। कवण वेला पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे सूरा सरबंग, शहिनशाह आपणी कल वरताईआ। शब्द सतिगुर दमामा वजाए मृदंग, पंज तत ना कोए वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे लँघ, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। लोक परलोक लेखा जाणे जगत वरभण्ड, दहि दिशा चारे कुण्ट पड़दा लाहीआ। लख चुरासी जीव जंत आत्म परमात्म सच संदेसा सुणाए ढोला छन्द, इक्को राग समझाईआ। लेखा जाणे रसना जिह्वा बत्ती दन्द, पवण स्वासां खोज खुजाईआ। भेव चुकाए अन्तर आत्म परमानंद, निजानंद वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। दूई द्वैती शरअ शरायती भरमां ढाहे कंध, सति सरूप इक्को इक दए दृढ़ाईआ। जन भगतां काया चोली चाढ़े रंग, दूजी वार उतर कदे ना जाईआ। नाम सुनेहड़ा सुणाए मृदंग, मधुर धुन राग अल्हाईआ। त्रैगुण माया अग्नी तत बुझा के पाए ठंड, अमृत मेघ इक बरसाईआ । घर परमानंद दीपक चाढ़े चन्द, जोती नूर नूर रुशनाईआ। सच दवारा वेखे लँघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहज सुभाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सुहावां हुजरा, मुकामे हक मेल मिलाईआ। पीर पैगम्बरां नाल करावां धुर दा मुजरा, नाअरा सच सच सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होवां नाशुकरा, शुक्रिए विच कदे ना आईआ। वाक् भविख्त दे कदे ना मुकरा, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। बिन रूह बुत्त दे जोती नूर अगम्मी उतरा, महाबली हो के फेरा पाईआ। भगत सुहेले वेखां आपणे पुत्रां,

पिता पूत खोजे चाँईं चाँईंआ। लुकया रहे ना किसे नुकरा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पड़दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सदा वैरागी, वैराग इक्को इक उपजाईआ। जन भगतां बणावां सच त्यागी, त्याग कूड़ी क्रिया दयां वखाईआ। नाद सुणा के धुर दा नादी, अनादी रूप वटाईआ। कर्म कट के निहकर्मी बणावां वड भागी, भाग आपणा झोली पाईआ। दुरमति मैल धोवां दाग़ी, स्वच्छ सरूप दयां वखाईआ। हँस उडावां फड़ के कागी, सोहँ हँसा जाप जपाईआ । सुरत शब्द होवे विस्मादी, बिस्मिल आपणा रूप वखाईआ। त्रैगुण माया ना डस्से नागी, नागण आपणा मुख भवाईआ। गुरमुख पन्ध मुकावण आपणा पाँधी, मंज़ल आख़र दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चा इक वखाईआ। साचा घर वखाए आप, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। जिथ्थे रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए जाप, स्वासां नाल ना कोए सालाहइंदा। ना कोई पुन्न ना कोई पाप, पतित पुनीत नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई माई ना कोई बाप, पिता पूत गोद ना कोए सुहाइंदा। ना कोई सज्जण ना कोई साक, नार कन्त सेज ना कोए हंढाइंदा। ना कोई दीपक तेल बाती चिराग़, हवनी हवन ना कोए वखाइंदा। ना कोई आसा तृष्ना उपजे वैराग, त्यागी रूप ना कोए प्रगटाइंदा। ना कोई शब्द नाद धुन मारे आवाज़, सुर ताल ना कोए रखाइंदा। ना कोई बेड़ी पतण दिसे जहाज़, खेवट खेटा संग ना कोए निभाइंदा । ना कोई नगर खेड़ा दिसे आबाद, लख चुरासी सोभा कोए ना पाइंदा। सचखण्ड दवारे इक्को इक सति सरूप शाह पातशाह पुरख अकाल दीन दयाल नज़री आइंदा। जन भगत साचे सन्त अन्तिम वसण ओस धर्मसाल, जिस अंदर शाह कंगाल, नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी धुर दा साथी आपे लए संभाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जिन्हां गुरमुखां सतिगुर शब्द विचोला मिल्या आण, तिन्हां मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन सज्जण लए वर, घर इक्को एक मेल मिलाइंदा।

२५ जेठ २०२१ बिक्रमी अंग्रेज सिँघ, रसीआ राम बदी पुर, जसबीर कौर कोठे निहाल सिँघ मघो वाली

सति पुरख निरँजण कहे मेरा खेल अपार, शब्दी सुत इक प्रगटाइंदा। शब्द सुत कहे मेरा अगम्म विहार, विष्नूं विश्व धार चलाइंदा। विष्न कहे मेरा सच प्यार, ब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। ब्रह्मा कहे मैं हो उज्यार, शंकर धुर दा संग बणाइंदा। शंकर कहे मैं खोल्ह किवाड़, त्रैगुण माया पड़दा लहिंदा। त्रैगुण माया कहे मेरा नाता निराकार, पंज तत लेखा मूल चुकाइंदा।

