पुस्तकालयभाग १७

२४ हाढ़ २०२१ बिक्रमी मनसा सिँघ दे गृह पिण्ड फराला

जन भगतां भेव खुल्हाए प्रभ निझर, निजानंद करे रुशनाईआ। लेखा चुकाए पूरब बिदर, बिध आपणी इक दृढ़ाईआ। साची धारों आवे निकल, निरवैर रूप प्रगटाईआ। बिन अक्खां आपे निरगुण रूप हो के दिसण, दहि दिशा करे रुशनाईआ। सन्त सुहेला बण के आवे मिलण, मिलणी साचे घर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। जन भगत प्रभ सदा मिलदा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। लेखा जाणे अन्तर दिल दा पड़दा आप चुकाईआ । साचा खेल इक्को खेलदा, खेलणहार वड वड्याईआ। दीवा बाल अगम्मी तेल दा, घर साचे करे रुशनाईआ। लेखा चुका कूड़ी जेल्ह दा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवणहार सदा सहाईआ। सदा सहायक होवे प्रभ, परम पुरख दया कमाइंदा। जगत जुग दी पार कर के हद्द, घर सच्चा इक वखाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत अमृत प्या के नाम मध, नाम ख़ुमारी घर चढ़ाइंदा। भाग लगा के काया हद्द, ततव तत रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी साचे घर, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण दे के वर, भगत सुहेले लए उठाईआ। एकँकारा किरपा कर, मेल मिलाए चाँईं चाँईंआ । आदि निरँजण नूर धर, दीवा बाती करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता बाहों फड़, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान पौड़े चढ़, महल्ल अट्टल सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे वर, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म लाहे पड़दा, अनुभव खेल जणाइंदा। गुरमुख उठावे अग्नी

सड़दा, अमृत धार बरसाइंदा। लेख चुका के पिछले घर दा, अगला राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। मेहरवान दया निध, हरि करता वड वड्याईआ। जन भगतां कारज कर के सिध, सिध्धा आपणे नाल मिलाईआ। भेव चुका के नौ निध, अठारां अठ्ठ दस ना कोए चतुराईआ। भाग लगा के जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्डां खेल खिलाईआ। धार वगा के साची सिन्ध, अमृत रस भराईआ। जन भगत बणा के आपणी बिन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भगत कहे मैं पाया भगवान, घर वज्जी नाम वधाईआ। लेखा चुक्कया जगत जहान, नाता तुटा मोह लोकाईआ। दर्शन कीता नौजवान, घर वज्जी इक वधाईआ। पतिपरमेश्वर मिल्या आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सोहँ ढोला दस्स के गाण, जीवण जुगत दिती बदलाईआ। दरगाह साची दे के माण, अभिमाण दित्ता तुड़ाईआ। सच संदेसा दे फ़रमान, फ़ुरना पिछला बन्द कराईआ। साचा मन्दिर दस्स मुकाम, महल अटल कीती रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। हरि रघुराई रघुपत, रघुनाथ दया कमाइंदा। जन भगत सुहेले लए रख, रक्षक हो के फेरा पाइंदा। नाम पदार्थ दे के वत्थ, वसल इक्को इक जणाइंदा । निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, पड़दा दूई मिटाइंदा। सच दुआर समझा के हट्ट, घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला संग रखाइंदा। सदा सुहेला प्रभ जू संगी, सगला संग बणाईआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी करे सूरा सरबंगी, सूरबीर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया वासना कढ्ढे गंदी, सच सुगंधी इक भराईआ। लेखा चुका के बत्ती दन्दी, अजपा जाप इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच मेल मिलाए सहज सुभाईआ। घर विच घर होए मिलाप, हरि सज्जण मेल मिलाईआ। कोट जन्म दे कट के पाप, दुरमति मैल धुआईआ। सच प्रीती जोड़ के नात, विधाता वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के ख़ाहिश, मरन मरन दा लेख मिटाईआ। अग्गे पिच्छे हो के साथ, सोहणा संग निभाईआ। डेरा ढाह के पृथ्मी आकाश, गगनां उपर गगन, मण्डलां उपर मण्डल, ब्रह्मण्डां उपर ब्रह्मांड इक्को इक जणाईआ। जिस घर साहिब सतिगुर दा इक्को होवे मंगल, इक्को राग धुन शनवाईआ । ना कोई जूह उजाड़ पहाड़ दिसे जंगल, समुंद सागर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे जोती धार बैठा मग्न, सति सरूप समाईआ। सति सरूप श्री भगवन्त, हरि करता सोभा पाइंदा। जन भगतां वेखे जुगां जुगन्त, जुग चौकड़ी खोज खुजाइंदा। नाम पदार्थ दे के मणीआ मंत, मन मनसा मेट मिटाइंदा। मेहर नज़र नाल बणाए साचे सन्त, साधना इक्को इक दृढ़ाइंदा। सति संदेश देवे बण के पंडत, ब्रह्म

