पहली हाढ़ २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
तख्त निवासी हरि निरँकार, निरगुण निरवैर सोभा पाइंदा। शाहो भूप वड सिक्दार, शहिनशाह आदि जुगादि अखवाइंदा ।
जोती जाता अगम्म अपार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सो महल अटल उच्च मनार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। मुकामे हक परवरदिगार, जलवा इक्को इक दरसाइंदा। लेखा जाण सच घर बार, सचखण्ड साचे माण दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेद अपणे हथ्थ रखाइंदा । साचे तख्त बैठ करतार, हरि करता खेल वखाइंदा। खोल्हे भेव अपर अपार, अभेद आप जणाइंदा। सुत दुलारा करे निमस्कार, शब्दी शब्द सीस झुकाइंदा। सच बेनन्ती सच दरबार, इक इकल्ला इक्को इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाइंदा। सच बेनन्ती शब्दी धार, घर साचे आप कराईआ। सच बेनन्ती विष्नूं आधार, विश्व बहि बहि वास्ता पाईआ। सच बेनन्ती ब्रह्मा चरण कँवल मंगे प्यार, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। सच बेनन्ती शंकर नेत्र नैणां रोवे ज़ारो ज़ार, भोला नाथ दए दुहाईआ। सच बेनन्ती त्रैगुण माया उच्ची कूक कूक करे पुकार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, पंज तत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता इक अख्वाईआ। सच बेनन्ती सच दरबार, हरि करता आप जणाइंदा। सच बेनन्ती अगम्मी धार, शब्दी राग नाद सुणाइंदा। सच बेनन्ती दस्से गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आप समझाइंदा। सच बेनन्ती भगत वछल जन भगतां दए सिखाल, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। सच बेनन्ती सन्त सुहेले मंगण दान, दाता दानी वेख वखाइंदा। सच बेनन्ती गुरमुख सच दुआर सुणाण, सुणनहारा इक अख्वाईआ। सच बेनन्ती गुरसिख अन्तर आत्म राग धुन गाण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा वड वड्याईआ। सच बेनन्ती धुर दी कूक, हरि करता आप जणाइंदा। सच बेनन्ती सुणे पिता पूत, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। सच बेनन्ती फिरे दरोही चारे कूट, चारे जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दोए जोड़ सीस झुकाइंदा । सच बेनन्ती चारे खाणी चारे बाणी करन दर साचे ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह बेपरवाह वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। सच बेनन्ती करे चार जुग, चौकड़ आपणा ध्यान लगाईआ। सच बेनन्ती कदे ना जाए मुक, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे आस तकाईआ। सच बेनन्ती लख चुरासी जीव जंत साध सन्त मंगे सुख, सुखदायक आपणा रूप वटाईआ। सच बेनन्ती उजल करे मात मुख, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। सच बेनन्ती आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन्म कर्म दी मेटे भुक्ख, दूई द्वैती तृष्ना रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच बेनन्ती आदि जुगादि, हरि करता आप दृढ़ाइंदा। सच बेनन्ती ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मावेता आप सुणाइंदा। सच बेनन्ती बिस्मिल रूप हो विस्माद, निराकार
साकार आप दृढ़ाइंदा। सच बेनन्ती दो जहानां करे आज़ाद, बन्दीख़ाना ना कोए वखाइंदा। सच बेनन्ती सुणे सच महराब, महबूब अपणा पड़दा लाहइंदा। सच बेनन्ती धुर दी आवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। सच बेनन्ती जेरज अण्डज सेत्ज उत्भुज, चारे खाणी रही कराईआ। सच बेनन्ती चारे बाणी रही लभ्भ, परा पसन्ती मद्धम बैखरी खोज खुजाईआ। सच बेनन्ती किसे ना आई हद्द, हदूद समझ कोए ना पाईआ। सच बेनन्ती कर के कोई ना सक्या रज्ज, सांत सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच बेनन्ती करे अष्टभुज, बिन नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। जिस ने मेरा भेव खुल्हाया गुझ, आदि शक्ति दिती वड्याईआ। उस दी ना कोई मन मति बुध, जगत जुगत ना कोए चतुराईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे बैठा लुक, दो जहानां नज़र किसे ना आईआ। जिस दी खेल कदे ना जाए मुक, भेव अभेद ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। सच बेनन्ती आदि शक्ति भवानी, हरि करता आप जणाइंदा। परम पुरख दी इक निशानी, निरगुण निरवैर निराकार आप दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी सिफ्त दी चले जगत कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाल मिलाइंदा। जिस दी चरण धूढ़ अठ्ठ सठ्ठ सरोवर पाणी, तीर्थ तट राह तकाइंदा। जिस दा खेल दो जहानी , ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। जिस दा नूर आदि नुरानी, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। जिस दा महल अटल उच्च लासानी, लाशरीक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप जणाइंदा। सच बेनन्ती जुग चौकड़ी करदे, कर कर ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार डरदे, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। कलमा नबी रसूल पढ़दे, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। निउँ निउँ सीस सजदे करदे, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। चरण कँवलां उपर सीस धरदे, आप आपणा मोह चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग वाह वा करदे, वज्जे सच सच वधाईआ। कोटन कोटां विच्चों सच बेनन्ती गुरमुख विरले करदे, जिन्हां अन्तर आत्म परमात्म आपणे नाल मिलाईआ। सच दवारे सति स्वामी होवण बरदे, बन्दीख़ाना देण तुड़ाईआ। साची मंज़ल बिन पौड़ीउँं चढ़दे, दस्म दवारी अद्ध विचकार बैठी राह तकाईआ। गुरसिख इस तों अगला घर मलदे, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। ओथे खेल अछल अछल्ल दे, समझ सके कोई ना राईआ। ओथे लेखे नहीं घड़ी पल दे, छिन भंगर आपणा रंग वखाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले कदे ना हलदे, दो जहान लेखा सके ना कोए मुकाईआ । बिन भगतां बूटे कदे ना फलदे, लख चुरासी सिम्मल रूप नज़री आईआ। बिन सन्तां दीपक
किसे घर ना जगदे, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच बेनन्ती जो करे प्रीतम, प्रीतीवान दए दृढ़ाईआ। काया माटी ठांडी होवे सीतल, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कंचन सोना बणे पीतल, पारस आपणा नाम इक लगाईआ। सच बेनन्ती करन गुर अवतार पीर पैगम्बर उडीकण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम राह तकाईआ। लख चुरासी अंदर जीव जंत चीकण, उच्ची कूक कूक रहे सुणाईआ। कवण वेला प्रभ मिले लाशरीकन, शरक्त सब दी दए गंवाईआ। साची दस्से इक तारीखन, पिछली तारीख़ दए मिटाईआ। वस्त अमोलक पावे भीखण, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। भगत भगवन्त मिल के लेखा चुक्कावण ऊँच नीचन, ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। इक दूजे दे अंदर वड़ के, पौड़े चढ़ के जगत नेत्र दोवें वेखण, निज नेत्र इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेनन्ती कर कर गए चार जुग, नित नवित सीस निवाईआ। कवण वेला वक्त जाए पुग, लेखा सब दा मिले थाउँ थाँईंआ। नौ खण्ड सत्त दीप ज़िमीं असमान सुखणा रहे सुख, रवि शशि बैठे ध्यान लगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण उठ, पुरी लोअ नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुक, सीस जगदीस इक झुकाईआ। कवण वेला प्रभ सुण बेनन्ती साचे सुत, सुत शब्द इक्को नज़री आईआ। जिस दी काया ना कोई बुत्त, रक्त बूँद मेल ना कोए मिलाईआ। कृपाल हो के जावे तुठ, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। सच दवारे आ के लए पुछ, दूर दुराडा दाता बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। बेनन्ती कर कर सारे रोवण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । चारे जुग मूल ना सोवण, चारे खाणी नींद सच ना आईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ जलधारा सर्ब वरोलण, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर रही कुरलाईआ। लख चुरासी जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे बोलण, बोल बोल राग सुणाईआ। कवण वेला प्रभ सुण बेनन्ती सच दवारा आवे