२६ जेठ २०२१ बिक्रमी तारू सिँघ दे गृह ऊधमपुर
सो पुरख निरँजण ठांडा दरबारा, हरि करता आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखणहारा, आप आपणा भेव चुकाइंदा । एकँकार पावे सारा, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़ा, सच दुआरा इक सुहाइंदा। श्री भगवान बण मीत मुरारा, आपणा संग आप निभाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बन्न्हे धारा, पतिपरमेश्वर खेल खलाइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यारा, आपणा नूर प्रगटाइंदा। दरगाह साची वसणहारा,
लाशरीक नाउँ प्रगटाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड साचा खेल वखाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए दीवारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा । हरि पुरख निरँजण इक इकल्ला, एकँकारा वेस वटाइंदा। आदि निरँजण साचा दीपक बला, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आपणी धार आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। श्री भगवान पकड़े पला, निरगुण आपणी गंढ्ढ बन्न्हाइंदा। पारब्रह्म सच दवारे आपे खला, सोभावन्त सोभा पाइंदा। नूर इलाही इक्को अल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक वडियाइंदा। सच दुआर साहिब सति, सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। निरगुण निरवैर निराकार हो प्रगट, नूरो नूर करे रुशनाईआ। नाउँ धर पुरख समरथ, बेपरवाह आप अख्वाईआ। सच महल्ले आपे वस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच महल्ला एकँकार, हरि करता आप प्रगटाइंदा। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यार, जोती जलवा इक वखाइंदा। साचे धाम परवरदिगार, बेपरवाह सोभा पाइंदा। ना कोई मीत ना मुरार, सज्जण नज़र कोए ना आइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक सुहाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे इक वधाईआ। पारब्रह्म बैठा इक इकन्त, निरगुण निरवैर निराकार रूप समाईआ। घाड़त घड़ बणाए बणत, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। ना कोई नाद शब्द धुन मंत, राग नाद ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड बैठ श्री भगवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। सति सतिवादी झुलाए इक निशान, निशाना आपणा आप प्रगटाईआ। खेले खेल आप महान, महिमा कोई कथ ना सके राईआ। ना कोई ज़िमीं ना असमान, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। मण्डल मण्डप पुरी लोअ ना कोए मकान, इट्ट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे घर दए वड्याईआ। साचा घर सच सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। अबिनाशी करता आदि निरँजणा, निराकार वेस वटाइंदा। जोती धार सच प्रवेश आपे जगणा, दीपक नज़र कोए ना आइंदा। आपणी प्रेम प्रीती अंदर आपे रहे मग्ना, अन्तर आपणा खेल खलाइंदा। आपे जाणे सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। आपे रवि शशि प्रकाश नूरी चन्दना, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे बहि ख़ुशी मनाइंदा। सचखण्ड दवारे मन्दिर चढ़या, निरवैर ख़ुशी मनाईआ। महल अटल अगम्म अथाह उच्चे मन्दिर खड़या, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। सति सुहञ्जणा सुहाए इक्को दरया, दर दरवाज़ा आपणे विच छुपाईआ। करता
पुरख करनी करया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर रिहा खोज, हरि वड्डा वड वड्याईआ। परम पुरख दा अगम्मी चोज, सोच समझ समझ विच किसे ना आईआ। कर प्रकाश अगम्मड़ी जोत, अगम्म रूप समाईआ। सचखण्ड दुआर साची दरगाह मुकामे हक किला कोट, परवरदिगार बैठा नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त निवासी हो के शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दवारे शहिनशाह, शाह पातशाह इक अखवाइंदा। पतिपरमेश्वर बेपरवाह, पुरख अकाल हुक्म वरताइंदा। सो पुरख निरँजण लए उठा, हरि पुरख निरँजण अक्ख खुल्हाइंदा। एकँकार इशारे नाल दए जणा, आदि निरँजण जोती जोत जोत रुशनाइंदा। अबिनाशी करता दस्से राह, श्री भगवान रहिबर हो के दया कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दए उठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कराइंदा। धुर दी कार करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जिस दा सुत दुलारा शब्दी नाउँ धराए निरँकार, निरगुण दए माण वड्याईआ। थिर घर साचे दए