वेता इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे पार लँघाइंदा। हरिजन पार जाए लँघ, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, सूरबीर होए सहाईआ। सेज सुहञ्जणी वखाए पलँघ, जिस उपर बैठा डेरा लाईआ। आदि जुगादि इक्को आनंद, आनंद अनन्द विच्चों दरसाईआ। साचा ढोला सुणाए छन्द, गुरमुख लए मनाईआ । नाता तोड़ के बन्दीख़ाना बन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र लोचण इक्को दर बुझाईआ। दर साचा सच बुझाउँदा ए। जन भगतां अक्ख खुलाउँदा ए। प्रतख प्रभू घर साचे नज़री आउँदा ए। समरथ हो के खेल खलाउँदा ए। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, रहिबर राह दृढ़ाउँदा ए। जन भगतां प्रेम प्यार दी पा के नथ्थ, डोरी तन्द बधाउँदा ए। अन्तर धीरज दे के हठ्ठ, सति सन्तोख इक वखाउँदा ए। कर्म कांड दा लेखा कट, सच सुच्च वस्त वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाउँदा ए। धुर दा लेखा वेख वखाउँदा ए। पुरख अबिनाशी फेरा पाउँदा ए। लोकमात खेल खलाउँदा ए। निरगुण जोती जोत डगमगाउँदा ए। किला कोट बंक सहाउँदा ए। शब्द चोट नगारे इक लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाउँदा ए। हरिजन साचे घर वसदा ए। इक्को नाम प्रभू दा जपदा ए। चरण कँवल सरनाई साची ढठ्ठदा ए। बिन बत्ती दन्दां ख़ुशीआं नाल आपे हस्सदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, वर दाता आपणा भेव घर आ के सज्जण लखदा ए। आपणा भेव आप खुलौ्हदा ए। देवी देव नज़री आउँदा ए। अलख अभेव पड़दा लौंहदा ए। जन भगतां कर के साची सेव, जुग जुग अपणी ख़ुशी मनाउँदा ए। वसणहारा धाम सदा निहकेव, निहचल आपणा आसण लाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कर के खेड, सच खिलाड़ी फेरा पाउँदा ए। गुर अवतार पैगम्बर भेज, पीर पीरां सिर आप अखवाउँदा ए। जोती जलवा दे के तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाउँदा ए। निरगुण हो के माणे सेज, सरगुण सोहणा बंक सुहाउँदा ए। बिन नैणा लए वेख, बिन अक्खां वेख वखाउँदा ए। जन भगतां करके हेत, हितकारी मेल मिलाउँदा ए। नज़री आवे नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाउँदा ए। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग जुग आपणा नाम दृढ़ाउँदा ए। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, सच सिँघासण इक्को इक वडयाउँदा ए। कलयुग अन्तिम बण के नर नरेश, नर नरायण हुक्म सुणाउँदा ए। कूड़ी क्रिया मिटणा भेख, जूठ झूठ पन्ध मुकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी गोद बहाउँदा ए। हरिजन गोदी चुक्कदा, हरि करता बेपरवाह। साचे सन्तां पैंडा मुकदा, लहिणा चुके दो जहां। गुरमुखां गुर सतिगुर आ के पुछदा, सति स्वामी बण

