२० हाढ़ २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह ढिलवां ज़िला कपूरथला
बेआस किनारे सृष्ट सबाई जग, किनारा नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी लग्गी अग्ग, कलयुग अन्त ना कोए
बुझाइंदा। माणस मानुष होए कग्ग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। सच दवारा सके कोई ना लँघ, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाइंदा । घर सुणे ना कोई नद, अनहद राग ना कोए अल्हाइंदा। काया भँवरी डूँग्घी खड्ड, सच नूर ना कोए चमकाइंदा। कूड़ी क्रिया किसे ना मुक्के हद्द, माया ममता मोह ना कोए मिटाइंदा। काया माटी ख़ाली दिसण हड्ड, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। सच दवारे बिन सतिगुर पूरे कोई ना आवे छड्ड, मँझधार ना पार कराइंदा। आत्म परमात्म घर लए ना कोई सद्द, साहिब सज्जण ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेआस किनारा वेख वखाइंदा। बेआस किनारा लख चुरासी, जीव जंत तरन ना पाईआ। चारों कुण्ट खेल तमाशी, हरि करता वेख वखाईआ। मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेखे रासी, निरगुण निरवैर निराकार वेस वटाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकासी, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। हर घट अन्तर वेखणहारा नाम उदासी, गहर गम्भीर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेआस किनारे सृष्टी सुत्ती, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत वासना लग्गी रुची, आत्मक रंग ना कोए रंगाईआ। कूड़ विकार होई भुक्खी, तृष्ना जगत वधाईआ। उजल ना करे कोए मुखी, दुरमति मैल धवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण हार वड्याईआ। देवे वड्याई हरि दीन दयाला, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। आदि जुगादी बण प्रितपाला, हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। एकँकारा हो रखवाला, घर साचे मेल मिलाइंदा। आदि निरँजण जोत उजाला, दीआ बाती आप रुशनाइंदा। अबिनाशी करता वखाए सच्ची धर्मसाला, घर घर विच पड़दा आप उठाइंदा। श्री भगवान एका देवे नाम अधारा, गृह साचे सोभा पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेलणहारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाला, गृह मन्दिर इक वखाइंदा। थिर घर वेखे वेखणहारा, सुन अगम्मी खोज खुजाइंदा। दस्म दवारी ना कोई दूर किनारा, नेरन नेरा इक्को इक हो जाइंदा। जिन्हां परम पुरख परमात्म घर सज्जण मिल्या मीत मुरारा, सो गुरमुख गुरसिख सुखआसण बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। सो लेखा जाणे आर पार किनारा, बेआस किनारा आपणा मुख छुपाइंदा। अमृत बख्श ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र उठाए निरँकार, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। जिस दा शब्दी सुत इक अपार, अपरम्पर रूप वटाईआ। जिस दा खेल विष्न ब्रह्मा शिव धार, सो आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा लेखा त्रैगुण माया पंज तत अखाड़, अठ्ठ तत मेला सहज सुभाईआ। जिस दा लेखा अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लख चुरासी वंडे भण्डार, धरत धवल आकाश प्रकाश ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी रचन रचाईआ। जिस दा नाद शब्द धुनकार,
शास्त्र सिमरत वेद पुराण रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी वरते विच संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि प्रितपालक इक अख्वाईआ। प्रितपालक हरि गहर गम्भीर, करता पुरख इक अखवाइंदा। जोती खेल बिन तत शरीर, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। चोटी मंज़ल चढ़ के बैठा अख़ीर, मुकामे हक सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा इक हो जाइंदा। तारनहारा होए आप, पारब्रह्म प्रभ वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवे साथ, सगला संग निभाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल तमाश, लख चुरासी रंग रंगाईआ। गुर अवतारां दे दे दात, पीर पैगम्बरां झोली आप भराईआ। सति सरूपी साख्यात, सति सतिवादी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह लेख अवल्ला, समझ कोए ना पाइंदा। नित नवित इक इकल्ला, एकँकार खेल खिलाइंदा। शब्द संदेसा सदा सदा सद घल्ला, लोकमात आप दृढ़ाइंदा । जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। काया मन्दिर वेख सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दीपक जोती आपे बला, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्दी धार निरवैर हो के रला, निराकार खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बेनन्ती सुणनहार आप अखवाइंदा। सच बेनन्ती सुणे भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। जिस विष्नूं दित्ता विश्व दान, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जिस ब्रह्मे कीता ब्रह्म प्रधान, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाईआ। जिस शंकर वखाया इक निशान, संसा रहिण कोए ना पाईआ। जिस त्रैगुण माया रजो तमो सतो अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेलया खेल जहान, ततव तत तत जणाईआ। जिस आत्म बख्शया दान, काया माटी हाडी जोड़ जुड़ाईआ। जिस ने तेई अवतार कीते परवान, भगत अठारां खोज खुजाईआ। जिस ने ईसा मूसा मुहम्मद दस्सी कलाम, कलमा नबी रसूल जणाईआ। जिस नूं मन्नया सर्ब अमाम, लाशरीक नूर इलाहीआ। जिस दा लोक परलोक सुणे पैग़ाम, नाद धुन इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो बेनन्ती सुणनहार बेपरवाहीआ। बेनन्ती सुणे प्रभ साचा जगत, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। लख चुरसी विच्चों वेखे भगत, भगवान आपणी खोज खुजाईआ। अन्तर आत्म देवे शक्ति, शख्सीअत दए मिलाईआ। लेखे ला के बूँद रक्त, रती रंग आपणे रंग नाल रंगाईआ। सुहेला जाणे वेला वक्त, भगत दुआर दए सुहाईआ। गुरमुखां करे सदा मस्त, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। लेख मुकाए कीट हस्त, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। मेल मिलाए अपणा दस्त, दस्तगीर आप अख्वाईआ। ओथे लेखा ना हकीकी ना मज़ाजी इश्क, आशक माशूक दोहां डेर ढाहीआ। परम पुरख आपणे प्रेम दा कढ्ढे आपे अर्थ, अथवा आपे दए समझाईआ।
जिस दी धार कोई ना सके परख, पारखू नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर अमृत देवे बरख़, बिन बादल दए बरसाईआ। जन भगतां नाता तोड़ सोग हरख़, चिन्ता ग़म दए चुकाईआ। बेआस किनारयों पार कराए बेधड़क, जगत धार ना कोए वहाईआ। अद्धविचकार ना जाए अटक, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। सच बेनन्ती सुणे गुज्झ, अनुभव खेल खिलाइंदा। अन्तर आत्म लए बुज्झ, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। जन भगतां दे के अगम्मी सुद्ध, मन मति बुध डेरा ढाइंदा। निरगुण धारों शब्दी उठ, सुरती सुरत जगाइंदा। अमृत जाम प्या के घुट्ट, रस इक्को इक वखाइंदा। ठाकर हो के जावे तुठ, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोत प्रकाशे निर्मल नूर अष्टभुज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। अष्टभुज आदि शक्ति भवानी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जिस दा नूर ओहो नुरानी, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। सुंभ नसुंभ जगत कहाणी, रसना कहि कहि थक्की लोकाईआ। साचे मन्दिर मंज़ल चढ़या ना कोए महानी, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जल धारा पीता ना ठंडा पाणी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जिन्हां किरपा करे शहिनशाह आप सुल्तानी, सुत्यां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई पुरख अकाल, हरि करता दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी वेखणहारा सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को सोभा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हरि भगत सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेल मिलाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। घर विच घर दए वखाल, मन्दिर सोहणा इक वडियाइंदा। दीवा बाती कमलापाती इक्को बाल, महल अटल रुशनाइंदा। अमृत आत्म जाम प्याल, तृष्ना भुक्ख बुझाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा। अनहद शब्द वजाए ताल, तलवाड़ा इक्को इक वखाइंदा। भगत निशानी भगवन आप बणाए आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाइंदा। सुणे बेनन्ती दीनां नाथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस ने गुर अवतारां दित्ता साथ, पीर पैगम्बरां होया सहाईआ। जिस दी निरगुण सरगुण गाए गाथ, ढोला राग अल्हाईआ। जिस दा सिमरन पूजा पाठ, जोग अभ्यास जगत समझाईआ। जिस दा गोपी काहन खेल मण्डल रास, सोहणी सख़ियां संग बणाईआ । जिस दा दो जहानां ताक, ब्रह्मण्ड खण्ड बन्द कराईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे वाट, बेआस बैठी सर्ब लोकाईआ। जिस दा पत्तण इक्को घाट, शहिनशाह दाता हरि अख्वाईआ। जिस दा आत्म साची ज़ात, परमात्म रूप समझाईआ। जिस दी भगत धुर दी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस तों आदि शक्ति
भवानी मंगे दात, सिँघ अस्वार बैठी डेरा लाईआ। जिस दा लेखा बाहर कलम दवात, शाही काग़ज़ ना कोए समझाईआ। जिस दा बोध अगाध अगम्मी वज्जे नाद, सारंग सरंगा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो तारनहारा बेपरवाहीआ। तारनहारा जाणो एक, एकँकार हरि अखवाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दी सर्ब उडीक, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल शब्द सरूपी पावणहारा भीख, भिख्या आपणा नाम वरताइंदा। साचा कलमा दस्से हदीस, हज़रत इक्को नाम समझाइंदा । भगत उधारी बण जगदीस, जगदीशर खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी कर के गए तस्दीक, सो तसव्वर मुसव्वर आपणा आप जणाइंदा। शब्द सरूपी धुर दा मीत, मित्र प्यारा फेरा पाइंदा। लेख चुकाए ऊँच नीच, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग वखाइंदा। जन भगतां कदे ना देवे पीठ, करवट बदल आपणा मुख सनमुख आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम बदले रीत, रीतीवान फेरा पाइंदा। फिरी दरोही जगत मसीत, मुला शेख़ मुसायक सर्ब कुरलाइंदा। पंडत पांधा मारे चीक, शिवदुआला मठ्ठ ना कोए सुहाइंदा। गुरुदुआर कूड़ी क्रिया बदली नीत, गुर का शब्द ना कोए कमाइंदा। बेआस किनारे जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या ठीक, पत्तण बेड़ा इक वखाईआ। तिन्हां लग्गे सच प्रीत, प्रीतीवान तोड़ निभाईआ। माणस जन्म जग जीवदयां जावण जीत, मरयां मिले बेपरवाहीआ। साचा धाम दस्से अनडीठ, जिस दा नक्शा सके ना कोए समझाईआ। ओथे इक्को इक गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठाए करतार, हरि करता दया कमाइंदा। कूड़ दवारयों करे पार, बेआस आस विच बदलाइंदा। जिस विच अमृत ठंडा ठार, धारा इक्को इक वहाइंदा। जिस दा रूप नज़र ना आए विच संसार, बिन सतिगुर पड़दा कोए ना लाहइंदा। उह खेड़ा अगम्म अपार, जेहड़ा परम पुरख बणाइंदा। चन्द सूरज ना कोए उज्यार, तारा मण्डल ना कोए सुहाइंदा। भाई भैण साक सैण ना कोए मित्र यार, पिता पूत ना गोद उठाइंदा। सेज सुहञ्जणी ना कोई नार, कन्त कन्तूहल ना कोए बणाइंदा। कूड़ी सख़ियां कोई ना मंगलाचार, जगत गीत ना कोए सुणाइंदा। साचे मन्दिर खेल करे आप निरँकार, निरगुण निरवैर आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक प्रगटाइंदा। सच दवारा दस्से काया अंदर आप, आपणी दया कमाईआ। जिस दी सागरां विच्चों किसे ना आई हाथ, टिल्लयां पर्बतां उत्तों समझ कोए ना पाईआ। जिस दी जगत विद्या दस्से ना कोई जाच, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर आख के गए साख्यात, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्द स्वामी वसे साचे घाट, घर पत्तण डेरा लाईआ। सो गुरमुख कहे नौ दुआर
मुका के वाट, कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाईआ । निरगुण हो के सरगुण देवे साथ, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। काया मन्दिर अंदर तट किनारा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जिस दा जाणे ना कोई दवारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जिथ्थे नईआ नौका देवे ना कोए सहारा, खेवट खेटा रूप ना कोए धराइंदा। जिथ्थे करे ना कोए प्यारा, प्रेम प्रीती गोद ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओस किनारे डेरा लाइंदा। बेआस किनारा डूँग्घा सागर, कलयुग पार ना कोए कराईआ। कोटां विच्चों गुरमुख तरया काया गागर, पन्ध आपणा लए मुकाईआ। सच दवारे सति स्वामी हो के हाज़र, साचे बेड़े लए चढ़ाईआ। जिस नूं कैहिंदे धुर दा ठाकर, सो ठोकर सच लगाईआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। सति बणावे इक सौदागर, सोहणा वणज वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पार किनारा लँघे पूर, पुरी लोअ पार कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पैंडा पिच्छे रह जाए दूर, दूर दुराडा नेड़े नज़री आईआ। जिस हरिजन हरि करता मिल्या आप ज़रूर, ज़रूरत पूरी दए कराईआ। आपणा दस्स सच दस्तूर, साची सिख्या दए समझाईआ। जन भगतां नाल भगवन्त होए मशहूर, बिन भगतां भगवन कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख चुकाए बेपरवाहीआ। लेख चुकाए बेपरवाह, बेअन्त दया कमाइंदा। सतिगुर शब्द बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। सच्ची मईआ दए मिला, पुरख अकाल अक्ख खुल्हाइंदा। पिछला लेखा वहीआ तों दए मिटा, सच्चा सईआ रंग इक रंगाइंदा। लहिणा देणा डूँग्घे खाते देवे पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची मईआ जे दर्शन पाउणा, दुर्गा अष्टभुज नज़री आईआ। परम पुरख परमात्म इक मनाउणा, जिस मिल्या मिलावा होवे हर घट थाँईंआ। आत्म परमात्म ढोला साचा गाउणा, निरगुण निरवैर करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर इक सुहाउणा, घर विच घर सोभा पाईआ। आदि शक्ति निर्मल जोती नूर जगाउणा, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक टिकाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण इक विछाउणा, सोहणी सेज सुहाईआ। कमलापाती इक मनाउणा, दोए जोड़ बिन हथ्थां ढहि पैणा शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, मेलण हारा साचे घर, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ । दूर नेड़ा चुक्के पन्ध, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जिस उपर सतिगुर आप होए बख्शंद, बख्शिश आपणी झोली पाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी लए गंढ्ढ, पूरब लेखा वेख वखाईआ। भेव खुल्हाए आत्म परमात्म हँ, ब्रह्म पड़दा दए चुकाईआ। पूरी करे आसा मंग, तृष्ना रोग मिटाईआ। घर सज्जण देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। सच सुणाए धुर
दा छन्द, करे इक पढ़ाईआ। ख़ुशी वखाए बन्द बन्द, बन्दना इक्को इक सुणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ चाढ़े रंग, काया चोली दए रंगाईआ। किरपा कर सूरा सरबंग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओस दवारे अष्टभुज आपे मंगां रही मंग, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । अष्टभुज कहे मेरी तरल जवानी, नूर नूरां विच्चों नज़री आईआ। सिँघ अस्वार मेरा शेर शेरवानी, शहिनशाह दिती माण वड्याईआ। खण्डा चक्कर धुज मेरा लासानी, जिस दी समझ कुछ ना पाईआ। गुरमुख विरला भगत मेरी भेंटा देवे कुरबानी, बिन काया बिन तत बिन रत आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। मैं होवां उस दे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। शब्द रंगीला साचा रथ, रथवाही वेखां बेपरवाहीआ। मेरे रंगीले अठ्ठे हथ्थ, अठ्ठां तत्तां दयां वड्याईआ। जिस धार विच्चों आई नठ्ठ, प्रगट हो के लोकमात वेस वटाईआ। अन्तिम ओसे विच जाणा रच, आप आपणा अन्त छुपाईआ। सच संदेसा जणावां सुच सच, सद्दा इक दृढ़ाईआ। जिस वेले नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात जाए नच्च, बण नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। हरि का नाम भुल्ले जीव जंत काया माटी कच्च, साचा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। ओस वेले परम पुरख परमात्म निरगुण निरवैर साहिब समरथ, लोकमात वेख वखाईआ। जन भगतां खोल्ह के आपणी अक्ख, निज नेत्र दर्शन दए कराईआ। बाकी लभ्भ लभ्भ जाण थक्क, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। इक दुआर सोहे तीर्थ तट, जिथ्थे बेआस बैठण डेरा लाईआ। बेआस किनारा बणे साहिब दा हट्ट, जिथ्थे हरि का नाम वरताईआ। जन भगतां पिच्छे भगवन नठ्ठ, पाँधी हो के खोज खुजाईआ। पूरब लेखा पूरी करे आस, आसावन्त वेख वखाईआ। हरि का भगत कदे ना होवे निराश, निराशयां विच्चों आपणी आस बदलाईआ। दर्शन देके पूरी करे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रूप जणाईआ। जन भगत बणाए जगत बदमाश, बदमाशी विच्चों दिती कढाईआ। सो साहिब सतिगुर सूरा सरबंग चरण प्रीत बंधाए नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। गुरमुख लख चुरासी उतरे पार घाट, घाटा कोए नज़र ना आईआ। भगत भगवान मिलण दी पहली सुहागी रात, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द करीए बात, बातन आपणी ख़ुशी वखाईआ। सच किनारे लग्गे भाग, भाग गुरमुखां झोली पाईआ। दीपक जोत जगाए चिराग़, तेल बाती ना कोए वखाईआ। अन्तर आत्म उपजाए इक वैराग, वैरागी आपणी धार प्रगटाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। फड़ के हँस बणाए काग, काग हँस रूप वटाईआ । धन्न भाग जो ब्यास किनारे गए जाग, हरि जागरत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा बेपरवाहीआ। तारनहारा परवरदिगार, बेपरवाह अखवाइंदा। आदि जुगादी
सांझा यार, मजलस इक वखाइंदा। हक मुकामे हो तैयार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। लाशरीक खेल अपार, शरीअत आपणी इक दृढ़ाइंदा। कलमा बोल जैकार, नग़मा नाम सुणाइंदा। कायनात करे ख़बरदार, सच पैग़ाम इक अल्हाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दे खड़्हे दवार, दर दरबारी सोभा पाइंदा। सदी चौधवीं जिस दी करे पुकार, अल्ला राणी नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेआस किनारा वेख वखाइंदा। बेआस किनारा कहे मुहम्मद, वेला अन्त विहाईआ। जिस रहीम मारी रमज़, रहमत नाल समझाईआ। जिस खल्ल लुहाई शमस, मनसूर सूली दित्ता चढ़ाईआ। तिस दी सोहणी दिसे बणत, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। सो सदी चौधवीं वेखे अन्त, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। मेरी ओसे अग्गे मिन्नत, दोए जोड़ अरज़ोईआ। परवरदिगार मेरी रही कोई ना हिम्मत, हौसला बैठा ढाहीआ। मेरी उम्मत करे इलत, आलम इलम पढ़ पढ़ थकी लोकाईआ। मुस्लिम सुन्नी सब दी दिसे ज़िलत, ख्वारी अन्तिम सिर ते छाईआ। सच प्यार प्रेम ना कोई मिलत, कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। लेखा चुक्कया बहिश्त जन्नत, दोज़ख इक्को नज़री आईआ। नार प्रनाए ना कोए बण के कन्त, करता अंग ना कोए लगाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक भरमे भुल्ले सन्त, साबत नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया जगत वेखे महंत, महिमा हरि ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देणा थाउँ थाँईंआ। लेखा देवणहार पुरख समरथ, हरि करता आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम होए सर्ब बेवस, ज़ोर सके ना कोए चलाईआ। मेहरवान दीन दयाल जन भगतां खोल्हे इक्को अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। दूर दुराडा आवे नठ्ठ, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा ढाहीआ। सन्त सुहेले लए रख, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। नाम पदार्थ दे के वत्थ, काया भाण्डा दए भराईआ। अंदर वड़ के गावे जस, धुर दा सोहला सच सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मिलावा दए मिलाईआ। सच प्रीतम प्रीत, बिन प्रीतम सच ना कोए कमाईआ । जन भगत अवल्लड़ी रीत, रीतीवान आप वखाईआ। काया काअबा मन्दिर मसीत, सोहणा हुजरा दए सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अनडीठ, घर विच घर दए वड्याईआ। गुरुदुआर दस्से अतीत, जिथ्थे त्रैगुण नज़र कोए ना आईआ। पंच विकार रहे ना नीच, ऊँचो ऊँच इक अख्वाईआ। ओस दवारे गुरमुख लँघे ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। जिन्हां परम पुरख परमात्म नाल लाई प्रीत, सो भगत रूप वटाईआ। बाकी सारे साहिब कोलों मंगदे भीख, खाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भगतन मीता इक अतीता त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। सच प्रीती सतिगुर धार, हरि करता आप जणाइंदा। कर के गए ब्रह्मा सुत चार, सन्त कुमार नाल वडियाइंदा। बराह बख्श के इक आधार,
यगै पुरुष रंग रंगाइंदा। हाव ग़रीब किरपा धार, नर नरायण जोड़ जुड़ाइंदा। कपल मुन कर प्यार, दर दरवाज़ा इक वखाइंदा। रिखव देव नैण उग्घाड़, सतवें आपणे विच छुपाइंदा। प्रिथू दे के अगम्मी धार, मत्स धारा विच डुबाइंदा। कच्छप चुका के सिर ते भार, धनंतर आपणा पड़दा लाहइंदा। मोहणी रूप जिस कराया निरँकार, हँसा आपणा रंग वखाइंदा। नर सिँघ जिस ने लया अवतार, बावन आपणा वेस वटाइंदा। जिस ने हरी हरि कीता खेल अपार, नर नरायण कल वखाइंदा। जिस ने परशुराम पासा दित्ता हार, राम राम रूप प्रगटाइंदा। जिस वेद व्यासा बणाया जगत लिखार, काहन कृष्न मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण साची सख़ियां मंगल गाइंदा। जिस बोध अगाध दिती धार, जिस मूसा जलवा कीता उज्यार, जिस ईसा बणाया बरख़ुरदार, मुहम्मद दे के चार यार, यारी यारां नाल रखाइंदा। जिस नानक निरगुण जोत करी उज्यार, पंज तत चोला सोभा पाइंदा। जिस गोबिन्द खण्डा कर तैयार, शब्द खड़ग हथ्थ फड़ाइंदा। जिस लेख भविख्त लिखाए वारो वार, चारे वेदां वक्त नाल पढ़ाइंदा। जिस शास्त्र सिमरत पुराण देणा आधार, अठ्ठ दस खोज खुजाइंदा। जिस अञ्जील कुरान कीता पसार, तीस बतीसा ढोला गाइंदा। जिस खाणी बाणी कर प्रचार, पर्चा सब दे अग्गे पाइंदा। जिस ध्रू प्रहिलाद लाया पार, बलि बावन खेल वखाइंदा। जिस अमरीक दित्ता आधार, जनक आपणा रंग रंगाइंदा। जिस बिदर सुदामा सधना नाम देओ दर्शन दित्ता दिखाल, जै देओ आपणी सेव लगाइंदा। जिस डुब्बदे पाथर लाए पार, बैणी पड़दा आप चुकाइंदा। जिस पाणा गंढया नाल रविदास चमार, जिस कबीर जुलाहे आपणा घर वखाइंदा। जिस गनका दिती सिखाल, जिस बधक दित्ता उठाल, जिस अजामल आपणा नाम दृढ़ाइंदा। सो करता पुरख करनेहार, कलयुग अन्तिम निरगुण निरवैर लए अवतार, कल कल्की वेस वटाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, महल अटल डेरा लाइंदा। दीवा बाती जगाए अपार, तेल संग ना कोए रखाइंदा। खाणी बाणी वस्या बाहर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नज़र किसे ना आइंदा। भगत वछल बण गिरधार, गिरवर सन्त सुहेले वेख वखाइंदा। चतुर्भुज जिस कीता आकार, अष्टभुज जोड़ जुड़ाइंदा। कालका कीता काल शृंगार, सोहणा रंग रंगाइंदा। सो साहिब सतिगुर सब दा पालण हार, परम पुरख वेख वखाइंदा। बेआस किनारे जो बैठे राह विचार, तिन्हां रहिबर हो के मेल मिलाइंदा। प्रीतम प्रीतम प्रीत आपणी दए सिखाल, जिस प्रीत विच्चों प्रीतम नज़री आइंदा। लभ्भयां कोए ना सके भाल, खोजयां खोज ना कोए खुजाइंदा। जिस उत्ते सतिगुर शब्द होवे दयाल, तिस आपणे घर मिलाइंदा। सच दुआर वखा सच्ची धर्मसाल, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर पड़दा आप उठाइंदा। पड़दा उठाए बेआस किनारे, बेवस दिसे लोकाईआ। पूजा कर कर जो जन हारे,
तिन्हां लेखा लेखे पाईआ। घर विच खोल्ह बजर कपाड़े, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़े, जोती जोत करे रुशनाईआ। लेखे लाए कढ्ढे हाढ़े, हाढ़ हाढ़ विच मिले वड्याईआ। परम पुरख दे जो गुरमुख चढ़ गया खारे, सोहणा सगन मनाईआ। सो उतरे पार किनारे, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। अष्टभुज बण सवाणी अग्गे पाणी वारे, कलश अमृत हथ्थ उठाईआ। भगत भगवान दे सच दुलारे, जो दूल्हे बण के फेरा पाईआ। मंज़ल चढ़न ओस चुबारे, जिस दा ताक कुण्डा नज़र किसे ना आईआ। ढोला गावण गुर अवतारे, पीर पैगम्बर नाअरे सच लगाईआ। रसना बिन रसना कहिण वाह वा नर निरँकारे, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कोटां विच्चों थोड़्हे तारे, जिन्हां आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। धुर दा लेखा मुक्के मात, जगत जीव रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द इक वखाईआ। जन भगतां नाता जुड़े पिता पूत बाप, पुरख अकाल अंग लगाईआ। सच दवारे लै के जावे साथ, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत ढोला गाउँदे सोहँ गाथ, तूं मेरा मैं तेरा दोहां होवे ना कदे जुदाईआ। मिल्या मेल पुरख समराथ, दरगाह साची दए वड्याईआ। जिथ्थे इक्को जोत नूर प्रकाश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मंज़ल दए चुकाईआ । मंज़ल पैंडा जाए मुक, वाट रहिण कोए ना पाईआ। भगतां मेल मिल्या अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। सतिजुग वखाए साची रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पुट्ट, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। नाम पदार्थ देवे सच सुच्च, सोहणी वस्त झोली पाईआ। जो काया मन्दिर अंदर बैठा लुक, सो स्वच्छ सरूपी हो के नज़री आईआ। अग्गे दा पैंडा जाए मुक्क, पिच्छे दी लोड़ रहे ना राईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। मात गर्भ फेर ना लए चुक्क, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। भगवान कहे भगत आ मेरे सुत, सुत दुलारे तैनूं दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित भगतां होए सहाईआ। जन भगत लख चुरासी विच्चों थोड़े, जिन्हां देवे माण वड्याईआ। बहुते ढोले सोहले गाउँदे दोहरे, रसना जिह्वा ताल वजाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया गुरमुख विरला होड़े, होड़ा सस्से उपर लगाईआ। आत्म परमात्म नाल जोड़े, हँ ब्रह्म पारब्रह्म विच समाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी प्रभ फड़ के वागां मोड़े, अंदरे अंदर दए भवाईआ। तिन्हां गुरमुखां कारज सवरे, जिन्हां सार हरि जू पाईआ। किरपा कर गम्भीर गवरे, गहर पड़दा दित्ता खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया ना होण बवले, बदल देवे जगत लोकाईआ। उलटा कर के नाभी कँवले, अमृत झिरना दए झिराईआ। मेल मिला के साँवल सवले, सुरती
शब्द काहन नाल जुड़ाईआ। नूर वेखीए आलमीन अव्वले, इलाही इक्को इक दरसाईआ। पंच विकार ना करे हमले, हौला भार दए कराईआ । जन भगतां लोड़ रहे ना वजौण दी तबले, जिन्हां अंदर अठ्ठे पहर अनहद धुन दए जणाईआ। ओन्हां नूं जगत कहे पगले, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। ओन्हां दे लेखे मुक्के सगले, संगी पाया हरि रघराईआ। उह बैठे काया मन्दिर सच बंगले, घर घर विच डेरा लाईआ। ओथे लोड़ ना सूरज चन्द रे, जोती नूर नूर रुशनाईआ। भगत भगवान इक अनन्द लए, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक दृड़ाईआ। भगत भगवान मार्ग अनोखा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिस दे विच कदे ना धोखा, कूड़ी क्रिया ना कोए रुलाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो मिले मौका, जिन्हां आपणा भेव खुल्हाईआ। बाकी जीव जंत साध सन्त कलयुग नींद सुत्ते गूढ़्ही ला के ढौंका, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुख विरला प्रभ मिलण दा रखे शौंका, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खहिड़ा लया छुडाईआ। पंडत हो के आपणी काया अंदर देवे प्रेम प्यार दा चौंका, सोहणा ठाकर लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवण हार हो जाईआ। भगत भगवान देवे लेखा, लिख्त सके ना कोए समझाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वाक कराउँदे चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। कलयुग अन्तिम परम पुरख परमात्म आवे एका, एकँकारा फेरा पाईआ। जिस दी सारे रखदे टेका, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सो जन भगतां करे बुध बिबेका, विवेकी आपणी धार समझाईआ। मेल मिलावे गुरमुख जिउँ पिता प्यार बेटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण नज़र उठाईआ। नेत्र नज़र प्रभू उठाउँदा ए। जुग जुग आपणी दया कमाउँदा ए। कलयुग अन्तिम वेखण आउँदा ए। ब्यास किनारा इक सुहाउँदा ए। नगर खेड़ा पड़दा लौंहदा ए। ढिलवीं ढिल्ला हो के डेरा लाउँदा ए। जिस दा रंग कोई समझ ना सके लाल कंचन सूहा पीला चिट्टी धार नीला काला सज्जण सुहेल, आपणा खेल वखाउँदा ए। जिस दा दो जहान इक प्रांत, दूर दुराडा ना कोए दृढ़ाउँदा ए। नौ खण्ड सत्त दीप लख चुरासी जिस दी शाख़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी आप समझाउँदा ए। चारे बाणी जिस दी आवाज़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला राग अलाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा सच समाज, समग्री साची नाम हथ्थ फड़ाउँदा ए। भगत सन्त जिस दे सेवक दासी दास, गुरमुख गुरसिख गोद उठाउँदा ए। वाक् भविख्त जो कलम शाही नाल गए आख, आख़र ओन्हां वेख वखाउँदा ए। चल्ल के आवे आपणे घाट, पत्तण बहि के ख़ुशी मनाउँदा ए। जिन्हां गुरमुखां दे हिस्से आई अज्ज दी रात, तिन्हां रुतड़ी रुत्त नाल वडयाउँदा ए। जगत जग नहीं कोई बात, गाथा धुर दी आप सुणाउँदा ए। प्रीतम प्रेम प्रीती
पा के प्रभ दा बणना साक, सज्जण इक्को इक अखवाउँदा ए। किसे कम्म ना आउणा पंज तत चोला काया माटी ख़ाक, अन्तिम मढ़ी गोर दबाउणा ए। किसे ना पुच्छणी ज़ात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाउणा ए। जिन्हां मिल गया प्रभ कमलापात, तिस कमली रमली आपणे घर वसाउणा ए। बेआस किनारा छड्डणा पए ताट, आसा विच्चों धुर दी आस पुचाउणा ए। एस पिण्ड दी सब दी मुक्कणी वाट, अगला पैंडा बीतया फेर किसे ना ढाउणा ए। जिथ्थे वसे पुरख समराथ, स्वामी इक्को नज़री आउणा ए। एथे जूठे झूठे सज्जण साक, मित्र संग ना कोए निभाउणा ए। जिस दा उपासक ओसे नूं बणाउणा मात, दूजी मईआ ना कोए वखाउणा ए। जिस मईआ दा कन्त सुहाग, पुरख अकाल इक वडयाउणा ए। जे नहीं जागया अग्गे जाणा जाग, गुर शब्दी अक्ख खुल्हाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण हारा साचा वर, भगतन मीता ठांडा सीता सच प्रीता, प्रीतम प्रेम प्यार परमात्म आत्म, आत्म परमात्म आप रखाईआ।