वाड़, सोहणी बणत बणाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, सदा सहायक बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर हुक्म करे निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। थिर घर सुहाया शब्दी सुत, प्रभ देवे माण वड्याईआ। वेखणहार अबिनाशी अचुत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच सुहञ्जणी सुहावे रुत, रुत रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण निरगुण लए पुछ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सुत दुलारे उठ के वेख, सो साहिब रिहा दृढ़ाईआ। तेरा अगम्मड़ा इक्को देस, धुर दरबार दित्ता समझाईआ। निरगुण जोत नूर प्रवेश, शब्दी धार इक प्रगटाईआ । जिस दा रूप ना कोए रेख, रंग रता बेपरवाहीआ। उस दा देणा सच संदेस, सोहला इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख दए वड्याईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, सो साहिब खेल समझाइंदा। सुत दुलारे अन्तरजामी, तेरा अन्तर पड़दा लाहइंदा। गुणवन्ता हरि गुण निधानी, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। सचखण्ड दी सच निशानी, थिर घर तेरा नाद वजाइंदा। हुक्मे अंदर करे फ़रमानी, फ़रमाना इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दरबारा आप लगाइंदा। सच दरबार लगाया एक, हरि करता खेल कराईआ। सुत शब्द तेरी साची टेक, सतिगुर रूप दए समझाईआ। उठ जा के वेख, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सुत दुलारे उठ के झाक, अबिनाशी करता रिहा उठाईआ। जुग चौकड़ी दा पूरा होवे वाक, वाकया अक्खीं
वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए आख, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा रिहा सुणाईआ। सच सुनेहड़ा देवे भगवन्त, भगवन आप जणाईआ। तेरा खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ । निरगुण सरगुण बणाई बणत, लख चुरासी वंड वंडाईआ। मेल मिलाए आत्म परमात्म जीव जंत, साध सन्त करन कुड़माईआ । त्रैगुण माया पंज तत सोभावन्त, मन मति बुध करी रुशनाईआ। गढ़्ह बणा के हउमे हंगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाता दित्ता जुड़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, घर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा आलस निंद्रा रिहा मुकाईआ। सुत दुलारे उठ के जाग, जागण वेला आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नठ्ठ नठ्ठ भाग, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया तन आग, ततव तत रही जलाईआ। नाता तुटया आत्म परमात्म साक, घर सज्जण मिलण कोए ना पाईआ। गुर का शब्द सच सुनेहड़ा सब नूं भुल्लया वाक, वातावरण कलयुग रिहा बदलाईआ। बन्द कवाड़ी कोई ना खोल्हे ताक, घर विच घर ना कोए रुशनाईआ । मिले मेल ना कमलापात, पतिपरमेश्वर नज़र किसे ना आईआ। अमृत बूँद पीवे ना कोई सवांत, उलटा नाभ ना कोए कराईआ। अनहद शब्द सुणे ना कोई नाद, धुन आत्मक राग ना कोए शनवाईआ। हँस बुद्धी होए काग, रसना काग वांग कुरलाईआ। गुर का शब्द ना कोए वैराग, त्यागी रूप ना कोए बणाईआ। नारी मिले ना कन्त सुहाग, जगत दुहागण बैठी डेरा लाईआ। साचे मन्दिर सुणे ना कोई आवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक दृढ़ाईआ । शब्द सुत उठ के वेख तक्क, नौ खण्ड सत्त दीप ध्यान लगाईआ। किसे ना लभ्भे हकीकत हक, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ । मन वासना सृष्ट सबाई रही नठ्ठ, मति मतिवाली नाल रलाईआ। बुध बिबेकी कोई ना सके रख, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ । आत्म परमात्म नालों होई वक्ख, माया ममता विच फसाईआ। प्रकृती चारों कुण्ट रही नठ्ठ, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ । रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे कलमा नग़मा नाम रहे रट, गीत संगीत सर्ब सुणाईआ। हिरदे हरि किसे ना गया वस, वास्ता वसल बिन वजूदों हक ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए जणाईआ। उठ सुत शब्द वेख चारे वेद, चारे खाणी रहे समझाईआ। चारे बाणी खोल्हे भेद, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धुन वजाईआ। तेई अवतार जो दिते भेज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रूप वटाईआ। पीर पैगम्बर जो आए खेड, ईसा मूसा मुहम्मद निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। नानक गोबिन्द दे के आए तेज, जलवा जोत कर रुशनाईआ। चौदां विद्या लिख लिख लेख, कातब
