पुस्तकालयभाग १७

१७ हाढ़ २०२१ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

निरगुण सरगुण खेल ज़ीरो, समझ कोए ना पाइंदा। निरवैर पुरख धुर दा हीरो, हरि जू आपणा वेस वटाइंदा। कठ्ठे कर गुर अवतार पैगम्बर पीरो, पारब्रह्म प्रभ सच जणाइंदा। वेखो खेल बेनज़ीरो, निगाहबान आप दृढ़ाइंदा। जिस दी आदि जुगादि किसे हथ्थ ना आई तस्वीरो, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराइंदा। एका खेल अन्त अख़ीरो, हरि करता कार कमाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कटाए जो ज़ंजीरो, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण होया सिफ़रा, खेल बेपरवाहीआ। जिस दा अल्फ़ ये ना लिखे कोई फ़िकरा, काग़ज़ कलम ना वंड वंडाइंदा। सो साहिब सुल्तान आदि जुगादी धुर दा मित्रा, प्रेमी प्यारा इक अखवाइंदा। अगम्मी धारों

आपे नितरा, निरवैर वेस वटाइंदा। चोटी चढ़ के वेखे सिख़रा, दो जहानां खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। निरगुण खेल अवल्ला, हरि करता आप कराईआ। ज़ीरो फड़ाए दूआ पल्ला, दूआ एका रंग वटाईआ। एका एकँकार इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच सिँघासण धुर दा मल्ला, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। निरगुण सरगुण ज़ीरो दूआ एका, एकँकार दए वड्याईआ। दो जहान जिस दी रखदे गए टेका, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। खाणी बाणी जिस दा लिखदे गए लेखा, संदेसा भविख्त वाक् सुणाईआ। एथे ओथे मन्नदे गए नेता, शाह पातशाह इक शहिनशाहीआ । काग़ज़ां कलमां नाल जिस दा कराउँदे रहे चेता, ठोकर नाम लगाईआ। सो खेलण आया खेडा, बण खिलाड़ी फेरा पाईआ। जिस ने लख चुरासी जीव जंत गुर अवतार पीर पैगम्बर भेजा, भजन बन्दगी मात सुणाईआ। जिस ने जोती नूर दित्ता तेजा, शब्दी धार डंक वजाईआ। जिस आत्म परमात्म सुहाई सेजा, ब्रह्म पारब्रह्म दृढ़ाईआ। जिस मज़ाजी हकीकी निरगुण निरगुण हो के पेखा, पड़दा ओहला दित्ता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। साची खेल वखावणहारा, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादी जिस दा खेल न्यारा, समझ सके कोए ना राईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण ना पाईआ। शब्द अगम्मी सुणावणहार जैकारा, नाअरा इक अल्हाईआ । जोती जलवा करनहार उज्यारा, नूरो नूर रुशनाईआ। नाउँ धरावणहारा परवरदिगारा, हरि निरँकार वड्डी वड्याईआ। सरगुण देंदा रिहा लारा, निरगुण हुक्म मनाईआ सो वेखणहारा आप नज़ारा, नज़र विच किसे ना आईआ। खेले खेल गुप्त ज़ाहरा, प्रगट आपणी कल धराईआ। साचा मन्दिर कर तैयारा, अंदर बैठा डेरा लाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वस्या बाहरा, चारे खाणी बाणी समझ किसे ना आईआ। जिस नूं साध सन्त भगत भगवन्त मन्न के करदे रहे निमस्कारा, मुल्ला शेख़ मुसायक झुक झुक सीस निवाईआ। तिस दा अगम्म अथाह बेपरवाह बिवहारा, विवहारी हो के धार चलाईआ। लोकमात लै अवतारा, कल कल्की फेरा पाईआ। धुर दरगाही बण के लाड़ा, जोती जाता आपणा वेस वटाईआ। साची सख़ियां इक अखाड़ा, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। सति सतिवादी दस्स जैकारा, धुर दा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। मेहरवान खेल ख़ालक हरि करता आप कराइंदा। परम पुरख परमात्म बण के साचा प्रितपालक, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के साचा सालस, सच अदालत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र उठावे इक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। चार

जुग जो लेखा गया लिख, वाक् भविख्त इक समझाईआ। सो साहिब सुल्तान करवट लै बदले पिठ, सनमुख इक्को नज़री आईआ। जिस दे आदि जुगादी हथ्थ जित्त, हार नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां बण के धुर दा पित, पतिपरमेश्वर ख़ुशी वखाईआ । जन भगतां देवणहारा भिख, वस्त अमोलक इक वरताईआ। करे खेल साहिब अनडिठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण कहे मैं सरगुण होआ, दोआ रूप वटाईआ। दोआ कहे मैं तत्तां विच मूआ, सिफरा रूप समाईआ। सिफरा कहे मैं धुर दा बण के सूहा, माटी हाटी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी वंड वंडाईआ। दूआ सिफरा बण के मात, हँ लए अंगड़ाईआ। हँ कहे मैं उस दा नात, सो रूप जो अख्वाईआ। जिस दा लेखा लभ्भे ना विच्चों किसे किताब, समझ सके ना कोई राईआ। हिन्दसयां विच ना आए हिसाब, अंकड़यां विच ना कोए समझाईआ। हथ्थ आवे ना किसे महराब, मन्दिरां विच ना