२३ हाढ़ २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह धन्नोवाली
खेले खेल पुरख समराथ, साहिब दातार दया कमाइंदा। गोपी काहन मिल मिल पावे रास, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सच सुनेहड़ा शब्द स्वास, पवण पवणां नाल मिलाइंदा। जन भगतां पूरी करे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा दरस कराइंदा। सन्त सुहेले कर कर पूरी आस, गुर चेले मेल मिलाइंदा। गुरमुखां चरण कँवल दे धरवास, धरनी धरत धवल वडियाइंदा। गुरसिखां जणाए आपणी ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाइंदा। दे वड्याई लोकमात, मतलब पिछला हल्ल कराइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निरवैर सच्चा चन्द चमकाइंदा। आत्म परमात्म बणा के सच्चा साक, सज्जण इक्को इक दरसाइंदा। लेखा जाणे काया माटी ख़ाक, बन्द किवाड़ी ताक आप खुल्हाइंदा। साचा वणज कराए अगम्मे हाट, चौदां लोक चौदां तबक नैण शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सच करनी करे करतार, कुदरत आपणा खेल खिलाईआ। वेखे विगसे जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी धार बंधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर ख़बरदार, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ। मेल मिलाए गुर अवतार, पीर पैगम्बर धुर दा संग बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण उच्चार, गीता ज्ञान दए दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरानां खोल्ह किवाड़, नेत्र लोचण नैण अक्ख समझाईआ। खाणी बाणी दे अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा जाण अगम्म अपार, अगोचर आपणी कार कमाईआ। सोच समझ तों वसणहारा बाहर, मन मति बुध ना कोए वड्याईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा चुक्के जगत शाहीआ। साहिब सतिगुर शाह सुल्तान, शाह पातशाह एकँकार इक हो जाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, उच्च महराब डेरा लाईआ। मुकामे हक हो हुक्मरान, दरगाह साची इक्को हुक्म सुणाईआ। लाशरीक नौजवान, मर्द मर्दाना वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, नित नवित फेरा पाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज देवणहारा ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। चारे बाणी बोले बिनां ज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धुर दा राग सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत सुहेले वेखे आण, सन्त साजण आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सन्त सज्जण लए लभ्भ लख चुरासी खोज खुजाइंदा। कूड़ी क्रिया कर के पार हद्द, नौ दवारे डेरा ढाइंदा। शब्द अगम्मी वजा नद, अनहद नादी राग सुणाइंदा। डूँग्घी भँवरी आपे लँघ, साची मंज़ल पन्ध मुकाइंदा। शब्द अनाद सुणावे छन्द, धुर दा ताल वजाइंदा। आत्म सेज सुहञ्जणी पलँघ, घर मन्दिर आप वडियाइंदा। सुरती शब्दी पूरी करे मंग, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि
जुगादी आपणी कल धराइंदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सर्ब व्यापी देवणहारा धुर दा मंत्र, शब्द अगम्मी राग सुणाईआ। लख चुरासी हर घट जाणे अन्तर, चारे खाणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेले खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कार कमाइंदा। पुरी लोअ वजाए नाद, धुर दा राग आप सुणाइंदा । सच प्रीती अंदर हो विस्माद, बिस्मिल आपणा आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार विष्न ब्रह्मा शिव दे के दात, सच भण्डारा हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे मात, मता आपणे नाल पकाईआ। जन भगतां देवे साची दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। चरण कँवल बंधाए नात, बिधाता आपणा रंग वखाईआ। नज़री आए इक इकांत, स्वच्छ सरूपी बैठा सोभा पाईआ। जन भगत दवारा सच प्रांत, सोहणा हिस्सा दए समझाईआ। जिथ्थे लभ्भ ना सकण जगत जीव कर कर लंमे हाथ, खोजयां हथ्थ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सद वड्याई देवे भगत, भगवन आपणी दया कमाइंदा। अन्तर आत्म साची शक्ति, शहिनशाह इक्को इक समझाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आवे परत, निराधार साकार रूप वडियाइंदा । कर प्रकाश उपर धरत, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। वेखणहारा फर्श अर्श, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। जन भगतां उत्ते करके आपणा तरस, मेहर नज़र इक उठाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, झिरना निझर आप झिराइंदा। जन्म कर्म दी मेटे