बण के कलम चलाईआ। भगत अठारां दे के आए संदेस, धुर दा ढोला इक सुणाईआ। सर्ब जीआं दा मालक ख़ालक परवरदिगार रहे हमेश, पतिपरमेश्वर ना मरे ना जाईआ। जोत जाता पुरख बिधाता लख चुरासी हर घट अन्तर हो प्रवेश, शब्दी डंक नाद शनवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण धारे वेस, पंज तत काया चोला जग हंढाईआ। खाणी बाणी लिख के धुर दा लेख, जीव जंत करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा समझाईआ। सुत शब्द वेख मात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साची दिसे ना कोई जमात, हरफ़ इक ना कोए पढ़ाईआ। वरनां बरनां तुट्टा साथ, चारों कुण्ट पई लड़ाईआ। कोई ना उतरे धुर दे घाट, घाटे विच सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म पढ़े ना कोई गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द रहे सुणाईआ। रूह दिसे ना कोई पाक, बुत्त ख़ाकी ना कोए वड्याईआ। मिटे किसे ना कूड़ी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए समाईआ। दीन मज़्हब ना कोए इतफ़ाक, मुहब्बत रूप ना कोए वटाईआ। लहिणा देणा करे ना कोई बेबाक, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। मन मनुआ घट घट अंदर रिहा नाच, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार जो गए आख, पीर पैगम्बर सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। सो नूर ज़हूर दिसे ना कायनात, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। माया ममता होए मुहताज, महबूब मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। परमात्म देवे ना कोई साथ, आत्म नाता ना कोए जुड़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरी रात, अन्ध आत्म रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेला रिहा वखाईआ। कलयुग वेला वेख शब्द गुर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी गई भुल्ल, इष्ट नज़र किसे ना आईआ। झगड़ा प्या वड्डी छोटी उच्ची हीणी कुल्ल, कुलवन्ता रूप सच ना कोए समाईआ। माया ममता कीमत पाया मुल्ल, अनमुलड़ा रंग सके ना कोए रंगाईआ। अन्तर आत्म सब दे गया डुल्ल्ह, अमृत बूँद स्वांती मुख ना कोए चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम रिहा वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अदालत, साहिब साचा इक दृढ़ाइंदा। चारों कुण्ट दिसे जहालत, सति धर्म नज़र कोए ना आइंदा। वुकला करे ना कोए वकालत, शहादत हक ना कोए भुगताइंदा। आत्म बणे ना सच अमानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा आप उठाइंदा। साचा पड़दा साहिब सतिगुर चुक्क, शब्दी शब्द दए जणाईआ। चारों कुण्ट वेख उठ, आपणी अक्ख खुल्हाईआ साचा दिसे ना कोई पुत्त, सुत दुलारा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान कोलों सारे बैठे रुठ्ठ, आपणा आपणा मुख भवाईआ। अंदर वड़के साचे पौड़े चढ़ के दस्म दवारी खड़्ह के कोई ना लए पुच्छ, दोए जोड़ सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
तेरा लेखा दए वखाईआ। उठ वेख कलयुग रीत, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक साचा वड़े ना कोए मसीत, मसल्ला हक ना कोए वछाईआ। परवरदिगार नग़मा नाउँ गाए ना कोए गीत, कलमा कलाम ना कोए सुणाईआ। सच दवारे उच्च महराबे महबूब नाल ना होए प्रीत, अतीत नज़र कोए ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जो कर के गए नसीहत, वली गौंस जगत समझाईआ। अक्खरां नाल लिखी वसीअत, अल्फ़ ये जोड़ जुड़ाईआ। उम्मत उम्मती कलयुग अन्तिम सब दी बदली तबीअत, तबा सके ना कोए बदलाईआ। नूर ख़ुदा जाणे ना कोई असलीअत, असल विच ना कोए समाईआ। कूड़ी क्रिया ना कोई अहिमीअत, अहिमक बैठे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द कहे मेरा सच पैग़ाम, पीर पैगम्बरां गुर अवतारां दित्ता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम साचा दिसे किसे ना राम, सुरती सच ना कोए कुड़माईआ। साध सन्त करन हराम, धीरज जत ना कोए रखाईआ। माया ममता होए ग़ुलाम, दूई द्वैती तन कड़ी रहे बंधाईआ। हिरदे वसे ना सच्चा नाम, नौबत इक ना कोए वजाईआ। बाहरों करदे सर्ब इश्नान, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। अन्तर मिले किसे ना जाम, मध प्याला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। आत्म सेजा चढ़ के करे ना कोए बिश्राम, जगत कुटीआ बहि बहि नींद गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग दिशा रिहा समझाईआ। कलयुग कहे साचा दिसे किसे ना काहन, सुरती गोपी ना कोए प्रनाईआ। नाम निराला मारे कोई ना बाण, अणयाला तीर चलाईआ। सच संदेसा सुणाए ना कोई बिन कान, धुर दी धार जणाईआ। काया मन्दिर अंदर दिसे वैरान, वैरागी रूप ना कोए वखाईआ। मस्तक तिलक सर्ब लगाण, त्रसूल धार ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच संदेसा कायनात, इक्को इक जणाईआ। बग़ले रखण सर्ब किताब, तुलबा तालब बण के फेरा पाईआ। अगला जाणे ना कोई हिसाब, लेखा सके ना कोए जणाईआ। अन्तर पड़दा लथ्थे ना मुख नकाब, निज नेत्र ना नूर रुशनाईआ। नज़र आए ना हक महराब, महबूब मिले ना बेपरवाहीआ। झगड़ा चुक्के ना पुन्न सवाब, दोज़ख़ बहिश्त पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिन्हां परवरदिगार सही सलामत धुर दा मालक मिल गया आप, तिन्हां नरक स्वर्ग दोज़ख़ बहिश्त दोहां विच्चों फड़ के बाहर कढाईआ। बण के धुर दरगाही सच्चा बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। हौली हौली दस्से आपणा वाक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरी तेरे विच ज़ात, तेरी ज़ात मेरा नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे जो गुरू अवतार दे के गए उपदेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करी पढ़ाईआ। बोध अगाधी शब्द अनादी सुणा के गए संदेश, कलम शाही लिख लिख शहादत
इक भुगताईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत मुरीद मुर्शद लैण पेख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। मन वासना करनी भेंट, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। पंज तत ना करना हेत, त्रैगुण ना कोए चतुराईआ। साहिब सतिगुर बिन अक्खां लए वेख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी मुल्ला शेख़ मुसायक ओसे दी खेल, ख़ालक ख़लक रिहा खलाईआ। आत्म परमात्म निरगुण सरगुण पारब्रह्म निहकर्मी कर्म जोती जाता पुरख बिधाता निरवैर हो प्रवेश, शब्द अनाद धुन ब्रह्माद, लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। गुर अवतारां दे के दाद, सच सुणाए धुर दा राग, सति सरूप हो विस्माद, बिस्मिल आपणी धार बंधाईआ। जुग चौकड़ी करे त्याग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पकड़े वाग, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप जीव जंत बणे सज्जण साक, नाता सब दे नाल रखाईआ। बोध अगाधा दस्स वाक, भविख्त दवारे खोल्हे ताक, आपणे मिलण दा दस्से इतफ़ाक, भेव अभेदा दए जणाईआ। दो जहानां बण के सिरताज, भूपत भूप राजन राज, दो जहान स्वारे काज, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर के वंड, नित नवित धुर संदेसा शब्द अनादी पावे ठंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, सचखण्ड दवारा दए जणाईआ। सचखण्ड निवासी दर दरवाज़ा, सो पुरख निरँजण इक खुल्हाइंदा। हरि पुरख निरँजण ग़रीब निवाजा, मेहरवान रूप धराइंदा । एकँकारा शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह आप अखवाइंदा। आदि निरँजण सच दवारे करे आपणा काजा, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। अबिनाशी करता श्री भगवान देवे साथा, पारब्रह्म पुरख समराथा, आपणी खेल वखाइंदा। शब्दी सुत मार आवाज़ा, चार जुग दे विछड़े सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दरबारी खेल कराइंदा। धुर दरबारी खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। सचखण्ड दवारे ला इक दरबारा, बीस इक्कीसा रंग चढ़ाईआ। सुत दुलारे शब्द कठ्ठे कर गुरू अवतारा, मेला होए एका थाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक हुलारा, दूजी धार ना कोए बंधाईआ । त्रैगुण माया दे सहारा, पंज तत भेव चुकाईआ। लख चुरासी जो देंदा रिहा लारा, नित नवित हुक्म सुणाईआ। शब्दी शब्द करदा रिहा इशारा, बिन अक्खां अक्खां नाल दृढ़ाईआ। भगतां दस्सदा रिहा उच्च मनारा, महल अटल बेपरवाहीआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा बिन हरि ना किसे विचारा, आदि अन्त समझ किसे ना पाईआ। उठ सेवा कर विच संसारा, चाकर हो के फेरा पाईआ। तेरी मदद करे निरँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा रिहा वखाईआ। शब्द सुत मारी आवाज़, गुर अवतार पीर पैगम्बर कठ्ठे लए कराईआ। आओ वेखो शाह नवाब,
शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ । जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे रहे काज, करता करनी विच रखाईआ। उस दा भेव खोल्हो आज, पड़दा दयो उठाईआ। जो नाम बाणी चला के आए जहाज़, लख चुरासी जीवां जगत समझाईआ। जो कलमा दस के आए नमाज़, वुज़ू करनां सच समझाईआ। ओन्हां विच्चों वेखो केहड़ा दिसे पाक, पलीत रूप ना कोए वटाईआ। कवन तन माटी होया मुमताज़, मुहब्बत रखे नूर ख़ुदाईआ। कवण झुक झुक सजदा करे पुरख समराथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग दे विछड़े होए इक्ट्ठे, हरि करता अन्त कराईआ। पिछले हाल काल महाकाल दीन दयाल लख चुरासी दस्से, पड़दा ओहला इक उठाईआ। जा के वेखो पाठशाला मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मकतब मदरसे, लोकमात ध्यान लगाईआ। अन्तर आत्म नूर ख़ुदाई आबे हयात किसे ना मिले रसे, सीतल धार ना कोए वहाईआ । माया ममता हउमे हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार शरअ शैतान सारे फसे, शरीअत समझ किसे ना आईआ। जगत किताबां जगत हिसाबां बद्धे बस्ते, अगला लेखा सके ना कोए समझाईआ। दीन मज़्हबां ज़ातां पातां ऊँचां नीचां राउ रंकां पए रट्टे, रट्टा सके ना कोए मुकाईआ। साचा लाहा धुर दरगाहा सच दवारे कोई ना खट्टे, कूड़ी क्रिया घर घर झोली बैठे भराईआ। आत्म अन्तर प्रेम प्रीती साचे रंग कोई ना रते, कसुंभड़ा रंग चारों कुण्ट नज़री आईआ। भाग लग्गा ना किसे काया मटे, पंज तत तन रबाब ना कोए वजाईआ। चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या सदी चौधवीं सबक सारे पढ़ पढ़ अक्के, मन आकी नीवां सके ना कोए कराईआ। कोटन कोटि फिर के आए मदीने मक्के, काया मकबरा खोज ना कोए खुजाईआ। जिथ्थे सच धाम अठ्ठे पहर वसे, दिवस रैण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल समझाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा गया तकवा, चारों तरफ़ सति नज़र कोए ना आईआ। सब दे उत्ते सादर कर दे फ़तवा, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। जन भगत गुरमुख तेरे विरले जो तेरे नूर दा तक्कदे जलवा, ज़ाहर ज़हूर तेरा दर्शन पाईआ। जो खावणहारे पूड़ी कड़ाह हलवा, हालत ओन्हां दी दे बदलाईआ। जिन्हां दे अंदर मन ने पाया बलवा, नौ दवारे मची दुहाईआ। उह काहनूं पढ़दे तेरा कलमा, अल्फ़ ये कम्म किसे ना आईआ। उह वेसवा कोलों सुणदे नग़मां, जो मनमति अंदर बैठी डेरा लाईआ। उन्हां कलयुग कोलों मंगणा तग़मा, हज़ूरी हो के सीस निवाईआ। तेरा नाम ओन्हां दे अंदर कदी ना लँघणा, जो काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल बैठे प्रीत लगाईआ। तेरा दीप कदे ना जगणा, जिन्हां कूड़ कुड़यारा अंदर लया वसाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला लभ्भणा, जिस अन्तर आत्म कीती प्रभू रुशनाईआ। मिले मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण साचे मदना, मध सूदन आपणे घर
वसाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघना, चतुर्भुज वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि शक्ति पाए सगना, सोहणा घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा दर, जिस घर तेरी वज्जे इक वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन रसना पए बोल, अनबोलत प्रभू सुणाईआ। चारों कुण्ट वेख्या खोल्ह, गठड़ी नाम हथ्थ किसे ना आईआ। पंज तत काया ख़ाली दिस्या ढोल, हउमे हंगता विच समाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले हरि भगत थोड़्हे उतरे तेरे तोल, जिन्हां नाम तराज़ू कंडे दित्ता चढ़ाईआ। बाहरों भरे ते अंदरों पोल, ख़ाली बुत्त रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब सतिगुर होणा सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कैहिंदे, इक्को वार सुणाईआ। श्री भगवान उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण असीं वेख के आए चढ़दे लहिंदे, शमाल मग़रब तेरा राह ना कोए तकाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक मसीते कठ्ठे हो हो बहिंदे, मन हँकार नाल मिलाईआ। पंडत पांधे साचे ठाकर अग्गे कोई ना ढहंदे, ठोकर सब नूं रहे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे लैणा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू समरथ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलावें रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम सब कुछ तेरा हक, हकीकत तेरी झोली पाईआ। असीं नाम कलमा दस्स के आए थक्क, साडा संग ना कोए निभाईआ। दूर दुराडे प्रीती बिनां गए नठ्ठ, नेड़े हो के दस्त ना कोए मिलाईआ। असीं अपणी बदल लई आपे करवट, पिच्छा दे के मुख भवाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हे जिहड़े तेरे प्रेम दा मानण रस, अन्तर आत्म बैठे इक ध्यान लगाईआ। तूं ओन्हां नाल जा के वस, वास्ता आपणे नाल बंधाईआ। बाकी खेड़ा कर दे भठ्ठ, कलयुग जीवां दे सज़ाईआ । जिन्हां भुल्ली धुर दी मति, मनमति करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिउँ भावे लैणा चलाईआ । गुर अवतारो पीर पैगम्बरो करो तस्दीक, हरि करता अन्त जणाइंदा। सदी चौधवीं वेला अन्त अख़ीर नज़दीक, नेरन नेरा वेख वखाइंदा। परवरदिगार सांझा यार लाशरीक, सच तौफ़ीक इक वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दी रख के बैठे उडीक, नेत्र लोचण नैण सर्ब उठाइंदा। वेखणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाइंदा। पीर पैगम्बर कहिण असीं देईए शहादत, शहिनशाह इक्को वार सुणाईआ। सच सब नूं भुल्ली तेरी इबादत, आबरू आपणी बैठे गंवाईआ। तेरी रूह तेरे कीती ना किसे अमानत, ख्यानत विच सर्ब लोकाईआ। असीं देईए ना किसे ज़मानत, अगे हो ना बरी कराईआ। तेरा हुक्म साहिब सही सलामत, सिर सिर सारे रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण असीं देईए
लिख, लेखा लिखीए बिन कलम शाहीआ। साडा अक्खर बिन तेरे किसे ना आए दिस, जग नेत्र समझ कोए ना पाईआ। तेरे कलमे विच्चों कलमा मिली भिख, भिच्छया लोकमात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा आपणी झोली पाईआ। लहिणा देणा पाउणा झोली, झलक अपणी इक दसाईआ। हउँ बरदे बरख़ुरदार सेवक तेरी गोली, ख़ाकसार नज़री आईआ। साची धार सुणाई सच्ची बोली, अगम्मी राग अल्हाईआ। अल्ला आलमीन विच विचोली, मिहबान बीदो बी ख़ैर या इलाही नूर इक समझाईआ। पीर पैगम्बर दस्तगीर दस्तयाब तेरे प्रेम दी खेलण होली, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, वर दाते बेपरवाहीआ। गुर अवतार सारे कहिण, प्रभू तेरी वड वड्याईआ। असीं वेख्या साचे नैण, नेत्र आपणे नाल तकाईआ। कलयुग जीव नाता तुटा भाई भैण, पिता मात पूत सेज हंढाईआ। माया ममता होई डायण, शाह सुल्तानां रही खाईआ। कोई फ़र्क ना जाणे नुकता ऐन ग़ैन, ज़ेर ज़बर ना कोए समझाईआ। परवरदिगार बणया तरफ़ैन, तुआरफ़ सके ना कोए जणाईआ। डूँग्घी धार सारे वहिण, दोज़ख़ करन कुड़माईआ। ओन्हां वली अल्ला कोई ना आवे लैण, बाहों फड़ ना लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाही देणी समझाईआ। बेपरवाही दस्स दे मौला, तेरे अग्गे अरज़ोईआ। सदी सदीवी पूरा कौला, इकरारा गया आईआ। तेरे नाम दा गाया ढोला, मेरे ढोल सच्चे माहीआ। तूं अन्तिम बणना इक विचोला, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। तेरे कोल काहदा पड़दा ओहला, तूं सब दी बणत बणाईआ। तूं आदि जुगादी तोला, कंडा रख्या हथ्थ बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अबिनाशी करते सच दुआर खोल्हा, ख़ालक ख़लक रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन इशारे, इक्को वार समझाईआ। पुरख अबिनाशी आपणे लभ्भ लै भगत दुलारे, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। परवरदिगार मुरीद मुर्शदां सदा प्यारे, प्रेम प्रीती सच लगाईआ । तेरा राह तक्कण मीत मुरारे, सच दवारे सोभा पाईआ। रल मिल इक्को बोलण जैकारे, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तेरा नूर परवरदिगारे, पतिपरमेश्वर तेरे विच्चों नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग देंदे गए लारे, अगला लेखा मात बणाईआ। प्रगट होवे कल कल्की अवतारे, जोती जाता वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारे, सोभावन्त आप सुहाईआ। शब्दी शब्द खेल अपारे, दो जहानां वेख वखाईआ। बैठा रहे सच्चे दरबारे, दरगाह साची आसण लाईआ। चार जुग बणे वणजारे, नित नवित हट चलाईआ। अन्तिम वेखे वेखणहारे, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर होवे रुशना, लोकमात करे रुशनाईआ।
प्रगट होए बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, लख चुरासी बेड़ा कंध उठाईआ। भगत भगवन्त लए जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लए उठा, सति सतिवादी कर पढ़ाईआ। गुरमुख सच्चा लए मिला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ । गुरसिख गोदी लए बहा, फड़ बाहों आप उठाईआ। नौ दवारे पन्ध दए मुका, जगत वासना डेरा ढाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटा, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सुखमन टेडी बंक पार दए लँघा, ईड़ा पिंगल सीस निवाईआ। अनहद धुन नाद दए सुणा, घर वजे नाम शनवाईआ। अमृत जाम दए प्या, कँवल नाभी आप उल्टाईआ। बजर कपाटी दए तुड़ा, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। दस्म दवारी दए सुहा, सोभावन्त करे रुशनाईआ। सच सिँघासण दए विछा, पावा चूल ना कोए बणाईआ। दीपक जोती दए जगा, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। सुरती शब्द लए मिला, आत्म परमात्म होए कुड़माईआ। अगला मार्ग दए वखा, शब्द इशारे विच उठाईआ। सुन्न अगम्मों बाहर कढा, लहिणा देणा दए मुकाईआ । थिर घर साचा दए वखा, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। सचखण्ड दवारे दए बहा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। नूरो नूर लए मिला, अलख निरँजण नूर ख़ुदाईआ। लेखा जाणे अगम्म अथाह, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान सच दरबारा रिहा लगा, जिस दा पिता ना कोई माईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव दर रिहा बहा, त्रैगुण मेला पंज तत चेला नाल रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रखे नाल गवाह, शहादत सब दी रिहा जणाईआ। जीव जंत साध सन्त जो कलमा नबी रसूल नाम सतिगुर गए भुला, इष्ट देव आत्म परमात्म नज़र किसे ना आईआ। कूड़ कुड़यारा हउमे हँकारा माया ममता भरया गुनाह, सति धर्म निहकर्म कर्म कांड ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। वेखणहारा होया प्रभ आप, आपणी दया कमाइंदा। जिस नूं ईसा मनया बाप, नूर ख़ुदाई नज़री आइंदा। जिस नूं मुहम्मद किहा पाक, पतित उधारी नाउँ धराइंदा। जिस दा वेद व्यासा लिख्या वाक, भविख्त आपणा राग अल्हाइंदा। सो पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा किसे विच ना आए ज़ात, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। जिस नूं नानक महाबली गया आख, मात पित गोद ना कोए उठाइंदा । जिस दा गोबिन्द लिख के गया भविख्त वाक्, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। कल कल्की किसे अंदर रहे ना दस दस मास, अग्नी हवन ना कोए तपाइंदा। सो भगतां पूरी करे आस, सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा। गुरमुखां आत्म जोत कर प्रकाश, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। गुरसिखां कर के दासी दास, सेवक सेवा इक समझाइंदा। मुरीदां मुर्शद रखे पास, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। सूफ़ीआं दे के आपणी दात, सुफ़न सखोपत खेल वखाइंदा। चार वरनां इक्को
जाप, बरन अठारां आप समझाइंदा । सो पुरख निरँजण हो के साथ, हँ ब्रह्म मेल मिलाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, तकवा आपणा इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू दया कमाइंदा। शब्द गुरू सर्ब स्वामी, चार जुग रहे जस गाईआ। जिस दी सिफ्त गावे चारे बाणी, चारे खाणी दए वड्याईआ। जिस दा कलमा सदा महानी, जिस दा नाम दो जहानां नज़री आईआ। जिस दा काम सदा आसानी, सुल्हाकुल दए समझाईआ। जिस दा हुक्म इतमीनानी, अन्तर आत्म धीर धराईआ । जिस दा लेखा चुक्के पेशानी, पेशतर आपणा भेव चुकाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर नदी नूह तुग्यानी, कयामत बैठी सीस झुकाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर मेला आलमे जाबदानी, घर साचे मिले वड्याईआ। सो महबूब मुहब्बत अंदर करे आप मेहरबानी, महिवख़ाना इक वखाईआ। जिस दी नज़र ना आए निशानी, निशाना सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले लए जगाईआ। सन्त सुहेले खोजे खोज, खोजणहार वड्डी वड्याईआ। जो अन्तर दर्शन रहे लोच, तिन्हां लोचा पूर कराईआ। तिन्हां भय चुक्के लाड़ी मौत, मरन विच्चों जीवण दए बदलाईआ। उह कदी ना होए फ़ौत, माटी ख़ाक गोर ना कोए दबाईआ। तिन्हां सदा मेला हशरे रोज़, रहमत आपणी इक कमाईआ। उह दोज़ख़ बहिश्तों बाहर परवरदिगार नाल मानण मौज, मौजूदा हो के दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दए वड्याईआ। गुरमुख साचे लावे भाग, भगती इक्को नाम दृढ़ाइंदा। अन्तर उपजे इक वैराग, वैरागी आप अखवाइंदा। कूड़ी क्रिया करे त्याग, ताकतवर आपणा हुक्म चलाइंदा। सोई सुरती जाए जाग, गुर सतिगुर आप उठाइंदा। घर दीपक जगाए चिराग़, जोती नूर डगमगाइंदा। त्रैगुण माया लग्गी बुझाए आग, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। फड़ के हँस बणाए काग, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। दे वड्याई लोकमात, मातर भूमी पन्ध मुकाइंदा । आत्म परमात्म बणा के साक, सज्जण इक्को वेख वखाइंदा। अन्तिम चाढ़ के आपणे घाट, घाटा पिछला पूर कराइंदा। सति स्वामी मिल के साथ, अन्तर जामी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे अनाथां नाथ, समरथ आपणा खेल कराइंदा। गुरसिख सतिगुर गुरू जाए उठ, गुर मंत्र इक दृढ़ाईआ। प्रेम प्रीती अंदर पतिपरमेश्वर जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। भाग लगा के पंज तत काया बुत्त, सुत अनादी लए बणाईआ। निरगुण सरगुण नाल मिल के होवे ख़ुश, ख़ुशीआं विच आपणा घर दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान कहे मैं देवां मुबारक, जो हिरदे हरि वसाईआ। ओन्हां दे अंदर लिखी उह इबारत, जिस दा भेव जाणे ना
कलम शाहीआ। बिन कलमिउं करे सिफारिश, धुर दी ढारस इक बंधाईआ। निरगुण नाल निरगुण कराए इक तुआरफ़, सच दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक भगवान, हरि करता आप अखवाइंदा। सर्ब जीआं दा इक दान, हरि करता आप वरताइंदा। सर्ब जीआं दा इक नाम, हरि करता आप जपाइंदा। सर्ब जीआं दा इक निशान, हरि करता आप वखाइंदा। सर्ब जीआं दा इक मकान, हरि करता आप बुझाइंदा। सर्ब जीआं दा इक ईमान, हरि करता इष्ट वखाइंदा। सर्ब जीआं दा इक पैग़ाम, हरि कलमा आप पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं दा इक अमाम, हरि नूरी नज़री आइंदा। सर्ब जीआं दा इक इस्लाम, इस्म आअज़म आप समझाइंदा। सर्ब जीआं दा इक मैदान, जिस मैदान अंदर शाह पातशाह खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। सर्ब जीआं दा इक महबूब, मुहब्बत विच दए वड्याईआ। सर्ब जीआं दा इक अरूज, अर्श कुर्श दए वखाईआ। सर्ब जीआं दा इक मंज़ले मक्सूद, दर इक्को इक सुहाईआ। सर्ब जीआं दा इक अरूज, ऊँचो ऊँच नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद नित नवित कर कर हित, जन भगतां दए वड्याईआ। सर्ब जीआं दा इक भगवन्त, भगवन नज़री आईआ। सर्ब जीआं दा इक कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ । सर्ब जीआं दा इक मंत, मंत्र मंतव इक दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा रूप इक संगत, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। सर्ब जीआं दा बोध अगाध पतिपरमेश्वर वड्डा पंडत, जिस धुर दी विद्या सर्ब पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा रूप अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। सर्ब जीआं दा इक दाता घर घर बैठा मंगत, प्रेम प्यार अग्गे झोली आपणी डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया तोड़ गढ़्ह, हउमे हंगत दए मिटाईआ। सर्ब जीआं का एका रूप, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। सर्ब जीआं दा वासा एका कूट, गृह मन्दिर इक जणाइंदा। सर्ब जीआं दा नाता तुट जाए जूठ झूठ, जो पुरख अकाल ध्याइंदा। सर्ब जीआं दा दाता सब दे उत्ते जाए तुठ, वैरी नज़र कोए ना आइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वरन बरन सारे दिसो इक मुठ्ठ, रुट्ठया रूप ना कोए वखाइंदा। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणे आप कोलों लओ पुच्छ, घर घर विच फ़ैसला आप सुणाइंदा। जेहड़ा निरगुण हो के बैठा लुक, उह आपे होए तुहाडे सनमुख, पड़दा ओहला विच्चों चुकाइंदा। ज़ात पात दा मिट जाए दुःख, जिस वेले अन्तर आत्मा नज़री आइंदा। माणस मानुख मनुष सब दी मंगो सुख, सुख सागर तुहाडे काया मन्दिर अंदर डेरा लाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत मेटो तृष्ना भुक्ख, आत्म सुख साहिब सतिगुर श्री भगवान इक उपजाइंदा। जननी करो सफल कुक्ख, भगतां भगती रंग रंगाइंदा। सच दुआर हरि निरँकार परवरदिगार
सांझे यार पुरख अकाल दीन दयाल सद कृपाल सदा जाओ झुक, जो झुकयां गले लगाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत जगत लख चुरासी जीव जंत सब दा पैंडा जाए मुक, पुरख अकाल अटल महल्ल इक्को सोभा पाइंदा। आदि जुगादि नित नवित जुग चौकड़ी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश रवि शशि देवत सुर गण गंधर्ब सुर नर मुन जन विष्न ब्रह्मा शिव गुरू अवतार पीर पैगम्बर ओसे दी मौली रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी विच समाइंदा। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख जीव जंत साध सन्त चारे खाणी ओसे दे सारे सुत, पिता पुत्त आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण आपणी कार कमाइंदा।