पुस्तकालयभाग १७

२७ जेठ २०२१ बिक्रमी तारू सिँघ दे गृह ऊधम पुर

जन भगतां पूरी करे सधर, सधना वेख वेख सीस निवाइंदा। तकदीर तदबीर नाल देवे बदल, पूरब बदला मूल चुकाइंदा। होए हैरान वेख के बिदर, प्रभू किस बिध दया कमाइंदा। केहड़ी धारों आवे निक्कल, कवण दवारे सोभा पाइंदा । किस प्रेम विच बणया मित्र, सच प्रीती क्यों निभाइंदा। कवण चोटी चढ़ के बैठा सिख़र, आख़र आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान नाउँ धराइंदा। जन भगतां आसा कहे मेरा पूरा हक, हाकम मिल्या बेपरवाहीआ। जिस नूं जुग चौकड़ी लभ्भदे गए थक्क, सो आपणा पड़दा रिहा उठाईआ। जिस दे पिच्छे चारे खाणी रही भज्ज, सो दूर दुराडा नेड़े आईआ। जिस दी महिमा गुर अवतार पीर पैगम्बर गए दस्स, सो दासी हो के सेव कमाईआ। जिस दा दो जहान गाउँदे सदा जस, सो जन भगतां सिफ्तां करे सालाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी चलदा रिहा रथ, सो रथवाही बण के फेरा पाईआ। जिस दा शिवदुआला मन्दिर मस्जिद मठ, सो जन भगतां सनमुख बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस दा ब्रह्मण्ड खण्ड चौदां लोक हट्ट, सो बण वणजारा वस्त अमोलक इक विकाईआ। जिस दी अमृत धार तीर्थ किनारा तट, सो सरोवर फड़ के साचे नहावण रिहा नुहाईआ। जो आदि जुगादि नित नवित वसे घट घट, सो गृह मन्दिर सच स्वामी सोभा पाईआ। जिस दा रूप अनूप सके ना कोई लख, सो अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दए वड्याईआ। अंदर बाहर जिस नूं ध्याउँदा जगत, जुगती नाल ध्यान लगाईआ। जिस नूं आदि भवानी मन्नदे शक्ति, चतुर्भुज खेल खिलाईआ। जिस नूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कीता प्रसिद्ध, पड़दा ओहला इक चुकाईआ । जिस दे हुक्मे अंदर माया मोह नव अठारां रिद्ध सिद्ध , जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। जिस नूं कैहिंदे भगतां मीत, सो भगवन दया कमाईआ। जिस दी लभ्भदे अचरज रीत, सो असचरज खेल वखाईआ । जिस दा गाउँदे रसना गीत, सो सोहले रिहा सुणाईआ। जिस नूं कैहिंदे नीकन नीक, सो ऊँचो ऊँचा नज़री आईआ। जिस दवारयों मंगदे रहे भीख, सो भिच्छया भिख्या आपणी इक वरताईआ। जिसदी सदा सदा सद करदे रहे उडीक, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। सो साहिब सुल्तान जन भगतां मिल्या ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। काया मन्दिर सुहाए सच मसीत, गुरुदुआर इक्को दए वड्याईआ। जिथ्थे बैठा रहे अतीत, त्रैगुण रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जिस नूं कैहिंदे हर घट रव्या, लख चुरासी रिहा समाईआ। जिस नूं कैहिंदे आत्म सेजा सव्या, सोभावन्त साचा डेरा लाईआ। जिस नूं कैहिंदे रागां नादां गव्या, गीत गोबिन्द दृढ़ाईआ। जिस नूं कैहिंदे अवण गवण दो जहान भव्या, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। जिस नूं कैहिंदे काया ओहले, पड़दे अंदर बैठा बेपरवाहीआ। जिस नूं कैहिंदे नूरी धार मौले, मौला रूप वटाईआ। जिस नूं कैहिंदे आदि जुगादि सच दवारा खोल्हे, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। जिस नूं कैहिंदे धुरदरगाही बोले ढोले, सच्चा राग सुणाईआ । जिस नूं कैहिंदे अंदर वड़ के वसे कोले, जिन्हां मन्दिर डेरा लाईआ। जिस नूं कैहिंदे किसे हथ्थ ना आवे पंडत पांधे रौले, रौला पावे सर्ब लोकाईआ। सो साहिब सतिगुर जन भगतां सदा मौले, सच प्रीती इक निभाईआ। जिस नूं कैहिंदे आदि जुगादी ख़ुदावंद, ख़ुदी विच कदे ना आईआ। चार दीवारी ना होवे बन्द, हुजरे विच ना कोए छुपाईआ। जिस दा कलमा अगम्मी छन्द, धुर दा राग अल्हाईआ। जिस दा सदा अवल्लड़ा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा प्रकाश नूरी चन्द, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा किसे लभ्भे रूप रेख ना रंग, रंग रत्ता बेपरवाहीआ। जिस दा नाद अगम्मी मृदंग, बिन सुर ताल रिहा वजाईआ। जिस दा खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड खोज खुजाईआ। किरपा कर सूरा सरबंग, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां पाए धुर दी ठंड, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जुग विछड़यां जग लए गंढ्ढ, सुरती शब्द इक्को गंढ्ढ रखाईआ। नाम जणाए भेव खुल्हाए हँ, सो आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाईआ। जिस नूं कैहिंदे भगत प्यारा, भगवन नाउँ धराइंदा। सो साहिब कल कल्की लै अवतारा, नर नरायण वेस वटाइंदा। जिस दा डंक शब्द अपारा, दो जहान सुणाइंदा। जिस दा काग़ज़ कलम लिखारा, गुर अवतार सिफ्ती सिफ्त सिफ्त दृढ़ाइंदा। जिस दा वड्ड वड्डा भण्डारा, विष्न ब्रह्मा शिव झोली भराइंदा। जिस दा आदि जुगादि विहारा, त्रै

पंज आपणा हुक्म वरताइंदा। जिस दा महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सो स्वामी आए जन भगतां दवारा, दवारयां विच्चों दवारा इक्को इक सुहाइंदा। जिस गृह जिस मन्दिर गुरमुख वसे प्यारा, प्रीती परमात्म नाल रखाइंदा । उन्हां दा अग्गे पिच्छे दा बण सहारा, आर पार किनारा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां जणाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, जै जै सदा सदा कराइंदा।

२७ जेठ २०२१ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह ऊधम पुर

गुरमुख तेरी आसा गंगा, अमृत धार विच्चों नज़री आईआ। जिस दा नज़र ना आए किसे रंगा, रंगत रूप ना कोए वखाईआ। नेत्र वेख निहाल होए सागर सिन्धा, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दीन दयाल प्रभू मिल्या बख्शंदा, मेहरवान होए सहाईआ। किरपा निधान ठाकर गुणी गहिंदा, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। तिन्हां दा उजल जीउ पिण्डा, ब्रह्मण्ड ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी सदा ज़िंदा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर अपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख आसा कहे मेरी सच्ची तांघ, नित ध्यान लगाईआ। मेरे अंदर सदा आवाज़ इक बांग, हू हू कर के रही जगाईआ। मेरे अंदर प्रेम प्यार दी वड्डी कांग, जो लहर नाल लहर रही टकराईआ। मैं उस दी सुण आवाज़, आपणी लई अंगड़ाईआ। कवण कूटे खोल्हे राज़, पड़दा ओहला चुकाईआ। कवण दवारे रखे लाज, होवे सदा सहाईआ। कवण सीस जगदीश सोहे ताज, ताजर बणया बेपरवाहीआ। कवण चढ़ाए धुर जहाज़, नईआ नौका नाम वखाईआ । माणस जन्म स्वार काज, साची सरनी लए लगाईआ। आत्म उपजाए इक वैराग, वैरागी रूप दए वखाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, स्वच्छ सरूप प्रगटाईआ। हँस बणाए काग, माणक मोती चोग चुगाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के जाच, आपणे संग रखाईआ। मेरे जन्म कर्म नूं आपे लए वाच, मेरी बुद्धि ना कोए वड्याईआ। गुरमुख कहे प्रभू मैं तेरा दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। मेरी मनसा विच तेरी ख्वाहिश, तेरी ख्वाहिश विच मेरी आसा नज़री आईआ। तेरी आसा विच मेरा स्वास, मेरे स्वास विच तेरी पवण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद होणा आप सहाईआ। गुरमुख कहे मेरी आसा ठंडी, प्रभ तेरा दर्शन पाईआ। जगत दुहागण होए ना रंडी, सद सुहागण रूप वटाईआ । ख़ाना रहे ना कोई बन्दी, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। वासना देणी सच सुगंधी, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। नेत्रहीण रहे ना अन्धी, करनी सच रुशनाईआ। भाउँदी फिरे ना वनखण्डी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। औझड़

दिसे ना कोई डण्डी, मार्ग इक्को दे वखाईआ। प्रभू तेरे प्रेम दी इक्को करां बन्दगी, बन्दा हो के बदनी सेव ना कोए कमाईआ। मेरी आत्म ला अंगी, अंगीकार अख्वाईआ। मैं सीस मींढी वाही कंघी, सोहणा शृंगार बणाईआ। बिन पावे चूल खाट विछाई मंजी, उत्ते मजलस वेखां बेपरवाहीआ। तेरी जोत नुरानी लग्गी चंगी, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। मेरी आसा एहो मंग मंगी, पुरख अकाल होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख आसा कहे मैं कमली कोझी, बुध सुध ना कोए रखाईआ। तेरा भेव ना जाणा गोझी, अंदर वड़ दरस ना पाईआ। साचे घर ना आई सोझी, समझ सोच ना कोए रखाईआ। पढ़ पढ़ थक्की जगत पोथी, पुस्तकां फोल फुलाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी किसे ना लाई सोटी, सोई सुरती दए उठाईआ। घर वखाया ना उपर चोटी, पर्दा परे ना कोए हटाईआ। मैं अन्तिम इक्को इक सोची, ढहि पवां प्रभू सरनाईआ। जिस दा संगी रविदासा मोची, सोहणा लेखा रिहा लिखाईआ। उहदी नज़र ना आवे पाटी धोती, चीथड़ वेस ना कोए वटाईआ। इक्को पारब्रह्म नाल मिल गई अन्तर आत्म जोती, परमात्म मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भगत लए बणाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं मंगां दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। साहिब सतिगुर देवणहार, मेहरवान तेरी वड्याईआ। कर्मां वाला खेल पिच्छे रह गया बाहर, अंदर जन्म धर्म नज़र कोए ना आईआ। पिछले लेखे उत्ते मार लकार, लकीर नाल तकदीर दे बदलाईआ। सच करा वणज व्यपार, हट आपणा इक खुल्हाईआ। बेपरवाह हो के क्यों करे ख्वार, अंदर लुक के मुख छुपाईआ। प्रतख हो के मिल यार, लुकयां ख़ुशी ना कोए वखाईआ। पिछला चुक्कया पिच्छे उधार, अग्गे सौदा नकद बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा वसाउणा सच्चे घर, जिस घर वसें डेरा लाईआ। भगत आसा कहे मेरी चुक्के मनसा, मोह माया रहिण ना पाईआ। मैं तेरा बणां धुर दा बंसा, सच्चा संग रखाईआ। मन हँकारी मारना कंसा, पंच विकारा दुष्ट खपाईआ। प्रेमी हो के बणना कन्ता, नार सुहागण लैणा बणाईआ। दर दवारे तेरे मंगत, घर सच्चे अलख जगाईआ। हउमे रहे ना कूड़ी हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। मेल मिला दे साची संगता, जिस संगत अंदर आपणा नूर रखाईआ। दोए जोड़ चरण सरनाई करां मिन्नतां, निमस्कार कर कर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, जिस दा लेखा धुरदरगाहीआ।