मलाह। गुरसिख गुर की धारों उठदा, गुरू गुर होवे आप सहा। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां आ के झुकदा, दूर दुराडा पन्ध मुका। नाता जोड़ प्यो पुत्त दा, गंढ्ढ अगम्मी लए पा। एहो खेल अबिनाशी अचुत दा, जो जुग जुग रिहा करा। लख चुरासी विच्चों माण रखे माणस मनुक्ख दा, मानव आपणा रंग रंगा। सांझीवाल होवे जन भगत तेरे दु:ख दा, बण दर्दी दर्द लए वंडा। डेरा ढाहवे कूड़ी भुक्ख दा, आसा तृष्ना दए मिटा। आवण जावण चुक्के उल्टे रुक्ख दा, लख चुरासी गेड़ा दए मुका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वसा। साचे मन्दिर गुरमुख वसणा, महल अटल इक दरसाईआ। जन भगतां मिल मिल ख़ुशीआ नाल हस्सणा, सोहँ हँसा गीत सुणाईआ। अगला पिछला हाल दस्सणा, बीती कहाणी इक दृढ़ाईआ। किरपा कीती जिस भाग लगाया पटणा, पतिपरमेश्वर दित्ता अन्त मिलाईआ। उस दी कोई ना जाणे घटणा, घाटे विच सर्ब लोकाईआ। जिस गुरमुख विरला रखणा, रक्षक हो के सेव कमाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त वरोले गुरमुख मक्खणा, छाछ कम्म किसे ना आईआ। बिन हरि किरपा चारा चले कोई ना यतना, यथा युगत समझ सके कोए ना राईआ। कोई ना परते आपणे वतना, मुड़ के घर कोए ना जाईआ। किरपा करे प्रभू समरथना, पुरख अकाल होए सहाईआ। जन भगतां दवारा इक्को दस्सणा, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। लोकमात कलयुग अन्तिम लाहा इक्को खट्टणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए वसाईआ । साचे मन्दिर जाणा वस, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। परमात्म देवे इक्को रस, रस रसीआ रस चवाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के देवे दस्स, पड़दा ओहला आप उठाईआ। सच दवारे भगत भगवान सोहणा गाउँदे जस, जस सिफ्तां नाल सालाहीआ। मेल मिला के महिमा दस्से अकथ, कथनी करे ना कोए पढ़ाईआ। पिछला लेखा पिच्छे जाण छड्ड, अग्गे इक्को दाता नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम दे के दान, जन भगत कीते अड्ड, अड्डरा आपणा घर वसाईआ।

२५ हाढ़ २०२१ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड फराला

भगत कहे तेरे नाम मुंदरा, नैण मूंद नज़री आइंदा। पड़दा चुकावे गहरा धुंदला, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। उलटी उलझी खोल्हे गुंझला, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। भेव खुलावे आदि मुढला, पर्दा परे हटाइंदा। देवे इशारा बिन हथ्थां उंगलां, सैनत अक्ख ना कोए लगाइंदा। लेख चुकाए गार डूँग्घला, साची तरनी इक तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंत्र इक दृढ़ाइंदा। भगत कहे तेरा नाम भबूती, भावनी पूर कराईआ। प्रेम प्यार सच आहूती, भगवन

दए समझाईआ। करे प्रकाश काया कूटी, दहि दिशा होवे रुशनाईआ। क्रिया चुक्के अंदरों झूठी, सच मिले वड्याईआ । चेत बसन्ती मौले रुत्ती, फुल फुलवाड़ महकाईआ। सुरत सवाणी उठे सुत्ती, आपनड़े घर लए अंगड़ाईआ। जगत जहान रहे ना रुठ्ठी, मिल पिर सतिगुर ख़ुशी मनाईआ। आत्म बदल जाए ना रुची, परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रखणा हथ्थ टिकाईआ। भगत कहे तेरा नाम गहिणा, गहर गम्भीर नज़री आईआ। तेरा प्रेम प्यार वसे नेत्र नैणां, निज लोचण सोभा पाईआ। होए वसेरा चरणां बहणा, कँवल मिले वड्याईआ। नाम ढोला धुर दा कहिणा, कहि कहि ख़ुशी मनाईआ। समरथ स्वामी तूं भगतां देणा, दर दर घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर सुहञ्जणा देणा वखाईआ। भगत कहे तेरा नाम सोहणा, स्वच्छ सरूपी नज़री आइंदा। आदि जुगादि जगत जग मोहणा, मोहणी रूप वटाइंदा। करे प्रकाश नेत्र लोयणा, लोचण अक्ख खुल्हाइंदा। दुरमति दाग़ फड़ फड़ धोणा, पापां मैल मिटाइंदा। बीज अगम्मी धुर दा बोणा, खेत्र हल चलाइंदा। अमृत मेघ इक बरसाउणा, पवण सुगंधी नाल मिलाइंदा। पत्त डाल्ही घर महकाउणा, मेहर मुहब्बत दया कमाइंदा। जगत विछुन्नी जोड़ जुड़ाउणा, फड़ बाहों गले लगाइंदा । साची कुल्ली भाग लगौंणा, छप्पर छन्न डेरा लाइंदा। अनमुल्ली वस्त आप वरताउणा, नाम निधाना झोली पाइंदा। सच निशाना तीर लगाउणा, अणयाला हथ्थ उठाइंदा। कर्म कांड दा डेरा ढौंणा, ब्रह्मांड खोज खुजाइंदा। राग नाद पन्ध मुकौंणा, धुन आत्मक आप समझाइंदा। मार आवाज़ भगत उठौंणा, चोबदार सेवक सेवक हो के सेव कमाइंदा। साचे मन्दिर आप बहौंणा, जगत दवारा पन्ध चुकाइंदा। भेव अभेदा आप खुलौंणा, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। दीआ बाती डगमगौंणा, जोती जोत नूर रुशनाइंदा। सेज सुहञ्जणी सोभा पाउणा, सच सिँघासण बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। नार कन्त इक्को रंग वखौंणा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म संग निभाइंदा। दरस दीदार घर साचे इक दरसौंणा, दीद ईद चन्द रुशनाइंदा। अगला पिछला मंज़ल पन्ध मुकौंणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाइंदा। जन भगत कहे तेरा नाम संग, धुर दा संग बणाईआ। लोड़ रहे ना नहावण गंग, तीर्थ तट ना कोए चतुराईआ। ताल वज्जे ना कोए मृदंग, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। रसना जिह्वा ना कोई डण्ड, बत्ती दन्द ना राग अल्हाईआ। अन्तर आत्म गा के छन्द, सोहँ रूप समाईआ। तूं मेरा मैं तेरे नाल जावां हंड, हरि कन्त तेरी सरनाईआ। जगत विछोड़ा ना होवे रंड, बण सुहागण ख़ुशी मनाईआ । अंगीकार लाउणा अंग, जिउँ अंगद दिती वड्याईआ। तेरा भगत तेरा चन्द, तेरा नूर करे रुशनाईआ। तेरा दवारा तैथों लैणा मंग, दूजे दर मंगण ना जाईआ। तेरा प्रेम तेरा अनन्द, तेरा

तेरे विच्चों प्रगटाईआ। तेरा सोहला तेरा ढोला तेरा छन्द, तेरा गीत बेपरवाहीआ। तेरी सेज तेरा पलँघ, तेरा मीत इक हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आसा मनसा आपणे नाल रखाईआ। जन भगत कहे तेरा नाम मिठ्ठा, विख नज़र कोए ना आईआ। चरण लग्ग के घर साचे डिठ्ठा, जगत वणजारा हट्ट ना कोए विकाईआ। जिस दे नाल परम पुरख अकाल मिल्या पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कोई समझ ना सके वार थिता, घड़ी पल सार कोए ना आईआ। बिन अक्खां नेत्र नैण अंदरे अंदर दिसा, दिशा आपणी पड़दा लाहीआ। वस्त अमोलक दे के हिस्सा, हिस्सेदार लया बणाईआ। लोड़ रही ना पढ़न दी चिठ्ठा, अक्खर वक्खर दित्ता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मार्ग दस्स के निक्का, निक्कयों वड्डे रिहा बणाईआ। भगत कहे प्रभू तेरा नाम निक्का, नीकन नीका नज़री आइंदा। जिन्हां लावें धुर दा टिक्का, मस्तक जोत जगाइंदा । एथे कदे ना देवें पिच्छा, अग्गे आपणा संग निभाइंदा। जुग चौकड़ी करे रिच्छा, रक्षक हो के वेख वखाइंदा। नाम पदार्थ पा के भिक्षा, ख़ाली झोली आप भराइंदा। अन्तिम मरन तों पहलों जन्म दा कढ्ढें सिट्टा, सिख़र चोटी आप चढ़ाइंदा। एहो खेल नित नविता, जुग जुग कार कमाइंदा। जिस दा लेख अलेख कर के गुर अवतारां लिखा, लेख लेखणी नैण शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे इक वर, दर तेरा तेरे विच्चों नज़री आइंदा। जन भगत कहे तेरा नाम गूढ़्हा, लालन इक्को रंग रंगाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूढ़्हा, मूर्ख मुग्ध लए तराईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचा दस्स इक दस्तूरा, दोस्त सज्जण लए बणाईआ। प्रेम प्यार दा रंगला दो बाहवां चाढ़ के चूड़ा, चूड़ी कंगण इक्को इक पहनाईआ। नाता तोड़ के क्रिया कूड़ा, किरकट परे देवें हटाईआ। ममता तोड़ माण ग़रूरा, ग़ुरबत दएं मुकाईआ। भगत मिलण लई हो मजबूरा, मुफ़लस हो के फेरा पाईआ। मेल मिला के ना दिसें दूरा, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आईआ। एसे कारण तेरा तेरे भगतां कीता नाम मशहूरा, मश्वरा तेरे नाल पकाईआ। तूं साहिब प्रेम प्यार दा दे पंघूड़ा, दो जहानां हुलारा इक लगाईआ। जिस वेले सहज सुभाओ काया मन्दिर अंदर वड़ें मारें इक खंघूरा, ओस वेले अनहद वज्जे चाँईं चाँईंआ। बिन राग ताल सतार उपजे तूरा, तुरीआ मुख शरमाईआ। ओथे भगत कहे मेरी मनसा पूरा, भगवन मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जुगा जुगन्तर जन भगतां नाम सुणावे आपणा मंत्र, मतलब पिछला हल कराईआ।

२५ हाढ़ २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह
पिण्ड डलेवाल ज़िला जलन्धर

चांद कहे मोहे होई हैरानी, भगवन सच दयां दृढ़ाईआ। गोबिन्द वेख सच निशानी, शहिनशाह मेरी अक्ख शरमाईआ। जन भगतां लेख वेख्या विच पेशानी, मस्तक ध्यान लगाईआ। जोत जगी इक नूरानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। साची सुणी अगम्मी बाणी, अणयाला तीर रही लगाईआ। चार जुग दी पिछली भुल्ली कहाणी, कहिकहा ला के रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। चन्द कहे मेरा नैण मूंद, अक्ख ना कोए उठाईआ । पारब्रह्म मोहे भुल्ली सूझ, समझ रही ना राईआ। मेरा लेखा मुकया दूज, तीज मिले ना कोए वड्याईआ। तेरे भगत जो तेरे प्रेम अंदर रहे झूज, आपणा आप मात मिटाईआ। मैं वेख्या खुल्हदा गूझ, पड़दा ओहला नज़र ना आईआ। साख्यात ओन्हां नज़र आए महबूब, मुहब्बत ख़ाने बहि के ख़ुशी मनाईआ। सोहणा रोशन दिसे अरूज, आरफ़ सिफ्त ना कोए सुणाईआ। सच दुआर हो महिदूद, मुहब्बत तेरे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवें माण वड्याईआ। चन्द कहे मैं होया चुप्प, रसना कहिण कुछ ना पाईआ। जगत अन्धेरा वेख के घुप्प, भय इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी तेरा नाता गया छुट्ट, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। नव नौ चार हथ्थ किसे ना कुछ, जीव जंत रहे कुरलाईआ। धन्न वड्याई तूं भगतां लया पुच्छ, निरगुण हो के वेस वटाईआ। कर प्यार परम पुरख बणाए सुत, अपराधी आपणे गले लगाईआ। दूर दुराडे नीवां हो के वेख्या झुक, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। वस्त अमोलक दे के सुच, सच दित्ता समझाईआ। जो अंदर बैठा लुक, सो पड़दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होया आप सहाईआ। चन्द कहे मैं चन्द नवचन्दा, चौधवीं रैण मिले ना कोए वड्याईआ। कलयुग वेख्या कूड़ी क्रिया गंदा, गंदगी ममता विच समाईआ। लोक परलोक ना दिस्या ठंडा, अग्नी तत तपाईआ। गीत ना सुणया साचा छन्दा, सोहला राग ना कोए अल्हाईआ। बिन तेरे भगतां नज़र ना आया बन्दा, बन्दगी सच ना कोए कमाईआ। धन्न वड्याई तूं शब्द अगम्मी फेर के रंदा, दुरमति मैल दिती धवाईआ। फड़ बाहों चढ़ाया इक्को डण्डा, जिस दा किनारा आपणे घर वखाईआ। मैं तक्क खण्ड ब्रह्मण्डां, जेरज अंडां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं जन भगतां चुक्कें आपणे कंधा, सीस जगदीस भार उठाईआ। चन्द कहे मोहे दिसे अन्धेरा, आंधी चार जुग नज़री आईआ। कोई ना जाणे सञ्झ सवेरा, सच प्रकाश ना कोए वखाईआ। मैं जुग जुग वेख्या गिड़दा गेड़ा, तेरे हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। नित नित वेख्या झिड़दा झेड़ा, लख

चुरासी जगत लड़ाईआ। दर दर वेख्या हुन्दा खुल्हा वेहड़ा, ख़ाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना कहे तेरा मेरा, मेरा तेरा इक्को नाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संगी बण के संग निभाईआ। चन्द कहे मैं वेखी जगत झुग्गी, झौपड़े सारे फोल फोलाईआ। पंज तत काया औध सब दी मुकी, मुकम्मल हाल ना कोए सुणाईआ। भाग लग्गा ना किसे कुखी, जननी जन ना कोए वखाईआ। गुरमुख विरले सुरत उठाई सुत्ती, शब्द हलूणा इक लगाईआ। आपणे नाल मिलाई रुची, रुत रुतड़ी नाल महकाईआ। वेख वखाए चारे कूटी, दिशा आपणी हद्द समझाईआ । वासना रहिण ना देवे झूठी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। नाम निधान अमृत रस प्या अगम्मी बूटी, बूटा साचा दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। चन्द कहे मैं वेख्या तक्क, नैण नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई खेड़ा दिसे भठ, कलयुग अग्नी रिहा तपाईआ। चौदां लोक खाली नज़री आए हट्ट, चौदां तबक वस्त ना कोए वरताईआ। नेत्र रोंदे वेखे तीर्थ तट, अठसठ देण दुहाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, धूंआँधार सर्ब लोकाईआ। तेरा नाम लए ना कोई रट, मणका मन ना कोए भवाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत, घर घर दिसे लड़ाईआ। चारों कुण्ट वेख्या नठ्ठ, पाँधी बण के फेरा पाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला तेरा भगत, जो भगवन तेरे चरण ध्यान लगाईआ। उस दी महिमा विच जगत, तेरा नाम निधान शब्द अक्खर रिहा जणाईआ। मैं वेख के तेरा सोहणा सुहञ्जणा वक्त, व्यक्ति हो के फेरा पाईआ। निज नेत्र लोचण नैण कर के दरस, आपणी हरस मिटाईआ। मैनूं नज़र ना आया कदे उत्ते अर्श, लोकमात आ के चरण कँवल सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वाह वा तेरे हथ्थ वड्याईआ। चन्द कहे मैं वेख्या चन्दू, कलयुग कूड़ ध्यान लगाईआ। दीन दयाल मेरे दीना बंधू, बन्धन सारे दे कटाईआ। मेरे ठाकर मैं वेख्या तेरा गंगू, कूड़ी क्रिया नाल प्रनाईआ। जिस दा दर्द विच कोई ना वगया हन्झू, हौका लै ना कोए सुणाईआ। मैं सज्जण वेख्या तेरा इक गोबिन्दू, गोबिन्द तेरे नाल करी कुड़माईआ । जिस दी धार सागर सिन्धू, गहर गम्भीर नज़री आईआ। मेरा प्रकाश देवे साथ उह दी सिफ्त कलम शाही नाल कवण निन्दू, अक्खरां नाल की समझाईआ। तूं ठाकर स्वामी दाता गुणी गहिंदू, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चन्द कहे मैं खोेल्लया पड़दा, चांदनी नूर विच्चों चमकाईआ। दरवेश हो के तेरा बरदा, बन्दगी कर के सीस झुकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्दा, वड मर्दानगी इक कमाईआ। आदि जुगादि कदे ना हरदा, हर हिरदे बैठा डेरा लाईआ। दो जहानां लख चुरासी ब्रह्मण्ड खण्ड आपे फिरदा, निरगुण निरवैर हो के

भज्जे वाहो दाहीआ। मैं जाणां तेरा भगतां नाल लहिणा चिर दा, कलयुग अन्तिम झोली पाईआ। मैं वेखां गेड़ा गिड़दा, किस बिध देवें लठ्ठ भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग रखाईआ। चन्द कहे मैं वेख्या चौकड़, जुग जुग नैण उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भगतां उत्ते आउँदी रही औकड़, दुखियां दु:ख नाल प्रनाईआ। कोई ना जाणे तेरा सदका तेरा पौचण, कवण वेले होएं सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद साची सेव कमाईआ। चन्द कहे मैं वेखे गाउँदे रैण, राती ध्यान लगाईआ। आप आपणा भेंट चढ़ाउँदे, माण मोह मिटाईआ। सूलां कंडयां सेज हंडाउँदे, सोहणा आसण लाईआ। नेत्र उठ उठ राह तकाउँदे, लोचण नैण बिगसाईआ। दोए जोड़ वास्ता पाउँदे, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जल धारा सीस वहाउँदे, अग्नी तत तपाईआ। तन भबूती ख़ाक रमाउँदे, घर बार जाण तजाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाउँदे, टिल्ले पर्बत सोहणा आसण रहे बणाईआ। डूँग्घी कंदर वड़ वड़ मुख लुकाउँदे, मेरा दरस कोए ना पाईआ। गल पल्लू पा इक अरज़ोई सुणाउँदे, आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। घल सुनेहड़ा तैनूं दर मंगाउँदे, सद्दा देवण वाहो दाहीआ। तन पिंजर लकड़ी वांग सुकाउँदे, काया माटी हाडी भेंट चढ़ाईआ। कोटां विच्चों थोड़े फिर वी तेरा दर्शन पाउँदे, जिन्हां उपर तेरी मेहर नज़र बेनज़ीर नज़री आईआ। कलयुग वेख मोहे आई हैरानी जो तेरा नाम पंज वार गाउँदे, तिन्हां मिले चाँईं चाँईंआ। फिर वी तेरा शुकर मनाउँदे, साकार हो के सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखौंणा इक घर, जिस घर तेरा नूर रुशनाईआ। चांद कहे मेरा मिटया पश्चाताप, सच सच दयां सुणाईआ । जिस वेले जन भगतां कोलों सुणया तेरा जाप, सोहँ ढोला बेपरवाहीआ। मैनूं भुल्ल गया आपणा आप, सुध बुध रही ना राईआ । नेत्र वेख्या सब दे उतरदे दिसे पाप, पतित पुनीत रूप वटाईआ। सज्जण बणदा वेख्या साक, साहिब सच गोसईंआ। खोल्हदा वेख्या ताक, काया खिड़की कुण्डा लाहीआ। पूरा करदा वेख्या भविख्त वाक्, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। आपणे नाल मिला के भगतां ज़ात, ज़ात पात दिती चुकाईआ। शब्द अगम्मी दे के दात, दातार मिल्या चाँईं चाँईंआ। शब्द घोड़े चाढ़ राक, रकबा सारा चरणां हेठ दबाईआ। गोबिन्द कर पूरा भविख्त वाक्, वक्त वेला रिहा सुहाईआ। धन्न वड्याई तेरी पुरख समराथ, समरथ तेरी शरनाईआ। चन्द कहे मेरी भगतां वल्ल लग्गी अक्ख, जो आख़र तेरा दर्शन पाईआ। ओन्हां दा पिछला मिल्या हक, हकीकत वेख ख़ुशी मनाईआ। मैं वी मिल के गावां जस, सिफ्ती ढोला सिफ्तां नाल सालाहीआ। मेरी पूरी होई आस, आसमान वज्जे वधाईआ। किरपा कर जे मैनूं रखें आपणे पास, पासा मेरा दएं बदलाईआ। मैं हो के रहां दासी दास, दर साची सेव कमाईआ। एहो जेहा सुख मैनूं

नहीं मिलदा विच आकाश, जो तेरे चरणां विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वसा आपणे घर जिथ्थे पैंदी वेखां रास, गोपी काहन तेरा रूप नज़री आईआ।