२२ हाढ़ २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
किरपा करे पुरख सुल्तान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सति पुरख निरँजण मेहरवान, दीन दयाल दया कमाईआ। दरस दीदार भगत भगवान, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। गृह सुहाए सचखण्ड मकान, महल अटल करे रुशनाईआ । दीआ बाती जगे महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी नाद सच्ची धुन कान, अगम्मी राग सुणाईआ। किरपा कर नौजवान, मर्द मर्दाना होए सहाईआ। लेखा जाण जीव नादान, जगत रीती दए दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक
पढ़ाईआ। रस अमृत पीण खाण, निझर झिरना इक झिराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण मार ध्यान, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा खेल श्री भगवन्त, हरि करता आप कराइंदा। मेल मिलावा हरिजन साचे सन्त, साहिब सतिगुर गोद उठाइंदा। नाता जोड़ धुर दा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। अन्तर दे के आपणा मंत, साची सिख्या इक समझाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा । गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म समझाइंदा। लेख चुका के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। सच दुआर बणा के बणत, घड़ण भन्न्हणहार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या शब्द प्यार, हरि सतिगुर आप जणाईआ। निज नेत्र गुरमुख कर दीदार, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ । काया माटी खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। राग सुणाए अगम्मी धार, ताल तलवाड़ा इक जणाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, नूर ज़हूर दए दरसाईआ। भाग लगा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। ख़ुशीआं नाल तक्कण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वेख वखाईआ। निउँ निउँ सयदे करन सच्ची सरकार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। उच्ची बोलण सति जैकार, तूं ही तूं राग अलाहीआ। दो जहानां करन ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड रहे हलाईआ। करोड़ तेतीसा दए हुलार, सुरप्त इन्द बूझ बुझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उतरया विच संसार, लोकमात फेरा पाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सच संदेसा देवे आण, धुर दा राग जणाईआ। नर नरेशा नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन ज्ञान, खाणी बाणी ढोला रही गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो भगतन देवे आप पहचान, जिस पहचान विच्चों आपणा दरस दए दिखाईआ। भगत भगवान धुर दा दरस, अनडिठड़ी धार जणाइंदा। जन्म जन्म दी मेट हरस, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। लैणा चुका अर्श फर्श, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। जन्म कर्म दी मेट हरस, मेहर नज़र इक टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल दसे असचरज, अचरज लीला आप जणाइंदा। साचा दरस पुरख समरथ, दीदार इक्को नज़री आईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले मिले अक्ख, जिस नेत्र इक खुल्हाईआ। नज़री आए साहिब प्रतख, साख्यात बेपरवाहीआ। घर मन्दिर खुल्हे हट्ट, गृह वज्जे नाम वधाईआ। दीआ बाती जगे लट लट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे सट्ट, सोई सुरती दए उठाईआ । दुरमति मैल देवे कट, उजल मुख आप वखाईआ। लेखे लाए रती रत, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। साची दे के ब्रह्म मति, चौदां विद्या पन्ध मुकाईआ। झोली पाए धुर दा हक, सच हकीकत दए समझाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर
आपणी बदल आप करवट, सनमुख हो के नज़री आईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा आवे नठ्ठ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जन भगत सुहेला इक्को देवे अन्तर रस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सच दीदार गुर शब्दी दीद, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। मन्दिर मण्डल साचे काअबे इक्को ईद, महराब महल्ल अट्टल इक सुहाइंदा। नगमा नाम निधान पैग़ाम सच्चा गीत, रहिबर हो के आप जणाइंदा। सति स्वामी सच अतीत, त्रै गुण लेखा पन्ध मुकाइंदा। भगत भगवान दी वक्खरी रीत, मन मति बुध समझ ना कोए रखाइंदा। वेखणहारा ऊँच नीच, राउ रंक खोज खुजाइंदा। बिन साचे सन्त किसे अंदर लँघे ना कोए दहिलीज़, नौ दुआर पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जन भगतां जुग जुग कराए रीझ, समरथ पुरख महिमा अकथ आप दृढ़ाइंदा। साचा कलमा दस्से इक हदीस, नाम इक्को इक समझाइंदा। छत्र वखावे साचे सीस, दूजा इष्ट ना कोए दृढ़ाइंदा। परम पुरख परमात्म आत्म नाल ला के प्रीत, प्रीतीवान वेख वखाइंदा। जन भगतां काया मन्दिर वखाए सच मसीत, गुरूदवारा इक्को इक वडियाइंदा। जिस घर स्वामी बैठा रहे बीठलो बीठ, दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल वंड ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जगाइंदा। सच दीदार आत्म अन्तर, जन भगत भगवान आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया बुझा बसन्तर, अग्नी तत गुआईआ । नाउँ निरँकारा दस्स के इक्को मंत्र, मंतव साचा हल कराईआ। जोत जगा के ब्रह्म निरंतर, निरवैर ख़ुशी जणाईआ। पन्ध मुका के गगन गगनंतर, पुरी लोअ आकाश चरणां हेठ रखाईआ। सच दवारे चाढ़ आपणी मंज़ल, बंक दवारा सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत दीदार सतिगुर सति, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो के वस, एकँकार रंग चढ़ाइंदा। आदि निरँजण जोत प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता हो के साथ, दो जहानां संग वखाइंदा। श्री भगवान चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कमलापात, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। ब्रह्म लेखा जाणे आपणी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। निरगुण सतिगुर वेखे खेल तमाश, ख़ालक आपणा फेरा पाइंदा। लख चुरासी विच्चों भगत लभ्भे सच जमात, जिन्हां अक्खर इक पढ़ाइंदा। लेखा चुक्के कलम दवात, काग़ज़ शाही ना वंड वंडाइंदा। अन्तर आत्म दे के दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सच सुनेहड़ा जाए आख, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। साचा मंत्र दस्से पाठ, पूजा सिमरन इक्को वार समझाइंदा। सच सरोवर तीर्थ नुहाए ताट, जल धारा इक वहाइंदा। बोध अगाध शब्द अनाद धुन आत्मक सुणाए राग, राग रागणी नैण शरमाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता करे त्याग, नाता
सच सुच्च आप बधाइंदा। जूठ झूठ कूड़ी बुद्धि रहे ना काग, काग हँस रूप वटाइंदा। त्रैगुण माया डस्से ना डस्सणी नाग, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाइंदा। बिरहों विछोड़े अंदर उपजे इक वैराग, गुरमुख वैरागी सच्चा नज़री आइंदा। जिस दी सोई सुरती गई जाग, सो जागरत दिशा भगवन आपणे दर्शन पाइंदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, कूड़ी क्रिया परे हटाइंदा। लेखे लाए काया माटी पंज तत काया हाट, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता दरस कराइंदा। भगत दीदार करे घर साचे, सच मिले वड्याईआ। प्रेम प्रीती अंदर राते, रंग रतड़ा मिले माहीआ। जिस दी ब्रह्म उपज्या ज़ाते, सो पारब्रह्म मिलाईआ। थिर घर वेखे सारे गाथे, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। साचा नाम गुरमुख विरला वाचे, हिरदे हरि वसाईआ। लख चुरासी भाण्डे काचे, ततव तत करे लड़ाईआ। सन्त सुहेला गुरू गुर चेला विरला वड़े सतिगुर हाते, चार दिवारी नज़र कोए ना आईआ। कर बन्दना तूं मेरा मैं तेरा साचा शब्द इक्को आखे, आखर आपणा आप तजाईआ। पतिपरमेश्वर साहिब सतिगुर पत आप राखे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दे पूरे करे घाटे, वस्त अमोलक नाम झोली पाईआ। अन्तिम मंज़ल रहे ना अधवाटे, राह विच ना कोए अटकाईआ। जन भगत विष्न ब्रह्मा शिव टेकण माथे, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी खेल पुरख समराथे, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दीदार दए जणाईआ। प्रभ दीदार सच्चा दर्द, हरि दर्दीआ दर्द वंडाइंदा। सो गुरमुख योद्धा सूरबीर मर्द, मर्द मर्दाना आपणे नाल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग देवे वर्ज, माया ममता मोह चुकाइंदा। माणस जन्म पुठ्ठी कदे ना पवे नरद, हार जित्त विच प्रगटाइंदा। जन भगतां पिच्छे पूरा करे फ़र्ज़, निरगुण सरगुण हो के फेरा पाइंदा। एहो खेल सदा असचरज, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सनमुख आपणा रूप दरसाइंदा। जन भगत दीदार करे प्रभ एका, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जिस दी टेका, दो जहान सीस निवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा लेखा, कलम शाही मिली वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा बण के आउँदे रहे नेता, निज नेत्र दर्शन पाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां पिच्छे जुग जुग धारे भेखा, निरगुण सरगुण भेस वटाईआ। कलयुग अन्त पूरब भुल्लया अजे ना चेता, चेतन हो के रिहा जगाईआ। सन्त सुहेला साचा बेटा, पिता पूत गोद उठाईआ। सतिगुर बण के खेवट खेटा, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीदार जिन्हां दरसाईआ। सच दीदार जिन्हां जग पाया, अन्तर वज्जी नाम वधाईआ। त्रैगुण माया पड़दा लाहया, पंज तत ना
करे लड़ाईआ हउमे हंगता रोग गंवाया, माया ममता परे हटाईआ। साचा मंगता बण के दर ते आया, ख़ाली झोली लए भराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सर्ब स्वामी अन्तरजामी साची बणता दए बणाया, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी धुर दा कन्ता दए मिलाया, आत्म सेजा सोभा पाईआ। मंगल गीत राग अगम्मी इक सुणाया, काया ठांडी सीत कराईआ। त्रैगुण अग्नी तत ना कोए जलाया, एथे ओथे होए सहाईआ। लख चुरासी पन्ध मुकाया, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। मात गर्भ ना डेरा लाया, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। कुम्भी नरक ना कोए भवाया, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। राए धर्म ना दए सज़ाया, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर सच्चे दर्शन पाया, एथे ओथे दो जहान सचखण्ड दवारे वज्जे इक वधाईआ। दीदार कीता जिस पुरख अगम्म, अगम्मड़ी खेल कराइंदा। लेखे लावे पवण स्वासी दम, साह साह खोज खुजाइंदा। लहिणा देणा चुकाए काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी ढेरा ढाइंदा। साचा बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़ाइंदा। भगत भगवान चाढ़े चन्न, चन्द चांदना मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीदार इक्को इक कराइंदा। सच दीदार जगत जुग करना, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। गुरमुख खुल्हे हरना फरना, घर बैठयां दो जहान वाली नज़री आईआ। अन्तिम चुक्के मरना डरना, आवण जावण रहिण ना पाईआ। लेखा मुके वरनां बरनां, चार अठारां ना कोए लड़ाईआ । परम पुरख दी साची सरना, सरनगति इक समझाईआ। पल्लू परमात्म इक्को फड़ना, जो तुटी गंढ्ढ बंधाईआ। साची मंज़ल पौड़े चढ़ना, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्को पढ़ना, सोहँ राग अलाईआ। सच दवारे साचे वड़ना, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। नेत्र लोचण नैण बिना दर्शन करना, जोती जोत जोत डगमगाईआ। उस साहिब दी सरनी पड़ना, जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी समझ किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दीदार दए वखाईआ। दरस दीदार जो जन करदा, सच दवारे सीस निवाईआ। आदि जुगादि कदे ना मरदा, जुग चौकड़ी देवे ना कोए सज़ाईआ। निर्भय हो कदे ना डरदा, भउ सीस ना कोए रखाईआ। दूजे दर ना होवे बरदा, पुरख अकाल मन्ने इक्को बेपरवाहीआ। लख चुरासी कोलों कदे ना हरदा, जित्त आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। मंज़ल इक अगम्मी चढ़दा, जिस दा रहिबर नूर ख़ुदाईआ। कलमा महबूब इक्को पढ़दा, मुहब्बत जिस दे नाल रखाईआ। दरगाह साची वड़दा, मुकामे हक सोभा पाईआ । जिथ्थे नूर प्रकाश इक्को करदा, तख्त बतख्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीदार दए वखाईआ। सच दीदार तेरा प्रभ यार, इक्को इक नज़री आईआ। जिस दे नाल अगम्मी करीए
गुफ़तार, बातन वेख ख़ुशी मनाईआ। ना कोई तबला तन्द दिसे सितार, सारंग हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना कोई रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोले जैकार, राग रागनी ना कोए वड्याईआ। सच महराबे वड नवाबे तेरा दरस अपार, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। तूं परवरदिगार, मेहरवान बेपरवाहीआ। मैं तेरे करके दरस दीदार, तेरा हुजरा दित्ता सुहाईआ। पीर पैगम्बर देखण नज़र उठाईआ, ईसा मूसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। चौदां तबक होए हैरान, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। एह की खेल करे भगवान, जन भगतां दए वड्याईआ। कलयुग सिध्धा मिल्या आण, साडी लोड़ रहे ना राईआ। मसला पढ़या ना कोई कुरान, काया काअबा खोज खुजाईआ। नज़री आया इक अमाम, जो पैग़ाम रिहा सुणाईआ। उसदा वेख के सच निशान, मुर्शद मुरीद दोवें ख़ुशी मनाईआ। साची मंज़ल होई आसान, पाँधी बणके पन्ध मुकाईआ। अल्फ़ ये रिहा ना कोई गान, बिन हरफ़ों करे पढ़ाईआ । तुआरफ़ दस्से ना कोई जहान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भगतां मिल्या भगवन आण, भाण्डा भरम भाउ भनाईआ। दाता दानी गुण निधान, दयावन्त सहज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीदार दए कराईआ। कर दीदार होवे जन ख़ुश, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। सुन्न समाधी अंदर हो के चुप, आपणा आप गंवाईआ। सुख लए पिता दी गोदी बहिके पुत, दु:ख नज़र कोए ना आईआ। जननी सोहे साची कुख, लोकमात वज्जे वधाईआ। मेहरवान अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती आप कराईआ। तन सुहञ्जणी मौले रुत, रुत रुतड़ी नाल महकाईआ। जन भगतां भगवन लए पुछ, नित नवित वेस वटाईआ। जे किसे दे कोल नहीं कुछ, नाम पदार्थ झोली पाईआ। निरगुण हो के अंदरों पए उठ, शब्दी डंक वजाईआ। जोती जाता हो के जाए तुठ, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। उजल करके मात कुख, मुखड़ा दए सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। भगत सुहेला ठांडा मीता, भगवन इक्को इक अखवाइंदा। आदि जुगादी जुग चौकड़ी जिस दी उडीका, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी जिस दी साची दिसे हदीसा, हज़रत हो के आप पढ़ाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जो परखणहारा नीता, घट घट अंदर वेख वखाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां जो खाली करनहारा खीसा, शाहो ख़ाक बणाइंदा। जो देवणहारा माण ऊँचां नीचां, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। सो जुग जुग जन भगतां अंदर लँघे दहिलीज़ा, दलीलां विच हथ्थ किसे ना आइंदा। वेखण वाला नीकन नीका, नेरन नेरा खेल खिलाइंदा। भेव अभेद जाणे जीव जी का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। प्रभ दीदार करे बेहाल, सुरती जगत सुरत रहिण ना पाईआ। जन भगत आपणा आप ना सके संभाल, मन मति बुध चले ना कोई
चतुराईआ। आपणी छड्ड के पिछली घाल, अगला लेखा सतिगुर हथ्थ फड़ाईआ। तूं निरगुण दाता चलणा मेरे नाल, सोहणा संग बणाईआ। मैं वेखां तेरी धर्मसाल, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग निभाईआ। कर दीदार होए बेहोश, होश जगत रहिण ना पाईआ। उथे समझ ना कोई सोच, सोच समझ सके कोए ना राईआ। कम्म करे ना नेत्र लोच, अक्खीआं अक्ख ना कोए मिलाईआ। दीवारां दिसे ना किला कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को दीप जले निर्मल जोत, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। शब्द नाद धुन वजे अगम्मी चोट, डंका डौरू नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दरस दए कराईआ। जन भगत दरस दीदार करे विच्चों पड़दा, पड़दा ओहला आप उठाईआ। सतिगुर ठंडा ठार करे सड़दा, सड़दा अग्नी अग्ग लए बचाईआ । भेव खुल्हाए आपणे घर दा, घर विच घर दए समझाईआ। जिथ्थे दीप इक्को बलदा, इक्को नूर होवे रुशनाईआ। ओथे खेल अछल छल दा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जो आत्म सेजा मल्लदा, परमात्म हो के वेख वखाईआ। जो जोती धार रलदा, शब्दी डंक शनवाईआ। जो खेल खेले महल अटल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। करया दीदार हरि सतिगुर ठाकर, जिस ठोकर नाम लगाईआ। लेखा चुक्कया काया गागर, गहर गम्भीर नज़री आईआ। सच दवारे मिल्या आदर, हरि जू आ दर्शन इक्को दित्ता वखाईआ। जन्म कर्म दा होया आदल, अदली इक्को बेपरवाहीआ। अंदरों बाहरों दित्ता बदल, बदला पिछला दित्ता चुकाईआ। सच वखाई उह मंज़ल, जो कबीर गया सालाहीआ। नेत्र पा के नाम कज्जल, कजीआ कूड़ा दित्ता मिटाईआ। अन्तिम नेड़ ना आवे अज़ल, लेखा लेखे लया पाईआ । रहमत कर के करे फ़ज़ल, फ़ैसला इक्को हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीद ईद चन्द रुशनाईआ । कर दीदार होया घर चानण, चमकीला नूर अलाहीआ। पड़दा लाहया साचे रामन, रमईआ मिल्या बेपरवाहीआ। दरस पाया धुर दे काहनण, जिस बंसुरी नाम सुणाईआ। कलमा सुणया सच अमामण, जिस कायनात दिती वड्याईआ। नाम सति जाणया गानण, नानक निरगुण सरगुण राग अलाहीआ। गोबिन्द डंका सुणया दो जहानण, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। जन भगतां आ के मिलण श्री भगवानण, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल कीता महानण, महिमा कथ सके ना कोए दृढ़ाईआ। किरपा कर गुण निधानण, जगत निधाने लए जगाईआ। शब्द निराला मार के बानण, तीर अणयाला इक वखाईआ। नाम सुणा के साचे कानण, कूड़ी क्रिया दिती गंवाईआ। दामनगीर हो के पकड़या दामन, दस्त आपणे नाल मिलाईआ। घर साचे आ के बणया
ज़ामन, धुर दी ज़ामनी दए जणाईआ। भगत भगवान दरस करन आहमणो साहमण, पड़दा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा भेव कोई ना पावे शूद्र वैश क्षत्री ब्राह्मण, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल वखाईआ। सति धर्म झुला निशानण, निशाना इक्को इक दृढ़ाईआ। चार वरन जिस नूं मानण, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। सो खेल करे नौजवानण, बृद्ध बाल ना रूप जणाईआ। जन भगतां आया आप पहचानण, निराकार वेस वटाईआ । गुरमुखां विच्चों गुरमुख लालण, लाल रंगीला मोहण माधो आपणे रंग रंगाईआ। जिस नूं जूहां जंगलां उजाड़ां विच चढ़दे भालण, टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खारी देखण चाँईं चाँईंआ। सो साहिब करता दीन दयाल आया आनन फ़ानन, निरवैर निराकार आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख बणाए चतुर सुघड़ सुजानण, मूर्ख मूढ़्हे लए तराईआ। सच दवारे सुख सच्चा मानण, सचखण्ड मिले माण वड्याईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल वार थित दरस करन भगवानण, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दर इक वखाईआ। कर दीदार घर सच वसेरा, वसल इक्को इक जणाइंदा। महबूब मिल्या होए चाओ घनेरा, अरूज साचा सोभा पाइंदा। कूड़ी क्रिया रहे कोई ना डेरा, झगड़ा दीन मज़्हब ना कोए जणाइंदा। भगत भगवान दा खुल्ल्हा वेहड़ा, ज़ात पात विच कदे ना आइंदा। इक्को नाता जोड़ के तेरा मेरा, आदि जुगादि सदा सद सोहँ रूप समाइंदा। गुरमुख वसे काया खेड़ा, काया खिड़की आप खुल्हाइंदा। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, निज घर आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दीदार इक वखाइंदा। दरस दीदार दए वखाल, व्याख्या आपणी नाल जणाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीनन लए उठाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, काया काअबा दए प्रगटाईआ। आ के पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नव नौ चार दा पूरा करे सवाल, मेहरवान दया कमाईआ। सन्त सुहेले सज्जण भाल, गुरमुख लए उठाईआ। उन्हां विच्चों सोहणा लाल, लाल सिँघ लाल नज़री आईआ। जिस दी देवत सुर करदे भाल, मुनी मुनीश्र खोजण जाईआ। जिस दा खाणी बाणी दए अहिवाल, रागां नादां विच सुणाईआ। सो खेल करे पुरख अकाल, करता बेपरवाहीआ। जन भगत लए उठाल, सुत्यां अक्ख खुल्हाईआ। उठो गुरमुखो मेरे चलो नाल, बण के सचखण्ड दे पाँधी राहीआ। तुहाडा मेला ओस श्री भगवान, जिस दे भाणे अंदर डरदा गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। ओस दा झुल्ले सदा निशान, सच निशाना इक वखाईआ। सो मेहरवान हो के हरिजन साचे मिले आण, मिलणी आपणे नाल कराईआ । दरस दीदार दे के दो जहान, जीवत जीवत जीवण दए बदलाईआ। अंदर वड़ के दए पछाण, आपणा नूर समझाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अख्वाईआ। भगतन मीता धुर दा मित्र, हरि करता आप अखवाइंदा। साचे घर विच्चों आए निकल, काया पड़दा परे उठाइंदा। चोटी चढ़ के बैठा सिखर, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। पूरब लहिणा वेख के मिसल, जन्म कर्म फोल फोलाइंदा। भगत भगवान आदि जुगादि साची नसल, वखरी धार बंधाइंदा। जिन्हां विच्चों लभ्भे असल, असलीअत वंड वंडाइंदा। ओनां नाल मिल के करे वसल, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा । साचे भगत जगत की कुछ दस्सण, दस्सण वाला भेत समझ किसे ना आइंदा। उह जानण जो साहिब नाल वसण, जिन्हां मिल के ख़ुशी मनाइंदा। दरस दीदार दे के पुरख समरथन, समस्या आपणी फेर समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत जगत आए रखण, राखा हो के सेव कमाइंदा।
२३ हाढ़ २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह हेर
वडभागी वड होया भाग, भगवन भाग इक वंडाइंदा। वडभागी वडभाग गए जाग, हरि करता जाग खुल्हाइंदा। वडभागी वडभाग मिल्या दाज, हरि भागी झोली आप टिकाइंदा। वडभागी वडभाग मिल्या इक स्वाद, सति सतिवाद हरि जू आपणा नाम वखाइंदा। वडभागी वडभाग होया लोकमात, पुरख अबिनाश दया कमाइंदा। जन भगतां दस्स आपणी ज़ात, जगत वफ़ात डेरा ढाइंदा। जन्म कर्म दे बदल हालात, हासल आपणा अंक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वंडणहारा साचा भाग, जगावणहारा सच चिराग़, बुझावणहारा जगत आग, उपजावणहारा प्रेम वैराग, धवावणहारा दुरमति दाग़, उडावणहारा हँस काग, मिलावणहारा कन्त सुहाग, चढ़ावणहारा अगम्म जहाज़, बख्शणहारा चरण प्रीती सच्चा राज, बणावणहारा निरगुण सरगुण समाज, चुकावणहारा लेखा आदि जुगादि, दरसावणहारा डेरा पारब्रह्म ब्रह्माद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर सच्चा इक सुहाईआ। भाग होया दर मिल्या सोहणा, सोहणी नगरी नज़री आईआ। जिथ्थे ना हस्सणा ना रोणा, ख़ुशी ग़मी ना कोए जणाईआ। ना निंद्रा ना सौणा, जागरत वंड ना कोए वखाईआ। ना रसना ना गाउणा, धुन आवाज़ ना कोए शनवाईआ। ना घड़ाउणा ना ढाउणा, बणावण वाला रूप ना कोए वखाईआ। सच दवारा इक्को सोभा पाउणा, जिस गृह बहि के गुरमुख ख़ुशी मनाईआ। दीपक दीआ इक्को नज़री आउणा, निरवैर नूर रुशनाईआ। सो हिस्सा जन भगतां झोली पाउणा, भाग विच्चों भाग धुर दी वंड वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सरनाईआ। वन्डया हिस्सा पुरख अगम्म, भागां भरया झोली पाईआ। जिस दी कीमत ना कोई दम, दमड़ी
मुल्ल ना कोए रखाईआ। किरपा कर श्री भगवन, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। लेख चुका के छप्पर छन्न, साचा मन्दिर दए सुहाईआ । जो गुरमुख गया मन्न, तिन्हां मनसा पूर कराईआ। लोकमात चाढ़ के चन्न, सचखण्ड करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल होए सहाईआ। भाग कहे मैं भागां भरया, भरमीआं हथ्थ कदे ना आइंदा। गुरमुख विरले फड़या लड़या, सच प्रीती इक जुड़ाइंदा। जिस ने अक्खर धुर दा पढ़या, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। मैं हथ्थ ना आवां पाणी ठरयां, अग्नी तत सड़यां अग्ग ना कोए लगाइंदा। मैं नज़र ना आवां मन्दिर वड़या, गुरुदुआर फड़ बाहों कोल ना कोए बहाइंदा। मैं लभ्भ ना सकां पर्बत चोटी चड़्हयां, डूँग्घे सागर पल्लू ना कोए बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हिस्सा आपणे हिस्से इक रखाइंदा। भाग कहे मैं हिस्सेदार, सांझी धुर दा नज़री आईआ। जन भगतां नाल मेरा विहार, बिवहारी हो के संग निभाईआ। जिस वेले जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरगुण होए सहाईआ। जोती जाता हो उज्यार, स्वच्छ सरूप रूप वटाईआ। मैनूं लै के आवे नाल, आपणी उंगली लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप विच्चों दए वखाल, गुरमुख सज्जण भाईआ। हरिजन बणाए साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए वखाईआ। भाग कहे मेरा हिस्सा अद्ध, अद्धविचकार वेख वखाइंदा। मेरी नौ दवारयों पार हद्द, हदूद इक्को इक वडियाइंदा। जिथ्थे वज्जे अगम्मी नद, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। जिथ्थे ना कोई सूरज चन्द, जोती नूर डगमगाइंदा। जिथ्थे ना कोई गीत छन्द, रसना जिह्वा ना सिफ्त सालाहइंदा। जिथ्थे कोई ना सके लँघ, सच सिँघासण सोभा कोए ना पाइंदा। साहिब सतिगुर बैठा आप बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। ओथे जन भगतां मेरा हिस्सा देवे वंड, भाग अभागी आपणे घर बणाइंदा। सति बख्श के अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सोहणी बणत बणाइंदा। भाग कहे मैं भगतां जोगा, जुगती प्रभ ने आप बणाईआ। मैं हथ्थ ना आवां लोकां, लभ्भण विच लोकाईआ। मैं सच दवारे दे के होका, आपणी सेव कमाईआ। जिस वेले प्रभू जन भगतां अंदर जगावण लग्गे जोता, अग्गे हो के सीस निवाईआ। एहो सुहञ्जणा मेरा मौका, हरिजन मिल के आपणा मेल मिलाईआ। काया मन्दिर अंदर वेख सोहणा कोठा, सच सिँघासण वेख ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे बेपरवाहीआ। भाग कहे मैं सुणावां की, कहिण विच कुछ ना आईआ । जिस वेले प्रभू जन भगतां करे निर्मल जी, जीवण जुगत दए समझाईआ। ओसे वेले चरण कँवलां जावां थी, आपणा आप मिटाईआ। घर वेख्या साढे तिन्न हथ्थ सीं,
बंक दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाग कहे जिस वेले प्रभ करे मेहर, मेहर नज़र उठाइंदा। भगत भगवान लए घेर, घेरा शब्दी इक जणाइंदा। पिछला लहिणा दए नबेड़, अगला पन्ध मुकाइंदा। भाग लावे काया खेड़, खिड़की कुण्डा आप खुल्हाइंदा । ओस वेले मैं चरण कँवलां आवां नेड़, नेरन हो के सीस निवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग रखाइंदा। भाग कहे मैं नेत्र खोल्हां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कर के बोलां, दरोही दरोही नूर ख़ुदाईआ। साचा राग गावां इक्को सोहला, तूं मेहरवान मेरा सच्चा माहीआ। जन भगतां नाल बणां विचोला, मेरा मेला देणा मिलाईआ। अंदर रहे ना पड़दा ओहला, सज्जण साख्यात नज़री आईआ। जिस वेले जन भगत तेरा सोहँ गावण ढोला, मैं सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। मैं वसां सदा काया चोला, चोली तेरा रंग वेख वखाईआ। दर दरवेश बणां गोला, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत दिती समझाईआ। भाग कहे मेरी वंड अवल्ली, अवल्ल अल्ला आप कराइंदा। मैं होका देवां गलीओ गली, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। परम पुरख आदि जुगादी वली छली, वल छल धारी हथ्थ किसे ना आइंदा। योद्धा सूरबीर वड्डा बली, बलि बावन खेल खिलाइंदा। जिस ने लेखे लाए ईसा मूसा मुहम्मद अली, अल्ला हू नूर आप अखवाइंदा। जिस दे पिच्छे गोबिन्द सीस रख्या तली, दो जहानां नैण उठाइंदा। जिस दी चरण धूढ़ आदि जुगादि भगतां मंगी, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। जिस दी खेल साचे सन्तां लग्गे चंगी, हरिजन चंगी तरह समझाइंदा। जो गुरमुखां कूड़ी क्रिया कटे तंगी, तंग दस्त ना कोए वखाइंदा। जो गुरसिखां लावे अंगी, अंगीकार आप हो जाइंदा। अंदरों वासना कढ्ढे मंदी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। साची देवे नाम सुगंधी सोहणा रूप वखाइंदा। मार्ग दस्सके धुर दी डण्डी, रहिबर इशारे नाल समझाइंदा। पन्ध मुका के खण्ड ब्रह्मण्डी, ब्रह्मांड डेरा ढाइंदा । जिस वेले जन भगतां सुनावे आपणा सोहँ छन्दी, एहो भाग जो गुरमुखां झोली पाइंदा। एहो जेही वंड कदे ना वंडी, जो सिध्धा जन भगतां झोली आप भराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब तों उत्तम श्रृेष्ट रीती एहो लग्गी चंगी, आपणी मेहर नाल पार कराइंदा।