पंज तत कहे मेरा रूप साकार, साची करनी इक कमाइंदा। लख चुरासी बण ठठयार, घाड़त घड़ वेख वखाइंदा। तन माटी लेखा ख़ाकी छार, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। पुरख अकाल कहे मेरा खेल अथाह, इक इकल्ला आप कराइंदा। शब्दी शब्द बणां मलाह, बेड़ा धुर दे कंध उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटा, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। रजो तमो सतो मेल मिला, साचा संगी इक वखाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिला, ख़ालक ख़लक वंड वंडाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगा, रंग रंगीला वेख वखाइंदा। बोध अगाधा शब्द सुणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धुन आत्मक आपणा नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण कहे मेरा सच दरबारा, सचखण्ड वजे सच वधाईआ। सुत शब्द कहे मेरा थिर घर न्यारा, निरगुण बणत आप बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे साडा महल अटल सच मुनारा, प्रभ सरन मिली सरनाईआ। त्रैगुण कहे मेरा मेला पंज तत अखाड़ा, मिल के सोहणी वंड वंडाईआ । चारे खाणी चारे बाणी मिल के बोले इक जैकारा, धुर दा सोहला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। अबिनाशी करता कहे मेरा खेल अनूप, महिमा कहिण विच ना आईआ। शब्द कहे मेरा वासा दहि दिशा चारे कूट, हर घट आपणा डेरा लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे सेवा करीए बण सपूत, पिता पुरख अकाल मनाईआ। त्रै पंज कहे साडा मार्ग ठीक, हरि जू सोहणी वंड वंडाईआ। खाणी बाणी कहे तेरी अचरज रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप बणाईआ। श्री भगवन्त कहे मैं सच सहारा, आदि जुगादी इक अखवाइंदा। शब्दी गुर नित अवतारा, नवित आपणा वेस वटाइंदा। विष्नूं हथ्थ सच भण्डारा, ब्रह्मा ब्रह्म वेता नाउँ प्रगटाइंदा। शंकर अन्त करे सँघारा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। त्रैगुण मेला पंज तत चेला प्रकृती लग्गे अखाड़ा, हरि करता खेल खलाइंदा। नाद अनादी शब्द धुनकारा, बोध अगाधा आप सुणाइंदा। साची सिख्या धुर जैकारा, ब्रह्मा वेता बोल जैकार चारे वेदां भेव चुकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। साची खेल रचे भगवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा कोई ना जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार चलाईआ। सति सतिवादी साचा सन्त, इक्को नाम दए वड्याईआ। धुर दरगाही बण के पंडत, साची सिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चारे खाणी बण के दाता, दयावान दया कमाइंदा। चारे बाणी बण के ज्ञाता, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल करे खेल तमाशा, निराकार आपणी कार कमाइंदा।

जोती जोत जोत प्रकाशा, अनुभव आपणा रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाइंदा। धुर दा हुक्म सच संदेसा, शब्द दए वड्याईआ। पारब्रह्म दा इक उपदेशा, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। शाह पातशाह बण नर नरेशा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे आदेसा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। आप सुहावण वाला बाशक सेजा, सहँसर मुख दए वड्याईआ। सांगोपांग हो के खेडे खेडा, खेलणहारा नज़र किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार सरगुण करे वेसा, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छा लए प्रगटाईआ। आपणी इच्छया पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर आप प्रगटाइंदा। सच दवारे साचा कर्म, निहकर्मी आप कराइंदा। आदि अनादी बणाए धर्म, सच सुच आप समझाइंदा। सति सतिवादी आपणी लै के आपे सरन , सरनगति आप अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाइंदा। सच दवारे बैठ श्री भगवान, हरि करता खेल खिलाईआ। आपणी इच्छया कर बलवान, भिच्छया इक्को झोली पाईआ। साचा मन्दिर वेख मकान, दीआ बाती जोती जोत जोत रुशनाईआ। तख्त निवासी नौजवान, शहिनशाह बैठा डेरा लाईआ। सुत दुलारा इक बलवान, बलधारी इक