सोभा पाईआ। सार पाए ना कोए रबाब, तम्बूर सके ना कोए समझाईआ। हथ्थ आए ना इश्क मज़ाज, हकीकी हक ना कोए दृढ़ाईआ। लभ्भ सके ना कोई नाथ, सिधां सार कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर छोटा जेहा नुकता गए आख, हौली जेही समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहि के गया साडा बाप, परवरदिगार बेपरवाहीआ। नानक किहा मैनूं साची दस्सी जिस ने जाच, जाचक हो के सेव कमाईआ। गोबिन्द कहे जो मेरी पत रिहा राख, रखणहारा इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जिस दे दास, दासी बण के सेव कमाईआ। सारे ओसे दी तक्क दे रहे आस, आसावन्त ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। आसा विच रहे तक्कदे, नेत्र नैण उठाया। प्रेम प्रीती अंदर रहे नस्सदे, सोहणा रंग चढ़ाया। काग़ज़ कलम शाही नाल लिख लिख रहे दस्सदे, अक्खरां वंड वंडाया। असीं ओसे दे चरणां विच वसदे, जो सचखण्ड बैठा डेरा लाया। उहदे हुक्म अंदर नस्सदे, जुग जुग फेरा पाया। प्रेम प्रीती अंदर ढठ्ठदे, धूढ़ी टिका मस्तक लाया। कवण वेला आवण साचे इक्ट्ठ दे, जुग जुग दे झगड़े दए मुकाया। पीर पैगम्बर जिस दा नाम रटदे, रट्टा सब दा दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाया। साचा खेल वेख भगवन्त, दो जहान वज्जी वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो निरगुण कन्त, निरवैर बेपरवाहीआ। जिस दी महिमा सिफ्त करदे सन्त, सतिगुर कहि के सीस निवाईआ। जिस दा लेखा आदि अन्त, जुग चौकड़ी खेल रचाईआ। जिस दा बोध अगाधा मंत, मंत्र सर्ब दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। जिस दवारे विष्न ब्रह्मा शिव बैठे मंगत, इक्को अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाही खेल वेख, दो जहान लैण अंगड़ाईआ। चलो चलीए ओस देस, जिथ्थे वसे शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणे दरवेश, घर साचे अलख जगाईआ। कर किरपा जे साडे वल लए वेख, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। असीं चौर करीए नाल केस, सोहणी सेव कमाईआ। जिस दा नाता जुड़या नाल दस्मेस, पिता पुरख इक्को घर बैठा डेरा लाईआ। ओस दवारे करीए चल आदेस, सजदा सीस निवाईआ। जे उपर तक्कीए नज़री आवे इक नरेश, वाली दो जहानां बेपरवाहीआ। जे चार कुण्ट वेखीए नज़री आवे उह दी खेड, खिलाड़ी हो के रिहा खलाईआ। जिस ने सानूं दित्ता भेज, लोकमात सेव लगाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां अंदर वछा के आपणी सेज, प्रभ जी बैठा आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण चलो चलीए साची मंज़ल, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ प्यारा सदा हर दिल, हर घट रिहा समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण उहदे सीस धरीए बाहर सर्दल, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। दर्शन पाईए योद्धे मरदन, जो सच मर्दानगी रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। चलो वेखीए खेल करतार, सारे मता पकाईआ। जिस वसाया इक दवार, भगत दए वड्याईआ। ओथे दूजा ना कोए विहार, तीजी सलाह ना कोए रलाईआ। चौथा दिसे ना कोई यार, पंचम बणया बेपरवाहीआ । छे घर रिहा वखाल, सत्तवें सति सतिवादी सोभा पाईआ। अट्ठां तत्तां आप उठाल, नौ दर डेरा दित्ता ढाहीआ। दस्म दवारी सच्ची धर्मसाल, गुरमुखां घर घर बणाईआ। रातीं सुत्यां दरस दिखाल, अगली पिछली मंज़ल आप चुकाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंज़ाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आ के वेख्या मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा पाईआ। अंदर वड़ के चलया नाल नाल, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख बणाए साचे लाल, हरिजन साचे गोद उठाईआ। करे खेल आप कमाल, करनी करता रिहा कमाईआ। चल्ले जग अवल्लड़ी चाल, चौकड़ डेरा रिहा ढाहीआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा वणज रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण चलो चल के तक्कीए, तकवा इक रखाईआ। पन्ध विच कदे ना थक्कीए, हिरदे हरि जू नाल वसाईआ। सीस उहदे चरणां उपर सट्टीए, जिस साडी बणत बणाईआ। सच्चा लाहा इक्को खटीए, ओथे एथे मिले वड्याईआ। जन भगतां विच बहिके फ़बीए, फ़रेबी नज़र कोए ना आईआ। एन्हां दे अंदरों ओहनूं लभ्भीए, जिस दा नूर जहूर रुशनाईआ। बाकी खहिड़ा सब दा छड्डीए, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। प्रेम प्रीती अंदर बज्झीए, लग्गी सके ना कोई तुड़ाईआ। दीन मज़्हब दे मुक्कण कजीए, कजा मौत ना नज़री

आईआ। पिछली कीती सारी रदीए, अगला इक्को हुक्म चलाईआ। उस दी पईए साची डण्डीए, जो डण्डा नाम रिहा वखाईआ। जुग चौकड़ी दी तुटी गंढ्ढीए, अग्गे तोड़ सके कोए ना राईआ। सच प्यार इक्को वंडीए, वस्त अमोलक इक वखाईआ। नार बणे कोई ना रंडीए, रंडेपा देणा जगत गंवाईआ। पुरख अकाल नाल हंढीए, जो आदि जुगादि सच्चा माहीआ। वस्त इक्को ओहो मंगीए, जो हर घट दए समझाईआ। सच दुआर चल्ल के लँघीए, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान दी धार तिक्खी, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। जिस दी खेल जानण विच निक्की, समझण विच वड्डीउं वड्डी समझ किसे ना आईआ। पीर पैगम्बरो गुर अवतारो साधो सन्तो पिछले लेख उस दे वेखीए बण के सखी, जिस सखी विच्चों सिख्या इक्को नज़री आईआ। जिस दी गोबिन्द हथ्थ फड़ी चिठ्ठी, माछूवाड़ा याद कराईआ। बिन कलम शाही लिखी, बिन काग़ज़ दिती फड़ाईआ। कोई समझ ना सक्या मुनी ·षी, साध सन्त सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। गुर अवतार कहिण पीर पैगम्बर उह आई इक्की, जिस नूं सदी बीस वड्याईआ। जिस दी खेल प्रभ आप नजिठ्ठी, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो अक्खरां विच समझाईआ। दो अक्खर बणे निरअक्खर, आख़र आपणी खेल कराइंदा। जिस दी धार सब तों वक्खर, वक्खरी कार कमाइंदा। जिस दा संदेसा अगम्मी पत्र, पाती रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण चलो चलीए उस दवार, दरवाज़ा जिस दा इक्को नज़री आईआ। जा के वेखीए खेल सच्ची सरकार, शहिनशाह की की कार कमाईआ। दूर दुराडे जाईए पन्ध मार, मंज़ल आपणी आप मुकाईआ। नेत्र खोल्ह वेखीए उग्घाड़, अक्खीआं नाल अक्ख मिलाईआ । अग्गे सोहणे दिसण लाल, जिन्हां लाड़ी मौत दिती दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आए दर, दूरों वेख ख़ुशी मनाईआ। चार जुग दा दित्ता वर, साडा पूरा आप कराईआ। भगत भगवन्त लए फड़, विछड़े लए मिलाईआ। सच दवारे मन्दिर चढ़, सोहणा नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखी इक्की, इक्की इक्कीआं विच्चों इक्को नज़री आईआ। जिस दी गोबिन्द लिख के गया वीह सौ इक्की मिती, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। तिस दी जोत निराली इक्को डिठ्ठी, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण आए इक्की सिख, इक्की

इक्कीआं ध्यान लगाईआ। प्रभ तेरे हथ्थ जित्त, हार सब नूं रिहा वखाईआ। साडी पूरी होई सिक, पिछली तृष्ना मेट मिटाईआ। आपणा कीता लया नजिठ, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। श्री भगवान कहे गुर अवतारो, अग्गे हो के दर्शन लओ पाईआ । वेखो गुरमुख गुरसिख सच्चे जिन्हां मेला धुर दरबारो, धुर दी साची बणत बणाईआ। साचे रंगां नाल कीते आप सिंगारो, सीस जगदीस छत्र झुलाईआ। एह गोबिन्द वाला करया उह विहारो, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ सानूं नहीं कोई इलम, तेरी समझ कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर कहिण साडी उम्मत पीवे चिलम, हुक्का नड़ी हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे मेरे सिक्खां दी वेखो सच्ची फिल्म, जिस दा फैसला अन्तिम दित्ता कराईआ। पुरख अकाल आया मिलण, मिलणी सच दुआर कराईआ। एह लाड़े सोहणे ओस धारों निकलण, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। लख चुरासी रहे ना कोई तिलकण, साचे मार्ग दिते लगाईआ। जीव जंत सारे विलकण, चारों कुण्ट आपणे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गोबिन्द हीरे सारे लिशकण, पुरख अकाल रंग चढ़ाईआ। जिधर वेखो इक्को जिहे दिसण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। कूड़ कुड़यारे सारे पिटण, हौके विच भरी लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र रहे तक्क, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाईआ। सब दा इक्को जेहा हक, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी उह बूटा गया पक्क, जिस दी गोबिन्द जड़्ह लगाईआ। उह विकया इक्को हट्ट, कीमत करता आपे पाईआ। अंदर वड़ के दित्ता रस, बाहरों दुरमति मैल धवाईआ। भगवन हो के गावे जस, शहिनशाह हो के सेव कमाईआ। मेहरवान हो के आया नठ्ठ, दयावान हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो अज्ज वेखो उह इक्ट्ठ, जिस दी मिसल गए बणाईआ । तुसीं मैथों ना होए वक्ख, मैं वक्खरा भगत रहिण ना देणा राईआ। मेरे कोल इक्को वेखण दी अक्ख, दूजी अक्ख ना कोए बणाईआ । जो गोबिन्द गया दस्स, घर घर हुक्म सुणाईआ। मैं हो के उहदे वस, घर घर आपणा फेरा पाईआ। जे मन कर के जाओ नस, आत्म करके लवां बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए ख़ुश, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। पारब्रह्म असीं हो गए चुप्प, तेरी खेल बेपरवाहीआ। क्यों एन्हां वल कीता रुख़, जो सनमुख एथे नज़री आईआ। तूं बण के प्यो जन भगत बणाए पुत, अचरज रीत चलाईआ। बिन सद्दयां पुच्छयां गोदी लए चुक्क, सोहणी सेज सुहाईआ। दरोही ख़ुदा दी हुण नहीं कोई लुक, पड़दा ओहला दित्ता उठाईआ। जुग चौकड़ी

दी साडी मिटी भुक्ख, तृष्ना दिती गंवाईआ। तेरे प्यार अंदर हुण कोई ना जावे रुक, हरिजन भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तूं वलीआ, वल तेरा नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी रिहों छलीआ, अछल छल आपणा खेल कराईआ। असीं हुण वेखण आए तेरा चोला चुरासी कलीआं, जो सत्त रंग दित्ता रंगाईआ। कोई उठे लयावे गुरमुख बलीआ, प्रभ तन देवे छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा तक्कीए चुरासी चोला, जिस चोला दित्ता बदलाईआ। जिस पड़दा लाहया ओहला, लुकवीं खेल जणाईआ। जिस भगतां मिल के गाया ढोला, सोहँ नाद वजाईआ। जो सरगुण बण विचोला, निरगुण वेख वखाईआ। जो दो जहानां बणके तोला, साचा कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। ओहो मिल गया इक्को मौला, जो हर घट नज़री आईआ। जिस दा रूप रेख रंग नज़र ना आए कोई सौला, चिट्टी धार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं इक्की दी उडीक, सारे बहि बहि वक्त लँघाईआ। चौदां सदीआं मारदे रहे चीक, चौदा तबक दिती दुहाईआ। गुर अवतार बण के नीकन नीक, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। कवण वेला समरथ स्वामी सब दे आए बीच, सांझा डेरा इक लगाईआ। अन्तर आत्म लए जीत, परमात्म ख़ुशी मनाईआ। इक्को वार सब दे उत्ते कर बख्शीश, बख्शिश आपणी नाल रलाईआ। आपणे ताज धर के सीस, सीस सब दे आपणे सीस टिकाईआ। एहो इक्को इक जगदीश, जिस दी गोबिन्द ओट तकाईआ। धुर दरगाही धुर दा मीत, घर आया बेपरवाहीआ। गुरमुखां नूं दिसे नज़दीक, बेमुख पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं वेख्या तेरा दिल्ली तख्त, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। असीं मन्नया तेरा हुक्म सख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तूं प्रेमीआं दा प्रेमी, तूं ज़ालमां उत्ते सख्त, सोहणा हुक्म वरताईआ। नैण तकदयां आया उह वक्त, जिस दा बैठे ध्यान लगाईआ। तेरे भगतां दी जगत नाल लग्गी शर्त, संसे विच लोकाईआ। पंद्रां कत्तक कोई ना होया ग़रक, ताअने दे सुणाईआ। गोबिन्द उठ के किहा नहीं रिहा कोई फ़र्क, बिन गुरमुखां जन भगतां साचे दर कोई ना जाईआ। लख चुरासी पै गई कुम्भी नरक, अग्गे सके ना कोए बचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण दिल्ली निवासी, तेरा निवास समझ कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई करे हासी, तेरी हस्ती विच ना कोए समाईआ। तेरी खेल प्रभ अबिनाशी, ख़ालक ख़लक कवण वड्याईआ। मंज़ल दिसे ना कोई घाटी, रहिबर पन्ध ना कोए मुकाईआ।

संदेसा देवे ना कोई पाती, सुनेहड़ा सच ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार सारे गए आखी, वीह सौ इक्की बिक्रमी खेल वरताईआ। थोड़्ही थोड़्ही जिन्हां भाखी, भाख्या गए समझाईआ। प्रभ दी खेल किसे ना वाची, वाचण वाला नज़र किसे ना आईआ। दो जहानां जो देवणहारा बाकी, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। तत्तां विच्चों तत ना मतां विच्चों मति ना जाती, राजां विच्चों राज नज़र ना आईआ। जे वेखो ते साख्याती, सोहणी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। दिल्ली तख्त दा सुण लओ हाल, हरि करता आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई खाधा काल, कल नज़र कोए ना आइंदा। लेखा जाणे दीन दयाल, दूजा समझ कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा आप वखाइंदा। पूरब लहिणा दिल्ली दरबार, धुर दरबारी आप वखाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी दा सच विहार, हाढ़ सतारां दए समझाईआ । राष्ट्रपती ना रिहा यार, राजिंदर नज़र कोए ना आईआ। नहिरू हो के अन्त ख़आर, चरण डिग्गा धुर दे जाईआ। उंगली फड़ के दित्ता वखाल, चारों कुण्ट भवाईआ। बिन भगत दवारे दूजी दिसे ना कोई धर्मसाल, साचा घर नज़र कोए ना आईआ । उठो वेखो गुरमुख शाह बणे कंगाल, जिन्हां शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वड्याईआ। पंडत कहे राजिंदर प्रशाद, वास्ता गल विच पाईआ। साडी एस अग्गे फ़रयाद, जिस अन्त सिर दित्ता हथ्थ टिकाईआ। वीह सौ अठारां दी उहो याद, पहली चेत्र नज़री आईआ। छड्ड के गए जगत दा राज, शहिनशाह अग्गे सीस निवाईआ। जिस दा आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैगम्बर समाज, लख चुरासी जीव जंत सेवक रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। अल्फी कहे सुण जन भगत, सच दयां सुणाईआ । कोई वड्याई नहीं विच जगत, कोटन कोटि गद्दीआं गए हंढाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दा तक्कण दरस, सो तुहाडी हरस मिटाईआ। इस दे चरणां हेठ कोटन अर्श, फर्श बैठे सीस निवाईआ। एह लख चुरासी दिल्ली दवारयां दा मर्दाना बण के बैठा मर्द, सूरबीर इक अख्वाईआ। इस दा खेल अगम्मी अचरज, अचरज रीती रिहा वखाईआ। जिस ने कलयुग पुट्ठी करनी नरद, सतिजुग धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं दस्सां उह, जेहड़ा लेख ना कोए लिखाईआ। जिस वेले मेरा मेरे नाल गया छोह, सोहणा आपणे विच मिलाईआ। मैं ओसे वरगा गया हो, दूजा फ़र्क रिहा ना राईआ। जन भगतां लै के आया ढोआ ढो, धुर दी वस्त झोली पाईआ। सच दवारे साची करां लो, प्रकाश प्रकाश नाल रुशनाईआ। प्रेम प्यार दा पा के मोह, मुहब्बत इक्को इक जुड़ाईआ। जन भगतो तुहाडी वस्त कोई ना सके खोह,

दूजा लैण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दिल्ली तख्त दा एका मालक, गहर गम्भीर अखवाइंदा। परम पुरख परमात्म ख़ालक, ख़लक आपणी धार प्रगटाइंदा। ना कोई निंद्रा दिसे आलस, जोती जाता डगमगाइंदा। निरगुण सरगुण बण के सालस, सोहणी सेव कमाइंदा। एह गोबिन्द लिखी पूरी इबारत, हरफ़ हरूफ़ वेख वखाइंदा। कलयुग कूड़ी रहिण ना देवे शरारत, शरअ नाता तोड़ तुड़ाइंदा। गुरमुखां रखी इक्को आस, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सच पुछो तुसीं सारे बण गए पारस, पारस तुहाडे चरणा विच बहि बहि सीस झुकाइंदा। हुण लोड़ नहीं रही किसे दी मंगणी पए सिफ़ारिश, शास्त्र सिमरत वेद पुराण तुहाडा राह तकाइंदा। किसे दवारे ना देणी आड़्हत, मसूल वाला मसूल ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाल मिलाइंदा। गोबिन्द कहे मेला मिला सिध्धा, एहो तेरी वड्याईआ। इक्कीआं नाल इक्की मिल के पाया गिध्धा, सोहणी जोड़ी जगत जुड़ाईआ। मैं ना जाणां तेरा भगत वड्डा किड्डा, जो जगत दवारे बैठा डेरा लाईआ। एन्हां दा सब तों वड्डा हिस्सा, जो बाहर बैठे सेव कमाईआ। अंदर वालयां दा सब तों सोहणा किस्सा, किस्मत सब दी दिती बदलाईआ। गुरसिखो पिछला याद करो ना पिच्छा, अग्गे मेला बेपरवाहीआ। तुहाडे मिलण दी एस नूं खिच्चा, जो दूर दुराडा चल्ल के आया माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सांझा यार इक अख्वाईआ। गोबिन्द कहे तूं यार सांझा, सज्जणां मेल मिलाइंदा। पीर पैगम्बर तैनूं गांदा, तेरा राग सुणाइंदा। जुग जुगन्त थक्का मांदा, आसण बहि बहि एहो ध्यान लगाइंदा। कलयुग जीव तैथों शरमांदा, नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। तेरी बोली दस्स ना सके पांधा, हिसाब किताब कम्म किसे ना आइंदा। मैं वेख्या रविदास जो जुत्तीआं लाए गांढा, टुट्टी नाल जोड़ जुड़ाइंदा। एह सारा वसदा आंड गवांढा, बैठा नज़री आइंदा। तेरा नाम इक ध्यांदा, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गोबिन्द कहे प्रभ वखाल गुरसिख, जिन्हां तेरी मिले वड्याईआ। उठ बच्चे वेख पित, सच दयां समझाईआ। मैं वस्या इन्हां चित, अबिनाशी हो के डेरा लाईआ। सोहणे धुरदरगाही पुत्त, पूत सपूता गोद सुहाईआ । तूं लेखा गया लिख, मैं सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द वेख आपणे लाल, हरि लालन आप रंगाइंदा। लख चुरासी विच्चों भाल, घर साचे सच सुहाइंदा। जिन्हां अंदर वज्जे ताल, सोहणा राग अल्हाइंदा। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। फल लगा साचे डाल्ह, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। एह रहे नहीं कंगाल, शहिनशाह आपणी गोद सुहाइंदा। तेरा पूरा कीता सवाल, सोहणी बणत वखाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। गोबिन्द वेख आपणे सूरबीर, बीरता रहे जणाईआ। जिन्हां नूं हिरदे लगा तीर, निशान इक्को इक जणाईआ। तिन्हां पुरख अकाल मेला अख़ीर, आख़र तेरा जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआर दे के धीर, धीरज आपणा नाम दवाईआ। एन्हां दी चार जुग रहे तस्वीर, रूप अनूप दए वखाईआ। बणे शहिनशाह शाह हकीर, फ़क्कर फ़कीर गले लगाईआ। चल के आया धुर दा पीर, परवरदिगार फेरा पाईआ। जिस दे सच दवारे आ के विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर कढ्ढण लकीर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ करन निमस्कार, हरि करता आप सुणाईआ। मेरे भगत ख़बरदार, सोहणा हुक्म इक दृढ़ाईआ। ना कोई तीर ना कोई तलवार, सच हथियार इक वखाईआ। जिस दा अंदरे अंदर विवहार, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । सब दा झुकया इक्को सिर, सरोते घोली घोल घुमाईआ। प्रभ तेरी मिल गई धिर, धुर दी वजी वधाईआ। उलटा गेड़ा गया गिड़, चार कुण्ट भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे मैनूं आवे हासा, ख़ुशीआं नाल जणाइंदा। अचरज तेरा वेखां तमाशा, परम पुरख तेरा नूर नज़री आइंदा। भगतां अंदर तेरा वासा, आत्म साचे डेरा लाइंदा। साचा नूर करे प्रकाशा, जोती जोत डगमगाइंदा। तेरी किसे समझ ना आई भाषा, चौदां विद्या राग जगत अल्हाइंदा। तेरा लेखा उपर आकाशा, पृथ्मी धरत धवल आप समझाइंदा। मैं गोबिन्द तेरा दासा, पूत हो के सेव कमाइंदा। तूं मेरी पूरी कीती आसा, मैं ख़ुशीआं गीत अल्हाइंदा। मैनूं तेरे उत्ते भरवासा, तेरा भरवासा भगतां सर्ब समझाइंदा। एह परम पुरख धुर दा देवे साथा, अद्धविचकार ना किसे अटकाइंदा। तुसीं मन्न लओ इक्को आखा, अक्खीआं विच्चों अक्खीआं आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप चुकाइंदा। गोबिन्द कहे मैं वेख के संगत, ख़ुशीआं विच समाईआ। जिन्हां दे मस्तक इक्को रंगत, करवट सारे गए बदलाईआ। फेर किसे दे नहीं बणदे मंगत, मंगया दाता बेपरवाहीआ। घर बैठयां मिल गया पंडत, साची विद्या गया पढ़ाईआ। लहिणा चुक्क गया जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। सारे बणके इक्को संगत, चार वरन ख़ुशी मनाईआ। सच प्रेम प्यार वखाए धुर दी पंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुक्काया थाउँ थाँईंआ। गोबिन्द कहे मैं उठ के तक्कां, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुरमुख वेख कदे ना अक्कां, चारों कुण्ट फिरां चाँईं चाँईंआ। पिछला हाल दस्सां, बोल बोल समझाईआ। हुण फेर कदी ना नस्सां, सरसे वाला फेर कदे ना करे जुदाईआ। प्रेम प्रीती अंदर वसां, फ़ैसला धुर

दा दयां कराईआ। तेरी प्रीती अंदर ढठ्ठां, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पिछलीआं सब दीआं वेखां वट्टां, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्के सिख, सिक्खी इक्को नज़री आईआ। जिन्हां प्रभू मिलण दी सिक, अन्तर बैठे ध्यान लगाईआ। ओन्हां मिलदी वेखी पिच्छ, प्रभ भिख्या रिहा वरताईआ। सच दवारे लयांदे खिच्च, दर दरवाज़े आप लँघाईआ। निरगुण अंदर हो के वड़या विच्च, सरगुण देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द मिल्या पिता पुरख अकाल करे हित, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । गोबिन्द कहे मेरे अंदर ख़ुमारी, साची सच जणाईआ। जिन्हां जोत मिली निरँकारी, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। मेरी उन्हां नाल यारी, जो सज्जण चल के आए आपणा पन्ध मुकाईआ। दाअवे नाल अग्गे रहिण ना दयां ख्वारी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ । मेरी उह पक्की यारी, जिस नूं सके ना कोए तुड़ाईआ। एथे ओथे बण प्यारी, महल्ला दस्सां बेपरवाहीआ जगत भगती तुहाडी पनिहारी, तुहाडे दर ते सेव कमाईआ। तुहाडे अंदर वड़ के फेरी बहारी, कूड़ा करकट कूड़ा बाहर दित्ता कढ्ढाईआ। तुसीं बणके सोहणी नारी, पुरख अकाल इक्को लया प्रनाईआ। गुरसिख कोई ना रहे कन्यां कुँवारी, सेज सुहञ्जणी इक हंढाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान ख़ुशी मनाईआ। पीर पैगम्बर कर के सजदा, दोए दोए सीस निवाईआ । असां पैंडा वेख्या मुकदा, दर तेरे दर्शन पाईआ। जुग चौकड़ी सब दी जड़्ह पुटदा, गुर अवतार कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां श्री भगवान हो के पुछदा, मेहरवान हो के आपणी गोद उठाईआ। सच वेख्या नाता जुड़या प्यो पुत दा, मूसा ईसा नैणां नीर वहाईआ। तूं परवरदिगार मिल्या जेहड़ा कदी ना रुसदा, रुसयां लए मनाईआ। एसे करके सीस तेरे अग्गे झुकदा, धूढ़ी टिका ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा देणा चुकाईआ। अवतार कहिण तूं धुर अवतारी, सद इक्को नज़री आइंदा। तेरा महल्ल वेखी मनारी, भेव अभेद कोए ना पाइंदा। तेरा लेखा नाड़ी नाड़ी, बहत्तर नाड़ी खोज खुजाइंदा। असीं होए हैरान वेख के वीह सौ इक्की हाढ़ी, हाढ़ा कढ्ढ के सर्ब पाइंदा। तेरे हथ्थ सर्ब मुखत्यारी, तूं मुफ्त आपणा नाम वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दवारे खेल वखाइंदा । भगत दवारा अंदर लँघ, साची खेल वखाईआ। गुरमुखां दे अंदर सोहणा पलँघ, हरि साची सेज बणाईआ। प्रेम प्रीती दे के अनन्द, अनन्द इक्को दित्ता वखाईआ। पीर पैगम्बरो वेखो गुजरी चन्द, जिस दा चन्द चौधवीं करे रुशनाईआ। ओस दे पिच्छे कोई ना मारे पन्ध, जेहड़ा लभ्भयां लभ्भ सके कोए ना राईआ। उह गुरमुखां नाल पावे आपणी गंढ्ढ, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां वेखो

पई ठंड, सीतल धार इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे एह इक्की सिर बद्धे दस्तार, दोस्त प्रभ दे नज़री आईआ। धन्न धन्न तूं मेरी सुणी पुकार, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। मैं तेरा सत्थर हंढाया यार, तूं मेरी सेज हंढाईआ। मैं गुरमुखां अंदर सोवां पैर पसार, सोहणे आसण डेरा लाईआ। ओथे गा गा अगम्मी वार, गुर अवतार सुणाईआ। गुरमुख मैं तेरा तूं मेरा यार, यारी सब दे नालों तुड़ाईआ। एह फेर नहीं लभ्भणी बहार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठे नैणां नीर वहाईआ। वीह सौ इक्की दा एह दिल्ली दरबार, जिस दरबार अंदर कोझे कमले ग़रीब निमाणे सारे दिते तराईआ। जिस नूं सज़ा देवे ना कोई कर गिरफ़तार, राए धर्म ना बन्धन पाईआ। सो गुरमुखो तुहाडा सच्चा जैकार, नाअरा इक्को इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे इक्कीआं रंग अनोखा, वक्खरी खेल खिलाईआ। मैं पढ़नां नहीं हुण पोथा, कूड़ी क्रिया दिती मिटाईआ। मैं कूक के दस्सां जन भगतां एह मार्ग दित्ता सौखा, रीती सति बणाईआ। मैं एसे करके दस्स के गया पुरख अकाल देवे मौका, मेहरवान हो के फेरा पाईआ। ओ पंडिओ फेर पोचणा पए ना चौंका, गोबर हथ्थ ना कोए उठाईआ। लभ्भणा पए ना पटणा पौंटा, घर बैठा बेपरवाहीआ। जिस ने ढईआ लाया ढौंका, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सो फिरे गुरमुखां विच आप नाल शौंका, शौकीन हो के फेरा पाईआ। पुरख अकाल नाल मेरा इकरार गोबिन्द कदे ना जावे औंता, औंतरा रूप ना कोए वटाईआ। बिन मेरे प्रसाद पुरख अकाल किसे ना पहुंचा, जिस देवां सच वड्याईआ। मैं बाहरों फड़ के पौचा, अंदर वड़ के गलवकड़ी लई पाईआ। मैनूं लैण ना देवे हौका, हौके विच मरे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक अख्वाईआ। गोबिन्द कहे इक्की चंगी, चंगी तरह बणाईआ। जिस दे चरण धोवे यमुना गोदावरी सरस्वती मात गंगी, गंगा सागर हथ्थ उठाईआ। पाटे चीथड़ पैरीं आवे नंगी, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं सवाणी बण के सीस ना वाही कंघी, नेत्र कजला धार ना कोए वखाईआ। सोहणी तन ना पाई अंगी, सालू सच ना कोए रंगाईआ। अमृत धार ना दिसे ठंडी, अग्नी तत तपाईआ। नाले रोवां नाले कुरलावां मैं भगवन बिनां रंडी, कन्त सुहागी नज़र कोए ना आईआ। उह पंद्रां कत्तक बैठ मेरी कन्ढ्ढी, चिट्टी चादर सेज विछाईआ। मैं ओसे वेले मंग मंगी, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जे ब्राह्मण दा लेखा हुन्दा ना विच पखण्डी, प्रभ किरपा करके आउँदा ओदों माहीआ। मैं निकर्मण भागां मंदी, बैठी रही राह तकाईआ। अज्ज रुत्त सुहञ्जणी लग्गी चंगी, वीह सौ इक्की बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां मिल्या सूरा सरबंगी, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वेखणहारा अंदर वड़या नज़र किसे

ना आईआ। गंगा कहे सुण यमुना भैण, सरस्वती तैनूं दयां समझाईआ। गोदावरी की आई कहिण, आपणा बोल अल्हाईआ। जिन्हां मिले प्रभ इक्को सैण, सज्जण बेपरवाहीआ। ओस दे दर ते पाईए वैण, नेत्र नैण नीर वहाईआ। सानूं कोई ना आया लैण, धुर दा लाड़ा रूप वटाईआ। नाता तुट गया सज्जण सैण, साक रूप ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़े साध सन्त साडे उत्ते बहण, नंगे रहे तारीआं लाईआ। साडे कोए ना सुणे वैण, खुल्ही मींढी ना कोए गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दए मुकाईआ। आओ रल के चारो सखीआं, हरि सच्चा सच दृढ़ाइंदा। मेरे भगतां वेखो इक्कीआं, जिन्हां आपणी दया कमाइंदा। सच प्रेम प्रीती विच रतीआं, रत्ती रत ना कोए रखाइंदा। एह सतीआं नालों सतीआं, सति आपणे नाल जुड़ाइंदा। एन्हां दा प्यार ना विके किसे हटीआं, वणजारा वणज ना कोए वखाइंदा । कीमत पाए ना तोले रतीआं, माशा खेल ना कोए खलाइंदा। तुसीं हथ्थ विच फड़ लओ पक्खीआं, प्रभ साचा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप वरताइंदा। चारे आवण अग्गे भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। चरण दवारे बहीए सज, मिले माण वड्याईआ। दर्शन करीए तेरा रज्ज, नेत्र ख़ुशी वखाईआ। पड़दा साडा लैणा कज्ज, प्रभू ओट तकाईआ। सानूं दस्सणा साचा चज्ज, साची सिख्या दृढ़ाईआ। गंगा कहे मेरे विच उह मनुषां दे सुट्ठ सुट्ठ हड्ड, मेरा आपणा रूप दित्ता गंवाईआ। मैं ओदों दी हो गई एन्हां नालो अड्ड, जिस वेले ·षि केश गोवर्धन दिती माण वड्याईआ। पन्ध मुकदयां मुकदयां हुण लभ्भी हद्द, हदूद दिती ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा दए मुकाईआ। गंगा यमुना सरस्वती गोदावरी मेट हदूद, हद्द भगत दवारा नज़री आईआ। अग्गे तुहानूं मिलावां एन्हां नाल ज़रूर, जो बैठे आसण लाईआ। एन्हां अंदर प्रभ दा नूर, बाहरों पंज तत वड्याईआ। एन्हां दे चरण धोवो ज़रूर, साची सेवा इक समझाईआ। एह इक्कीआं दा सोहणा पूर, प्रभ भरया बेपरवाहीआ। मैं इन्हां पिच्छे हो के मजबूर, निरगुण रूप वेस वटाईआ। जन भगतां किरपा तुहडे बख्शां सर्ब कसूर, कसर कोए रहिण ना पाईआ। उह दूर दूर नहीं नेड़े आया जो वसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जे अंदर रख्या ग़रूर, देवां बाहर कढाईआ। चारे कहिण असीं मशकूर, साडी मुश्किल दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। इक्की इक्की चरण दोवें लओ रख, सोहणा आसण लाईआ। गंगा गोदावरी सरस्वती आईआं नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभू दे चरणां दा लै के रस, मस्तक टिक्का लाईआ। गंगा सागर लै के हथ्थ, आपणा लैंहगा लया कसाईआ। नींवी वेखण हौली हौली अक्ख, जन भगतां मुख तकाईआ। एन्हां दे किस तरह हो गया वस, वड दाता बेपरवाहीआ। साडे कोलों आया भज्ज, पिच्छा

दे ना मुख वखाईआ । असीं सेवा करीए, नक्क होए साडे नथ्थ, बलाकां वाली डोरी तन्द बंधाईआ। दे वड्याई पुरख समरथ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । गंगा कहे मैं बड़ी छेती वेखे अंदर गाउँदे एहदा जस, बाहरों बैठे चौंकड़ा लाईआ। यमुना कहे मैं चरणी जावां ढठ्ठ, आपणा माण मिटाईआ। गोदावरी कहे मैनूं ओहो गोबिन्द दा दिसे इक्ट्ठ, जिस इक्ट्ठ विच्चों आपणा कठ्ठा रूप दरसाईआ। सरस्वती कहे मैं ओसे अंदर गई वस, जो वास्ता आपणे नाल रखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर फस, पिछली फाँसी दिती कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गंगा कहे उठो फड़ो पाणी, नीर नीरां विच्चों नज़री आईआ। जिस दी पंडत पांधे मेरे तट्टां उत्ते बहि के पढ़दे बाणी, ओअँ सोहँ ततव स्वाहा कहि के झट्ट लँघाईआ। सो आया शाह सुल्तानी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जन भगतां दा लेखा जीव प्राणी, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। एह सोहणा लभ्भा धुर दा हाणी, हाणी हाणीआं नाल रखाईआ। साडी भुल्ले तरल जवानी, जोबन रती आपणे अंग लगाईआ। दर बहीए इक निमाणी, नाल निमाणयां देवे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरगाहीआ। गंगा गोदावरी कहे जन भगतां चरण धोते, सोहणा नीर वहाईआ। एन्हां नाल मिले सोहणे मौके, मुक्कया पन्ध जुदाईआ। सुणे धुर दे सच सलोके, ढोला इक्को गाईआ। एन्हां दे पैंडे वेखे सौखे, सोहणा झट्ट लँघाईआ। एन्हां नूं पढ़ने पए ना पोथे, पुस्तक बगल ना कोए टिकाईआ। किसे रखणे पए ना रोज़े, फाकयां विच ना जान गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। सच वड्याई वेखां देंदा, दयानिध दया कमाईआ। जिस ने भगतां दित्ता नेंदा, घर सदे चाँईं चाँईंआ। उह सुहावे सुहञ्जणी सेजा, सोहणा आसण लाईआ। नाम संदेसा इक्को भेजा, भजन बन्दगी इक दृढ़ाईआ । आवण जावण चुकाया लेखा, लिख्त आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट हो के माझे देसा, सम्बल सोहणी रुत्त सुहाईआ। नर नरायण बण नरेशा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। कल कल्की धरया भेसा, निहकलंक वज्जी वधाईआ। वीह सौ इक्की खेले खेडां, खेडणहारा आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दा गुरमुख फड़या नेज़ा, सच दवारे सोभा पाईआ। जिस दा डल्ले नाल लेखा, तोड़ेदार बन्दूक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि रघुराईआ। चारे कहिण लहिणा वेखा मुकया, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। जन भगतां आ के पुछया, पिछली गल्ल समझाईआ। फड़ बाहों गोदी चुकया, चुक्क चुक्क गले लगाईआ। एन्हां पिछला पैंडा अग्गे तक मुकया, जिथ्थों तक संग ना कोए निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे निशाने कदे ना उकया, ला के निशाना तीर अगम्म चलाईआ।