२९ जेठ २०२१ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे गृह जेठूवाल

लख चुरसी हरि का जीआ, घट घट जोत जगाइंदा। आदि जुगादी धुर दा पीआ, पतिपरमेश्वर इक अखवाइंदा। गुरमुख बणाए साची त्रीआ, तृष्ना तृप्त कराइंदा। लेख चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीआं, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। बीज बीजे धुर दा बीआ, अमृत फल लगाइंदा। आत्म परमात्म बण के साचा सईआ, सगला संग निभाइंदा। निरगुण सरगुण पकड़े बहीआ, साची दया कमाइंदा। लेख चुकाए धर्म राए दी वहीआ, गुप्त चित्र ना हिसाब वखाइंदा। गुरमुखां गुरसिखां देवे साचा हीआ, हिरदे आपणी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। लख चुरासी हरि का रूप, हर घट हरि जू नज़री आइंदा। निरगुण निरवैर निराकार सति सरूप, अजूनी रहित खेल खिलाइंदा। सच सिँघासण बैठ वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा दो जहान फोल फुलाइंदा। लख चुरासी हर घट मौले रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। रहमत कर रूह बुत्त, सहमत आपणे नाल कराइंदा। मेहरवान हो अबिनाशी अचुत, चेतन सता सति प्रगटाइंदा। जन भगतां कर उजल मुख, मुफ्त आपणा नाम झोली पाइंदा। जन्म कर्म दी मेट भुक्ख, माया ममता तृष्ना रोग गवाइंदा। गोद बहा के साचे सुत, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। लख चुरासी हरि का अंग, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। आत्म सेज बैठ पलंग, वेखणहारा नूर ख़ुदाईआ। नाम निधान वजाए मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। महल अटल उच्च मुनार वेखे लँघ, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। सच दवारे बख्श अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। गीत सुहागी गा छन्द, सोहला धुर दा करे पढ़ाईआ। गुरमुखां पूरी करके मंग, मंगलाचार दए जणाईआ। मेहरवान हो सूरा सरबंग, शहिनशाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। लख चुरासी हरि की धार, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। लेखा जाण ब्रह्मण्ड खण्ड पूरी लोअ आकार, समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज देवे सार, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। शब्द अनादी बोल जैकार, घर घर गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। अन्तर आत्म बख्श प्यार, प्रेम प्रीती इक दृढ़ाइंदा। सोई सुरती शब्द उठाल, अकाल मूर्ती वेख वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख सच्चे लाल, लालन अपणा रंग रंगाइंदा। आलस निंद्रा विच्चों लए उठाल, निज नेत्र अक्ख खुल्हाइंदा। लेखा चुक्का शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। शब्द स्वामी बण दलाल, सच्चा लेखा मूल मुकाइंदा। काया मन्दिर अंदर सुहाए धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ बंक वडियाइंदा। दीवा बाती कमलापाती अगम्मा बाल, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। धुर दा नाद वजाए ताल, सुर ताल ना कोए

रखाइंदा। किरपा कर दीन दयाल, दीना नाथां वेख वखाइंदा। परम पुरख हो कृपाल, किरपन आपणे गले लगाइंदा। जन भगतां हल्ल करे सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच्चा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाइंदा। लख चुरासी हरि की जोत, घट घट करे रुशनाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। ना कोई समझ ना कोई सोच, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। ना कोई आसा मनसा लोच, तृष्ना अवर ना कोए वखाईआ। ना कोई किला बंक दवारा कोट, चार दीवार छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक, ज़िमीं असमान ना गणत गणाईआ। ना कोई खाणी बाणी नाद धुन शब्द सलोक, ना कोई अक्खरां करे पढ़ाईआ। ना कोई ईद हुजरा ना मुसल्ला ना कोई रोज़, काअबा रूप ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई लेख अलेख फ़िकरा अभ्यास जोग, घर बार ना कोए तजाईआ। ना कोई चिन्ता हरख़ सोग, ग़म रूप ना कोए वटाईआ। आदि जुगादि जन भगतां देवे आपणी मौज, मौजूदा हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। लख चुरासी प्रभू सहारा, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई ना जाणे पार किनारा, मञ्झधार सर्ब नज़री आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर निमस्कारा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलण सर्ब जैकारा, सिफ्त सालाही ढोला गाइंदा। नौ खण्ड सत दीप ब्रह्मण्ड ज़िमीं असमान लोक परलोक तबक लैण सहारा, आस आसा विच प्रगटाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हर घट रविआ सब तों रहे न्यारा, निरगुण निरवैर आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी सति सरूप जन भगत आए दवारा, दूजा दर ना वेखण पाइंदा। जीव जंत साध सन्त जगत विचारा रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सोहँ शब्द बोलण जैकारा, जै जैकार घर घर विच नज़री आइंदा। एहो खेल अगम्म अपारा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत समझ कोए ना पाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, कातब सेव ना कोए कमाइंदा। लिखण पढ़न तों सदा बाहरा, गुप्त ज़ाहरा अपणी कार कमाइंदा। जन भगतां सदा सदा सद मेलणहारा, मिलणी जगदीश सद आपणे नाल कराइंदा। आत्म परमात्म कर प्यारा, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। नाम निधान बख्श ठंडा ठारा, अमृत रस चवाइंदा। घर दीपक कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सज्जण सुहेले आप उठाइंदा। लख चुरासी हरि की तांघ, नेत्र लोचण नैण सर्ब उठाईआ। निरवैर पुरख निराकार स्वांगी वखाए स्वांग, सति सरूपी आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग वेखे कांग, चारों कुण्ट कुण्ट लहराईआ। जीव जंत रहे भाज, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। सच सुणे ना कोए आवाज़, सुरती शब्द ना कोए उठाईआ । घर घर हुन्दे

दिसण काज, लोकमात जगत कुड़माईआ। माया ममता देंदे दाज, धन दौलत ख़ज़ाना रूप वखाईआ। अन्तिम सारे हुन्दे वेखे नास, शाह सुल्तान रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिल्या बाप, परम पुरख फेरा पाईआ । तिन्हां गुरमुखां जणाए इक्को जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म बंधाए साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह ताक, तस्वीर बेनज़ीर दए वखाईआ। ओथे कोई ना दिसे आफ्ताब, जोती जलवा नूर रुशनाईआ । इट्टां पत्थर बणी ना कोई महराब, महबूब बैठा जल्वागर जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस नूं आदि जुगादि सजदा करन शाह नवाब, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। लख चुरासी हरि का बेटा, पिता पूत खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण बण के खेवट खेटा, बेड़ा अपणे कंध उठाइंदा। पूरब जन्म कर्म कदे ना भुले चेता, अभुल आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। भगत सन्त करे सच्चा हेता, हितकारी आपणा मेल मिलाइंदा। दो जहानां बण के नेता, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाइंदा। वेखणहारा मूंड मुंडाए धारी केसा, ज़ात पात वरन बरन दीन मज़्हब ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। लेखा जाणे पीर पैगम्बर मुला शेख़, शख्सीअत असलीअत पड़दा आप उठाइंदा। गुरमुखां बदल देवे पिछली रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच वखावे धुर दा देस, जिस मन्दिर बहि बहि सोभा पाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। लख चुरासी हरि का पुत्तर, पिता पूत दए वड्याईआ। जोती धारों आए उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चुक्के कुच्छड़, बाल नढ्ढे आप उठाईआ। धुरदरगाही देवे हुक्म, सच संदेसा इक सुणाईआ। एसे कारण शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता, ज्ञान अञ्जील कुरान गुरू ग्रन्थ लिखाया, फेर कोई ना जाए मुक्कर, मुख सके ना कोए भवाईआ। भगत भगवान चलाए धार दुतर, दुतीआ पार कराईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख गुर गुर चेले शब्दी ढोला बुक्कण, उच्ची उच्ची राग सुणाईआ। मनमुख मुग्ध अंञाण साहिब सतिगुर कोलों लुकण, मुख आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, जिस नाम राम राम नाम आपणा रूप दरसाईआ।