भटक, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे वेखे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। अन्तर आत्म किस वैराग, कवण वैरागी नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। सुरत सवाणी किस दवारे गई जाग, आलस निंद्रा डेरा ढाइंदा। कवण मन्दिर लग्गा भाग, दीआ बाती कमलापाती इक्को इक रुशनाइंदा। कवण हँस होया काग, काग हँस रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित वेख वखाइंदा। नित नवित वेखण आया, हरि करता वड वड्याईआ। जन भगतां रखे ठंडी छाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण मेटे कूड़ी माया, ममता मोह चुकाईआ। नाम पदार्थ झोली पाया, ख़ाली भाण्डा दए भराईआ। पूरब जन्म मनोरथ पूर दए कराया, आसा मनसा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव जणाईआ। जन भगतां भेव खोल्हे अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण चला के रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणे मिलण दी
खोल्ह के अक्ख, आखर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआर दरसाए हट्ट, बण बणजारा आपणी किरत कार कमाईआ। लेख चुकाए मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ, गुरुदुआर इक्को इक काया मन्दिर अंदर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए समझाईआ। जन भगत जणाए धुर दा ठाकर, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। भेव चुकाए काया गागर, डूँग्घी भँवरी डेरा ढाहीआ। पार करा के अगम्मी सागर, साची नईआ नौका नाम दृढ़ाईआ। सच दवारे देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। किरपा करे करीम कादर, करनहार वड्डी वड्याईआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे आप प्रभ, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, चारे खाणी वेख वखाइंदा। नाम निधान अमृत चुआ के उलटी कँवल नभ, गेड़ा गेड़े विच फिराइंदा। शब्द अगम्म वजाए नद, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। जगत विकारा पार हद्द, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। निर्मल नूर दीआ दीपक रिहा जग, जोती जाता आप रुशनाइंदा। आत्म अन्तर परमात्म बहे सज, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। धर्म निशाना देवे गड्ड, दो जहानां जड़्ह ना कोए उखड़ाइंदा। पिछली करनी करता पुरख करतार जुग चौकड़ी देवे छड्ड, अगला मार्ग आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। अगला मार्ग देवां सच्चा, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए आपणा बच्चा, साचा बचपन झोली देवे पाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्चा, ततव तत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म नाता जुड़े पिओ पुत्त सका, पिता पूत गोदी इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई देवे सरनगति, सर्ब स्वामी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी महिमा अकथ, कथनी कथ समझ कोए ना पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलावणहारा रथ, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। भगत सुहेला इक इकेला गुर चेला मार्ग दस्स, रहिबर आपणा राह वखाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा हस्स हस्स, हस्ती आपणे रंग रंगाइंदा। जन भगतां अंदर हो के वस, वास्ता वसल अपणा इक जणाइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, स्वच्छ सरूपी साख्यात जोती जाता डगमगाइंदा। साचे सन्तां दे के हक, हक हकीकत खोज खुजाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाए नठ्ठ नठ्ठ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान आपणा फेरा पाइंदा। जन भगत तेरी साची रीत, रीतीवान आप बणाईआ। चार वरन लेखा चुक्के हस्त कीट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। आत्म परमात्म मिल के सख़ियां गावे गीत, बंसुरी कान्हा नाम वजाईआ। राम रहीम बैठ अतीत, त्रैगुण लेख दए मुकाईआ।
काया तत करे ठांडा सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। साचे चरण कँवल बंधाए प्रीत, प्रीतम आपणा जोड़ जुड़ाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए गीत, गहर गम्भीर करे शनवाईआ। कलयुग अन्तिम काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, साचा रंगण दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे कलयुग थोड़े, लख चुरासी विच्चों नज़री आईआ। परम पुरख नाल जिन्हां नाते जोड़े, लेखा मुकया जगत लोकाईआ। शब्द अगम्मी चढ़े घोड़े, दो जहानां भज्जण वाहो दाहीआ। उहनां दे लेख उत्ते काग़ज़ कोरे, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। सो गुरमुख परम पुरख दे बांके छोहरे, परवरदिगार वेखे चाँईं चाँईंआ। अक्खरां नाल ना गावे दोहरे, कलमे नाल ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह सच महबूब, मेहरवान इक अखवाइंदा। वसणहारा धाम वड्ड अरूज, अर्श फर्श खेल खिलाइंदा। जिस दी मंज़ल अगम्म अथाह मक्सूद, महिफ़ल आपणा नाम जणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी चौदां तबक समझ ना सके हदूद, पीर पैगम्बर वंड ना कोए वंडाइंदा। सो साहिब सुल्तान मुरीद मुर्शद लेख चुकाए एक दूज, दूआ एका इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेखे पारब्रह्म, ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। निहकर्मी करे सच कर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। साचा दस्से इक्को धर्म, धर्म आत्म परमात्मा नाल जुड़ाईआ। परम पुरख दी साची सरन, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। किरपा करे हरि करनी करन, करता पुरख कार कमाईआ। जन भगत खोल्ह के नेत्र हरन फरन, आपणा दरस दए दिखाईआ। सो मंज़ल पौड़े साचे चढ़ण, चौथे पौड़े बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला साचा पढ़न, अल्फ़ ये लेखा रहिण कोए ना पाईआ। तूंही तूंही इक्को करन, करता पुरख तेरी सरनाईआ। जींवदयां दर तेरे मरन, मर के जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां वेखे चाँईं चाँईंआ। भगत वेखण दा चाओ घनेरा, श्री भगवान निरगुण सरगुण फेरा पाइंदा। दूर दुराडा चल के आए नेरन नेरा, निज घर आपणा डेरा लाइंदा। प्रेम प्रीती अंदर करे मेहरा, मेहरवान हो महबूब मुहब्बत इक समझाइंदा। अंदर आत्म देवे गेड़ा, मन का मणका आप भवाइंदा। जगत वासना चुक्के झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोई हलकाइंदा। जन भगत वसावे साचा खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे नरायण, नर हरि वड्डी वड्याईआ। रसना जिह्वा बुद्धि कुछ ना सके कहिण, सोच समझ कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले फड़ मेले आपणे नैण, दोए लोचण नैण बन्द कराईआ। नुकता नज़र ना आए गैन, ऐन आपणा
घर वखाईआ। अल्फ ये साक सैण, सज्जण बणे बेपरवाहीआ। देवणहार धुर दा देण, वस्त अगम्म झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि करता आपणी खेल खलाईआ। हरि करता खेल खलाउँदा ए। निरगुण निरवैर निराकार वेस वटाउँदा ए। जोती जाता भेव खुल्हाउँदा ए। पुरख बिधाता हो के नज़री आउँदा ए। कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाउँदा ए। चार वरन दी इक्को गाथा, सोहँ ढोला आप पढ़ाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे साथा, सगला संग जणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा ए। सच करनी कार कमाउँदा ए। घट घट वासी सोभा पाउँदा ए। भगत उदासी दूर कराउँदा ए। शब्द स्वासी पवण चलाउँदा ए। अन्धेरी राती मेट मिटाउँदा ए। बन्द ताकी आप खुल्हाउँदा ए। शब्द अनादी नाद वजाउँदा ए। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाउँदा ए। विस्मादी आपणा फेरा पाउँदा ए। बोध अगाधी आप पढ़ाउँदा ए। सच वैरागी नज़री आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कर वखाउँदा ए। सच करनी कर वखाउँदा ए। निरगुण निरवैर वेस वटाउँदा ए। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार इक अलाउँदा ए। सन्त सुहेले लए उठाल, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाउँदा ए। धर्म दवारे लए बहाल, राए धर्म नेड़ ना आउँदा ए। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, एथे ओथे करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाउँदा ए। त्रै गुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक रुशनाउँदा ए। सदा सुहेला इक इकेला निरगुण चले नाल नाल, सरगुण अगला पन्ध मुकाउँदा ए। पूरब जन्म कीती घाल, हरि ख़ालक झोली आपे पाउँदा ए। शब्द स्वामी बण दलाल, जगत विचोला वेख वखाउँदा ए। भगत सुहेले सच्चे लाल, लालन आपणी गोद उठाउँदा ए। अन्त नेड़ ना आवे काल, महाकाल दर दुरकाउँदा ए। सच दवारे दए बहाल, जिस मन्दिर अंदर हरिजू सोभा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, भगती मार्ग इक समझौंदा ए। भगती मार्ग लावे जग, चार वरन दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। काया काअबे अंदर कराए हज, हज़रत सच्चा नज़री आईआ। दीपक जोत जगाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। दर दरवाज़ा वेखे लँघ, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। बोध अगाध सुणा के नद, साची धुन करे शनवाईआ। भगत भगवान इक दूजे नाल प्रेम प्रीती अंदर जावण बज्झ, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। लेखा चुक्के बप्पड़ा बप्प, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान श्री भगवन्त, हरि करता इक अखवाइंदा। आदि जुगादी धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल वेख वखाइंदा। गुरमुख सज्जण लभ्भे सन्त, लख चुरासी वेख वखाइंदा। नाम
निधाना देवे मणीआ मंत, मन का मणका आप भवाइंदा। सच दवारे बण के पंडत, धुर दी विद्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खेल वखाइंदा। हरिजन वखाए आपणा खेल, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। करे प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जोत डगमगाईआ। घर सज्जण मिले सुहेल, साहिब आपणा पड़दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, अन्तष्करन वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर लए फोल, चारे खाणी खोज खुजाइंदा। चारे बाणी बोल के बोल, अगम्मी राग आप प्रगटाइंदा। साचे कंडे तोल के तोल, तोलणहारा आपणा अंक बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन उतरे पार किनारा, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। जूठ झूठ करे हाहाकारा, हउमे हंगता उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप धीरज मिले ना विच संसारा, सांतक सति ना कोए कराईआ। तीर्थ तट ना कोए सहारा, गंगा गुदावरी यमुना सरस्वती नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। चारे वेद करन पुकारा, चारों कुण्ट करन शनवाईआ। सिमरत कोई ना पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां जोड़ जुड़े एक, एकँकारा मेल मिलाईआ। पतिपरमेश्वर तेरी टेक, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। त्रैगुण लग्गे ना कोए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। बुद्धी कर आप बिबेक, विवेकी आपणी खेल वखाईआ। नज़री आउणा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा करां हेत, हितकारी मेरे सच गुसांईआ। निरगुण सरगुण खेले खेड, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। आपणा दे सच संदेश, धुर दा हुक्म अल्हाईआ। तूं दाता नर नरेश, नर हरि इक्को इक नज़री आईआ। तेरा शब्द अगम्मड़ा भेस, जोती नूर तेरा रुशनाईआ । तूं वसें सचखण्ड साचे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पकड़ी तेरी टेक, टिक्का मस्तक देणा नाम लगाईआ। टिक्का मस्तक ला ललाट, आपणी दया कमाईआ। निर्मल जोत होवे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। तेरा दरस करीए साख्यात, घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। ओथे लेख लिख्या ना जाए नाल कलम दवात, कलमा कम्म कोए ना आईआ। लहिणा चुक्के आबे हयात, अमृत मुख ना कोए चुआईआ। संग दिसे ना कोई अहबाब, रबाब सतार ना कोए सुणाईआ। नज़री आए इक्को शहिनशाह नवाब, नौबत आपणा नाम वजाईआ। जिस दवारे गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब मुहताज, दर बैठे अलख जगाईआ। सो करता पुरख जन भगतां रचे काज, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। चार वरन जिस दा सच समाज, ज़ात पात ऊँच नीच दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, जन भगतां लए उठाईआ। भगत सुहेला जाए उठ, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। श्री भगवन्त जाए तुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस इक्को इक चखाईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, जूनी जून ना कोए भवाईआ। आत्म परमात्म मिल के मौले रुत्त, रुत्त रुतड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा अन्तिम वर, सन्त सुहेला हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखे आपणे नेत्र, जग लोचण नज़र कोए ना आईआ। रुत्त मौले बसन्ती चेत्र, फुल फुलवड़ी आप महकाईआ। मस्तक टिक्का लाए मेखन, जोत ललाट करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म बण के भेतन, दूई द्वैती पड़दा दए चुकाईआ। भगत भगवान काया मन्दिर अंदर इक दूजे नूं वेखण, निरगुण निरगुण रूप नज़री आईआ। आत्म सेजा बहि बहि साची खेल खेडण, काया खिड़की कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे सहज सुभाईआ। हरिजन वेखे सहज सुभाओ, गहरी अक्ख ना कोए बदलाइंदा। प्रेम प्यार अंदर पकड़े बाहों, प्रीतम आपणी गोद उठाइंदा। साचा दस्से निरँकारा नाउँ, नाम निधान इक दृढ़ाइंदा। सो पुरख निरँजण देवे ठंडी छाउँ, हँ ब्रह्म पड़दा आपे पाइंदा। लेखा जाणे जिउँ बालक पिता माउँ, पूत सपूते गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे गले लगाइंदा। हरिजन गल पाए गलवकड़ी, आपणा माण रखाईआ। परम पुरख प्रभ टेक तेरी इक्को पकड़ी, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। मैं नाम नहीं पढ़ना अक्खरी, निरअक्खर दे समझाईआ। जुग जुग भगतां चाल वक्खरी, जगत जीवां सार किसे ना आईआ। मैं सुत्ता तेरी सेज सथरी, सोहणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह अंदर, पड़दा ओहला दे चुकाईआ। भाग लग्गे साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर, रविदास चमारा दए गवाहीआ। जगत विकारा टुट्टे जंदर, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दे बदलाईआ। मन वासना दहि दिशा उठ ना जाए बन्दर, बन्दगी आपणी इक दृढ़ाईआ। दीपक जगे अन्धेरी कंदर, साचा नूर होवे रुशनाईआ। तेरे नाम दा सुणां मंगल, घर वजे सच वधाईआ। कूड़ी क्रिया शरअ दा टुट्टे संगल, ज़ंजीरी रहिण कोए ना पाईआ। तेरी धूढ़ दा लावां चन्दन, टिक्का नाम वखाईआ। भगत भगवान तेरे दवारे मंगण, मांगत हो के अलख जगाईआ। तूं चाढ़ आपणा रंगण, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं हुन्दी दिसे भंगण, बीस इकीस रिहा कुरलाईआ। किसे रस ना आवे परमानंदन, निजानंद करे ना कोए रसाईआ। कलयुग जीव होए पखण्डन, साध सन्त काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आत्म दिसे सब दी रंडन, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा गाउँदे गीत छन्दन, हिरदे सच ना कोए वसाईआ। दोए जोड़ डण्डावत
करदे बन्दन, बन्दीखाना सके ना कोए तुड़ाईआ। गुरूदवारे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ सारे लँघण, घर विच घर अंदर वड़ तेरा दरस कोए ना पाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगन, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जन भगत तेरा दवारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी मंगण, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तूं कन्त सुहागी बण के लाउणा अंगण, अंगीकार इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे भगत भगवन तेरे नाल हंढन, लोकमात जगत होवे जुदाईआ।
२४ हाढ़ २०२१ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह फराला
साचा रंग जीव जहान लभ्भण, लख चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म मिले किसे ना रंगण, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दहि दिश उठ उठ नस्सण, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। आत्म मिले ना साचा रसन, रसीआ रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अचरज खेल आप वरताईआ। लख चुरासी रही खोज, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। घर विच घर मिले किसे ना मौज, मौजूदा हो के दरस कोए ना पाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर कोई ना होए मदहोश, ख़ुमारी नाम ना कोए चढ़ाईआ। चार कुण्ट सारे रहे सोच, सोच समझ चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा रंग ना लभ्भे जग, सृष्टी भज्जे वाहो दाहीआ। जगत तृष्ना लग्गी अग्ग, कूड़ी तृखा ना कोए बुझाईआ। नौ दुआर ना मुक्के हद्द, पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। साचा मन्दिर वेखे कोई ना लँघ, पड़दा ओहला ना कोए उल्टाईआ। कलयुग अन्धेरा दिसे अन्ध, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सतिगुर शब्द भुल्लया छन्द, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। अन्तर मिले ना कोए अनन्द, बसन्तर तत ना कोए गंवाईआ। नाम पदार्थ पूरी करे कोई ना मंग, सूरा सरबंग नज़र किसे ना आईआ। लेखा चुक्के ना नार दुहागण रंड, सुहागी कन्त ना कोए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा रंग ना मिले मित, जग मीता नज़र कोए ना आइंदा। घर स्वामी करे ना सच्चा हित, हितकारी आपणे अंग ना कोए लगाइंदा। निज नेत्र पए ना किसे दिस, दोए लोचण बन्द वखाइंदा। करवट लै ना बदले पिठ, सनमुख रूप ना कोए धराइंदा। वसणहारा धाम अनडिठ, अवल्लड़ी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर डेरा लाइंदा। सृष्ट सबाई लभ्भ लभ्भ थक्की, थकावट सब
दे उपर छाईआ। चारों कुण्ट भज्जी नठ्ठी, दहि दिशा फोल फोलाईआ। सरोवर वेखे किनारे तटी, अठसठ पन्ध मुकाईआ। अंदर वड़ के हथ्थ ना आया शिवदुआले मठ्ठी, मन्दिर देण दुहाईआ। बुध मति मन चतुराई चली ना रती, रती रत ना कोए सुकाईआ। पिर का दरस ना पाया अक्खी, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। गृह बणी ना साची सख़ी, मंगलाचार ना कोए सुणाईआ। दीवा जगया ना कोए बत्ती, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। सच शृंगार ना कीता सीस पट्टी, जगदीश जगत ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। सृष्ट सबाई वेखे कुण्ट चार, चार वरन ध्यान लगाईआ। किसे हथ्थ ना आए सांझा यार, महबूब मुहब्बत करे ना बेपरवाहीआ। मुल्ला शेख़ मुसायक गए हार, पंडत पांधे देण दुहाईआ। नेत्र नैण खुल्ल्हया ना किसे किवाड़, ताकी बन्द ना कोए खुल्हाईआ। जगे जोत ना बहत्तर नाड़, घर मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। लभ्भ लभ्भ थक्की जगत सृष्टी, सहज सहज ध्यान लगाईआ। अन्तर खुल्ही ना किसे दृष्टी, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। लेखा वेंहदे पिछला लिख्ती, भविख्त सके ना कोए समझाईआ। खेल खेलदे सुरती निरती, निरवैर रंग ना कोए रंगाईआ। सुरत सवाणी थक्की फिरदी, फड़ बाहों गोद ना कोए बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। लभ्भ लभ्भ थक्का जगत जग, जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। त्रैगुण माया घर घर लगी अग्ग, अमृत मेघ ना किसे बरसाईआ। कर कर थक्के मक्के काअबे हज्ज, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। परवरदिगार ना आया हथ्थ, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। मुर्शद मुरीद ना होया वस, वसल सच ना कोए कराईआ। घर नूर ना होया प्रकाश, धूंआँधार ना कोए मिटाईआ। फिरी दरोही पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर रिहा कुरलाईआ। चौदां लोक दिसण उदास, चौदां तबक धीर ना कोए वखाईआ। चौदां विद्या वस्त ना कोई पास, ख़ाली रोवे मारे धाईंआ। चौदां रतन ना कोई रास, साची वंड झोली कोई ना पाईआ। इक्को भुल्लया पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता मुख छुपाईआ। साची पूंजी घर दिसे किसे ना रास, जगत वणजारे ख़ाली हथ्थ वखाईआ । गोपी काहन कोई ना पावे रास, सख़ियां मंगल कोए ना गाईआ। सतिगुर शब्द वसे किसे ना पास, सुंञीं सेज नज़री आईआ । कलयुग जीव जंत लेखे लगे ना कोई स्वास, साह साह ना कोए समाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता लख चुरासी फास, फाँसी जम ना कोए तुड़ाईआ। साची दिसे ना कोई प्रभात, रैण अन्धेरी सिर ते छाईआ। आत्म परमात्म सब नूं भुल्ली गाथ, गहर गम्भीर राग ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो सरगुण हो के गए आख, निरगुण भेव खुल्हाईआ। सो साहिब सतिगुर प्रगट होवे साख्यात,
शाह पातशाह फेरा पाईआ। जन भगतां बंधाए चरण नात, गुरमुख विरले अंग लगाईआ। मुर्शद मुरीदां देवे आबेहयात, हयाती अगली दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। लख चुरासी लभ्भे लोकमात, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। परम पुरख परमात्म सज्जण मिले ना धुर दा साक, संगी संग ना कोए रखाईआ। कर कर थक्के पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास नाल मिलाईआ। बन्द किवाड़ी खुल्हे किसे ना ताक, तख्ता सके ना कोए उल्टाईआ। निर्मल जोत ना जगे ललाट, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। प्रभ मिलण दी खुल्हे किसे ना आख, आख़र जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। बातन करे कोई ना बात, ज़ाहर रूप ना कोए वखाईआ । भरमे भुल्ली कायनात, कलमा हक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । लभ्भया प्रभ हथ्थ किसे ना आउँदा, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। जगत जहान फिरे भाउँदा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। रसना जिह्वा जीव जंत गाउँदा, बत्ती दन्द नाल मिलाईआ। सारंग सरंगा जगत तम्बूर नाद वजाउँदा, अनहद राग ना कोए उपजाईआ । मन वासना जगत हँकारी बुरज बणाउँदा ढाउँदा, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अक्खरी नाम सिफ्तां विच सलौंहदा, वक्खरी सेव ना कोए कमाईआ। आत्म अन्तर परमात्म भेंट ना कोए चढ़ाउँदा, सीस जगदीस झोली कोए ना पाईआ। जीवदयां जग मरन कोई ना चाहुंदा, मरयां जीवत रूप वटाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार कूड़ी क्रिया विच भरमाउँदा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी दरस कोए ना पाउँदा, निज नेत्र सनमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पड़दा आप उठाईआ। सृष्ट सबाई लभ्भे सरगुण तेरी धार, निरगुण समझ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे विचार, गीता ज्ञान नाल मिलाईआ। अञ्जील कुरान कर पुकार, बोध अगाध खाणी बाणी भेव समझाईआ। बिन साहिब सतिगुर कोई ना बणे सांझा यार, सगला संग ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं दा मित्र यार, परवरदिगार इक अख्वाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सो सचखण्ड निवासी निर्मल नूर जोत उज्यार, ततव तत ना कोए दरसाईआ। बिन भगतां किसे हथ्थ ना आया विच संसार, लख चुरासी अंग ना कोए लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे विगसे वारो वार, निरगुण निरवैर निराकार आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले कर किरपा लए उठाल, आलस निंद्रा दूर कराईआ। गुरमुख गुरसिख साचे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। सच दवारा वखा सच्ची धर्मसाल, मन्दिर इक्को इक रुशनाईआ। हरिजन सच्चे लए बहाल, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, करे खेल सच्चा हरि, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खोजत लोक, परलोक ध्यान लगाईआ। जीव जंत गा गा सलोक, ढोलयां सोहलयां नाल मनाईआ। टल्लां उत्ते लगा के चोट, नौबत डंडयां नाल खड़काईआ। बुद्धी नाल करके सोच, अथवा भेव रहे समझाईआ। किसे नज़र ना आए निर्मल जोत, जोती जाता बैठा मुख छुपाईआ। झगड़ा पा के वरन गोत, दीन मज़्हब रिहा लड़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां थोड़ा थोड़ा चुक्कया बोझ, अन्तिम बैठे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। चार कुण्ट लभ्भण नेत्र, नैण नज़र किसे ना आइंदा। नव नौ चार वेखण खेत्र, दृष्ट इष्ट विच रखाइंदा। परम पुरख परमात्म किसे ना बणे हेतण, हितकारी रूप ना कोए धराइंदा। साची मिले ना किसे रेखण, रूप नज़र कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला आप वखाइंदा। पड़दा ओहला रखे जग, जीव जंत नज़र किसे ना आइंदा। भगत भगवान आपे लभ्भ, जुग जुग मात उठाइंदा । साची दे के ब्रह्म मति, विद्या इक्को इक पढ़ाइंदा। लेख चुका के जगत तत, ततव इक्को इक समझाइंदा। घर स्वामी ठाकर वस, अन्तरजामी पड़दा लाहइंदा। सच प्रेम प्रीती अन्तर हो के वस, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। सच जैकारा बोल अलख, नाअरा इक्को इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। जगत लभ्भयां हथ्थ ना आउँदा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जन भगतां पिच्छे फेरा पाउँदा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नित नवित फड़ फड़ बाहों गले लगाउँदा, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। जगत जहान परे तजाउँदा, लोकलाज ना कोए वड्याईआ। सन्त सुहेले विछड़े आप मिलाउँदा, रुसड़े लए मिलाईआ। साचा मंत्र इक सुखाउँदा, धुर दी करे पढ़ाईआ। बन्दा बन्दगी विच लाउँदा, बन्दना इक दरसाईआ। कूड़ी क्रिया परे हटाउँदा, सच सुच्च वस्त झोली पाईआ। दीवा बाती इक जगाउँदा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ । अमृत आत्म जाम प्याउँदा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सेज सुहञ्जणी सोभा पाउँदा, सति सतिवादी डेरा लाईआ। शब्द अनादी राग सुणाउँदा, अनहद नाद वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाउँदा, ब्रह्मांड ख़ुशी जणाईआ। कोटन कोटि विच्चों भगत भगवान भागवान बणाउँदा, भगती भाग आपणा झोली पाईआ। जागत सोवत दृष्ट अनदृष्ट आपणा दरस दखाउँदा, हरस जन्म कर्म पूरब दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां उपर तरस कमाउँदा, तिन्हां तरसेवां अगला पिछला दए चुकाईआ।
२४ हाढ़ २०२१ बिक्रमी बीबी चरण कौर दे गृह पिण्ड फराला
कर किरपा जिन्हां प्रभ आप लभ्भया, बन खोजण कोए ना जाईआ। सुत्तयां जागदयां घर साचे सद्दया, धुर संदेश नाम जणाईआ। प्रेम प्यार प्रीती नाल बध्धया, शरअ जंज़ीर दित्ता तुड़ाईआ। मानस जन्म रख के लज्जया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रस प्या के आत्म मध्धया, नाम ख़ुमार चढ़ाईआ। बेपरवाह हो के पड़दा कजया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जगत दुआर पार करा के हद्दया, घर सच्चा इक वखाईआ। जिस दवारे साहिब सतिगुर सज्जया, अबिनाशी करता डेरा लाईआ। शब्द वज्जे अगम्मी नदया, इक्को राग शनवाईआ। विरला गुरमुख जाणे प्रभ दा सच्चा मज़िआ, जिस दी मंज़ल मुक्की चुकया पन्ध लोकाईआ। नेत्र दरस कर दीदार रज्जया, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। लेखा चुकया मदीना मक्का हज्जया, हाजत अन्तर पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा करया चाँईं चाँईंआ। जिन्हां ठाकर लभ्भे आप, आपणी दया कमाइंदा। बच्चे गोद उठाए बण के बाप, पिता पुरख अकाल अखवाइंदा। जगत जहान मेट के ताप, त्रैगुण डेरा ढाइंदा। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पतित पुनीत वखाइंदा। आत्म परमात्म दस्स के गाथ, सुहणा राग समझाइंदा। दूर दुराडा सद वसे पास, सगला संग निभाइंदा। आपणे नाल मिलाए जन भगतां ज़ात, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा । सनमुख नज़री आवे साख्यात, सज्जण साहिब दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे लभ्भण दी आपणे विच छुपाए जाच, बिन याचक हथ्थ किसे ना आइंदा। जिन्हां लभ्भे पड़दे ओहले, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। भाग लग्गे काया चोले, चोली दए बदलाईआ। अन्तर वड़ के आपे बोले, धुर दा राग सुणाईआ। सो गुरमुख गाउँदे ढोले, तूं मेरा मैं तेरा नाता जुड़या एका थाँईंआ। उहनां लोड़ रहे ना किसे विचोले, विचला पड़दा दए उठाईआ। साचे कंडे फड़के तोले, तराज़ू नाम हथ्थ उठाईआ। अंदर वड़ के कुण्डा खोल्हे, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। सुरती शब्दी रंग मौले, मौला होवे बेपरवाहीआ। अमृत झिरना झिराए साचे कँवले, कँवल नाभ आप उल्टाईआ। देवे वड्याई उपर धौले, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे विच रखाईआ। जिन्हां लभ्भे श्री भगवान, भगतां जोड़ जुड़ाईआ। तिन्हां नज़री आए साचा काहन, गोपी सख़ी मीत मित्र मिल के ख़ुशी मनाईआ। इक्को मन्दिर सोभा पाण, घर घर विच सेज हंढाईआ। इक्को दीवा बाती जोती दीप जगाण, सच सुच्च करन रुशनाईआ। एको ढोला मंत्र मिल के गाण, सोहँ करन पढ़ाईआ। भगतां जुग जुग लभ्भण आए भगवान, दर दर घर घर खोज खुजाईआ। बाकी हथ्थ ना आए किसे जहान, जगत जीव नेत्र रोवण मारन धाईंआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो मेहरवान, मेहर नज़र
इक उठाईआ। सन्त सुहेले लए पहचान, पूरब लेख चुकाईआ। बिनां सद्दयां मिले आण, बिनां पुच्छयां पिछला लेखा झोली पाईआ। किरपा कर देवे दान, दौलत नाम ख़जाना इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन उठाए फड़ फड़ बाहीआं।
२४ हाढ़ २०२१ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड फराला
जन भगतां बांह लए पकड़, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाइंदा। सच दुआर दा देवे फ़ख़र, पीर फकीर नैण शमराइंदा। नाम निधान पढ़ा के आपणा अक्खर, आख़र चोटी आप चढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया सुट्ठ के सत्थर, यारड़ा सत्थर इक समझाइंदा। बजर कपाटी तोड़ के पत्थर, पड़दा ओहला आप चुकाइंदा। लख चुरासी विच्चों करके वक्खर, वक्खरा राह जणाइंदा। धुर दा प्रीतम बण के मित्र, प्रीती इक्को इक निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां आपणे रंग रंगाइंदा। बांह पकड़े प्रेम बाज़ू, मेहर नज़र उठाईआ। नाम कंडे तोल तराज़ू, कीमत करता दए चुकाईआ। सो गुरमुख लोकमात बणया सच्चा साधू, जिस सिध्धा मिल्या बेपरवाहीआ। दो जहान धुर दा आगू, आपणी आज्ञा विच लए चलाईआ। बिन भगतां भगवान कदे ना होया वाधू, हर घट वस्या बिन गुरमुखां नज़र किसे ना आईआ। परम पुरख दा अगम्मड़ा जादू, जिस दी सार कोए ना पाईआ। इस दा भेत थोड़ा जेहा गोबिन्द दस्सया दादू, दयोरे अंदर डेरा लाईआ। ओस ने आपणे गुटणे हेठ लुका तमाकू, तमां कूड़ी दिती तजाईआ। नैण तक्क वेख्या प्रेम प्यार दा नज़री आया बापू, पिता कहि के शुकर मनाईआ। गोबिन्द आपणी कटार नालों खोल्ह के चाकू, चार कुण्ट लकीर वगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक्को बणे वड्डा नाढू, नढ्ढे बाले गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी उंगली लाईआ। जन भगतां होवे आप आगू, अग्गे हो हो दए समझाईआ। ओस वेले कोटां विच्चों विरला जागू, जिस जग जीवण दाता आप जगाईआ। इक्को अकाल पुरख हिरदे अन्तर आत्म अराधू, अवर इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। जन भगतां पकड़ के आपे बांह, बाले आपणी गोद उठाईआ। दो जहानां बण के पिता माँ, सगला संग निभाईआ। साचा नाम निधाना दए जणा, धुर दा ढोला इक सुणाईआ। जिस गुरमुख इक वेर हां विच मिलाई हां, हौकया विच कदे ना आईआ। उस नूं देवे अगम्मड़ा सच्चा थाँ, सच दवारा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ । बांह पकड़ ना देवे पिच्छा, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। कृपाल हो के करे रिच्छा, रक्षक बणया बेपरवाहीआ।
गोबिन्द आसा वड्डी इच्छा, इच्छया पूर पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जन भगतां देवण आया आप सिखा, सिख्या अवर ना कोई पढ़ाईआ। जो पिच्छे लेखा लिखा, सो अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। बिन भगतां भगवान किसे ना दिसा, जगत नेत्र हीण दिसे लोकाईआ। सब नूं सुत्ता दे कर पिठ्ठा, आपणी करवट ना लए बदलाईआ। जन भगतां प्रेम प्यार देवे मिठ्ठा, रस इक्को मुख चवाईआ। जिन्हां दा लेख कीता चिट्टा, काली दुरमति मैल धोती शाहीआ। उहनां दे दवारे बिन कीमतों आप विका, विकरी घर घर रिहा वखाईआ। भगतां पावण आया झोली अपणा हिस्सा, हिस्सेदार रिहा बणाईआ। अंदरों कढ्ढ के कूड़ रस फिका, अमृत अंमिउँ रस मुख चवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बण शब्दी धार पिता, पात्र दे के शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाईआ।