२१ हाढ़ २०२१ बिक्रमी डाकटर पाल सिँघ दे गृह दाऊद पुर
लख चुरासी ओन्हां मुके, आवण जावण रहिण ना पाईआ। साहिब सतिगुर जिन्हां पुछे, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। लुकया रहिण ना देवे जगत गुठ्ठे, पड़दा ओहला आप उठाईआ। मन वासना जो रहे रुठे, आत्म कर के लए मिलाईआ। राए धर्म ना फड़ फड़ कुट्ठे, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। ओन्हां भाग जागण सुत्ते, जिन्हां सुत्यां लए जगाईआ। भगत भगवान दे बणे पुत्ते, पूत सपूते रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। लख चुरासी मुक्के पन्ध, सो साहिब सतिगुर आप मुकाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कराइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, शब्दी डोरी तन्द बंधाइंदा। गुरमुखां मनसा पूरी कर के मंग, आसा आपणे नाल रखाइंदा। घर प्रकाश चाढ़ के चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सच स्वामी बण के संग, सगला संग रखाइंदा। गृह मन्दिर देवे अनन्द, मंगल इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी चुक्के झेड़ा, झगड़ा अन्त रहिण ना पाईआ। परम पुरख आत्म परमात्म वेखे वस्या खेड़ा, काया खिड़की आप खुल्हाईआ। निरगुण हो के निरवैर देवे गेड़ा, चारों कुण्ट आप भवाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, स्वच्छ सरूपी रूप वखाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होए आप सहाईआ । हरिजन कहे मेरी कटे लख चुरासी, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। अग्गे देवे ना कोई फाँसी, फाही गल ना कोए पाईआ।
चिन्ता रहे ना कोई उदासी, हउमे रोग ना कोए सताईआ। फेरा पाए ना मण्डल रासी, पुरीआं लोआं ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए मुकाईआ। हरिजन कहे लेखा मुक्के चुरासी लख, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। साहिब सतिगुर पत लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जुग जुग भगतां देवे हक, हकीकत साची झोली पाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा होए सहाईआ। मेल मिलाए हस्स हस्स, प्रेम प्रीती इक वखाईआ। जन्म कर्म दी पूरी आस, आसावन्त आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला बेपरवाहीआ। जन भगत कहे आवण जावण, लख चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। मिले मेल पतित पावन, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जिस ने गढ़्ह तोड़या लंका रावण, शब्दी डंक वजाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण, रागां नादां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जन भगत कहे मेरे भगवन्त, तेरी सच सरनाईआ। कूड़ा नाता जीव जगत, जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। लख चुरासी लभ्भे मुक्त, नेत्र नैण रही उठाईआ। बिन सतिगुर पूरे किसे ना आवे सुरत, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। नज़र ना आए अकाल मूर्त, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। नाम वज्जे ना धुर दी तूरत, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ । वेले अन्त साची करे ना कोए महूरत, मुहब्बत सच ना कोए वखाईआ। नाता दिसे ना कूड़ो कूड़त, कूड़ी क्रिया पर्दा दए चुकाईआ। बख्शे चरण ना सच्ची धूढ़त, टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। कलयुग जीव मूर्ख मूढ़्हत, हउमे हंगता भरी लोकाईआ। बिन शब्द ज्ञान होए मूर्ख, मनमति ना कोए चतुराईआ। जन भगतां प्रभ नूं पई ज़रूरत, ज़रूरी आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां बणया मीता मित्र, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। चोटी चढ़ के वेखे सिख़र, सच दवारे डेरा लाईआ। निरगुण धारों आवे निक्कल, निरवैर बेपरवाहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गा गा बणाउँदे मिसल, मसला हक कुरान सुणाईआ। उस दा लेखा आदि जुगादी असल, असलीअत सच दए प्रगटाईआ। सच सति कराए वसल, महबूब आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां रंग वेख चढ़दा, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। नाता तुटे झूठ जड़्ह दा, गढ़्ह हउमे रहिण ना पाईआ। अग्नी तत आपे सड़दा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। करे खेल नरायण नर दा, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगतां देवे धुर दा माण, हरि करता दया कमाईआ। शब्द संदेसा सच फ़रमान, धुर दा राग जणाईआ। काया मन्दिर सुहाए मकान,
गृह साची ख़ुशी वखाईआ। अमृत मजन पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हथ्थ फड़ा धर्म निशान, दो जहानां दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप रखाईआ। भगत जन वड्डी वड्याई, हरि वड्डा वड वडियाइंदा। साचे घर होई कुड़माई, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। मेल मिलावा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक रखाइंदा। जगत विछोड़ा होवे नाहीं, दोहरा आपणा साक बणाइंदा। पीआ प्रीतम पकड़े बांहीं, अंगण गोदी आप सुहाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाइंदा। जन भगतां फड़दा वेखो बांह, कलयुग अन्त दया कमाइंदा। धुर संदेस सच्चा नाँ, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। होए सहाई थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। लेखे लाए जननी माँ, पिता पूत नाल वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। भगत जननी जगत मात, प्रभ देवणहार वड्याईआ। कलयुग मिटी अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। किरपा कर पुरख समराथ, समरथ पुरख होए सहाईआ। वेले अन्तिम लए रख, रक्षया करे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हर घट थाँईंआ। भगत जन जग तेरी मईआ, पंज तत काया चोला वेख वखाईआ। शब्द स्वामी चाढ़े आपणी नईआ, नौका इक्को नाम बणाईआ। मेल मिलावा साचे सईआ, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। राए धर्म ना कढ्ढे वहीआ, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत ना पकड़े बहीआ, झूठा नाता दित्ता तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सदा देवे माण वड्याईआ। भगत कहे उह मेरी अम्मी, अमलां विच समझ किसे ना आईआ। जिस दी धारों मेरी धार जम्मीं, ततव तत मिली वड्याईआ। मैं उस दा नाम सुणां कन्नीं, दोवें सरवण वेख वखाईआ। उह चारों कुण्ट फिरे भन्नी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण नठ्ठे वाहो दाहीआ। जगत नेत्र होई अन्न्ही, निज नेत्र सतिगुर सच सुच्च रुशनाईआ। ओस इक गल्ल मेरी थोड़्हा समां मन्नी, हौली हौली जेही जणाईआ। मैं बहि के पैंद उत्ते मंजी, मजलस अगली दिती समझाईआ। कलयुग अन्त परम पुरख परमात्म मेरा दाता सूरा धनी, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। पूत कहे मेरे जागण भाग, भगवन दया कमाईआ। आपणे हथ्थ पकड़े वाग, डोरी शब्दी तन्द जुड़ाईआ। कुल विच्चों जिस दा बुझ दा जाए चिराग़, तिस दा जोती दीप होवे रुशनाईआ । जा के मिले भगतां विच समाज, सोहणा बंस सुहाईआ। सति शब्द दी पए आवाज़, धुन राग जणाईआ। प्रेम प्यार अंदर हो विस्माद, बिस्मिल रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। लहिणा देणा मुकया अन्त, लोकमात रहिण ना पाईआ। भगत सुहेला वेख सन्त, सज्जण दया कमाईआ।
अंदरे अंदर मन्न के मिन्नत, मनसा मनसा नाल समझाईआ। जिस कारण करदा रिहा हिम्मत, हौसला इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जमदूत जगत नेत्र जग सर्प, काली धार नज़री आईआ । जन भगत अगला पिछला कढ्ढके फ़र्क, फ़ैसला दित्ता वखाईआ। जिस खण्डे नाल दित्ता झटक, सो खण्डा दए दृढ़ाईआ। जिस वेले बटवारे मिल्या राम परत, प्रेम प्यार दित्ता जणाईआ। ओस वेले पाई इक शर्त, बिन दोहां समझ कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। खण्डा खड़ग उह तलवार, माणस मार लाल रंग रंगाइंदा। राम नाल किहा प्यार, प्रेम प्रीती विच समझाइंदा। जा के पुच्छ सज्जण यार, पुत्तर धी कवण संग रखाइंदा। कवण होए मीत मुरार, अग्नी अग्ग कवण लगाइंदा। अन्त वेले कवण सहार, सगला संग कवण निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सुण बटवारा मल्ले राह, बणे पाँधी राहीआ। अगे खेल बेपरवाह, परम पुरख आप कराईआ। साढे तिन्न हथ्थ सरूप दित्ता बणा, बलि ज़ोर इक जणाईआ। जिस अद्धविचकार लया अटका, रस्ता रहिण कोए ना पाईआ। ओस वेले खण्डा लया खिचा, खड़ग इक चमकाईआ। मारन तों पहलों मूँह भरने डिग्गा, आपणा आप हिलाईआ। मुक्खों राम लया ध्या, तेरी इक सरनाईआ। साख्यात हो के नज़री गया आ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। बख्शिश कीती बेपरवाह, मेहरवान दया कमाईआ। नाता झूठा भैण भ्रा, सज्जण साक संग ना कोए वखाईआ। अगला लेखा दयां समझा, मीत मुरारा आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त नाल जोड़ देवां जुड़ा, जोड़ जुड़े साचे थाँईंआ। तेरा बंस सरबंस दयां तरा, अंस आपणी आप बणाईआ। कलयुग कूड़ा नाग जम का रूप दयां मिटा, तिक्खी धार नाल कटाईआ। टुकड़े टुकड़े दयां वखा, जोड़ सके ना कोए जुड़ाईआ। जिस ने तेरा जींवदयां दर्शन लया पा, तिस दा अन्त लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। इक नहीं तारनी तेरी माँ, वड्डे छोटे पार लँघाईआ। बेशक तेरा समझे ना सच भरा, सज्जण लभ्भे ना बेपरवाहीआ। जिस वेले चार आपणे कंध लैण उठा, अग्गे पिच्छे मुख भवाईआ। ओस वेले होवे आप सहा, दूर दुराडा नेरा इक वखाईआ। सन्तां संग कन्त गंढ्ढां रिहा पा, टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। एह नज़ारा उह मुज़ाहरा एह इशारा उह दवारा दोहां दा विचोला बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। बच्चयां बाल्यां दए समझा, शब्द अगम्मी धार जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा सब दा लेखे पाईआ।
२१ हाढ़ २०२१ बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह पिण्ड मंगूपुर
सति कहे प्रभ बख्श सति, सति सति तेरी सरनाईआ। लख चुरासी दे मति, विद्या सच पढ़ाईआ। मेट मिटा अग्नी तत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अमृत प्या सच्चा रस, निझर झिरना आप झिराईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। चार वरनां मार्ग दस्स, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए लड़ाईआ। साचा मन्दिर गुरुदुआर वेखण मठ्ठ, काया काअबा पड़दा लाहीआ। इक्को नाम ढोला तेरा लैण रट, रट्टा जगत रहिण ना पाईआ। प्रेम प्रीती सच प्यार तेरा नाम गावण जस, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति कहे प्रभ दे दात, दर ठांडे इक अरज़ोईआ। आपणे नाल मिला मेरी ज़ात, अज़ाती रूप नज़र ना आईआ । सच वखा सच्ची प्रभात, परम पुरख आपणा नूर कर रुशनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरा कर भविख्त वाक्, जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए लिखाईआ। कलयुग अन्त शब्द अगम्मी घोड़े चढ़ राक, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण दे साथ, सगला संग निभाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां बणा सच जमात, पटी इक्को नाम पढ़ाईआ। लेखा लिख दे बिन कलम दवात, काग़ज़ लोड़ रहे ना राईआ। सृष्ट सबाई बज्झे नात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति कहे प्रभ बख्श जोत, निरगुण निरवैर तेरी सरनाईआ। भाग लगा काया कोट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे चोट, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सुरत सवाणी करे होश, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ । मन मति बुध रहे ना सोच, साची समझ दे समझाईआ। दरस तेरे नूं रहे लोच, आसा मनसा पूर वखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर होए मदहोश, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। लेखा चुक्के चौदां लोक, चौदां तबक पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पढ़न तेरा सच सलोक, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी हो सहाईआ। सति कहे मेरे ग़रीब निवाज, परम पुरख तेरी सरनाईआ। सच दवारे रच रच काज, करनी करता रिहा कमाईआ। जुग चौकड़ी लग्गदा वेख्या भाग, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। नित नवित जगदा रिहा चिराग़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां मिलदा रिहा कन्त सुहाग, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म देंदा रिहा दाज, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सुरती शब्दी रचदा रिहा काज, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। शब्द अगम्मी मारदा रिहा आवाज़, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सच प्याला अमृत देंदा रिहा साथ, रस इक्को इक वखाईआ। सिमरन मंत्र पूजा दस्सदा रिहा पाठ, अक्खरां नाल वजी वधाईआ। सच दवारा खोल्हदा रिहा हाट, बण वणजारा सेव कमाईआ। आत्म
सेजा सुहाउँदा रिहा खाट, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी कटदा रिहा वाट, बण पाँधी फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द संदेसे गया आख, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सति कहे मेरे पारब्रह्म, दीन दयाल तेरी वड्याईआ। सच्चा दस्स इक धर्म, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। धुर दा दस्स आपणा कर्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। नाता तुट्टे वरन बरन, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। सच दुआर बख्श साची सरन, सरनगति तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। साचा ढोला जीव जंत साध सन्त गुरमुख सारे पढ़न, अन्तर आत्म इक आवाज़ सुणाईआ। साचे पौड़े साचे मन्दिर सन्त सुहेले चढ़न, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख दरस अगम्मी करन, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ । लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे समझाईआ। सति कहे मेरे भगवन्त, दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं आदि जुगादी साचा कन्त, निरवैर तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खलोते मंगत, गुर अवतार झोली डाहीआ। तेरा भेव ना पाए कोई पांधा पंडत, मुल्ला शेख़ मुसायक समझ कोए ना आईआ। दर तेरे मेरी इक्को मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साची बख्श सतिवादी हिम्मत, हौसला दे वधाईआ। जन भगतां होए कदे ना ज़िलत, ख्वारी सब दी दे मिटाईआ। तेरा ढोला गावण सिफ्त, नाउँ निरँकारा इक सुणाईआ। तेरे प्रेम अंदर होवण गृफ्त, बन्धन दूजा रहिण कोए ना पाईआ। नाता तोड़ स्वर्ग बहिश्त, चरण कँवल बख्श सरनाईआ। तेरा नज़री आए इक्को इष्ट, पुरख अकाल सच सरूप दे समझाईआ। जीवां जंतां खोल्ह दृष्ट, दृढ़ विश्वास इक धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति कहे मेरे साहिब सुल्तान, सति सतिवादी तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादी मेहरवान, मुहब्बत हर घट रिहा रखाईआ। हउँ बालक दरवेश दर मंगां दान, साची इक्को अलख जगाईआ। वस्त अमोलक देवीं आण, अनमुलड़ी आप वरताईआ। तूं बण के धुर दा काहन, मण्डल साची रास वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दे जणाईआ। सति कहे मेरे निरँकार, निरगुण तेरा खेल समझ कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। लेखा लिख के गए तेई अवतार, भगत अठारां ध्यान लगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करदे रहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखार, धुर दा लेखा गए लिखाईआ। दोए जोड़ करदे गए निमस्कार, सजदा सीस जगदीश इक झुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेले खेल सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार, वेखे विगसे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सहज
सुखदाईआ। सति कहे मेरे स्वामी, सोभावन्त इक्को नज़री आइंदा। सति सरूपी अन्तर जामी, अन्तर गत सर्ब वेख वखाइंदा। एथे ओथे खेले खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। बोध अगाध बोले शब्द बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान आप लिखाइंदा। जन भगतां देवे पद निरबानी, सन्त सुहेले साचे गृह वसाइंदा। गुरमुखां बख्श अमृत ठंडा पाणी, सति सरोवर इक सुहाइंदा। गुरसिखां दे के चरण ध्यानी, धूढ़ी टिका ख़ाक रमाइंदा। कलयुग अन्तिम तेरी इक्को सच निशानी, शब्द अणयाला तीर चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको दे सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। सति कहे मेरे बलकार, बलकारी तूं ही नज़री आईआ। शाह पातशाह सच्चे सुल्तान, तख्त निवासी तेरी वड वड्याईआ। निरगुण वेख मार ध्यान, सरगुण पड़दा दे चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होई शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। जीव जंत बेईमान, बेवा रूप सर्ब वटाईआ। चारों कुण्ट दिसे हराम, धीरज सति ना कोए रखाईआ। मिले मेल ना गोपी काहन, साची सख़ी रूप ना कोए वटाईआ। हिरदे जपे ना कोई नाम, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे रहे गाईआ। सुरती सुणे ना कोए कलाम, कलमा पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। नज़र आए ना किसे अमाम, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। सजदा करे ना कोए सलाम, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। नाद धुन ना कोए पैग़ाम, अल्फ़ ये जगत वड्याईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, महबूब तेरी ओट तकाईआ। सति वस्त दे महान, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति कहे प्रभ बख्श धूढ़, टिका मस्तक नाम लगाईआ। कलयुग लेखा चुक्के कूड़, कूड़ी क्रिया दे गंवाईआ। बख्शिश कर योद्धे सूर, सूरबीर तेरी सरनाईआ। मंज़ल वखा आपणी इक ज़रूर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जलवा सच्चा नूर, ज़ाहर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। क्यों मेहरवान हो के होइउँ मफ़रूर, बैठा आपणा मुख छुपाईआ। तेरा आदि जुगादि सच्चा दस्तूर, जन भगतां दस्त बदस्त लएं उठाईआ। परवरदिगार हाज़र हज़ूर, हज़रत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मैं सब नूं दयां समझाईआ। सति कहे मैं करां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम गया हार, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट कूड़ प्रधान, जूठ झूठ भज्जे वाहो दाहीआ। शरअ विच लड़े शैतान, शरीअत आपणी रिहा बणाईआ। सख़ियां बणया धुर दा काहन, झूठी मण्डल रास रचाईआ। सुरती सीता मिले ना शब्दी राम, बंसुरी काहन ना कोए सुणाईआ। मंज़ल होवे ना किसे आसान, पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। कलयुग जीव जगत अंञाण, मूर्ख मूढ़्हे समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा दे दृढ़ाईआ। सति कहे प्रभ दस्स
लेखा, लिखणहारा तूं अखवाइंदा। कलयुग अन्तिम मिटे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। सति स्वामी धारे भेसा, निरगुण निरवैर रूप वटाइंदा। इक्को वसे सम्बल देसा, महल अटल डेरा लाइंदा। नर नरायण बण नरेशा, नर निरँकार सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी पूरब कराए सब नूं चेता, चेतन धार आप वखाइंदा। दो जहानां बण के नेता, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र आप खुल्हाइंदा। गुर अवतारां खोल्ह के भेता, पीर पैगम्बर पड़दा लाहइंदा। कलयुग अन्तिम दीन मज़्हब दा रहे कोई ना ठेका, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाइंदा। सब दी बुध करे बिबेका, विवेकी आपणी कार कमाइंदा। इक वखाए साचा देसा, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। सति कहे प्रभ मन्न अरज़, दर तेरे अरज़ोईआ। कलयुग अन्तिम पूरा कर फ़र्ज़, साहिब सतिगुर आपणी सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया वेख असचरज, हैरानी सब दे मुख ते छाईआ। माया ममता चल्ले करद, जगत कसाई रूप वटाईआ। भाई भाईआं नाल वंडे कोई ना दर्द, पिता पूत ना कोए सहाईआ। मन मती विच अन्तर आत्म कीता हर्ज, कूड़े धंदे लग्गी जगत लोकाईआ। सूरबीर दिसे ना कोई मर्द, मर्दाना रूप ना कोए वटाईआ। पूरब लेखा कढ्ढ के वेख फ़रद, जो वाक् भविख्त दित्ता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति कहे प्रभ संदेसा भेज, शब्दी हुक्म वड्याईआ। मैं करां उडीक अन्तर सेज, सोहणा आसण इक वखाईआ। जिथ्थे जलवा जोती नूरी तेज, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। छयानवें करोड़ ना बरसे मेघ, अमृत धार इक वहाईआ। ओथे लभ्भ सके ना कोई मुल्ला शेख़, पंडत पांधा सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति आपणा रंग रंगाईआ। सति कहे प्रभ दे दे रंग, रंगणहार इक अखवाइंदा। कलयुग अन्तिम मेरी मंग, सतिजुग तेरा राह तकाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट भेख पखण्ड, माया ममता मोह डेरा ढाइंदा। जन भगतां दे उह अनन्द, जिस अनन्द विच्चों तेरा प्यार नज़री आइंदा। अबिनाशी करते ढोला धुर दा दस्स छन्द, जिस दा संसा लोकमात ना कोए वखाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तुध बिन दूजा संग ना कोए निभाइंदा। तैथों विछड़ी जगत दुहागण सुरत सवाणी होई रंड, कन्त संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। सति कहे मेरे साचे सतिगुर, गुर शब्द तेरी सरनाईआ। दर ख़ाली तेरे ना जाए कोई मुड़, बेआस नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान हो के लेखा अगला पिछला दस्स धुर, धुर मस्तक लेखा दे वखाईआ। नाम निधान आपणा ताल दे सुर, धुन इक्को इक शनवाईआ। तेरा मंत्र फुरना पए फुर, मन मनसा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे मेल मिलाईआ। सति कहे मैं करी
उडीक, त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरी आए तरीक, जुग चौकड़ी बैठे मुख भवाईआ । सति धर्म दा मार्ग चल्ले ठीक, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। दूजा दिसे ना कोए शरीक, शिरक्त नज़र कोए ना आईआ। रल मिल चारे वरन गौण इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा मेला मिल्या बेपरवाहीआ। सच दुआर नज़री आए मन्दिर मसीत, गुरुदुआर इक्को इक समझाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए दरसाईआ। मिठ्ठा करे कलयुग कौड़ा रीठ, सतिजुग साचा रस भराईआ। जन भगत सुहेला बण के मीत, गुर चेला लए तराईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। दिवस रैण वसे चीत, चित वित ठगौरी अवर ना कोए पाईआ। साचा कलमा दस्से हदीस, मंत्र इक्को नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति कहे मेरा दे दे संग, संगी इक्को इक अखवाइंदा। आपणा नाम दे मृदंग, मृदंगा दो जहान सुणाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर वेख लँघ, पड़दा ओहला तेरे कोलों उठाइंदा। जन भगतां पूरी कर मंग, मनसा तेरे विच समाइंदा। साचा ढोला सुणा छन्द, सोहँ राग इक्को मोहे भाइंदा। अन्तर उपजे परमानंद, निजानंद विच रखाइंदा। दूई द्वैती ढाह दे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। कलयुग क्रिया कलयुग नाल जाए हंढ, अगला संग ना कोए बणाइंदा। सतिजुग मैं सति धर्म दी दात देवां वंड, घर घर झोली आप भराइंदा। आत्म सेजा दस्सां पलँघ, बिन पावा चूल सुहाइंदा। मेल मिला सूरे सरबंग, शहिनशाह साचा संग वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे सीस निवाइंदा। सति कहे मेरे साहिब सूरे, समरथ तेरी सरनाईआ । नाते तोड़ पिछले कूड़े, साचा मार्ग दे लगाईआ। घर घर सुणे नाद तूरे, अनहद नाद इक शनवाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हे, जो बैठे तैनूं भुलाईआ। साची बख्श चरण धूढ़े, टिक्का मस्तक नाम छुहाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तुटे ग़रूरे, ग़ुरबत सब दी दे चुकाईआ। मैं बाला नढ्ढा दर तेरे मशकूरे, मुश्किल मेरी हल कराईआ। तेरे भण्डार सदा भरपूरे, देंदया तोट कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरे बणदे गए मज़दूरे, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति कहे मेरे साहिब वड देवी देवा, देव आत्म तेरी मंग मंगाईआ। पुरख अगम्मड़े अलख अभेवा, अगोचर तेरी इक सरनाईआ। महल अटल तेरा सदा निहकेवा, निहचल बैठा डेरा लाईआ। नाम पदार्थ जन भगतां देवे मेवा, फल इक्को इक खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे चुकाईआ। सति कहे मैनूं बख्श शांत, अग्नी तत बुझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नज़री आए तेरा इक प्रांत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सब नूं बख्श अमृत बूँद सवांत, धुर दी धार इक टपकाईआ। तेरे प्रेम दी मिल के करन
बात, कूड़ी करे ना कोए लड़ाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग चन्द होवे रुशनाईआ। भिन्नड़ी रैण बदले प्रभात, प्रभाती सोहला इक्को गाईआ। गुर अवतारां पूरा होए वाक, वाक्य भविख्त गए दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई बज्झे नात, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अकाल नज़री आए पिता मात, धुर दा दाता दर्दी दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा दे खुल्हाईआ। सति दुआर साहिब खोल्ह, ख़ालक ख़लक तेरी ओट तकाईआ। जिस घर वसें सदा अडोल, डुल कदे ना जाईआ। हरिजन उठा आपणे अनभोल, भोले भाले गले लगाईआ। नाम तराज़ू साचे तोल, कंडा इक्को हथ्थ उठाईआ। नाम मृदंगा वजा ढोल, दो जहान लैण अंगड़ाईआ। अमृत बख्श साची पौहल, रस इक्को इक चखाईआ। गोबिन्द नाल कीता कर पूरा कौल, कीता कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। भाग लगे उपर धौल, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, बुद्धी समझ सके ना राईआ। जन भगतां वसणां सदा कोल, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। निरगुण हो के जाणा मौल, मौला आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देणी सच वड्याईआ। सति कहे मैं तेरा पुत्त, छोटा बाला नंन्हां नज़री आईआ। तूं मेहरवान हो सुहौणी मेरी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेरे कोल नहीं कुछ, सब कुछ तेरी झोली मैनूं नज़री आईआ। मेरे घर वसा दे सच सुच्च, जूठ झूठ परे हटाईआ। साचे मन्दिर पैणा उठ, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। दयाल हो के जाणा तुठ, मेहरवान हो के सेव कमाईआ। कलयुग पैंडा रिहा मुक, अन्तिम मेरी वारी मैनूं नज़री आईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा घुप्प, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सति कहे सुण मेरे सज्जण, गहर गम्भीर तूं ही नज़री आइंदा। कलयुग जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, शब्द ठठयार वेख वखाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ हरि का करे ना कोई साचा भजन, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। सच प्रीती अंदर होए कोई ना मग्न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब हलकाइंदा। कूड़ी क्रिया लग्गी अग्न, ततव तत ना कोए बुझाइंदा। मिले मेल ना गोपाल मूर्त मदन, सांतक सति ना कोए कराइंदा। सृष्ट सबाई चारों कुण्ट दिसे नग्न, ओढन सीस ना कोए टिकाइंदा। दहि दिशा उठ उठ सारे भज्जण, मन वासना बन्द ना कोए वखाइंदा। नाम निधान चाढ़े ना कोए रंगण, तन भबूती ख़ाक सर्ब रमाइंदा। साची गोद लए कोई ना अंगन, पिता पूत ना कोए उठाइंदा। मस्तक टिक्का लग्गे नाम ना चन्दन, त्रिसूली तीर ना कोए चलाइंदा। प्रभ चरण कँवल साची करे कोई ना बन्दन, डण्डोत विच आपणा आप भेंट ना कोए चढ़ाइंदा। जगत वासना सारे मंगण, निरिच्छत नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा
वर, सतिजुग तेरा राह तकाइंदा। सति कहे मेरे अकाल पुरख, पुरखोतम बेपरवाहीआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। ठाकर हो के अन्तिम परख, स्वामी हो के हो सहाईआ। निरगुण हो के दे दरस, सरगुण बैठा ओट तकाईआ। तेरी चाल अगम्मी मटक, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। कोटां विच्चों गुरमुख लभ्भे भगत, भगवन आपे हो सहाईआ। दे वड्याई विच जगत, जागरत जोत करें रुशनाईआ। अन्तर आत्म परमात्म दरस, ब्रह्म पारब्रह्म वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटें कटक, काया कपड़ा दएं बदलाईआ। जगत विकारा देवें झटक, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवें माण वड्याईआ। सति कहे तूं साहिब साबर, सबर सबूरी विच समाइंदा। ज़ोरावर धुर दा जाबर, जबराईल मेकाईल असराफ़ील अज़राईल दर दुआर सीस निवाइंदा। तूं करीम करता कादर, कुदरत तेरा रूप नज़री आइंदा। तूं आदि जुगादी लख चुरासी बणें सौदागर, घट घट अंदर वणज कराइंदा। तूं लेखा जाणें काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ फोल फलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा नज़री आइंदा। सति कहे तेरी मेहर नज़र, बेनज़ीर नज़री आईआ। तेरी रहमत सच्चा फ़ज़ल, फ़ैसला हक दए सुणाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार मिल के गावण इक्को ग़ज़ल, ढोला नग़मा नाम सुणाईआ। सब दी दिसे सच्ची मंज़ल, पाँधी बैठे पन्ध मुकाईआ। प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया दे बदल, बदला चुक्के सर्ब लोकाईआ। तख्त निवासी कर अदल, अदालत इक्को इक समझाईआ। चार वरन अठारां बरन रहे ना कोई गदर, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म वंडे दर्द, दर्दी हो के दरवेश सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति कहे मोहे देणा वर, जिस विच तेरा रूप नज़री आईआ। सति कहे मेरे साहिब सति संगी, दर तेरा नज़री आईआ। इक्को वस्त अमोलक मंगी, घर ठांडे झोली डाहीआ। जन भगतां कट दे मशकूल तंगी, मशकूर हो के सेव कमाईआ। अंदर रहे ना वासना गंदी, सच सुगंधी दे भराईआ। गुरमुख नार दिसे कोई ना नंगी, शब्द दोशाला ओढन इक सुहाईआ। प्रेम प्यार दी सीस वौहणी कंघी, दुरमति मैल धवाईआ। साचा भूषन देणा अंगी, वस्त्र इक पहनाईआ। मार्ग दस्सणा धुर दी डण्डी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। संगी दिसे ना कोए पखण्डी, कूड़ा सज्जण नज़र कोए ना आईआ। कलयुग वांग साधां दी लग्गी रहे ना मंडी, पुरख अकाल इक्को तेरी ओट तकाईआ। चाहे चंगी चाहे मंदी, गुरमुख नार लै प्रनाईआ। लख चुरासी टुट्टे बन्दी, बन्दीख़ाना दे छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर देणा बहाईआ। सति कहे तेरा घर सुहंजणा, सोहणा नज़री आईआ। दीपक जगे आदि निरँजणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। परम पुरख
मिले साचा सज्जणा, पतिपरमेश्वर सहज सुखदाईआ। नेत्र पावे नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। दाता होवे दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। नाम चढ़ाए आपणी रंगना, रंग रंगीला माधव बेपरवाहीआ। सच वजाए सति मृदंगना, नाम धुन इक शनवाईआ। कूड़ी क्रिया डेरा भज्जणा, जूठ झूठ बैठे मुख छुपाईआ। भगत भगवान सच दवारे बहि बहि सजणा, बिन नेत्र लोचण नैण इक दूजे दर्शन पाईआ। बिन मक्के काअब्यों करना हजना, बिन हुजरयों लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवे माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे सुण जुग सति, जुगती दयां जणाईआ। तेरा नाता जोड़ नाल भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। अमृत मेघ इक्को बरख, अग्नी तत बुझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट हरस, सांतक सति दए वरताईआ। लेख चुका अर्श फर्श, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। तेरे उत्ते रहमत करे तरस, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान निरगुण निरवैर निराकार आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस दा लेखा बीस बरख, इकीस हरख़ रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सति धर्म दए लगाईआ। सतिजुग तेरा साचा वसे खेड़ा, हरि खिड़की आप खुल्हाइंदा। लोकमात बन्न्हे बेड़ा, फड़ आपणे कंध उठाइंदा। दूर दुराडा आवे नेरा, नेरन नेरा हो के नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया कटे झेड़ा, सच सुच्च झोली पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मारया फेरा, जगत फ़रेब ना कोए जणाइंदा। नाम जपा के तेरा मेरा, सोहँ ढोला इक समझाइंदा। कलयुग दे के धुर दा गेड़ा, चारों कुण्ट आप भवाइंदा। सतिजुग तेरे उत्ते कर के मेहरा, मुहब्बत आपणे नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग देवे सति, हर घट उपजे ब्रह्म मति, मति मतिवाली पन्ध मुकाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस वल्ल मेहर नज़र कर के लया तक्क, तिस दा तख्ता ज़िमीं असमान ना कोए उल्टाइंदा।