उपजाईआ। कर के साचा हुक्मरान, हुक्म इक्को वार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सुत शब्द सुण मीत, हरि सज्जण आप जणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड चलौणी रीत, ज़िमी असमान गगन गगनंतर तेरी धार बंधाइंदा। रवि शशि उपजाउणा ठीक, जोती नूर नूर चमकाइंदा । अन्तर बख्श सर्ब प्रीत, पीआ प्रीतम इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाइंदा। धुर दा भेव खोल्हे पारब्रह्म, देवे सच वड्याईआ। शब्दी करना सच्चा कर्म, निहकर्मी दित्ता दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बख्शां साची सरन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा नाम निधाना सारे पढ़न, सिख्या इक समझाईआ। ना कोई गोत ना कोई वरन, रूप रंग रेख तेरा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या सुत दुलारे, हरि करता आप जणाईआ। चारे जुग तेरे वणजारे, चौकड़ी बन्धन इक्को पाईआ। चारे वेद तेरे सहारे, चारों कुण्ट करन रुशनाईआ। चारे मुख ब्रह्मा प्यारे, परम पुरख दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द दुलारे तेरा माण, हरि करता आप रखाइंदा। तेरा लेखा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे ज़ेर कराइंदा। तेरा हुक्म सच्चा फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तेरा लेखा ज़िमीं असमान, गगन मण्डल सोभा पाइंदा। रवि शशि सीस झुकाण, नेत्र अक्ख ना कोए उठाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाइंदा। धुर दा हुक्म

सच्ची सरकार, सति सतिवादी आप जणाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, पंज तत काया दए वड्याईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नित नवित लए अवतार, वेस अनेका रूप वटाईआ। लख चुरासी करे ख़बरदार, धुर दी ख़बर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सच वड्याई देवे दात, दाता दानी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण दए साथ, सगला संग बणाइंदा। आत्म परमात्म दस्सणी गाथ, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। तूं मेरा मैं तेरी ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेले खेल तमाश, लख चुरासी ख़ालक ख़लक विच समाइंदा । सेवा लाए दिवस रात, घड़ी पल वंड वंडाइंदा। लेखा जाणे कायनात, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाइंदा। धुर फ़रमाना जुग चौकड़ी चार, चारों कुण्ट दए समझाईआ। सतिजुग साचे लै अवतार, वार अठारां रूप वटाईआ। त्रेते करे सच प्यार, दोए दोए आपणा खेल खलाईआ। द्वापर नूर करे उज्यार, दोहरी धार दए समझाईआ। कलयुग वेस करे निरँकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मुकामे हक हो उज्यार, दरगाह साची सोभा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर के ख़बरदार, ख़ालस आपणा हुक्म जणाईआ। बोध अगाधी शब्दी धार, कलमे नबी रसूल पढ़ाईआ। नानक निरगुण कर प्यार, नाम सति दए समझाईआ। गोबिन्द बोल इक जैकार, डंका फ़तहि दए वजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कठ्ठे कर के जुग चार, धुर दा हुक्म दए समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान नाल मिलाईआ। अञ्जील कुरानां दे आधार, तीस बतीसा करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी बोल जैकार, चार कुण्ट करे शनवाईआ। मन्दिर मठ्ठ कर तैयार, शिवदुआले सोभा पाईआ। तीर्थ तट वेख किनार, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मेल मिलाईआ। गुर दर वेखे वारो वार, बन्द किवाड़ी कुंडा लाहीआ। मसीत मस्जिद वेखे वेखणहार, हुजरे हक सोभा पाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगार, महिबान बीदो करे इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी भेव खुल्हाईआ। सुत शब्द सुण आदि जुगादी, जुग चौकड़ी भेव चुकाइंदा। तेरा नाउँ सदा अनादी, नाद धुर दा इक वजाइंदा। तेरी खेल सदा ब्रह्मादी, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। तेरा राग अगम्मी रागी, सुर ताल विच किसे ना आइंदा। तेरा इश्क ना हकीकी ना मज़ाजी, मजलस बहि ना डेरा लाइंदा। तेरा पुन्न ना कोए सवाबी, कूड़ी क्रिया ना रूप वखाइंदा। तेरा जलवा नूर महिताबी, महबूब आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा लेखा आप जणाइंदा। चार जुग दा लेखा समझ, समझावणहार दए समझाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मारे रमज़, इशारे नाल कर पढ़ाईआ। चौदां लोकां देवे सबक, चौदां तबकां ताअलीम इक वखाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुत शब्द सुण खेल अथाह, हरि करता आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाए विहा, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई गुर अवतार पीर पैगम्बर बणन गवाह, लहिणा देणा खाणी बाणी इक भुगताईआ। जन भगतां भगवन्त नित नवित मिले आ, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। साचे सन्त लए जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख गुर गुर लए मिला, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। गुरसिख गोद लए बहा, फड़ बाहों गले लगाईआ। तैनूं सच दयां दृढ़ा, निरअक्खर इक पढ़ाईआ। जिस दा वजूद सके ना कोए बणा, सबूत दे ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे पारब्रह्म, परम पुरख बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वेखणा कर्म, निहकर्मी दए समझाईआ। झगड़ा पवे चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। गुर का शब्द ना कोए पढ़न, रसना जिह्वा बत्ती दन्द होवे हल्काईआ। साचे मन्दिर मूल ना खड़न, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। साची करनी मूल ना करन, कूड़ी क्रिया खेह उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दिशा दए दृढ़ाईआ। साची दिशा दस्से जुग चार, कलयुग अन्त मिले वड्याईआ। शास्त्र सिमरत करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेई अवतार करन इज़हार, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। पीर पैगम्बर सुणावण वारो वार, सजदा कर कर सीस निवाईआ। गुर गुर बोलण इक जैकार, जैकारा नाम सुणाईआ। कलयुग अन्त सृष्टी भुल्ले विच संसार, दृष्टी सके ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर आत्म ना कोए प्यार, परमात्म मिलण कोए ना पाईआ। घर विच घर ना होए उज्यार, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। आत्म सच्चा ना कोए आधार, सच सिँघासण सोभा कोए ना पाईआ। अनहद शब्द ना कोए धुनकार, धुन नाद ना कोए सुणाईआ। अमृत मेघ ना ठंडा ठार, कँवल नाभ ना कोए उल्टाईआ। गढ़्ह तोड़े ना कोए हँकार, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। कलयुग नाता जुड़े कूड़ कुड़यार, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच संदेसा दे के एक, भेव अभेदा दित्ता खुल्हाईआ। कलयुग अन्त रखणी टेक, शाह पातशाह रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के जाण संदेस, वाक् भविख्त इक समझाईआ। जिस दा अगला कोई ना जाणे लेख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त कोटन कोटि लभ्भदे गए भेत, अंदर वड़ वड़ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी रखे आपणे हथ्थ, करनहार अखवाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रगट, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। खेले खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ इक दृढ़ाइंदा। दो जहानां रिहा नस्स,

बण के पाँधी पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सच दवारे कर इक्ट्ठ, सचखण्ड साचे मेल मिलाइंदा। आपणी आपणी वारता दयो दस्स, चार जुग दा लेखा मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को लोकमात, हरि करता आप जणाईआ। शब्द अगम्मी जीवां जंतां जो दे के आए दात, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सच प्रीती बन्न्हे ना कोई नात, जगत नीती पंजां विच समाईआ। सुरती शब्दी मिल के गोपी काहन कोई ना पाए रास, मण्डल मण्डप ख़ुशी ना कोए मनाईआ। सीता सुरती साचे राम ना वसे पास, सेज सुहञ्जणी बहि के अंगीकार ना कोए कराईआ। सुगंधी सच ना पवण स्वास, दुर्गन्धी घट घट नज़री आईआ। नेत्र वेखो चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन मनसा दर दर फिरे नार कमज़ात, लख चुरासी रही प्रनाईआ। काया मन्दिर अंदर किसे ना लग्गा भाग, भगवन बैठा नज़र किसे ना आईआ। ज़ाहर बातन करे ना कोई बात, शब्दी नाद ना कोए शनवाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। जो लिख के आए शाही नाल कलम दवात, काग़ज़ां उपर हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब नूं रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ के लओ तक्क, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। किसे ना मिले आपणा हक, हकीकत बैठी मुख छुपाईआ। कूड़ कुड़यारा चारों कुण्ट रिहा नठ्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। अन्तर मंत्र हरि का नाउँ कोई ना रिहा रट, मन का रट्टा सके ना कोई मिटाईआ। पड़दा खुल्ला किसे ना हट्ट, वणज वणजारा सच्चा रूप ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मंगे थाँईं थाँईंआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर चारों कुण्ट करन ध्यान, दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। सृष्टी भुल्ली हरि का ज्ञान, साचे मन्दिर बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। साध सन्त जीव जंत धीआं भैणां तकाण, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। साचा मिले किसे ना माण, अभिमान घर घर बैठा डेरा लाईआ। इष्ट देव ना कोए भगवान, सिल पूजस ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। तेई अवतार दस्सण हाल, हालत सब दी रहे जणाईआ। कलयुग चारों कुण्ट कूके सिर ते काल, जगत नगारा रिहा वजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे सदी चौधवीं साडा पूरा होए सवाल, सवाली बण के सीस निवाईआ। नानक गोबिन्द कहे बीस इक्कीसा खेल करे कमाल, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे दीन दयाल, मैं तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़्हे रह गए लाल, कोटन कोटां विच्चों भगत विरला नज़री आईआ । लख चुरासी त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। कलयुग डंका वज्जे कूड़ा ताल, नगारा चारों

कुण्ट सुणाईआ। पत्त दिसे ना किसे डाल्ह, टहणी सच ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी आपणी धार बंधाईआ। पीर पैगम्बर खोलो्ह अक्ख, हरि आख़र आप जणाइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक होए वक्ख, कलमा हक ना कोए सुणाइंदा। हकीकत विच्चों सच सके ना कोई लभ्भ, तौफ़ीक विच नज़र कोए ना आइंदा। जगत वासना रहे नठ्ठ, नौ दवारे पन्ध ना कोए चुकाइंदा। साचे हुजरे कोए ना सके लभ्भ, महबूब मिलण किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम भेव चुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कैहिंदे, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। असीं फिर फिर आए उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चढ़दे लहिंदे, लहिणेदार कोई नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता कठ्ठे हो के बहिंदे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ख़ुशी मनाईआ। तेरी सरनाई गुरमुख विरले ढहंदे, जिन्हां आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी तोबा, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। साचा रखे ना कोई रोज़ा, ईद दीद चन्द ना कोए रुशनाईआ। जगत वेख्या कोना कोना, चौदां तबक भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद चलणा तेरी रज़ाईआ। पीर पैगम्बर रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडा अन्तिम रिहा हो, हौका लै के रहे सुणाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम सब कुछ लैणा खोह, ख़ालक तेरी ख़लक तेरी झोली पाईआ। पिछले कलमे चुक्कणा मोह, मुहब्बत इक्को घर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कर महबूब, मेहरवान तेरी सरनाईआ। तेरा उच्चा अर्श अरूज, कुर्श तेरी वड्याईआ। तेरी मंज़ल सच मक्सूद, दरगाह साची सोभा पाईआ। ना कोई अल्फ़ ये ना कोई पढ़े हज़ारा दरूद, इस्म आअज़म ना कोए वखाईआ। ना कोई ततव तत तन वजूद, रूह बुत्त ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई आफ्ताब होए ग़रूब, नवचन्दी चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरा देवे सच सबूत, साबत सूरत नज़र किसे ना आईआ। मक्के काअबे हाज़र ना दिसे मौजूद मुफ़लस होई लोकाईआ। सच दवारे अंदर हुजरे हक बैठो हदूद, निरगुण आपणा नूर छुपाईआ। उम्मत उम्मती होई मकरूज़, कर्ज़ा सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह हो सहाईआ। पीर पैगम्बर कहिण मेरे परवरदिगार, दीद तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी सांझा यार, रहमत इक कमाईआ। हउँ सेवक तेरे बरख़ुरदार, अज़ीज़ रूप वटाईआ। सदी चौधवीं तेरा तक्कणा इक दीदार, नेत्र लोचण नैण दर्शन पाईआ। पैगम्बरां विच्चों पैगम्बर सरदार, पीरां विच्चों पीर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लेखा देणा चुकाईआ । पीर पैगम्बरां

सुण के बात, कलयुग लए अंगड़ाईआ। सोहणी सुहञ्जणी मेरी रात, जगत अन्धेरा रही वखाईआ। परम पुरख ने दिती सुगात, सदी चौधवीं मेरी झोली पाईआ। जिस विच्चों मैनूं मिलणी नजात, नछावर आपणा आप कराईआ। लेखा वखाए कढ्ढ उह कताब, जिस उपर हरफ़ हरूफ़ नज़र कोए ना आईआ। मसला दस्सया हक जनाब, जनाबे आली दित्ता समझाईआ। मैनूं उस तों मिल्या ख़ताब, जो सब दी खता मुआफ़ कराईआ। सजदा सीस करां आदाब, निउँ निउँ लागां पाईआ। उम्मत उम्मती जिस ने बाग़ लगाया सो वेखणहारा बाग़ात, बाग़बान बेपरवाहीआ। उस दी सिफ्त की करदे रहे विच लुगात, अल्फ़ ये कर पढ़ाईआ। अन्तिम उसे दे सर्ब मताहित, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। किरपा करके जे करे आप अनायत, मेहर नज़र उठाईआ। बीस इक्कीसा हरि जगदीसा पिछली मेटे सर्ब शरायत, शरीअत विच शरअ रहिण ना पाईआ। अग्गे करे इक हदायत, धुर दा हुक्म सुणाईआ। चार वरन बणना इक जमायत, जात पात दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत वेखां लायक, जो अन्तर आत्म बैठण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। पीर पैगम्बर कहिण सानूं मन्ज़ूर, सजदा इक्को दर सीस निवाईआ। परवरदिगार हाज़र हज़ूर, हज़रत दिसे बेपरवाहीआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोए ग़रूर, फ़तवा लग्गे ना कोए लोकाईआ। जगत उम्मत तेरी मशकूर, शुक्रिया कर के सीस निवाईआ। सदी चौधवीं अन्त बख्श देणा कसूर, मफ़रूर हो के बैठे मुख छुपाईआ। कूड़ा कढ्ढ देणा ग़रूर, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। तेरे बरदे बणीए मज़दूर, घर साचे सेव कमाईआ। तेरा नाउँ निरँकार होवे मशहूर, मुश्किल सब दी हल कराईआ। गुर अवतार तेरे हज़ूर, हाज़र हो के रहे जस गाईआ। कलयुग अग्नी वेख तन्दूर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कलमा नाम भुल्ल के सब ने पाया फ़तूर, सिर सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र देणा समझाईआ। पीर पैगम्बर सुणो ला कर कन्न, हरि करता आप जणाइंदा। कलयुग लग्गणा अन्तिम डंन, डंका हरि जू इक वजाइंदा। कूड़ कुड़यारा देणा भन्न, सति सच इक प्रगटाइंदा । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पंज तत माटी तन, ततव इक्को रंग रंगाइंदा। अन्तर सब दे बुध मति मन, मनसा मनसा विच्चों प्रगटाइंदा। पवण स्वास हर घट रिहा चल, घर घर सेव कमाइंदा। दीपक जोत इक्को दीवा रिहा जल, नूर नुराना डगमगाइंदा। दूई द्वैती मेटे सल, सालस इक्को नज़री आइंदा। ऊँच नीच वरन बरन खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जाईए रल, दूजा विच नज़र कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, दर तेरे सीस सर्ब झुकाइंदा। दर तेरे सीस गया झुक, साहिब सतिगुर तेरी ओट सर्ब तकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वलों दीन

मज़्हब पैंडा जाए मुक, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाइंदा। शरअ शरायती बन्धन जाए छुट, छुटकारा घर तेरे नज़री आइंदा। जो कलयुग क्रिया करनी कर के गए रुठ, तिन्हां तेरा सुख इक्को लयाइंदा। तूं साहिब सतिगुर अंदर वड़ के पुछ, घर घर विच खोज खुजाइंदा। आत्म मौले तेरी रुत, परमात्म तेरा सुहञ्जणा रंग सोभा पाइंदा। करे प्रकाश निरँजण जोत, अन्ध अन्धेर चुकाइंदा। भाग लगे साचे कोट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाइंदा। सुणीए तेरा सच सलोक, गुर अवतार पीर पैगम्बर शुकर मनाइंदा। हर घट तेरी इक्को जोत, जोती जाता पुरख बिधाता परम पुरख परमात्म आदि जुगादि इक अखवाइंदा । कलयुग चौथे जुग डूँग्घी कंदर सुट्ट, खाता जिथ्थों बाहर ना कोई कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक जणाइंदा। दर घर साचा सुणो अख़ीर, आख़र हरि जणाईआ। पंज तत सब दा जगत शरीर, त्रैगुण खेल वखाईआ। आत्म परमात्म देवे धीर, धीरजवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मार्ग इक प्रगटाईआ। सब दा मार्ग सतिजुग सच्चा, सो सतिगुर आप सुणाईआ। लख चुरासी पुरख अकाल दा बच्चा, सृष्ट सबाई इक्को पिता माईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा धुर दा पता, पतिपरमेश्वर रिहा सोभा पाईआ। उह नज़र ना आए दोहां अक्खां, निज नेत्र मिले चाँईं चाँईंआ। जिन्हां गुरमुखां धुर दा अमृत चक्खां, रस अन्तर लया प्रगटाईआ। ओन्हां मुरीदां भुल्ल गया मदीना मक्का, काअबा घर विच सोभा पाईआ। जिन्हां भगतां मिल्या पुरख समरथा, सो अठसठां बैठे पन्ध मुकाईआ। जिन्हां चरण प्रीती बध्धा नाता, सो जगत नाते गए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक वखाईआ। साची सिख्या सति सतिवन्त, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जिस लख चुरासी बणाई बणत, सो आदि अन्त वेख वखाइंदा। प्रगट हो के कलयुग अन्त, सतिजुग दस्से मणीआं मंत, शब्द अनमोला धुर दा ढोला आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए नार कन्त, आत्म सेज सुहाए बसन्त, सोभावन्त वेख वखाइंदा। नाता तुट्टे दोज़ख़ बहिश्त जन्नत, नरक स्वर्ग चरणां हेठ दबाइंदा। धन्न वड्याई गुरमुख साचे सन्त, जिन्हां परम हँस रूप वखाइंदा। पंज तत काया बणा के बणत, दे वड्याई विच्चों जीव जंत, लख चुरासी पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखण आया, निरगुण दाता हरि करतार। जन भगतां देवे धुर दी छाया, समरथ पुरख अगम्म अपार। मेट मिटाए त्रैगुण झूठी माया, पंज तत करे आकार। सोई सुरती लए जगाया, शब्द हलूणा इक्को मार। आलस निंद्रा दए गंवाया, सच सरोवर इक नुहाल। मन का मणका दए भवाया, साची सिख्या सच सिखाल। साची धर्मसाल दए बहाया, जिथ्थे दीवा बाती जगे अगम्म अपार। सूरज चन्द ना कोए रुशनाया, मण्डल

मण्डप ना कोए आकार। साचा मन्दिर इक वडियाया, जिस गृह वसे आप निरँकार। अंदर वड़ के जंदर दए तुड़ाया, कुफ़ल खोल्हे खोल्हणहार। साची मंज़ल दए पुचाया, अगला पिछला पन्ध नवार। हर दिल होए सेव कमाया, सन्त सुहेले कर प्यार। गुर चेले इक्को घर वसाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाल। मेहर नज़र करे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई सच्चा जाप, आत्म परमात्म दए समझाईआ। रूह बुत्त दोवें होवण पाक, सुरती शब्द होवे कुड़माईआ। घर ताकी खुल्ल्हे बन्द कवाड़ी ताक, पड़दा दूई दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां पूरा कर के भविख्त वाक्, वाक्य अगला दए समझाईआ। वेद व्यासा लिख के गया उपर किताब, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा फेरा पाईआ। ईसा कर के गया आदाब, मेरा पिता आवे चाँईं चाँईंआ। मुहम्मद दस्स के गया जनाब, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। अमामां सिर जिस दा वड्डा ख़ताब, मिहबान नूर रुशनाईआ। नानक गोबिन्द ला के सच हिसाब, बिन अंकड़यां दित्ता समझाईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे पुरख अकाल, जिस दा पिता ना कोए माईआ। सम्बल नगर लए सुरत संभाल, शब्द अगम्मी वज्जे ताल, तलवाड़ा इक्को इक जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वखाए सच्ची धर्मसाल, मन्दिर शिवदुआला मठ्ठ वखाए कमाल, मसीत मस्जिद जलवा नूर रुशनाईआ। आ के पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। चार वरनां अठारां बरनां हल करे सवाल, सदी सदीवी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला दस्से सच अहिवाल, अहिल आपणा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी नित नवित कर कर हित, अबिनाशी अचुत निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाईआ।