पुस्तकालयभाग १७

१८ हाढ़ २०२१ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

बीस इकीसा खेल पुरख समरथ, हरि करता आप कराइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द संदेसा जो गया दस्स, वाक् भविख्त दृढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चला के गया रथ, रथवाही हो के खेल खिलाइंदा। अन्तिम निरगुण जोत कर प्रगट, जोती जाता वेस वटाइंदा। सच दवारे जन भगतां खोल्ह अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। सरन सरनाई धुर दी सद्द, सद्दा आपणा नाम सुणाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे हद्द, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। बिन मक्के काअब्यों कराए हज्ज, काया हुजरा इक सुहाइंदा। शब्द अनाद वजावे नद, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ, दर साचे मेल मिलाइंदा। चार वरन बणा के विश्व यद, साची सिख्या इक समझाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात दी मुकी हद्द, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा। वीह सौ इक्की खेल अख़ीर, हरि करता आप कराईआ। दो जहानां कट शरअ ज़ंजीर, शख्सीअत इक्को दए समझाईआ। सच दरसाए अगम्मी तस्वीर, तसव्वर बण के बेपरवाहीआ। जोती जलवा नूर प्रगटाए धुर दा पीर, परवरदिगार फेरा पाईआ। जिस दी काग़ज़ कलम शाही नाल मारदे गए लकीर, अक्खरां हिन्दसयां विच वंड वंडाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर बण दे गए तदबीर, साची सिख्या इक्को इक समझाईआ। सो करता करीम कादर करे खेल बिन शरीर, बेनज़ीर धार चलाईआ । दाता योद्धा बणके सूरबीर, बेपरवाह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । वीह सौ इक्की साची सिख्या, हरि करता आप दृढ़ाइंदा। गुर अवतारां भविख्त लिख्या, लेखा अन्तिम पूर वखाइंदा। लख चुरासी दिसे मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। गोबिन्द लेखा उपर काग़ज़ चिटया, पुरख अकाल आप फड़ाइंदा। जिस दा निशान कदे ना मिटया, आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को नज़री आइंदा। जिस दा आत्म कदे ना जावे भिटया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या हरि भगवन्त, निरगुण सरगुण सर्ब रिहा समझाईआ। आदि जुगादि धुर दा कन्त, पतिपरमेश्वर सच्चा माहीआ। वसणहारा लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस बणाई बणत, पंज तत देवणहार वड्याईआ। सो स्वामी निरगुण निरवैर साचा कन्त, कन्तूहल इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। वीह सौ इक्की कहे मोहे लग्गा भाग, भगवन दया कमाईआ। सच दवारे जगया चिराग़, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां मिल्या कन्त सुहाग, अन्तर आत्म लई प्रनाईआ। जन्म

जन्म दा धो दाग़, दुरमति मैल गंवाईआ। अन्तर सुणा सच्चा राग, अनहद नाद वजाईआ। हँस बणा फड़ फड़ काग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। नज़री आया रसूल पाक, परवरदिगार नूर इलाहीआ। पतिपरमेश्वर बणया साक, सज्जण शहिनशाह अख्वाईआ । जन भगतां खोल्ह के अंदर ताक, बजर कपाटी दिती तुड़ाईआ। सच वखाया मन्दिर हाट, घर घर विच पड़दा लाहीआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अँध्यार दित्ता गंवाईआ। आत्म सेजा भोग बलास, सोहणी रुतड़ी रुत्त वड्याईआ। लहिणा चुक्का पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। निरवैर हो के वसे पास, निराकार नज़री आईआ। चौथे जुग पूरी करे ख़ाहिश, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब दाता बेपरवाहीआ । साहिब दाता हरि दातार, दयावान अखवाइंदा। सचखण्ड निवासी एकँकार, अकल कल वरताइंदा। थिर घर लेखा जाणे आप अपर अपार, अपरम्पर आपणी खेल खिलाइंदा। सुत दुलारा लए उठाल, शब्दी शब्द जगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेख हाल, हालत सब दी आप बदलाइंदा। त्रैगुण माया कर बेहाल, पंज तत तत कुरलाइंदा। लख चुरासी कूड़ जंजाल, माया ममता संग निभाइंदा। सच दिसे ना कोई धर्मसाल, धर्म दवारा नज़र कोए ना आइंदा। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर खोज खुजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पावे सार, गीता ज्ञान पड़दा लाहइंदा। अञ्जील कुराना दए हुलार, खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। तट किनारा वेखे वेखणहार, सर सरोवर खोज खुजाइंदा। जिस दी सिफ्त करदे रहे जुग चार, चारे खाणी चारे बाणी रंग रंगाइंदा। जिस नूं लख चुरासी मन्नया कन्त भतार, नारी रूप सर्ब दरसाइंदा। जिस दा मन्दिर अगम्म अपार, मंज़ल साची सोभा पाइंदा। जिस दा हुजरा सोहे सच दवार, परवरदिगार आप अखवाइंदा। रूप रेख ते वस्या बाहर, जोती जलवा डगमगाइंदा। आदि जुगादि खेल अपार, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। कलयुग अन्तिम सब दा पिछला लाहे उधार, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। पिछला कर्ज़ा देवे लाह, हरि करता वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी बण मलाह, पुरख अबिनाशी बेड़ा रिहा तराईआ। जन भगतां दे के सच सलाह, साची सलाह इक समझाईआ। पुरख अकाल बणाओ पिता माँ, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। एको सिमरो सच्चा नाँ, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण आपे पकड़े बांह, पिता पूत गोद उठाईआ। सच दवारे बख्शे सर्ब गुनाह, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। वीह सौ इक्की कहे वेखो अवतार, तेईआं सच सुणाईआ। नेत्र खोल्हो भगत दवार, भगवन अक्ख प्रतख जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद होवो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। नानक गोबिन्द दर

खड़्हे तैयार, त्रैगुण बैठे डेरा ढाहीआ। ख़ाली दिसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुरदवार, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। साचा मन्दिर सोहे ना कोई निर्मल दीआ ना होए उज्यार, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव रसना पढ़ पढ़ खाणी बाणी ढोले राग नादां विच रहे उच्चार, भेव अभेदा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुत सुहञ्जणी इक सुहाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी सुहञ्जणी रुत, हरि रुतड़ी आप महकाइंदा। गुरमुख बणाए साचे सुत, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। निरगुण हो के रिहा पुछ, सरगुण पड़दा लाहइंदा। नीवां हो के वेखे झुक, जगत हँकार ना कोए जणाइंदा। जो अंदर बैठा लुक, सो पड़दा आप उठाइंदा। निरवैर होए सनमुख, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाइंदा। कूड़ी क्रिया देवे जड़्ह पुट्ट, माया ममता मोह मिटाइंदा। जो सन्त सुहेले गुरू गुर चेले पूरब जन्म गए रुठ, कर्म कांड डेरा ढाइंदा। साची गोदी लए चुक्क, आप आपणे गले लगाइंदा। ओन्हां अगला पिछला पैंडा जाए मुक्क, पतिपरमेश्वर जिस आपणे घर वसाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुत सुहञ्जणी आप वखाइंदा। रुत सुहञ्जणी मौली जग, पत्त डाल्ही मात महकाईआ । किरपा करी सूरे सरबग्ग, शहिनशाह दया कमाईआ। भगत भगवान सज्जण लभ्भ, घर साचे मेल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया बुझाई अग्ग, तृखा तृष्ना दिती जलाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। आत्म सेजा चढ़या भज्ज, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। धुन वजाया अगम्मी नद, सुर ताल ना कोए वखाईआ। दर्शन दे के उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी कहे लेखा चुक्कया, चार जुग बैठे नैण शरमाईआ। जन भगतां पैंडा मुक्कया, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त ना करे पुच्छया, लेखा सके ना कोए वखाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुतया, चेतन धार इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वीह सौ इक्की करे नज़र मेहर, महबूब वड गोसाँईंआ। प्रगट होया दाता योद्धा सूर, केहर गरज आपणा नाम वखाईआ। जिस दी उडीक रही जग देर, जुग चौकड़ी बैठी ध्यान लगाईआ। सो शब्दी प्रगट होया शेर, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अंदर लए घेर, बचया नज़र कोए ना पाईआ। सब दा लहिणा दए नबेड़, लेखा देवे थाउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब दा ना रहे झेड़, ज़ात पात ना करे लड़ाईआ। सच वसाए धुर दा खेड़, काया खिड़की इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। देवे वड्याई सर्ब सब, हरि करता दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख सज्जण लभ्भ, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाइंदा। नौ दवारे कर के पार हद, घर साचा इक समझाइंदा।

डूँग्घी नाड़ सुखमन टेडी जाए लँघ, ईड़ा पिंगल अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। धुन शब्द नाद पिच्छे जाए छड्ड, जोत निरँजण पन्ध मुकाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन निरवैर बहे सज, सोहणी सेजा आप हंढाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर निरवैर कर प्रकाश, पृथ्मी आकाश पन्ध मुकाइंदा। बण गोपी काहन पाए रास, साचा मण्डल आप सुहाइंदा। शब्द स्वामी वसे पास, सोहणा संग जणाइंदा। जन भगतां इक सुनेहड़ा जाए आख, धुर दा भेव खुल्हाइंदा। परम पुरख परमात्मा परवरदिगार सच्चा बाप, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जिस दे कोल अगम्मी दात, जुग चौकड़ी मात वरताइंदा। सो कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी रात, सदी चौधवीं वेख वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दस्से ना कोए प्रभात, जोती नूर ना कोए चमकाइंदा। जिस दी उपजे सारी शाख़, सो शनाख़त करन आपे आइंदा। सच दुआर खोल्ह के हाट, चार वरन आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी रुत्त आप सुहाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी सच संदेसा, हरि करता आप जणाईआ। पुरख अकाल अगम्मा नरेशा, नर निरँकार नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम धरया वेसा, जोती जाता नूर इलाहीआ। कोई ना समझे इस दा भेसा, भेखाधारी आपणे विच रखे वड्याईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोई ठेका, ज़ात पात डेरा ढाहीआ । जीवां जंतां साधां सन्तां करे बुध बिबेका, साची सिख्या इक समझाईआ। पुरख अकाल दी दस्से टेका, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ । जिस दा रूप नज़र ना आए रेखा, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। लहिणा चुक्के पीर पैगम्बर मुसायक मुला शेखा, सयद संग ना कोए निभाईआ। पंडत पांधा मंगे कोई ना भेंटा, पत्री खोल्ह ना कोए वखाईआ। जगत कुड़यार कोई ना बणे सति पुरख दा बेटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ। धुर संदेसा श्री भगवान, हरि करता आप जणाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मार ध्यान, पिछली कीती सर्ब वखाइंदा। शास्त्र सिमरत भुल्लया सर्ब ज्ञान, विद्वान विद्या विच्चों विद्दत नज़र कोए ना आइंदा। चौदां लोक होए अंञाण, चौदां तबक ना कोए समझाइंदा। शरअ बदली विच जहान, अञ्जील कुरान ढोला कोई ना गाइंदा। मसला हक करे ना कोई ब्यान, सच अमाम ना कोए मनाइंदा। मिले किसे ना हक मुकाम, महबूब नज़र कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप वखाइंदा। नेत्र खोलो्ह अवतार गुर, हरि करता आप जणाइंदा। लोकमात वेखो मुड़, पिछली कीती सर्ब समझाइंदा। साची निभी ना किसे तोड़, सगला संग ना कोए जणाइंदा। जिस क्रिया कोलों गए होड़, कलयुग जीव बचया नज़र कोए ना आइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा गढ़्ह हँकारी सके ना कोए तोड़, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अन्तर आत्म मिले ना कोई बौहड़, परमात्म संग ना

कोए रखाईआ। सुरत शब्द सके ना कोई जोड़, साध सन्त कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कहि के गया पुरख अकाल हथ्थ सब दी डोर, लख चुरासी आपणे तन्द बंधाईआ। लेखा चुकाए पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पाए ना कोई शोर, त्रैगुण माया आपणी धार ना कइ जणाईआ। ओस साहिब दी कलयुग अन्तिम पई लोड़, लोक परलोक ध्यान लगाईआ। जो लेख चुकाए मोर तोर, तोरा मोरा इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर रिहा समझाईआ। सच दुआर सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। खेले खेल दर्द दु:ख भय भंजना, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। एकँकार बण के धुर दा सज्जणा, घर साचे मेल मिलाइंदा। आदि निरँजण नूर प्रकाश इक्को रखणा, दीपक दीआ ना कोए जगाइंदा। अबिनाशी करता घर बहि साचे सजणा, महल अटल आप वडियाइंदा। श्री भगवान मार्ग धुर दा दस्सणा, लेख अलेख ना कोए वखाइंदा । पारब्रह्म ब्रह्म करे साची वंडना, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गीत सुहागी सुणाए छन्दना, धुर दा राग अल्हाइंदा। दूजा दर किसे ना मंगणा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। प्रेम प्रीती चाढ़े रंगणा, रंग मजीठी कम्म किसे ना आइंदा। आत्म देवे इक अनन्दना, परमात्म आपणा खेल वखाइंदा। साचा नूर चढ़े चन्दना, चन्द चांदनी डेरा ढाइंदा। जन भगतां पार कराए कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्डना, नीकन नीका आपणा खेल कराईआ। भउ मुकाए जेरज अंडना, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। सच्ची समझाए इक्को बन्दना, डण्डौत प्रभ दे चरण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को अक्ख, कलयुग अन्तिम आप जणाईआ। काया माटी भाण्डे सख, वस्त सच नज़र ना आईआ। कोई ना जाणे हकीकत हक, अठोतरी सार किसे ना पाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित मार्ग गए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान कर पढ़ाईआ। पंज तत काया चोला छड्ड गए नठ्ठ, अन्तिम पन्ध मुकाईआ। परत के किसे ना वेख्या वत, चौदां लोक चौदां तबक देण दुहाईआ। सारे कहि के गए पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। सदी चौधवीं हो के सब तों वक्ख, वक्खरी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्ह के नैण, दर्शन इक्को वार पाईआ। बिन रसना जिह्वा सारे कहिण, तूं ही तूं तेरी वड्याईआ। सरन सरनाई साची ढहिण, सीस जगदीस झुकाईआ। तूं करता कादर करीम साक सैण, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। साडा लेखा चुक्का अल्फ़ ये ना पढ़े ऐन गैन, अक्ल विच ना कोए ख़ुदाईआ। मज़्हबां विच ना कोए तरफ़ैन, शरअ विच करी लड़ाईआ। कलयुग अन्त सृष्ट सबाई नाता तुटा भाई भैण,

मात पित ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। तुहाडा सब नूं भुल्लया ज्ञान, आत्म ज्ञानी नज़र कोए ना आइंदा। सच सरोवर करे ना कोई इश्नान, अठसठ तीर्थ जगत नहाइंदा। शब्द नाद सुणे ना कोई गान, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ साध सन्त सर्ब कुरलाइंदा। किसे नज़र ना आया इष्ट श्री भगवान, ग्रन्थां पन्थां सीस सर्ब झुकाइंदा। जिस दा लेखा आदि अन्त महान, महिमा अकथ कथ समझाइंदा। जिस दा तीर निराला बाण, अणयाला आप चलाइंदा। जिस नूं गोबिन्द किहा पुरख अकाल, प्रितपाल साची सेव कमाइंदा। जो सन्त सुहेले गुर गुर चेले बणाए आपणे लाल, लालन आपणी गोद उठाइंदा। काया अंदर साचा मन्दिर वखाए धर्मसाल, घर घर विच डेरा लाइंदा। दीआ बाती जोत जगाए बेमिसाल, मिसल भगतां आप बणाइंदा। ओथे लेखा चुक्के शाह कंगाल, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आइंदा। जिस मुरीदां पुच्छया आ के हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। उह सब दा हल करे सवाल, ख़ाली मुड़ कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, लाशरीक तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी सांझा यार, आलमीन तेरी वड्याईआ। तेरे सजदा करीए सच दवार, दरगाह साची सीस निवाईआ। तेरा जलवा नूर ज़हूर किसे बन्द ना होवे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुपाईआ। तेरी सिफ्त करे ना कोई विच संसार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद निक्के नन्न्हे बच्चे लोकमात होए ख़बरदार, तेरा ढोला राग अल्हाईआ। तूं कल्मयां विच्चों वसें बाहर, इलमां वालयां दा बणे ना कोई यार, आलम भेव कोए ना पाईआ। जिस उपर रहमत आपे करे निरँकार, महबूब हो के करें सच प्यार, काया हुजरा इक समझाईआ। तबीब हो के वेख्या बीमार, करीब हो के पावें सार, अजीब आपणी खेल कराईआ। तेरी तारीफ़ करे ना कोए संसार, हदीस विच लेख अपार, लेखा लेखे विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। तूं स्वामी सर्ब भरतम्बर, हर घट रिहा समाईआ। जुग चौकड़ी वेख्या तेरा सुअम्बर, नारी भगत सर्ब प्रनाईआ। जुग चौकड़ी क्रिया वेख अडम्बर, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। भाग दिसे ना लग्गा किसे कंदर, डूँग्घी गार ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव रसना कैहिंदे वड़ीए अंदर, अंदर वड़ के मन्दिर ना कोए सुहाईआ। मन वासना बन्न्हे कोई ना बन्दर, दहि दिश उठ उठ भजे वाहो दाहीआ। बजर कपाटी तुटे ना जंदर, हँकारी गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा लेखा दए वखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सच रसूल, महबूब तेरी सरनाईआ। तेरा हुक्म

सानूं कबूल, हुक्मे विच तेरी लोकाईआ। उम्मत उम्मती गए भूल, अभुल तेरी सार किसे ना पाईआ। ना कोई जाणे सच असूल, असलीअत नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा ढोला गाउँदे फ़ज़ूल, फ़ैसला अंदर ना कोए कराईआ। जगत विद्या विच हो मजबूर, अल्फ़ ये नाल करन लड़ाईआ। आपणा जाणे ना कोए कसूर, कसर इशारीए नाल जगत देण उडाईआ। घर घर कूड़ी क्रिया पाया फ़तूर, फ़तवा दे ना देवे कोए सज़ाईआ। परवरदिगार होवे ना कोए मशकूर, मुश्किल हल ना कोए कराईआ। दरोही ख़ुदाए दी साडा रिहा ना कोए दस्तूर, दस्त नाल दस्त ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान मेरे महबूब, ईसा मूसा मुहम्मद दए जणाईआ। तेरा वेख्या इक अरूज, अर्शां उत्ते बैठा सोभा पाईआ। तेरा घर सदा महिफ़ूज़, महिफ़ल इक्को इक वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख आपणी कूट, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ । मुला शेख़ मारन झूठ, झूठी बग़ल कुरान उठाईआ। जगत मिटे ना तृष्ना भूख, माया ममता ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण फेरा पा गुणी गहीर, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। कलयुग कट शरअ ज़ंजीर, शरीअत आपणी दे समझाईआ। भरमे भुल्ला जगत फ़कीर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ । तेरी नज़र ना आवे सच तस्वीर, तसबी माला गल रहे लटकाईआ। रोज़यां विच होवे जो भीड़, मस्जिदां विच काअबे कर कर मुख रहे कुरलाईआ। कोई तक्के ना जा के तैनूं नज़ीर, नज़रीआ तेरे नाल मिलाईआ। झूठा दिसे पंज तत शरीर, ख़ाकी बुत्त कूड़ा नज़री आईआ। पड़दा चुक्कया ना शाह हकीर, हकीकत हक ना कोए वखाईआ। चोटी चढ़या ना कोए अख़ीर, फ़रीद कूके दए दुहाईआ। उच्ची बांह कढ्ढ के कहे कबीर, कबरां विच सुण के नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्तिम सारे होए दिलगीर, दिलदार मिले ना सच्चा माहीआ। कूड़ी दिसे मिलख जागीर, शहिनशाह शहिनशाही संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा दए मुकाईआ। साडा लहिणा दए आप ख़ुदा, ख़ालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे नालों तेरे होए जुदा, जुज़ नाल जुज़ ना कोए मिलाईआ। किरपा कर मेरे मेहरबान, महबूब तेरी शरनाईआ । तेरे नाम दरोही असीं होए हैरान, हैरानी साडे उत्ते छाईआ। सदी चौधवीं अन्त होणा फ़नाह, बचया कोए रहिण ना पाईआ। उम्मत भरी दिसे गुनाह, अल्ला राणी नैण शरमाईआ। ख़ावंद पकड़े ना किसे बांह, बीवी भज्जे वाहो दाहीआ। कलमा सके ना कोई सुणा, नाअरा हक ना कोए जणाईआ। फ़तवा सब ते देवे ला, लाशरीक हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर रख हथ्थ मेरे मेहरवान, तेरी ओट तकाईआ। तेरा दे के गए ब्यान, अक्खरां विच समझाईआ। तेरा

भेव ना पाया किसे अञ्जील कुरान, काअबे विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। ढोले गाउँदा जगत जहान, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। तेरा मिल्या ना किसे निशान, निशाना नज़र कोए ना पाईआ। वेला वक्त एह पहचान, बेपछाण फेरा पाईआ। निरगुण हो के सरगुण दवारे बण महिमान, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तौफ़ीक तेरी नज़री आईआ। सच तौफ़ीक दिसे तेरे हथ्थ, रहमत इक्को नज़री आईआ। रफ़ीक सारे गए नठ्ठ, सज्जण सुहेले मुख भवाईआ। शरीक हो के करां झट्ट, झगड़ा प्या लोकाईआ। सति सन्तोख धीरज रिहा ना हठ, सांतक सति ना कोए वरताईआ। तेरे मिलण दी खोल्हे कोई ना अक्ख, दोए लोचण वेखण जगत लोकाईआ । मनसूर सूली चढ़ के बोलया हक, नाअरा तेरा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे माण वड्याईआ। वड्याई देवण वाली वीह सौ इक्की, हरि इक्कीसा ध्यान लगाईआ। जिस दी खेल सदा अनडीठी, कलयुग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस ने गोबिन्द दिती चिठ्ठी, माछूवाड़े बिन अक्खरां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा समझाईआ। चिठ्ठी अंदर गोबिन्द प्यार, हरि करता आप जणाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी सतारां हाढ़, पिछला लेखा आप जणाइंदा। योद्धे सूरे उठ लाल, पूत सपूते आप उठाइंदा। तेरा सोहे इक दवार, सम्बल डेरा लाइंदा। ना कोई मन्दिर चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ अंदर खेल अपार, हरि करता आप कराइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्द अनादी बोल जैकार, धुर दा राग सुणाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव करके ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड उठाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत दए सहार, धुर दा हुक्म जणाइंदा। कठ्ठे कर तेई अवतार, भगत अठारां जोड़ जुड़ाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद रखे नाल नाल, शब्द इशारे नाल वडियाइंदा। नानक गोबिन्द कर प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी उतरे पार, कलयुग वेला वक्त सुहाइंदा। सदी चौधवीं होवे ख्वार, ख्वारी घर घर आप पवाइंदा। चौदां विद्या गई हार, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाइंदा। पंडत पांधा तिलक ललाट ला ला होए गंवार, जोती जोत ना कोए रुशनाइंदा। मुला शेख़ मसला लए ना कोए विचार, ताअरीफ़ तरफ़ ना कोए दृढ़ाइंदा। ग्रन्थी पन्थी करे ना कोई सच व्यपार, वणजारा रूप ना कोए वटाइंदा। सच सरोवर कोई ना सके नुहाल, अठसठ तीर्थ तट गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती किनारा जगत वेख वखाइंदा। दीन मज़्हब होए बेहाल, सुर ताल ना कोए वजाइंदा। नेत्र रोवण शाह कंगाल, शहिनशाह सुख विच नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी करदे सारे भाल, तूं भालयां हथ्थ किसे ना आइंदा। धन्न भाग कलयुग अन्तिम किरपा कीती

दीन दयाल, दया निध हो के फेरा पाइंदा। लख चुरासी विच्चों जन भगत लए उठाल, उठ उठ आपणी गोद बहाइंदा। गुरसिख वेख साचे लाल, लड़ी आपणे नाम परोइन्दा। अंदर वड़ के पुछें हाल, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। प्रेम प्रीती अंदर करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी हाढ़ सतारां बणे दलाल, दलाली धुर दी आप कमाइंदा। लेखा जाणे हक हलाल, हक हक आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, दर तेरे सीस सर्ब निवाइंदा। सर्ब निवाया सीस जगदीस, जगदीशर तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चक्की लई पीस, पीसण पीस सेव लई कमाईआ। कल्मयां दस्सी हदीस, हज़रत हो के करी पढ़ाईआ। नानक निरगुण गाया नर निरँकारा गीत, तन्द सतार रबाब वजाईआ गोबिन्द कल्गी तोड़ा धर सीस, साहिब सतिगुर वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां दे के गया अशीश, ढोला राग सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे आप सच बख्शीश, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। चार जुग दी मेट के रीत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, घर विच घर दए वखाईआ। मेल मिला के ऊँच नीच, राउ रंक दए जुड़ाईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, सोहणी करे पढ़ाईआ। वज्जे वधाई बीस इक्कीस, एकँकार हुक्म वरताईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, हस्त कीट इक्को रूप देवे वखाईआ। जन भगतां कदे ना देवे पीठ, करवट आपणी लए बदलाईआ। चार वरनां झोली पावे भीख, नाम अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दए सुणाईआ। साचा हुक्म दए संदेसा, धुर दी धार जणाईआ। सतिजुग साचा इक्को होए नरेशा, राज राजान बेपरवाहीआ। जिस दा भगत उधारना धुर दा पेशा, पेशीनगोई सर्ब सुणाईआ। जिस हुक्म अंदर विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, गणपति गणेशा सेव कमाईआ। जिस दी सुरप्त इन्द तेतीस करोड़ करे उडीका, नित नित ध्यान लगाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल सदा अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जिस दी सिफ्त अंदर नाम गाया चार वेद पुराण अठारां ध्याए गीता, तीस बतीसा मसलयां विच समझाईआ। नानक गोबिन्द दस्सी उस दी रीता, रीतीवान बेपरवाहीआ। किसे हथ्थ ना आवे विच्चों मन्दिर मसीता, काया अंदर बैठा डेरा लाईआ। जाणे भेव जीव जीका, जानणहारा आप हो जाईआ। रविदास चमारा कहि के गया उस दा मेल साढे तिन्न हथ्थ सीं का, नाता पंज तत वखाईआ। उह कदे बणे ना सका पुत्तर धी का, जन भगतां दया कमाईआ। रस पीण ना देवे फीका, अमृत रस इक जणाईआ। सदी बीसवीं होए नीकन नीका, नेरन नेरा हो के फेरा पाईआ। जिस दी गोबिन्द रख के गया उडीका, उह ढईआ सुत्ता सोहणी सेज हंढाईआ। सो साहिब पुरख अकाल सदा जीता, जन्म मरन विच ना आईआ। आदि जुगादी

सद पाक कदी ना होए पलीता, पतित पापी दए तराईआ। एथे ओथे सज्जण मीता, सगला संग निभाईआ। शाह सुल्तानां करे ख़ाली ख़ीसा, दर दर घर घर दए फिराईआ। लेख चुकाए ऊँचां नीचां, नीचों ऊँच दए वखाईआ। गुरमुख वेखे गोबिन्द सच बाग़ीचा, फल फलवाड़ी अन्त महकाईआ। चरण प्रीती बख्श प्रीता, मेल मिलावा सहज सुभाईआ। कौड़ा रहिण ना देवे रीठा, मिठड़ा रस बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम होए सहाईआ। कलयुग अन्त सहाई होवे आप, आपणी दया कमाइंदा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बरां मन्नया बाप, सो पिता पुरख अकाल आप अखवाइंदा। सो साहिब सिध्धा दस्से आपणा जाप, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया कर के पाक, पतित पापी पार तराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़ के साक, सज्जण हो के वेख वखाइंदा। अंदर वड़ के खोल्ह ताक, पड़दा दूई चुकाइंदा। गुरमुखां दे के साथ, सगला संग निभाइंदा। इशारा देवे बिनां हाथ, बिनां अक्खां रूप समझाइंदा। ओस प्रीतम वल्ल लओ झाक, जो प्रीतम तुहाडे अंदर डेरा लाइंदा। जिस दे सीस सोहे ताज, जगदीश खेल खिलाइंदा। ओस दा दो जहानां राज, शाह सुल्ताना इक अखवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या देवे दात, रहमत आप कमाईआ । कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चढ़ाईआ। जन भगतां सुणाए साची गाथ, मेल मिला के पिता बाप, पूत सपूता गोद सुहाईआ। आपणे मिलण दी आपे दस्स के जाच, मार्ग पाँधी देवे पाईआ। मन मनुआ ना करे नाच, मति मतिवाली परे हटाईआ। गुरमुखो तुहाडी सेवा करे बणके सच्चा साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा घर घर दए चुकाईआ। लेखा घर घर अन्त चुक्काउणा ए। कलयुग अगला पन्ध मुकाउणा ए। कूड़ी क्रिया बुरज ढाउणा ए। माया ममता मोह मिटाउणा ए। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ौना ए। भुक्खा नंगता गले लगौना ए। चार वरन संगत विच मिलाउणा ए। क्षत्री शूद्र वैश ब्रह्मण रहिण कोई ना पाउणा ए। साचा मंत्र नाम दृढ़ाउणा ए। चार जुग दा झगड़ा मुकाउणा ए। पूजा पाठ इक समझाउणा ए। जोग अभ्यास इक बुझाउणा ए। तीर्थ तट इक बणाउणा ए। साचा हट इक खुल्हाउणा ए। दूई द्वैत मेट के फट, पटी नाम सच बंधौणा ए। कठ्ठे करे झीवर जट्ट, छींबे नाई रंग चढ़ाउणा ए। गुरसिखां खोल्ह के अंदर अक्ख, दर आयां आपणा दरस वखाउणा ए। जगत नालों करके वख, वखरे मन्दिर आप बहाउणा ए। पूरब जन्म दा दे के हक, लहिणा सरसे वाला चुक्काउणा ए। जो ख़जाना रख्या ढक, सो सभनां झोली पाउणा ए। करके खेल अगम्मी नट, स्वांगी आपणा स्वांग वखाउणा ए। हरिसंगत लेखे लाए रत, रती रत रंग रंगाउणा ए। साची दे के आत्म मति, विद्या ब्रह्म इक पढ़ाउणा ए।

त्रैगुण पए ना कोई रट, पंचम अग्ग ना कोए लगाउणा ए। भाण्डे भरे जो होए सख, विच सोहणी वस्त टिकाउणा ए। भगतां दा गा के आप पहलों जस, फेर आपणा नाम समझाउणा ए। निरगुण हो के सरगुण वस, सरगुण फेर मात वडयाउणा ए। सरगुण बाहरों दिसे जट्ट, अंदर पुरख समरथ डेरा लाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस इक्कीस वक्त सुहाउणा ए। बीस इक्कीस जगत जणाउँदा ए। हरि भगत प्रभ उठाउँदा ए। साचा वक्त आप समझाउँदा ए। निरगुण दरस दीदार कराउँदा ए। जन्म जन्म दी मेट के हरस, हवस सर्ब गवाउँदा ए। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, फ़र्शों चुक्क अर्शां उपर बहाउँदा ए। पुरख अकाल आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाउँदा ए। जिस इक्की दी गोबिन्द ला के गया शर्त, तिस नूं सही सलामत गोद उठाउँदा ए। करे खेल आप नधड़क, भय भउ ना कोए जणाउँदा ए। दो जहान ना जाए अटक, मंज़ल पन्ध आप मुकाउँदा ए। जो पिच्छे रह गया फ़र्क, हुण फ़ैसला ठीक कराउँदा ए। इस उत्ते किसे दा कोई नहीं हरख़, जो गुर अवतारां लोकमात घलाउँदा ए। जिस दा नाम सच्चा खड़ग, खण्डा इक्को हथ्थ चमकाउँदा ए। इस दी सच दवारे चढ़त, मन्दिर आपणा आसण लाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बरो आपणी अक्खरां नाल लिखी वेखो पढ़त, कलम शाही लेख फेर समझाउँदा ए। प्रभ दे नाम दा ना लए कोई धड़त, धड़े बाज़ी ख़त्म कराउँदा ए। गुरमुखां लेखा चुकया नरक स्वर्ग, दोज़ख़ बहिश्त दोहां तों पार कराउँदा ए। जिथ्थे खेल करे असचरज, अचरज लीला आप वखाउँदा ए। बण के योद्धा सूरबीर मर्द, मर्दानगी इक कमाउँदा ए। गुरसिखो तुहाडे नाल वंडे दर्द, तुहाडा दु:ख आपणी झोली पाउँदा ए। तुहाडा पिछला लाहया कर्ज़, मकरूज़ आपणा हौला भार कराउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुत सुहञ्जणी आप सुहाउँदा ए। हाढ़ सतारां सुहञ्जणी रुती, रुत्तां विच्चों बदल के आईआ। गोबिन्द भाग लगा पुत्तीं, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। उजल होई पुरख अकाल दी कुक्खी, जोत अकालन ख़ुशी मनाईआ। एन्हां अग्न ना वेखणी फेर लटक के पुठ्ठी, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। मन वासना कोल रहे ना लुच्ची, कूड़ी क्रिया देवे गंवाईआ। चार वरनां गुरमुखो तुहाडी आत्मा करे सुच्ची, माणक मोती दए बणाईआ। जिसने तुहाडी सुरत उठाई सुत्ती, शब्द हलूणा इक लगाईआ। हुण वेला नहीं गोबिन्द हथ्थ रखे उत्ते कुज्जी, पड़दा थोड़्हा थोड़्हा चुकाईआ। पुरख अकाल दी रमज़ इक्को सुझी, सोझी सब नूं देवे पाईआ। मेहर नज़र कर के सब दी बदल देवे बुद्धि, बुधू रहिण कोए ना पाईआ। जे नामे बणाई झुग्गी, तुहाडा भगत दवारा दित्ता सुहाईआ। एहो मिसल मशहूर जग रह जाए उग्घी, चार कुण्ट ढोला गाईआ। दीन मज़्हब दी चढ़ी रहिण ना देणी कोई गुड्डी, डोर सब दी रिहा कटाईआ । शरअ शरीअत करके डुड्डी, अन्तिम मूँह दे

भार सुटाईआ। कलयुग औध वेखे पुग्गी, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रहमत रिहा कमाईआ। रहमत कमाए आप सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। साबत नज़र ना आए किसे ईमान, अमलां विच दिसे ना कोए लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआलयां मठ्ठां अंदर बैठे होए बेईमान, गुरुदुआर गुर इष्ट ना कोए जणाईआ। दिने जागदयां अक्खां नाल राती कूड़ा करन हराम, सच सुच्च समझ कोए ना पाईआ। अंदर वड़ के कहिण साडा तेरे उत्ते माण, तेरी सेव कमाईआ। काग़ज़ां विच्चों बोल के कुछ ना कहे भगवान, सिफ्तां विच बैठा आपणा आसण लाईआ। उह वेखणहारा वाली दो जहान, जिस गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नूर दित्ता दरसाईआ । उह पकड़नहारा जीव जहान, लख चुरासी खोज खुजाईआ। एसे करके गोबिन्द दे के गया ब्यान, वीह सौ इक्की ध्यान लगाईआ। दाता आवे नौजवान, नौबत आपणा नाम वजाईआ। कोटन कोटां विच्चों थोड़्हे करे परवान, जिन्हां गोबिन्द परवाने हथ्थ गया फड़ाईआ। मुहम्मद दी चार यारी मार के आप ध्यान, फड़ उंगलां नाल हिलाईआ। मूसे दा इक्को सुण पैग़ाम, तिन्नां रंग चढ़ाईआ। ईसे दा सुण के अगला पिछला पैग़ाम, सत्तां सोझी होर दवाईआ। सत्त तिन्न दस दा खेल महान, चार चौदस लोक वेख वखाईआ। चौदां तबकां वेखे मार ध्यान, चौधवीं चन्द नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए दृढ़ाईआ। भेव अभेदा वेख खुल्हदा, हरि ख़ालक ख़लक खुल्हाईआ। गोबिन्द दा बाग़ीचा वेखो फुल दा, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। वेखो हाल विश्व कुल दा, चार वरन मिले सरनाईआ। कोई तोल ना साचे तुल दा, तोलण हारा जन भगतां आपणे कंडे लए चढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर आदि जुगादि कदे ना भुल्ल दा, अभुल्ल रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां वेखे भगत, जो तेरे विच समाईआ। उह छड्ड के सारा जगत, जीवण तेरी झोली पाईआ। बिन झटकायों गए झटक, बिन कसाईयों छुरी दिती वखाईआ। उह पै के सिध्धी सड़क, गोबिन्द मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी रुत रिहा वड्याईआ। गोबिन्द नाल कर के मेला, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। होया सच वक्त सुहेला, सुहञ्जणा रंग रंगाईआ। भाग लगा गुरू गुर चेला, चेला गुर नज़री इक्को आईआ। लख चुरासी नालों गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के वेहला, ख़ाली हथ्थ चरणां विच लया बहाईआ। तुहाडी भेंटा जो चढ़दा रिहा बक्करा लेला छेला, छुरी गऊआं घात कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। तुहाडी करनी हुन्दा रिहा झटका, जगत सीस कटाईआ। तुहाडे भरदे रहे काया मटका, माटी ख़ाक ख़ुशी मनाईआ। हुण वेला आया उह वक्ता, जिस दी समझ किसे ना पाईआ।

लख चुरासी हाल होवे ख़सता, ख़ालस गुरमुख तेरे नज़री आईआ। प्रभू दा नाम जिन्हां लाया सस्ता, कौडीआं उत्तों हट विकाईआ। एन्हां रखे कुंभी नरका, बाहर सके ना कोए कढाईआ। जिन्हां पढ़ के वरका वरका, फेर सतिगुर दित्ता भुलाईआ। तिन्हां अन्त लभ्भे कोई ना पटका, ख़ाली हथ्थ दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। जो पढ़दा रिहा नाल मसला, जिह्वा नाल सुणाईआ। उस दा नज़र ना आया असला, असलीअत सके ना कोए समझाईआ। उह खर दी जूने पए नसला, पीठ भार उठाईआ। साचा मिले कोई ना वसला, महबूब अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप समझाईआ। जो रसना पढ़ पढ़ दस्सदे रहे जग, अमल आपणा ना कोए कमाईआ। उह जूनां विच्चों जून भोगण कग्ग, कागां विच उह काग जो विष्टे विच समाईआ। ढोरां दे खावण हड्ड, चम्म दृष्टी चम नाल मिलाईआ। पढ़या लिख्या एथे जाणा छड्ड, बिन सतिगुर जगत ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जो रसना पढ़ पढ़ दस्सदे रहे गीत, बत्ती दन्द चतुराईआ। तिन्हां अंदर ना मिल्या मीत, भरमे भुल्ले फिरदे रहे विच लोकाईआ। सो अन्तिम नीचां विच्चों नीच, कुकर्मी नज़री आईआ। साचे दर ना मिले भीख, भिच्छया नाम ना कोए पाईआ। धर भुंने उपर सीख, कबाब सोहणा दए बणाईआ। जिस वेले एन्हां दी निकले चीक, सुणन वाले जाण कुरलाईआ। जिंना चिर साहिब सतिगुर शब्दी आप ना मिले जिसदी सदा उडीक, निज घर आपणा फेरा पाईआ। बाकी सब दी झूठी प्रीत, लग्गी तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गुर अवतार सुण के कलाम, उंगलां कन्नां विच पाईआ। बौहड़ी की खेल करे अमाम, अमल सब दे वेख वखाईआ। जिन्हां हुजरयां विच कीता हराम, तिन्हां फड़ फड़ लए उठाईआ। जिन्हां मन्दिरां विच नाल रख्या शैतान, काम क्रोध लड़ाईआ। जिन्हां गुरदवारयां विच अक्खां नाल कीता निशान, धीआं भैणां लैण तकाईआ। सो सारे होए बेईमान, बेवा रूप नज़री आईआ। अन्त रुढ़ाए ओस तुफ़ान, जिस विच्चों सके ना कोए बचाईआ। ग्रन्थीआं किसे कम्म ना आए ज्ञान, पंडतां दी विद्या समझ ना कोए रखाईआ। मुल्लां दा मसला ना सके पछाण, अल्फ़ सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, बीस इक्कीसा वेखण आईआ। बीस इक्कीसा कहे मेरी रुत सुहेली, सुहञ्जणा संग निभाईआ। जोबन रतड़ी वड अलबेली, भज्जे वाहो दाहीआ। प्रीती कहे मैं गोबिन्द चेली, चेलयां विच्चों नज़री आईआ। भगत दवारे आ के वेखी मेरी संगत सुहेली, सज्जणां विच्चों सज्जण बणके संग निभाईआ। जगत शरीअत नालों हो के वेहली, वेला वक्त रही सुहाईआ। एन्हां मिल्या धुर दा बेली, कलयुग बेले

विच्चों बाहर कढाईआ। उह वसे सदा नवेली, घर सच्चे सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक जगे ना कोई तेली, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। अचरज खेल प्रभ कल खेली, ख़ालस ख़ालसा लया उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे आपणे लाईआ। हरिजन कहिण उठो सारे, सच दयो सुणाईआ। प्रभू जो तेरे बिना रहे कुँवारे, कन्त मात ना कोए प्रनाईआ। बेशक माँ पिओ साडे मुख नूं लाए छुहारे, पंज तत वाली नारी दिती प्रनाईआ। सुख आसण सेजा कोई ना चाढ़े, भोग बलास करे लोकाईआ। एसे कर के गोबिन्द तेरे अग्गे कढ्ढे हाढ़े, तूं वेखीं मेरे गुरमुख सोहणे लाड़े, जिन्हां दी लड़ी तेरे नाल जुड़ाईआ। उह वेला वक्त उह रुत्त वीह सौ इक्की बिक्रमी सतारां हाढ़े, हरि जू आपणा रंग रंगाईआ। उह चल के आए तेरे दवारे, द्वारका बैठी मुख शरमाईआ। जेहड़े मूसे मिल ना सके नज़ारे, तेरा नज़ारा तक्क तक्क ख़ुशी मनाईआ। तूं प्रभ प्रेम चाढ़ें आपणे खारे, वटणा सोहणा नाम लगाईआ। हुण वेला नहीं सिर्फ़ पंज तारे, पंज प्यारे इक्कीआं नालों साची सिक्खी दिती बणाईआ। सतिगुर कोई नहीं कीता टट्टू भाड़े, जो बुत्तीआं नाल मनाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी हो के आपे तारे, फड़ बाहों गले लगाईआ। उच्चे मन्दिर ओस चाढ़े, जिस मंज़ल बैठा बेपरवाहीआ। पुत्रां वांग करे प्यारे, धीआं वांग गोदी लए बठाईआ । अक्खीं वेखे आप दुलारे, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुखो तुसीं तर गए सारे, सारी संगत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण उठो भाई, भैणां दयो सलाहीआ। जुगां पिच्छों रुत सुहञ्जणी आई, प्रभ दया आप कमाईआ। निरगुण हो के आया माही, सरगुण लए जगाईआ। जिस वेले गोबिन्द बूटा पुटया काही, ध्यान इक विच टिकाईआ। बेशक मैनूं सृष्ट कहे शुदाई, मेरे गुरसिखां देवीं वड्याईआ। तूं धुर दा सच्चा माही, मैं तेरी आस तकाईआ। मैं माछूवाड़े दा राही, पाँधी बण के चल्लां चाँईं चाँईंआ। तूं सच्चा सच गोसाईं, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। मैं तेरी सेव कमाई, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। मैं तेरा दर्शन गुरमुखां दयां कराई, मैनूं लोड़ रही ना राईआ। मेरयां सिक्खां दी धोणी शाही, दुरमति मैल मिटाईआ। मैं आपणे तन दी ख़ाक ढेरी अजे तक्क ना उठाई, नदेड़ विच दिती टिकाईआ। उह वेला आवे गुरमुखो जिस वेले आपणी खेल दए समझाई, लख चुरासी दए चुकाईआ । एस वीह सौ इक्की दी सारयां पए दुहाई, दो जहान जाण कुरलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द नाल मिलके गुरमुखां देण आया वधाई, वाधा तुहाडी कुल विच पाईआ। वाधा होवे गुरमुख कुल, कुलवन्ता आप जणाइंदा। करता कीमत ना लाए कोई मुल्ल, मेहर नज़र इक उठाइंदा। एह सोहणी फुलवाड़ी अगम्मड़ा फुल्ल, लोकमात वेख वखाइंदा। जो सच प्रीती गया घुल, आप आपणी आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। वेखे भगत सोहणे सुचज्जे, सम्मत इक्को नज़री आईआ। भगवान वल्ल आवण भज्जे, भगत रूप वटाईआ। जिस वेले पुरख अकाल एन्हां वल तक्के, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे मेरे बच्चे, जो बैठे डेरा लाईआ। प्रेम अंदर सच्चे, प्यार अंदर कुरबानी रहे कराईआ। एन्हां नूं लोड़ रही ना मदीने मक्के, गुरदवारयां दा घर ना कोए बणाईआ। एसे कर के जगत जहान वेंहदे होए हके बक्के, हकीकत एन्हां दी झोली पाईआ। एह क्यों गाण अक्खरां वाले टप्पे, जिन्हां अमृत छकया बेपरवाहीआ। एह क्यों करन जोग अभ्यास वाले रट्टे, जिन्हां दा जोग अभ्यास दित्ता कटाईआ। एह क्यों तन भबूत मलण घट्टे, जल धारा सीस कराईआ। एह क्यों तीर्थ तट्टां उत्ते फिरन नठ्ठे, बण पाँधी फेरा पाईआ। उह जिन्हां नूं घर बैठयां मिल्या प्रभ समरथे, दाता दानी होए सहाईआ। पहलों दए आपणी अक्खे, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। एह हुण नहीं रहे कच्चे, कच्चयां तों पक्के दए बणाईआ। सच दवारे होए सचे, सच दिती वड्याईआ। एन्हां नूं धुर संदेसे मिले पते, पतिपरमेश्वर सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत कहिण कौण सुणाउँदा, धुर दा राग जणाईआ। साचे सन्त कहिण कौण मनाउँदा, रुठड़े गले लगाईआ। गुरमुख कहिण कौण गोद सुहाउँदा, दुरमति मैल धवाईआ। गुरसिख कहिण कौण जगाउँदा, जो नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पुरख अकाल फेरा पाउँदा, निरगुण हो के वेखण आईआ। पिछला लेखा साडा मुकाउँदा, अग्गे तुहानूं दए वड्याईआ। साडे सारयां विच्चों गुरमुख कहिण गोबिन्द एहो चाहुंदा, मेरे गुरसिखां मिले वड्याईआ। दूजी बणत ना कोए बणाउँदा, दलीलां विच ना वक्त लँघाईआ। इक्को ढोला पुरख अकाल दा गाउँदा, गा गा गुरसिखां रिहा सुणाईआ। गुरसिखो तुहाडे नाल प्रेम करे प्रभू मन भाउँदा, तुहाडा मन आपणे विच छुपाईआ। तुहाडी सेजा उत्ते सौंदा, सोहणी आप विछाईआ। जिस वेले प्रेम प्यार अंदर गुरमुख गाउँदा, सोहणा राग अल्हाईआ । एहो वेला वक्त सुहञ्जणा आप सुहाउँदा, रुत रुतड़ी मात महकाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी जन भगतां नाल सुहाउँदा, भिन्नड़ी रैण दए गवाहीआ। अगला पैंडा सब दा आप मुकाउँदा, लख चुरासी नाता दित्ता तुड़ाईआ। भगत दवारे आप रखाउँदा, जिस दवारे बैठा डेरा लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप अखवाउँदा, जिस दा पंज तत रूप नज़र कोए ना आईआ।