खोल्हण, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। धुर दे कंडे आवे तोलण, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। सच प्रीती आवे घोलन, घोली घोल घुमाई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवन होए सहाईआ। सच बेनन्ती कर कर थक्के, चारो कुण्ट ध्यान लगाईआ। जीव जंत साध सन्त अक्के, कलयुग अन्तिम बैठे हौसला ढाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ लभद्दे फिरे मदीने मक्के, काया काअबा हुजरा हक खोल्ह ना वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकार सत्थर लथ्थे, यारड़ा सेज ना कोए हंढाईआ। मन वासना सारे फिरदे नठ्ठे, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जगत वासना सारे रट्टे, रट्टा मुक्के ना कूड़ लोकाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत प्रभू प्रेम
प्यार तीर निशाने फटे, घाउ लगा इक्को थाँईंआ। उह सन्त सुहेले चरण कँवलां उपर ढठ्ठे, आप आपणा माण अभिमान तजाईआ। ओन्हां पत आपे रखे, निरगुण हो के सरगुण दए समझाईआ। परम पुरख अकाल पतिपरमेश्वर गुरमुख जाणे आपणे बच्चे, गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। बेनन्ती करन वाले उह सच्चे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत नौ दवारे कूड़ी वासना सारे नच्चे, वांग नटुआ स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि सच्चा मौला, मौजूदा आपणा खेल कराइंदा। ना कोई पड़दा ना कोई ओहला, दूई द्वैत ना कोए जणाइंदा। ना कोई झगड़ा ना कोई रौला, सिध्धा मार्ग सच समझाइंदा। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल करदा आया कौला, सो बेनन्ती पूर कराइंदा। प्रगट हो के उपर धवला, कल कल्की वेस वटाइंदा। जिस दा नूर इलाही अव्वला, आलमीन वेख वखाइंदा। हर घट स्वामी रिहा मवला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सच बेनन्ती कीती विष्न ब्रह्मा शिव पुकार, त्रै पंज नाल मिलाईआ। तेई अवतार मंगदे गए अधार, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मूसा डिग्ग के मूँह दे भार, झोली इक्को इक वखाईआ। ईसा कहे मेरा यार, परवरदिगार नूर इलाहीआ । मुहम्मद कहे मेरी सुणे पुकार, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला मेहर नज़र इक उठाईआ। नानक गोबिन्दा सृष्ट सबाई दस्स के गए जहान, जीव जंत जगत जणाईआ। सर्ब बेनन्ती सुणे श्री भगवान, पतिपरमेश्वर सब दा पिता माईआ। जुग चौकड़ी नित नवित सब नूं देवे दान, दाता इक्को इक अख्वाईआ। सचखण्ड निवासी लख चुरासी नज़री आए इक्को काहन, बंसुरी साचा नाम सुणाईआ। शब्द सरूपी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जोत सरूपी नूर महान, लख चुरासी डगमगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे आण, बेपरवाह वेस वटाईआ। सच संदेसा दे फ़रमान, धुर दी धार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच बेनन्ती करी अष्टभुज दुर्गा, कँवल नैन नैन नाल मिलाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि सच दवारे धुर दा, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। तेरा हुक्म कदे ना मुड़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा मंत्र इक्को फुरदा, फुरने अंदर खेल सबाईआ। तेरा नूर कदे ना होवे मुर्दा, मढ़ी गोर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दुर्गा कहे मेरा धुर दा इष्ट, अष्टभुज आप समझाईआ। जिस दा लेखा बाहर दृष्ट, दृष्टी मालक बेपरवाहीआ। जिस दा रूप वेख के सृष्ट, निराकार साकार खेल कराईआ। जिस ने मेरी आशा प्रगटा हिरस, हवस नाल वधाईआ। आपणी खेल विच्चों कर के थोड़्ही किरस, मेरी बणत दिती बणाईआ। मैं चल के आई उपर धरत, धरनी
धवल सोभा पाईआ। उह मेरा अगम्मड़ा मर्द, मर्दाना इक अख्वाईआ। जिस नूं प्रेम प्यार दा इक्को दर्द, दूजा दु:ख ना कोए रखाईआ। सदा सदा सद खेल करे असचरज, अचरज आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान इक्को इक इक्क वड्डी वड्याईआ। अष्टभुज कहे मेरा तत शरीर, इशारयां नाल प्रगटाईआ। खण्डा खड़ग हथ्थ शमशीर, शंख चक्कर गदा नाल मिलाईआ। आपणे नाल मेल तासीर, तस्वीर सोहणी दिती वखाईआ। उह साहिब बेनज़ीर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस ने कटणी सब दी भीड़, सुंभ नसुंभ दए मिटाईआ। उह मेरा मददगीर, जिस मेरी बणत बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा चुकाईआ। अष्टभुज सिँघ अस्वार, सोहणा वेस वटाईआ । जंगल जूह विच पहाड़, वनखण्ड खोज खुजाईआ। किरपा कर आपणी धार, सच दित्ता समझाईआ। अगम्मी वज्जी इक लकार, रेख नज़र किसे ना आईआ। अठ्ठे बाहवां झुक के करन निमस्कार, हथ्थ उल्टे कर वखाईआ। तेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल हो दयाल साची सिख्या दिती सिखाल, धुर संदेस सुणाईआ। तेरी शक्ति विच जहान, तेरा भगत इक ईमान, तेरा दस्त इक कमान, तेरा नाउँ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दे नाल मिल के चलौंणी दुकान, लोकमात हट्ट वखाईआ। अन्तिम खेल करे श्री भगवान, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। नूर धरे महान, जोती जाता फेरा पाईआ। पिछली सब दी कीती वेखे आण, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। साचा मार्ग दस्से विच जहान, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा दित्ता जणाईआ। अष्टभुज किहा मन्ज़ूर, मंज़ल तेरी नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम सारे होईए मजबूर, मजबूरी तेरी झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा दस्तूर, कोटन कोटि काल दिते विहाईआ। सरगुण उपजावां आपणा नूर, पंज तत दयां वड्याईआ। अन्तिम अन्त आपणा खिच्च आप सरूर, सति सति विच समाईआ। तुहाडी सिफ्त दी वज्जे नाद तूर, जगत मिले वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों अन्तिम आवे आप हज़ूर, हज़रत दाता बेपरवाहीआ। आप सब दी बेनन्ती करे मंज़ूर, जो आदि तों कर कर बैठे ध्यान लगाईआ । कोई लख चुरासी विच्चों हो ना जाए मफ़रूर, डूँग्घी कंदर विच्चों खोज खुजाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च दए समझाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, नाम धन्दे दए लगाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तोड़ ग़रूर, गुरमुख साचे लए बणाईआ। निरगुण निरवैर कल कल्की होवे मशहूर, मश्वरा गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जाण समझाईआ। उह भगतां दा होए आप मशकूर, मुश्किल सब दी हल कराईआ। अन्तर दे के साचा नूर, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। उह बेआस किनारयों पार उतारे गुरमुखां पूर, वञ्झ मुहाणा खेवट
खेटा आपणा इक उठाईआ। ओस वास्ते ढिलवां नहीं दूर, जो दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ । बेनन्ती फेर होए मन्ज़ूर, जे मन का मणका लए भवाईआ। जे बाहरों समझे सच ते अंदरों समझे कूड़, कूड़यां विच कूड़ा हो के झट्ट लँघाईआ। वेखो थोड़्हयां बख्शी चरण धूढ़, जिन्हां अंदर बाहर रंग दित्ता रंगाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां हाज़र हज़ूर, पड़दा ओहला दित्ता उठाईआ। गुस्से विच आ के लवे घूर, शब्द विच प्रेम प्यार वधाईआ। जन भगतां कोल आवे सदा ज़रूर, ज़रूरत भगतां नाल आपणी इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आदि शक्ति जगत भवानी सब दी मईआ, माता कहि के जगत मनाईआ। प्रभ ओस वड्डे दे हथ्थ सब दी नईआ, जिस दो जहान रचन रचाईआ। उस दा लेखा बिन कागज़ वहीआ, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। उह सज्जणां दा सज्जण भईआं दा भईआ, मित्रां दा मित्र नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कर बेनन्ती जे लभ्भे दस्म दवार, एह मंज़ल सतिगुर सच्चे कदे ना भाईआ। जिन्हां नाल कीता प्यार, तिन्हां शब्द विच समाईआ। जिन्हां दित्ता चरण आधार, तिन्हां जोती जोत मिलाईआ। जिन्हां दरस दित्ता दिखाल, तिन्हां काल महाकाल नेड़ ना आईआ। जिन्हां दी करी आप संभाल, सम्बल नगर बहि के ख़ुशी मनाईआ। ओन्हां दा गुर गोबिन्द बण दलाल, सौदा इक्को हट्ट कराईआ। एह खेल अवल्लड़ी चाल, जेहड़ी समझ किसे ना पाईआ। जीव जंत साध सन्त मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठां विच्चों करदे भाल, अक्खरां अंदर ध्यान लगाईआ। काया मन्दिर कोई ना दस्से धुर दी सच्ची धर्मसाल, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। बेआस किनारयों अगला कवण जाणे हाल, अहिवाल दे ना कोए समझाईआ। ओन्हां कोलों पुच्छ जो लाल सिँघ वरगे बण गए लाल, दवाबे वाले पिछले अगले नाल मिलाईआ। फेर सूत आ जाए तेरी चाल, चालाकी पिछली दए गंवाईआ । नसीब सिँघ नाल तेरे नसीब लए उठाल, किस्मत विच्चों किस्मत दए बदलाईआ। गुरमेज सिँघ नाल रलाए अगला जन्म दए वखाल, जिस विच जन्म मरन रहिण ना पाईआ। ओथे ग़रीब घराने दा प्रीतम सिँघ इक जवान, अठ्ठे पहर भज्जे वाहो दाहीआ। जो सारी संगत दी कर लए पछाण, दो जहान घर विच नज़री आईआ। प्रीतम नाल मिल के प्रीतम करे परवान, प्रीती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ब्यास किनारिउं पार वस्या ढिलम खेड़ा, सिफ्त नाल वड्याईआ। गुरमुख जिथ्थे मनमति ना होवे झेड़ा, सो मन्दिर सोभा पाईआ। ओथे अष्टभुज दुर्गा आपणा आसण दस्से नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवे आप सहाईआ। पिण्डां विच्चों पिण्ड प्रभू दा, साढे तिन्न हथ्थ नज़री आइंदा। एह खेल चेला गुरू दा, गुर चेला वेख
वखाइंदा। एहो देस आदि जुगादि जुग चौकड़ी शुरु दा, भगवन्त भगतां संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। मेहर नज़र उठाउँदा ए। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। भगत सुहेले वेख वखाउँदा ए, आर पार किनारा ना कोए जणौदा ए। सच दवारा इक वसाउँदा ए। जिस गृह अपणा चरण टिकाउँदा ए। गुरमुख सज्जण नाल रलाउँदा ए। चरण धूढ़ी दे के मजन, दुरमति मैल धवाउँदा ए। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, हउमे हंगता रोग मिटाउँदा ए। सो गुरमुख गुरसिख जगत दवारे लँघण, मन्दिर इक्को इक वखाउँदा ए। शब्द अनाद धुन वज्जण, राग इक्को इक सुणाउँदा ए। कर प्रकाश जोत निरँजण, आदि निरँजण मेल मिलाउँदा ए। आत्म सेजा बहि के सजण, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाउँदा ए। अंगीकार कर के लाए अंगन, सच दवारे आप वडयाउँदा ए। कर बेनन्ती सारे मंगण, मांगत गुरमुख विरला नज़री आउँदा ए। जिन्हां अन्तर रस मिल्या अनन्द अनन्दन, अनन्द इक्को इक चाहुंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा संग रखाउँदा ए। सदा संग रखे प्रभ आप, हरि करता दया कमाइंदा। जिथ्थे पिता पुरख बण जाए बाप, ओथे आदि शक्ति माता आपे नाल रलाइंदा। सच दवारे खोल्ह के ताक, पड़दा ओहला आप उठाइंदा। आपणी ज़ात नाल मिला के आपणी ज़ात, अज़ाती रूप वखाइंदा। गुरमुखां नाल कर के बातन बात, ज़ाहर आपणी कल धराइंदा। जेहड़ी निरगुण नानक सुहागां वाली गाई इक रात, सो रात सतिगुर गुरसिखां आप वखाइंदा। उहो जेही फेर किसे हथ्थ ना आए प्रभात, कोटन प्रभाती राग अल्हाइंदा। ब्यास किनारा केहड़ा घाट, जगत पत्तण जगत रूप वटाइंदा। जे भगत बण के भगवान बणा लए सज्जण साक, पिछला साका सर्ब मिटाइंदा। बिन लभ्भयां बिन सद्दयां बिन खोजयां बिन पुछयां खुल्ह जाए ताक, दर दवारा इक्को इक वखाइंदा। ओथे नज़री आए ओहो पिता ओहो मात, जिस दा बाप गोद ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। प्रीतम प्रीतम प्रीतम सद्दणा औखा, औखयां विच्चों औखा नज़री आईआ। प्रीतम प्रीतम प्रीतम सद्दणा सौखा, सुक्खां विच्चों इक्को सुख दए वखाईआ। प्रीतम प्रीतम प्रीतम नाल नहीं कोई धोखा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। लख चुरसी विच्चों जे माणस जन्म मिल गया मौका, मुफ्त आपणा आप लओ तराईआ । हुण वेला नहीं गनका वांग देण दा तोता, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। केहड़ी गल दस्म दवारी कोठा, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। ओस दा आदि शक्ति नाल नहीं कोई रोसा, फकत आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां पूरी करे लोचा, लोचण आपणे नाल मिलाईआ। इस दीआं क्या कोई करे सोचां, सोच समझ सके ना कोए राईआ। आपणी किरपा नाल खरा करे खोटा, खोटयो खरा देवे बणाईआ। जिस
दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा नरालम जोता, आलस विच समाईआ। उस नूं मिलणा सब तों सौखा, जे आप आ के होए सहाईआ। लेखा चुक्के लोक परलोका, चौदां लोक चौदां विद्या चौदस चन्द बैठे मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बख्शे सदा इक्को ओटा, ओट अकाल इक समझाईआ । प्रीतम प्रीत लगौणी सिख, सिक्खी सिख्या विच्चों प्रगटाईआ। जो कुछ बाहरों रिहा दिस, इस तों वक्खरा अंदर नूर इलाहीआ। जगत नेत्र सदा अनडिठ्ठ, निज नेत्र आपणा दरस दए दरसाईआ। करवट लै बदले पिठ्ठ, सनमुख हो के नज़री आईआ पतिपरमेश्वर बण के पित, भगत भगवन्त गोद उठाईआ। आत्म परमात्म करे हित, हितकारी इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद आपणी दया कमाईआ। आदि शक्ति मिले माता, मतलब सब दा हल कराईआ। अक्खरां नाल करे ज्ञाता, छन्दां बन्दां विच पढ़ाईआ। नादां नाल सुणाए रागा, रागनी मिल मिल ख़ुशी मनाईआ । जगत ताल वजावे साजा, सोहणी बणत बणाईआ। करे खेल वड राजन राजा, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे भगत भगवान समाजा, दूजा समझ सके ना कोए राईआ। बेशक निरगुण सरगुण खेल करे विच माझा, दुआबा दूर ना कोए रखाईआ। ओन्हां दा कर लागा, जिन्हां दी लागत पिच्छे दिती चुकाईआ। फिर आपे आपनड़े घर आवे भाजा, भगतां घर आपणा घर बणाईआ। उह भगतां दा मुहताजा, प्रेम प्यार दा भुक्खा भज्जे वाहो दाहीआ। रातीं सुत्तयां मारे वाजां, घर घर लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला आपणे नाल मिलाईआ। साचा मेल करे मिलाप, मिलनी हरि जगदीश कराइंदा। कोट जन्म दे उतार पाप, दुरमति मैल धवाइंदा। जो आदि भवानी गई आख, तिस दा लेखा मूल चुकाइंदा। जो दुर्गा कीता पाठ, ओअँ सोहँ सच समझाइंदा। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सुणया भविख्त वाक्, तिन्हां दी बेनन्ती आपणी झोली पाइंदा। बेनन्ती अंदर हो के दासी दास, सेवक आपणी सेव कमाइंदा। प्रभू दा एहो खेल ख़ास, ख़ाहिश भगतां पूर कराइंदा। चालाकी विच बन्दा ख़ाकी जे कोई बणे बदमाश, बदी मेट नेकी विच बदलाइंदा। ओहदा लेखे लावे सास स्वास, जो बेनन्ती अरदास विच वटाइंदा। ओन्हां संग सतिगुर क्यों ना वसे साथ, जो सज्जण हो के आपणे घर बुलाइंदा। ब्यास किनारा केहड़ा घाट, जिस घाट उत्ते घाटा ना पूर कराइंदा। गुरमुख गुरमुखां मिले जमात, साहिब सतिगुर पट्टी आपणा नाम पढ़ाइंदा। साची दे इक हदायत, हासल हक आप समझाइंदा। लख चुरासी नालों कर कफायत, सोहणी वंड वंडाइंदा। मुर्शद मुरीदां उत्ते कर अनायत, मेहर नज़र उठाइंदा। सो फ़कीर कहीए लायक, जो फ़िकरा इक्को अक्खर गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद संग धुर दा आप
बणाइंदा । सच बेनन्ती लए मन्न, मनसा पूर कराईआ। सच दवारे साचा चन्न, चन्द करे रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारयां देवे डंन, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। लेखे लाए भगत सुहेले जन, जन जननी दए वड्याईआ। जन भगत दवारे सदा सदा सद धन्न, धन्न धन्न कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाली बुध नहीं अंञाण, खेल करे विष्नूं भगवान, भगत सुहेले लए पहचान, शब्द इलान नाल उठाईआ।
२ हाढ़ २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
जन भगत बेनन्ती सदा इक, आखर मंज़ल पन्ध मुकाइंदा। निज नेत्र निरगुण निरवैर पए दिस, पंज तत काया चोला सोभा पाइंदा। करवट लै बदले पिठ, सनमुख स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। प्रेम प्रीती अंदर करे हित, हेत सच्चा सच लगाइंदा। बिन लेख्यों लेखा देवे लिख, पूरब लहिणा मेल मिलाइंदा। स्वामी हो के धुर दा पित, पत्र संदेसा इक सुणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। भगतां बेनन्ती सुणी प्रभ आप, कलयुग अन्त दिती वड्याईआ। इक्को सिमरन दस्स के पूजा पाठ, सांतक सति दित्ता कराईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द नूर चमकाईआ। शब्द अमोलक दे के दात, ख़ज़ीना घर भराईआ। सच मिला जन जमात, जन जननी लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होए सहाईआ। भगत बेनन्ती सदा प्रभ पास, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ । बन्दन जोड़ करे अरदास, आरज़ू आपणी इक सुणाईआ। मैनूं तेरे मिलण दी ख़ाहिश, दूजी आस ना कोए वखाईआ। हउँ सेवक बाला नढ्ढा दास, घोली घोल घुमाईआ। माणस जन्म कर रास, रहिरास तेरी इक्को भाईआ। जिस गृह चले स्वास, तिस मन्दिर दे वड्याईआ। दीआ बाती कर प्रकाश, जोती जोत रुशनाईआ। आत्म सेजा सौणा खाट, पलँघ सुहावा इक्को इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। जन भगत बेनन्ती सुणे प्रभ मीत, ठाकर वड्डा वड वड्याईआ। बिन भगत ना चले रीत, मार्ग सच ना कोए वखाईआ। लेखा चुक्के ना ऊँच नीच, ज़ात पात डेरा कोए ना ढाहीआ। दवारा सच वेखे ना कोए दहिलीज़, अंदर बाहर कदम ना कोए टिकाईआ। आत्म परमात्म प्रेम प्रीती अंदर जाए सीज, सोहणी कमली रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत बेनन्ती सद नीकन नीकी, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। जिस दी
धार अनडिठ्ठ बरीकी, पतिपरमेश्वर आप रखाईआ। जिस दा बणे ना कोए शरीकी, शिरक्त विच ना कोए रखाईआ। जिस दी सार इश्क ना पाए मज़ाजी हकीकी, आशकां परे हरिजन डेरा बैठा लाईआ। ओथे सिफ्त ना कोए तारीफ़ी, कल्मयां नाल ना कोए पढ़ाईआ। महराब नज़र ना आए मसीती, मसला मुल्ला ना कोए सुणाईआ। नूर ख़ुदाए इक तौफ़ीकी, दूजा संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। भगत बेनन्ती करे सद, नित नवित ध्यान लगाईआ। अबिनाशी करते घर आउणा भज्ज, निरगुण बण के पाँधी राहीआ। मेरी सेज सुहञ्जणी बहणा सज, धुर दा रूप वखाईआ। मेरा पूरा कराउणा सचा हज्ज, हाजत अवर ना कोए जणाईआ। लोकमात करना काज, करते पुरख हो सहाईआ। आपणे नाल बख्शणा इतफ़ाक, नफ़ाक नज़र कोए ना आईआ। महबूब मैं तेरा मुशताक, मुश्किल सारी हल करवाईआ। तेरा मित्र प्यारा बण अहबाब, रबाब तन शनवाईआ। सच दुआर इक अरदास, बेनन्ती सच दृढ़ाईआ। जगत विछोड़ा कट अज़ाब, दोहरा आपणा मेल मिलाईआ। मुख पड़दा खोल्ह नकाब, चश्मे दीद कर रुशनाईआ। जगत भुल्ले हुजरा महराब, महल्ला इक्को सोभा पाईआ। जिस गृह परवरदिगार वसे आप, आपणा डेरा लाईआ। ओस दवारे लै जा साथ, धुर दा संग बणाईआ। मेरी कायनात वाली नहीं गाथ, रसना नाल ना कोए पढ़ाईआ। जन भगत कहे मैं इक्को वार किहा तूं मेरा बाप, पिता पूत होए ना कदे जुदाईआ। तेरी धारों तेरी उपजी शाख़, तुध बिन शनाख़त करन कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। भगत बेनन्ती अन्तर अन्तर, समझ सके कोए ना राईआ। पढ़ पढ़ थक्के जगत जग मंत्र, निरंतर ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। दीन दयाल प्रभ जिस बणाए बणतर, ठाकर हो के ठाकर लए प्रगटाईआ। वेख खेल गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। सीस निवाए विष्न ब्रह्मा शंकर, निउँ निउँ लागे पाईआ। किंगरा किंगरा वज्जे मृदंग, कंकर चार कुण्ट सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला सहज सुखदाईआ। भगत बेनन्ती अग्गे साचे पीआ, प्रीतम तेरी इक सरनाईआ। निर्मल निरवैर कर जीआ, जीवण जुगत दे समझाईआ। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीआं, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। आपणे मिलण दा बख्श हीआ, हरि हरि तेरी ओट तकाईआ। सति धर्म दी ला दे नींहा, जड़्ह सके ना कोए उखड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । भगत कहे सिर रख हथ्थ, बेनन्ती इक्को वार सुणाईआ। नेत्र खोल्ह वेख अक्ख, प्रतख रूप गोसाईंआ। पूरब लेखा दे दे हक, धुर दी मंग मंगाईआ। जे भगतां कोलों गया अक्क, जुग जुग सेव कमाईआ। अग्गे वास्ते आपणी सृष्टी कर के बस्स, बस्ते गंढ्ढ पवाईआ। श्री भगवान
प्या हस्स, शब्दी शब्द शनवाईआ। बिन भगतां मेरी कीमत पए ना कक्ख, जगत मिले ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कर किरपा दित्ता हक, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिन्हां सच्चा नाम लया जप, ओट पुरख अकाल तकाईआ। तिन्हां मेट रोग संताप तप, तपश अग्नी दए बुझाईआ। साची दे के गुरमति, मनमति दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवे सदा सहाईआ। बेनन्ती कहे मैं प्रभ तों डरदी, नेत्र नैण नैण शरमाईआ । लख चुरासी विच्चों थोड़्हे गुरमुखां घर वड़दी, जोड़ जोड़ आपणा वास्ता पाईआ। मैं सेवक धुर दी बरदी, नित नवित सेवा सच कमाईआ। मैं हालत वेखी ओस घर दी, जिस गृह वसे बेपरवाहीआ। ना गर्मी ना सर्दी, रुतड़ी रुत्त ना कोए जणाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण रूह वेखी कोई ना पढ़दी, बुत्त ख़ाना नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखण इक्को नज़र आए दर्दी, जो दर बैठयां दर्द वंडाईआ। बेपरवाह हो के वरते आपणी मर्ज़ी, सद मज़लूमां लए छुडाईआ। एहो खेल ओहदी असचरजी, अचरज बणत बणाईआ। जो आत्म परमात्म सरनी पड़दी, दर ठांडा दए जणाईआ। पौड़ी चढ़ाए साचे हरि दी, मंज़ल पन्ध रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। बेनन्ती कहे मैं जुग चौकड़ी रही सुत्ती, मेरी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां घर करदी रही बुत्ती, डूमणी हो के सेव कमाईआ। सिफ्तां विच बण के वड्डी उच्ची, भज्जां वाहो दाहीआ। घर सवाणी घट घट वेखी लुकी, मुख घूँगट ना कोए उठाईआ। हरि का नाउँ गाउँदे शब्दी रागी तुकीं, तरज़ां नाल सुणाईआ। सच पुच्छो ओन्हां दी बेनन्ती अन्तिम मुक्की, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। बाकी सब तों दवाए छुट्टी, छुटकारा दए कराईआ। जुग जन्म दी आत्म रुठ्ठी, परमात्म लए मनाईआ। एह रमज़ अनोखी गुरमुख विरले बुज्झी, जिस बुझारत आपणी आप समझाईआ। सच दवारे ला के रुची, सुच्ची सोहणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। बेनन्ती कहे मेरा धुर दा चाअ, चाओ घनेरा इक समझाईआ। प्रभ मिल्या बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जन भगतां बण मलाह, बेड़ा कंध उठाईआ। सति धर्म दी दे सलाह, साची सिख्या इक जणाईआ। धुर दा नाता लओ जुड़ा, सच्चा बन्धन इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। बेनन्ती कहे मैं वेख्या वड्डा, वड्डयां विच्चों वड्डा नज़री आइंदा। जिस दा मन्दिर उच्च दवारा सचखण्डा, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाइंदा। जिस दा आदि जुगादी इक्को अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। जिस दा सदा सदा सद साचा चन्दा, जोती नूर डगमगाइंदा। जिस दा लख चुरासी चारे खाणी धन्दा, धुर दा सेवक इक्को नज़री आइंदा । सो साहिब गुरमुख बणाए आपणा बन्दा, बन्दगी आपणा नाम दृढ़ाइंदा। मन विकार रहे ना गंदा, कूड़
हँकार पन्ध मुकाइंदा । जन भगतां सुणाया सोहँ छन्दा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्को नाम दृढ़ाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख सन्त भगत एथे ओथे दो जहान होवे ना रंडा, धुर दा मेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। प्रेम प्यार दी सगनी बन्न्हे गंढ्ढा, पल्लू आपणे नाल जुड़ाइंदा। सच दुआर वखा के ठंडा, अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। बेनन्ती कहे मैं वेख्या खेल, ख़ालक ख़लक कराईआ। निरगुण नाल निरगुण मेल, सरगुण सरगुण नाल जुड़ाईआ। सज्जणां नाल सज्जण सुहेल, मित्रां नाल मीत प्यारा रूप वटाईआ। गुरमुख गुरसिख नार बणे ना कोई धरेल, कन्त सुहागी घर साचे आप प्रनाईआ। बन्दीखाना तोड़ के जेल, सच दवारे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बेनन्ती कहे प्रभू किरपा करदा, दीनन दया कमाइंदा। लेखा जाणे आपणे घर दा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। साची मंज़ल पौड़ी चढ़दा, डण्डा इक्को इक वखाइंदा। करे खेल नर हरि दा, नरायण फेरा पाइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़्हदा, मध आपणी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। बेनन्ती कहे मैं मिलदा वेख्या जगदीस, जगदीशर फेरा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि छत्र झुल्ले सीस, सच दुआर वजे वधाईआ। साचा ढोला सुणाए गीत, सोहँ करे पढ़ाईआ। चार वरन दी साची रीत, मसला हक जणाईआ। दूर दुराडा हो नज़दीक, नेरन नेरा पड़दा लाहीआ। चरण कँवल बख्श प्रीत, प्रीतीवान होए सहाईआ। भगत भगवन्त गृह वसण साचे ठीक, महल अटल रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल बेपरवाहीआ।