२३ हाढ़ २०२१ बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह पिण्ड बोपा राए
किरपा कर श्री भगवान, समरथ पुरख तेरी सरनाईआ। सति नाम मंगे दान, झोली आपणी इक वखाईआ। कलयुग होया मैं हैरान, हैरानी मेरे उत्ते छाईआ। सृष्ट सबाई घर घर दिसे शैतान, कूड़ी शरअ करे लड़ाईआ। कलयुग रहे ना
कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढाईआ। सोहणा लग्गे ना कोए मकान, मकबरे कूड़े नज़री आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार चढ़या तूफ़ान, अठ्ठे पहर चले वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया जगत कर हराम, हरामी रूप सृष्ट सबाईआ । मिले मेल ना सच्चे राम, रमईआ सारे बैठे भुलाईआ। नज़र आए ना किसे काहन, घनईआ संग ना कोए रखाईआ। पड़दा चुक्के ना कोए अमाम, नौबत हक ना कोए सुणाईआ। साचा देवे ना कोए पैग़ाम, पैगम्बर करे ना कोए पढ़ाईआ। सति दिसे ना कोए इस्लाम, इस्म नूर ना कोए रुशनाईआ। अमृत पीए कोई ना जाम, मध रस ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम मैं होया बाल अंञाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दे समझाईआ। सति नाम मारे धाह, दो जहानां रिहा जनाईआ। परम पुरख मेरे मेहरबां, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। थिर घर छड्डयां अग्गे मिले कोई ना थाँ, धरनी धरत धवल ना कोए वड्याईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धि होए काँ, रसना काग वांग कुरलाईआ। कोई खावे सूर कोई खावे गाँ, शरअ कूड़ी करे लड़ाईआ। तेरा करे ना कोई ध्यान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। साचा मन्दिर मिले ना विच जहान, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वड्याईआ। सति कहे मैं भज्जां जग, नाम आपणा सति सुणाईआ। सृष्ट सबाई वेखी लग्गी अग्ग, ततव तत रिहा तपाईआ। सच दुआर वेखे कोई ना हद्द, कूड़ी क्रिया फिरे लोकाईआ। साचे हुजरे मिले किसे ना हज्ज, काअबा रूप ना कोए वटाईआ। आबेहयात प्याला पीवे कोई ना मदि, मधुर सच्ची ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विहार गए फस, फाँसी गल ना कोए कटाईआ। अन्तर आत्म पूरी करे कोई ना आस, परामात्म मेल ना कोए मिलाईआ। निर्मल दीआ जोत ना कोए प्रकाश, घर मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे दृढ़ाईआ। सति नाम कहे मैं होया दूर, सच घर डेरा नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग जीवां कोलों हो मफ़रूर, दूर दुराडा मुख छुपाइंदा। किसे मन्दिर ना हाज़र हज़ूर, मठ्ठ शिवदुआला ना कोए वडियाइंदा। चारों कुण्ट लेखा वेख्या कूड़ो कूड़, सच सुच्च ना कोए प्रनाइंदा। हउमे हंगता भरया ग़रूर, ममता मोह घर घर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर साचा वेख वखाइंदा। सति कहे मैं दस्सां की, कहिण विच किछ ना आईआ । निर्मल दिसे ना कोए जी, जीवण जुगत मिले ना कोए वड्याईआ। नाता तुटा पिता धी, भैण भाई संग ना कोए बणाईआ । फिरी दरोही साढे तिन्न हथ्थ सीं, सच सुच्च संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति नाम कहे मैं लभ्भां जन, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। भाग लगावां किस
तन, ततव तत वेख वखाईआ। कूड़ वासना बन्न्हां मन, ममता मोह चुकाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढां जन, हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। पंच विकारे देवां डंन, साचा खण्डा इक चमकाईआ। गढ़्ह हँकारी देवां भन्न, ठीकर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दे चुकाईआ। सति नाम कहे मेरी आसा मनसा होई कूड़, सच नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग जीव मूर्ख मूढ़्ह, मेरा संग ना कोए निभाइंदा। कूड़ी क्रिया वक्त लँघाण फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत मेरी झोली कोए ना पाइंदा। पिछला दस्सया भुल्ल गए असूल, अगला लेखा हथ्थ किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया विच होए मज़बूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेल ना कोए मिलाइंदा। सतिनाम कहे मैं साधां कोलों डरदा, कलयुग बैठा मुख छुपाईआ। साध सन्त जो मैनूं रसना नाल पढ़दा, अन्तर ध्यान ना कोए लगाईआ। माया ममता अंदर सड़दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल लड़ाईआ। साची मंज़ल कोई ना चढ़दा, पाँधी हो के पन्ध ना कोए मुकाईआ। सच दवारे कोई ना खड़्हदा, सनमुख हो ना दर्शन पाईआ। जींवदयां जग कोए ना मरदा, मर्द मर्दाना रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच दवारे लहिणा दे चुकाईआ। सति नाम कहे मैं छड्डया चोला, काया चोली बैठा ना सोभा पाईआ। कलयुग जीव होया गोला, होछी मति बणाईआ। कोई ना गावे अन्तर आत्म साचा बोला, अनबोलत राग अल्हाईआ। कोई ना सुणावे धुर दा ढोला, अगम्मी नाद वजाईआ। कोई ना बणावे मैनूं दो जहानां सच विचोला, निरगुण सरगुण संग वखाईआ। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया अंदर रख्या ओहला, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। सतिनाम कहे मेरा गया हठ्ठ, हौका लै के रिहा सुणाईआ। मैं वेख्या तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खोज खुजाईआ। सब नूं भुल्ली सतिगुर मत्त, मनमति करी कुड़माईआ। प्रभू दे मिलण दी किसे ना खोल्ही अक्ख, जग नेत्र नैण नैण शरमाईआ। वणज होया ना धुर दे हट्ट, बण वणजारा साची वस्त मंग ना कोए मंगाईआ। जगत तृष्ना अंदर नठ्ठ, भावना वेखी जगत लोकाईआ। मणकयां नाल मैनूं रहे रट, रट्टा मन ना कोए चुकाईआ। मैनूं गाउँदे उत्ते तीर्थ तट, घर सरोवर बहि ना कोए नहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सति नाम कहे मेरे सूरे सरबंगा, साहिब तेरी सरनाईआ। आपणा बख्श इक अनन्दा, अनन्द अनन्द दे प्रगटाईआ। तेरा समझे कोई ना ख़ाका ख़ाकी बन्दा, ख़ालस रूप ना कोए जणाईआ। सदी बीसवीं होया अन्धा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जेरज अण्डज बणया गंदा, कूड़ी क्रिया डेरा लाईआ। मन वासना भेख पाखण्डा, हउमे हंगता सोभा पाईआ। लेखा जाणे ना ख़ाकी बन्दा, बन्दगी हक ना कोए
कमाईआ। तेरे नालों कर विछोड़ा होया रंडा, सुहागी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा दे उठाईआ। सति नाम कहे मैं दस्सां सच, शब्द कहाणी नाल जणाईआ। सृष्ट सबाई वेख्या नस्स नस्स, नव सत्त फेरा पाईआ। लख चुरासी काया माटी कच्च, घर घर फोलां चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना सारे रहे हस्स, हस्ती तेरे नाल ना कोए मिलाईआ। कलयुग अन्तिम गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब ने कीती बस, बस्ते सारे रहे बंधाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, धुर दी मंग इक मंगाईआ। सदी चौधवीं आउणा नठ्ठ, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर वेस वटाईआ। सति नाम कहे प्रभ छेती आ, शहिनशाह तेरी इक शरनाईआ। मैं वी बणां अन्त गवाह, शहादत साची दयां भुगताईआ। चार वरन तैनूं गए भुला, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा नाउँ ना कोए ध्याईआ। दीन मज़्हब झगड़ा रहे पा, ज़ात पात करे लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ साचा जपे ना कोए नाँ, नाउँ निरँकारा ना कोए सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां पकड़े कोए ना बांह, शाह सुल्तान बैठे मुख भवाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक करन हराम, उम्मती उम्मत रूप ना कोए वखाईआ। साचा कलमा ना कोए कलाम, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सुणाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, मिहबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। सति धर्म दा मिटया निशान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा मंत्र इक्को दे ज्ञान, लख चुरासी कर पढ़ाईआ। इष्ट देव दो जहान, सरगुण निरगुण दे वखाईआ। नज़री आउणा बण के राम, काहन हो के बंसुरी सति वजाईआ। अमाम हो के देणा इक पैग़ाम, नानक हो के नाम समझाईआ। गोबिन्दा हो के डंका वजाउणा दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड सोया कोए रहिण ना पाईआ। साचा मन्दिर सहाउणा मकान, साढे तिन्न हथ्थ दे वड्याईआ। सम्बल बैठ करें आराम, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। हउँ बालक बाल अंञाण, तेरा सिफ्ती सिफ्त ढोला जगत सुणाईआ। कलयुग अन्तिम लेख लिखणा आण, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। तूं दाता दानी देवणहारा दान, अनमुलड़ी वस्त वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दे मुकाईआ। सति नाम कहे कलयुग गया सति, सतिवादी नज़र कोए ना आइंदा। साची दिसे ना ब्रह्म मत्त, विद्या ब्रह्म ना कोए पढ़ाइंदा। सच दवारयों सारे गए नठ्ठ, मन्दिर हक सोभा कोई ना पाइंदा। रसना जिह्वा मणका मणका नाम रहे रट्ट, मनसा मन ना कोए मिटाइंदा। तीर्थ तटां उत्ते रहे नठ्ठ, दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। सति नाम कहे मेरी मंज़ल मुक्की, पैंडा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव आत्मा सर्ब सुत्ती, सुत्यां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ।
आत्म परमात्म तेरे नालों रुठ्ठी, रुसयां सके ना कोए मनाईआ। कलयुग मति दिती पुट्ठी, उलटी करी पढ़ाईआ। जगत वासना धीआं पुत्ती, पिता पुरख अकाल ना कोए मिलाईआ। अन्तर आत्मा परमात्मा कदे ना झुकी, बाहरों सीस सर्ब झुकाईआ। बुद्धी होई ना बिबेक सुच्ची, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। सति नाम कहे मेरा बणे कोए ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आइंदा। जगत कारणे गाउँदे गीत, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा । भज्जे फिरदे मन्दिर मसीत, काया काअबा ना कोए वडियाइंदा। झगड़ा प्या ऊँच नीच, ज़ात पात लेख ना कोए गवाइंदा। मिल साहिब सतिगुर काया करे ना कोए ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाइंदा। सच दवारयों मंगे कोए ना भीख, भेखा धारी घर घर फेरा पाइंदा। मिले मेल ना साहिब अतीत, त्रैगुण डेरा कोई ना ढाइंदा। लेखा चुक्के ना हस्त कीट, राज राजान शाह सुल्तान संसा रोग ना कोए मिटाइंदा। परम पुरख परमात्म अन्तर आत्म आप कर बख्शीश, बख्शणहारा इक अखवाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दो जहान साची दे इक हदीस, वरन बरन साचा कलमा नग़मा नाम इक सुणाइंदा। हर घट वसें सदा चीत, चेतन सुरती आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। सति नाम कहे तूं सतिगुर सो, सोभावन्त तेरी वड्याईआ। निरगुण सरगुण आपे हो, अचरज खेल रचाईआ। सच प्रकाश करके लो, जोती जोत डगमगाईआ। आत्म परमात्म बख्श के मोह, मुहब्बत आपणे नाल वखाईआ। अमृत आत्म साचा चो, निझर झिरना इक झिराईआ। आपणे जेहा आपे हो, हँ ब्रह्म रूप वटाईआ। धुर दा ढोआ देवें ढो, नित नवित फेरा पाईआ। तेरा भेव ना जाणे को, अगम्म अथाह तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त दे वरताईआ। सच वस्त दे सति सरूप, सति सतिवादी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नाम नगारा वज्जे चारे कूट, दहि दिशा करे शनवाईआ। नाता तोड़ जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया दे गंवाईआ। आत्म परमात्म तेरा ताणा पेटा सूत, धुर दा मेला लै मिलाईआ। परम पुरख आपणी गोदी चुक्क पूत, पिता हो के सेव कमाईआ। कलयुग भरमे भुल्ला पंज भूत, पंच नाद शब्द ना कोए शनवाईआ। किरपा निधान सच दवारा दस्स ऊँच, अगम्म अथाह नज़री आईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर जांदे करके कूच, अन्तिम आपणा आसण लाईआ। ओथे ना समझ ना कोई सूझ, सोच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति नाम कहे तेरा सोहँ रंग, आदि जुगादी नज़री आईआ। सचखण्ड सुहाए तेरा पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। थिर घर वज्जे शब्द अनन्द, अनरागी राग सुणाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव करके वंड, त्रैगुण माया
मेल मिलाईआ। पंज तत चाढ़ के चन्द, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल रचाईआ। लख चुरासी गा के छन्द, सोहँ ढोला दित्ता दृढ़ाईआ। कर वसेरा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल कर सूरे सरबंग, सिफ्ती नाम दिते समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे बणाईआ। साचा नाम दे इक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सच दवारयों मिले भिख, भिच्छया दे वरताईआ। अगला लेखा देणा लिख, पिछला पन्ध चुकाईआ। आत्म परमात्म होवे हित, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। दयाल हो के वसीं चित, चेतन सुरती आप कराईआ। पुरख अकाल बणना पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आसण लाउणा काया विच, साढे तिन्न हथ्थ घर घर विच सोभा पाईआ। तेरी सार ना पाए कोई मुन रिख, शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरा ढोला जस रहे गाईआ। कलयुग अन्तिम करवट लै बदल लै पिठ, आप आपणा पड़दा लाहीआ। खेल वखा इक अणडिठ, जिस दी समझ कोए ना आईआ। जन भगतां कर साचा हित, मित्र बण के मेल मिलाईआ। तेरे मिलण दी इक्को सिक, दूजी आस ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेरन नेरा हो के पड़दा देणा चुकाईआ। नेरन नेरा हो करीब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरा मार्ग वेखां अजीब, अजब तरह दे समझाईआ। मैं जन्म कर्म दा तेरा मरीज़, बण तबीब लै बचाईआ। तेरी छोह चरण बदले मेरे नसीब, निसबत आपणी विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर रख हथ्थ समरथ, महिमा अकथ तेरी वड्याईआ। नाम जैकारा दस्स अलख, अलख निरँजण तेरा ढोला इक्को गाईआ। वस्त अमोलक देदे अगम्मी वथ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण काया झोली दे भराईआ। आत्म परमात्म निज घर दरस कराउणा हस्स हस्स, हस्ती मस्ती नाम ख़ुमारी दे चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मिल के चले इक्को रथ, रथ रथवाही तूं ही नज़री आईआ। तेरा नाम निधान मेरा पूजा पाठ, सिमरन इक्को दे दृढ़ाईआ। तेरा नूर जहूर मेरे घर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर दे चुकाईआ। तूं साहिब स्वामी मैं वसां तेरे साथ, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पुरी लोअ भज्जें वाहो दाहीआ। मैं मंगां चरण कँवल सच निवास, सचखण्ड दवारे वज्जे तेरे नाम वधाईआ। मेरा लेखे लग्गे पवण स्वास, स्वास स्वासां विच्चों तेरा रूप नज़री आईआ । तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी पूरी होवे ख़ाहिश, ख़ालस हो के इक दूजे संग निभाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर सर्ब गुणतास, दाता दानी दयावान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, धुर दा मंत्र इक समझाईआ। धुर दा दस्स साचा मंत्र, चार वरन पढ़ाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट वेख वखाईआ। निर्मल जोत जगे निरंतर, निरवैर निराकार
नज़री आईआ। तन काया माटी बुझे बसन्तर, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। होए प्रकाश गगन गगनंतर, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक रुशनाईआ। जन भगतां चोला तन बदला वस्त्र, भूषन ओडन इक्को इक वखाईआ। नाम खण्डा बख्श शस्त्र, कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे लेखे लाईआ। हरिजन लेखे जाए लग, तेरी ओट तकाईआ। सृष्ट सबाई नालों हो के अड्ड, दर ठांडे सीस झुकाईआ । नाता तोड़ काया माटी काचे हड्ड, हद तेरी वेख ख़ुशी मनाईआ। मेल मिलके विश्व यद्द, विश्व आपणा रूप जणाईआ। सति सरनाई साहिब ढठ्ठ, हउमे रोग मिटाईआ। लेख चुकाके तत अठ्ठ, नौ दर डेरा ढाहीआ। दसवें घर तेरे संग वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, अनहद नादी नाद सुणाईआ। शब्द स्वामी रखणा पास, निहकामी आपणा कर्म कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दास, दास सेवक दोवें मिलके ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरी कर आस, आसा मनसा, मनसा तृष्ना, तृष्ना तृखा आपणे विच मिलाईआ।
२३ हाढ़ २०२१ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह ललीआं कलां
भगत भगवान मेला मात, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। आपणी दस्स के साची ज़ात, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। नाम दे के सति सुगात, साची विद्या ब्रह्म दृढ़ाइंदा। चरण प्रीती बन्न्ह के नात, सच सरनाई इक वखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चमकाइंदा। लहिणा देणा चुका के मस्तक माथ, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। मानस जन्म कराए रास, ततव तत खोज खुजाइंदा। लेख मुका के दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा मेल मिलाइंदा। जुग जुग मेला भगत भगवान, वज्जे लोकमात वधाईआ। निरगुण सरगुण मिले आण, निरवैर पुरख फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों करे पहचान, हरिजन साचे खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म सच प्रीती बख्शे चरण ध्यान, कँवल इक्को इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे जगत शैतान, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। मन्दिर वखाए इक धर्मसाल, धर्म दवारा काया हट्ट जणाईआ। दीवा जोती जगे महान, कमलापाती करे रुशनाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कान, अगम्मी राग सुणाईआ। अमृत देवे पीण खाण, झिरना निझर आप झिराईआ। जन्म कर्म दा दु:ख मेटे आण, सुख सागर रूप वखाईआ। मेल मिलाए दो जहान, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। भगत भगवान लेखा धुर, दरगाह साची दया कमाइंदा।
आत्म परमात्म जो जन गए जुड़, सुरती शब्दी जोड़ी आप जुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत वहिण ना जायण रुढ़, शौंह दरया ना कोए सुटाइंदा। साचा मंत्र फुरना जाए फुर, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। अन्त भगवन्त हर कम्म जाए बौहड़, मेहरवान दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक समझाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस्से, आदि जुगादि दया कमाइंदा। हिरदे अंदर साचे वसे, मन्दिर गृह सोभा पाइंदा। प्रेम प्यार प्रीती अंदर हस्से, सोहँ हँसा राग अल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट रैण अन्धेरी मस्से, सतिगुर साचा चन्द चमकाइंदा। गलों कट चुरासी रस्से, जम की फाँसी फाह कटाइंदा। चरण कँवल जन सीस रख टेके मथ्थे, तिन्हां मस्तक भाग आप बणाइंदा। सज्जण साकां वांग कदे ना अक्के, दुखियां दर्दीआं आपणा दर्द वंडाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सच प्रेम अंदर नठ्ठे, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। कर्म कांड जगत वेखे माया ममता मोह लग्गे, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। तत्ती वाउ अन्त पोह ना सके, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थे, हथ्थ समरथ सिर आप टिकाइंदा। दरस दिखाए तीजी अक्खे, दोए लोचण बन्द कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला सच मिलाइंदा। भगत भगवान करे मिलाप, मिलनी आपणे नाल कराईआ। जिन्हां जपया साचा जाप, जग जीवण गए बदलाईआ। रूह बुत्त दोवें पाक, ख़ाकी ख़ाक मिले वड्याईआ। शाह पातशाह प्रभ सच्चा साक, सगला संग बणाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख जगत करे विनास, अबिनाशी आपणा रंग रंगाईआ। सज्जण सुहेला हो के वसे पास, गुर चेला गोद उठाईआ। अन्तिम पत्त लए राख, राखा हो के सेव कमाईआ। एहो वड्याई पुरख समराथ, हरिजन साचे गोद उठाईआ। पार लँघाए आपणे घाट, पत्तण बहि के ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, कर्म कर्म दा रोग मिटाईआ। सच संदेसा नर नरेशा शब्दी धार जाए आख, आखर आपणा घर वखाईआ। सच दवारे खोल्ह ताक, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। आपणे मिलण दी आपे दस्स के जाच, धुर दी करे नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे गोद उठाईआ। हरिजन गोदी चुक्के अन्त, अन्तष्करन वेख वखाइंदा। कृपाल ठाकर स्वामी श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, जागरत जोत डगमगाइंदा। मानस जन्म बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार आप हो जाइंदा। हरिजन लेखा साचे सन्त, साहिब सतिगुर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणे घर वसाइंदा। साचे घर भगत वसेरा, विश्व इक्को नज़री आईआ। मेल मेले गुरू चेरा, चेरा गुरू रूप समाईआ। सोहणा लग्गे इक्को खेड़ा, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ । आवण जावण चुक्के झेड़ा, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। नाता जोड़े तेरा मेरा, सोहँ रूप
समाईआ। सोहणा लग्गे भगतां डेरा, भगवन वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाईआ। साचा संग निभाए साहिब, पुरख समरथ वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे ग़ाइब, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां करदा रहे हदायत, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। परम पुरख दी सच रवायत, रहिबर बण के रिहा समझाईआ। नाम निधान वस्त करे अनायत, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला पिछला दए समझाईआ। जन भगत मंगे मंग एक, दोए जोड़ सरनाईआ। चरण कँवल प्रभ तेरी टेक, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। पूरब जन्म चुक्के लेख, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दवारे लै चल देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे तख्त निवासी इक नरेश, नर निरँकार नज़रीं आईआ। ओथे भगत भगवान दवारे रहे खेल, सोहणी साची ख़ुशी मनाईआ। ओसे मंज़ल देणा भेज, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। तेरा दर्शन लईए पेख, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ । लेख छुट्ट जाए रूप रेख, रंग रहिण कोए ना पाईआ। सच दवारे रहीए हमेश, जन्म मरन पन्ध मुकाईआ। संग निभाईए दस दसमेश, दहि दिशा ख़ुशी वखाईआ। अन्तिम आपणा दस्सणा भेत, पड़दा ओहला इक उठाईआ। तेरी किरपा तेरी मेहर तेरा प्यार करे बुध बिबेक, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। तेरा चरण साची टेक, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वसाउणा बेपरवाहीआ। जन भगत कहे प्रभ खोल्ह दरवाज़ा, दरगाह साची कुण्डा लाहीआ। हरिजन तेरा तूं ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। कोटन कोटि जन्म पिच्छो परम पुरख प्रभ सज्जण लाधा, मिल्या बेपरवाहीआ। जिस नूं मिल के राए धर्म दए ना सज़ा, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। काया माटी नाता छुट्टे हड्डां, मढ़ी गोर रहिण कोए ना पाईआ। मैं ओस दवारे उठ उठ भज्जां, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। भगतां अंदर बहि के सजां, दूजी जमात नज़र कोए ना पाईआ। तेरा नाम लै के तैनूं प्रभू सद्दां, होका दे के दयां जणाईआ। तेरा प्रेम प्यार दा चक्खां मज़ा, मजलस आपणा पन्ध मुकाईआ। दर्शन पेख के बिन अक्खां, आखर तेरा नूर तेरे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी लेखे लौणी सेवा कीती हथ्थां, हाज़र हो के दया कमाईआ। भगत कहे मैं तेरा नढ्ढा, बचपन विच्चों बचपन इक जणाइंदा। तूं साहिब सतिगुर सब तों वड्डा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अखवाइंदा। मैं लुकया काया हड्डां, तूं सचखण्ड सोभा पाइंदा। मेरा प्रेम तेरे प्यार नाल बध्धा, प्रीतम तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। मैं सति स्वामी तैनूं देवा सद्दा, सुनेहड़ा इक्को इक जणाइंदा। तूं ठाकर आवें भज्जा, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जिस वेले गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जगत रोग नाल डिग्गा वेखें
उपर मंजा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। भगवन्त कहे मेरे भगत, सद दयां वड्याईआ। औखी घड़ी ना दिसे जगत, जुगत अंदरे अंदर दयां समझाईआ। तेरे चरणां हेठां रख के मुक्त, उत्तों दोहरा भार दबाईआ। आपणे मिलण दी दे के साची सुरत, सुरत शब्द नाल जुड़ाईआ। कर प्रकाश अकाल मूर्त, मूर्त विच्चों सूरत दए बदलाईआ। शब्द नाद वजाए तूरत, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। जन भगतां नाल जुग जुग करे महूरत, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़त, सति सच लए जुड़ाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हत, आप आपणा रंग रंगाईआ। आसा मनसा सदा सदा सद पूरत, पूरी इच्छया आप कराईआ। जन भगतां प्रभ नूं सदा ज़रूरत, बिन भगतां प्रभ कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे गोद उठाईआ। हरिजन गोदी लए चुक्क, चुक्कणहार दया कमाइंदा। लोकमात पैंडा जाए मुक, पाँधी आपणा पन्ध गवाइंदा। अग्गे मेल अबिनाशी अचुत, चेतन धार इक समझाइंदा । मात गर्भ ना उलटा रुख़, दस दस मास ना अग्न तपाइंदा। सच दवारे साचा सुख, सुख आत्म परमात्म नाल मिलाइंदा । काया माटी हड्डां कूड़ा दित्ता दुःख, रक्त बूँद अन्तिम लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान निरगुण धार आपणे विच रलाइंदा। रली निर्मल धार रली, रला रहिण कोए ना पाईआ। काया माटी तन तत सीस जगदीश करके भेंट बली, बल आपणा गई वधाईआ। मारे कूक सच दुआर सचखण्ड साची गली, होका दे के रही सुणाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनासण बैठा मल्ली, बेअन्त बेपरवाह डेरा लाईआ। गुरमुख ओस बाग़ दी महकदी कली, जिस कली दा बूटा गोबिन्द आया लाईआ। अमृत रस नाल पली, पत्त डाल्ही शाख़ लोकमात महकाईआ। सोहणे फल फुली फली, चारों कुण्ट वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दित्ता मुकाईआ। लहिणा मुकाया मिल्या आप, आपणी दया कमाईआ। साचा दस्स के अगम्मा जाप, अगम्मड़ी खेल वखाईआ। पूरब जन्म रिहा ना कोई पाप, अग्गे रोग संताप संग ना कोए वखाईआ। परम पुरख प्रभ दे के सच्ची दात, खाली झोली दिती भराईआ। जन भगतां मिल्या साथ, सोहणा संग निभाईआ। मैं वसां चरणां पास, सरन मिली सरनाईआ। नज़री आए पुरख अबिनाश, नर नरायण धुर दरगाहीआ। लेखा चुकया पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल मुख छुपाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को जोत जोत नूर प्रकाश, सूरज चन्द दीवा बत्ती नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखे ला के स्वास स्वास, स्वारथ परमारथ इक्को घर वखाईआ।