पुस्तकालयभाग १७

२५ हाढ़ २०२१ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह रुढ़का कलां

सच्चे भगत तेरा इश्क हकीकी, हकीकत विच्चों हक दृढ़ाइंदा। जिस दी धार आदि जुगादि बारीकी, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जिस दा लेखा मिले ना विच तारीख़ी, तवारीख़ विच ना कोए समझाइंदा। पुरख अकाल जिस दे आप होवे नज़दीकी, नेरन नेर सच समझाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ प्रीती, प्रीतम आपणा रंग वखाइंदा। जगत जहान अवल्लड़ी रीती, वेद कतेब ना कोए समझाइंदा। काया करे ठंडी सीती, अमृत मेघ बरसाइंदा। प्रेम प्यार दी गंढ्ढ जाए पीची, दो जहान ना कोए खुल्हाइंदा। साचा कलमा नाम दस्से हदीसी, हज़रत आप सिखाइंदा। हरिजन वेखे चढ़के सिख़र टीसी, महल अटल इक वडियाइंदा। जिथ्थे कोई जाण ना सके नीती, नीतीवान इक्को नज़री आइंदा। पिछली खेल जाणे बीती, दो जहानां खोज खुजाइंदा। साहिब सुल्तान करे खेल अगम्म अनडीठी, अनडिठड़ी कार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। जन भगत तेरा इश्क महबूब, मुहब्बत इक्को घर जणाईआ। वेख चढ़ मंज़ल मक्सूद, पर्दा आपणा परे हटाईआ। लेखा चुक्के हज़ारा दरूद, जगत करे ना कोए पढ़ाईआ। मुर्शद मुरीदां बैठा घर महफ़ूज़, मजलस आपणे घर लगाईआ। कोई समझ ना सके हदूद, आर पार कदम ना कोए टिकाईआ। चरण कँवल कर महदूद, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सोहणा सुहञ्जणा सुहाए अरूज, अर्श कुर्श दोवें नैण शरमाईआ। करे सिफ्त की माशूक, मसला जगत ना कोए वड्याईआ। सच ख़ुदाए इक तौफ़ीक, मेहरवान बेपरवाहीआ। आदि जुगादी बण रफ़ीक, रफ़ाकत आपणे नाल बणाईआ। आपणे मिलण दी आपणे घर दस्से आप तमीज़, तमां संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सच ख़ुदाए रहमते आशक, मशकूक नज़री आइंदा। परवरदिगारे सही सलामत, सद नग़मा नाम जणाइंदा। अगम्म अथाह दस्स इबादत, नाअरा हक हक पढ़ाइंदा। बण स्वामी कर हफ़ाज़त, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। मन वासना करे ना कोई बग़ावत, खण्डा खंजर खड़ग हथ्थ उठाइंदा। कूड़ी क्रिया कर ममानत, महिमानख़ाने इक बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार अंदर रख अमानत, अमल आपणे विच लयाइंदा। सच ख़ुदा इश्क अथाह, रहिबर सच जणाईआ। नग़मा नज़म ढोला गा, धुर दा राग वड्याईआ। पड़दा

ओहला दए चुका, मुख घूँगट रहिण कोए ना पाईआ। नेत्र नैण लए मटका, करवट आपणी लए बदलाईआ। सोहणा ढोला लए गा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। बण विचोला मेला लए मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान करे मशक, मसला जुग जुग हल कराइंदा। वेखणहारा उपर फ़लक, दूर दुराडा नज़री आइंदा। लेखा जाणे सृष्ट सबाई ख़लक, ख़ालक आपणा खेल कराइंदा। कोई समझ ना सके घड़ी पलक, जगत वंड ना कोए वखाइंदा। धुर दरगाही बण के मलक, मौला आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कराइंदा। इश्क अंदर मेहर आराम, मिहबान दए समझाईआ। बिन कल्मयों दे कलाम, बिन काअब्यों काअबा दए वखाईआ। बिन सिँघासण करे बिश्रराम, बिन सेजा डेरा लाईआ। बिन हाकम करे नज़ाम, नौबत आपणा नाम सुणाईआ। बिन अक्खरां दए पैग़ाम, संदेसा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला रिहा उठाईआ। सच्चा आशक धुर झुग्गी, सोहणी मंज़ल डेरा लाईआ। जिस दी औध अन्तिम पुगी, पूंजी सारी रिहा लुटाईआ । लोकमात रहे ना गुज्झी, गोझ ज्ञान रिहा समझाईआ। सुरती कोई ना रहे सुत्ती, सुत्यां रिहा जगाईआ। प्रेम प्यार अंदर बन्न्ह के आपणी रुची, रोशन ज़मीर करे सच रुशनाईआ। मंज़ल दस्सके धुर दी उच्ची, अगम्म अथाह दए वड्याईआ। गुरमुख आत्म करके सुच्ची, सोहणे मन्दिर दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। इश्क अंदर लभ्भे प्यार, प्यार अंदर यार नज़री आईआ। यार अंदर ग़मख़ार, ग़मख़ार अंदर धार, धार जोत नूर रुशनाईआ । जोत नूर नूर उज्यार, महल अट्टल सोभा पाईआ। महल अटल ठांडा दरबार, दरगाह साची नाउँ धराईआ। दरगाह साची मुकामे हक अखाड़, परवरदिगार वेखे चाँईं चाँईंआ। परवरदिगार करे प्यार, विच संसार आपणा फेरा पाईआ। सज्जण सुहेले लए उठाल, फड़ बाहों गोद बहाईआ। चरवाहा नहीं महींवाल, अहिवाल आपणा दए दृढ़ाईआ। जिस मन्दिर अंदर साहिब महबूब सतिगुर मिले आण, साख्यात स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। उस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोकमात रहे माण, अभिमान संग ना कोए रखाईआ। सति संदेसा नर नरेशा निरगुण देवे आण, अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बाल अंज़ाण, हरिजन आपणे अंग लगाईआ। उठ भगत धुर दे बच्चू, बचपन सच दयां दृढ़ाईआ। जल धार जिस नूं लभ्भदे गए मच्छ कच्छू, कच्छ कच्छ पैंडा भज्जण वाहो दाहीआ। सो साहिब सतिगुर घर दस्सण आया ढोला इक्को सच्चू, सच सुच्च समझाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सज्जण विरले रखू, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बाकी सब दा बन्न्ह के मक्कू, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। ओढण सीस ना दिसणा

किसे पट्टू, सुहागण नज़र कोए ना आईआ। वीहवीं सदी सारे होए मनखटू, बिन सतिगुर सेवा लख चुरासी दौलत धन कम्म किसे ना आईआ। राए धर्म अग्नी दोज़ख विच सट्टू, सौह दरया रुढ़ाईआ। ओनां विच्चों कोए ना बचू, जिन्हां प्रभू देवे आप सज़ाईआ। दो जहान नाम मधाणे नाल मथू, भगत प्यार नेत्रा इक उठाईआ। तुहाडे वेहिदयां विष्न ब्रह्मा शिव चरणां उपर ढठू, गुर अवतार पीर पैगम्बर झुक झुक सीस निवाईआ। धरती धवल धरनी भवाए वांग लट्टू, लाटू मधाणीआ थल अस्गाह उस दे नाल रलाईआ। बिन पुरख अकाल केहड़ा पत रक्खू, रखणहारा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहान किधर नठू, चरों कुण्ट गोबिन्द धक्का रिहा लाईआ। कलयुग सदी चौधवीं भाड़े कीता टट्टू, कलयुग जीवां भार उठा के नेत्र रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। हरिजन साचे छेती उठ, उठदयां देर लग्गण कोए ना पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा चुप, हौली हौली आपणा राग सुणाईआ। दो जहानां वेख के सुहञ्जणी गुठ, सन्त सुहेले मेले बेपरवाहीआ। दयाल हो के गया तुठ, कृपाल हो के अक्ख खुल्हाईआ। मेहरवान हो के जे अगला लेखा गया होवे मुक्क, मुक्कया लेखा फेर झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। उठ भगत क्यों रिहा सुत्ता, सुत्यां जुग चौकड़ी गए विहाईआ। कोटन कोटि घराने छड्ड के गए जगत ख़ज़ाने पुत्तां, संगी संग ना कोए निभाईआ। शाह सुल्तान राज राजान कढ्ढदे गए गुस्सा, तीर कमान हथ्थ उठाईआ। सूरबीरां जगत किसे ना दिसा, लोचण वेखण मात लोकाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां झोली पाए आपणा हिस्सा, हिस्सेदार लए बणाईआ। करवट बदल बदले पिठ्ठा, सनमुख सोहणा सति स्वामी नज़री आईआ। अन्त वेले जो महींवाल हिरदे अंदर लिख्या चिठ्ठा, बिन कलम शाही करे पढ़ाईआ। तूं साहिब सुल्तान सब दा पिता, तूं मेरी कीती हक ना सच कुड़माईआ जगत कहाणी मेरा पिच्छे रह जाए किस्सा, किस्मत तेरी झोली पाईआ। बेशक मैं बुद्धी विच निक्का, प्रेम प्यार अंदर वड्डा नज़री आईआ। मैं जगत रस वेख के फिका, फ़ितरत आपणी दिती गंवाईआ। इश्क हकीकी जाण मिठ्ठा, मिसल साची दिती लिखाईआ। ओस दवारे विका, जिस दी कीमत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा मुकाईआ। उठ भगत आ जा नेड़े, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। प्रभ वस्या तेरे खेड़े, काया खिड़की रिहा खुल्हाईआ। कूड़ विकारा चुक्के झेड़े, झगड़ा झूठा दए गंवाईआ। जोत प्रकाश करे अन्धेरे, हरि मन्दिर रूप वटाईआ। नाद शब्द गाए बथेरे, बहु भांती राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग वखाईआ। आशक कहे मेरे शाह सुल्तान, की तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी

करें हैरान, आपणी कल जणाईआ। वसदे घर करें वैरान, वैरी हो के घर घर फेरा पाईआ। की तैनूं एस विच्चों मिले भगवान, भावी सब दे उत्ते टिकाईआ। आशक माशूक वैराग अंदर दोवें कुरलाण, कूक कूक देण दुहाईआ। तूं बैठा रहें बण अंञाण, आपणा आप छुपाईआ। कि एह तैनूं आदि जुगादि धुर दी बाण, सुख दु:ख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। साहिब कहे उठ वेख अक्ख, बिन नैणा नैण मिलाइंदा। जिस दा नूर सदा प्रतख, ज़हूर विच समाइंदा। सो साहिब सच मार्ग देवे दस्स, रहिबर इक्को इक अखवाइंदा। जे प्रेम करन तों पहलों मेरे होवें वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा । तैनूं वसल देवां हक, हकीकत विच्चों हकीकी इश्क आप प्रगटाइंदा। ओथे आशक माअशूक दोवें रहे वस, झगड़ा जगत ना कोए जणाइंदा। ना कोई रवि ना कोई सस, सूरज चन्द ना कोए जणाइंदा। ना कोई ततव ना कोई तत, नक्क मूँह हथ्थ नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई दुखड़ा इक दूजे नूं सके दस्स, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। ना कोई इशारा करे अक्ख, ना कोई फ़ुरना काया मन्दिर अंदर मन दे नाल प्रनाइंदा। साचा मन्दिर वखावां धुर दा हट्ट, जिस गृह बहि बहि वणज कराइंदा। आशक माअशूक दोवें इक्को आस रहे रख, परवरदिगार चरण ध्यान लगाइंदा। जगत जहान हो के बेवस, बिस्मिल आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, तिस मंज़ल पन्ध मुकाइंदा। आशक कहे मेरे माअशूक रब्बी, रहमत तेरी नज़री आईआ। तेरी प्रेम प्रीती बद्धी, बन्धन सारे दए कटाईआ । मैं वेखां जगत अख़ीरी सदी, सदका तेरे उत्ते आपणा आप टिकाईआ। मेरी वासना तेरे दवारे आवे भज्जी, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ । तेरी वेखां सचखण्ड निवासी धुर दी गद्दी, गदागर हो के फेरा पाईआ। जन भगतां घर बहें उपर मंजी, मजलस ग़रीब निमाणयां नाल रखाईआ। पिछली कीती हो जाए रद्दी, रंग आपणा इक चढ़ाईआ। प्रेम प्यार दी चाढ़ के साची गड्डी, गाड़ीबान हो के सेव कमाईआ। जन भगतां लेखे लाए इक इक्क हड्डी, सूरा सरबगी हो के वेख वखाईआ। तेरी जोत निर्मल नूर विच्चों जगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लाउणा बीसवीं सदी, सद्दा दे के आपणे घर बहाईआ। वाह आशक मेरे मुमताज़, मेहरवान रिहा जणाईआ। तेरा अंदरों खोल्हां राज़, पड़दा ओहला परे हटाईआ। तेरी लेखे लगे नमाज़, सजदा झुके बेपरवाहीआ। तेरा खोल्ह के दस्सां आग़ाज़, आखर आपणा मेल मिलाईआ। तेरा अन्तर ना होवे उदास, बाहरों बसन्तर दयां बुझाईआ। चल के आवां तेरे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं ना जाणे मेरा केहड़ा सज्जण साक, सोहणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे

वेख वखाईआ। की परवरदिगार, रहमत रहम कमावेंंगा। हुण वहा के जल धार, फिर आपणा रंग चढ़ावेंगा। की मजलस वसें दरबार, दरगाह साची सोभा पावेंगा। नाम सति दे ख़ुमार, ग़मी ख़ुशी इक्को घर वखावेंगा। विछड़यां फेर मिला के यार, यारी यारां नाल हंढावेंगा। तेरा लेख लिख्या ना जाए विच किसे इशतयार, इश्क माअशूक किस दवारे जोड़ जुड़ावेंगा। तेरा अन्त ना पारावार, पर्बत चोटी किस बिध वेख वखावेंगा। पुरख अकाल दे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखावेंगा। लहिणा देणा हथ्थ रसूल, रसवा इक्को इक नज़री आइंदा। तूं मेरा काअबा करना कबूल, माअकूल हुक्म इक्को इक सुणाइंदा। तेरा कहिणा कदे ना सकां अदूल, दूल्हा हो के नज़री आइंदा । मेरा आदि जुगादि सच असूल, असल विच्चों असलीअत आप प्रगटाइंदा। लख चुरसी नाल झगड़ा करां फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत भगतां उपर कमाइंदा। सेवक बण दर मज़दूर, सीस खारी आप उठाइंदा। दूर दुराडा हाजर हो के हजूर, काया हुजरे बहि के ख़ुशी मनाइंदा। जे भगतां जन्म कर्म कर के कीता होए कुसूर, कुसूर कसर इशाईए नाल परे हटाइंदा। जन भगतां मिलण वास्ते होवां मजबूर, मजबूरी आपणी तुहाडी झोली पाइंदा। दस्सण वखौण नूं सदा दूर, मिलण वास्ते अंदरे अंदर मेल मिलाइंदा। आवां जावां सदा बदस्तूर, अदल बदल आपणा खेल खिलाइंदा। भगतां नाल मिल के होवां मशहूर, मश्वरा आपणा नाम समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। जन भगत उठ छेती, आलस निंद्रा दए चुकाईआ। तेरी याद आवे पिछली नेकी, निक्यों वड्डे दए बणाईआ। प्रभ सर्ब जीआं दा भेती, भुलया कोए रहिण ना पाईआ। ऐसे कर के गुरमुख विरले जाए वेखी, बाकी छड्डी जाए लोकाईआ। आप बण के धुर दा बिबेकी, भगवन आया वेस वटाईआ। एह खेल गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिच्छे खेडी, क्यों लेखा गए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहज सुभाईआ। उठ भगत आ अखाड़े, प्रभ सोहणा खेल खिलाईआ। दरवेश हो के आया तेरे वाड़े, वारी आपणी फेरा पाईआ। जिस ने कोटन कोटि जुग चौकड़ी उजाड़े, चौकड़ीआं ख़ाक नाल मिलाईआ। लोकमात प्रगट कर गुर अवतारे, पीर पैगम्बर हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी कर खेल न्यारे, निराकार वेख वखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निहकामी आया जन भगत दवारे, द्वारका मिले ना कोए वड्याईआ। अयोध्या राम ना कोए पसारे, सुरत सवाणी फड़ ना कोए उठाले, धुर दा रंग ना कोए रंगाईआ। गुरमुख गुरसिख उह आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहिण कुँवारे, बिन श्री भगवन्त नार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार दए समझाईआ। सच प्यार सच प्रिय, प्रीतम वखाईआ। जो एथे ओथे दो जहान रहे,

जींवदयां मरदयां इक्को रंग वखाईआ। अग्नी विच ना होवे लै, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। सो परम पुरख सच अगम्म सच कहाणी कहे, कहि कहि रिहा सुणाईआ। जन भगत तेरा दवारा जिस घर स्वामी ठाकर आ के बहे, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, प्यार विच्चों प्यार प्रेम विच्चों प्रेम इक प्रगटाईआ। भगत कहे की तेरा प्रेम, प्रेमका रूप वटाईआ। की प्रभू तेरा सच्चा नेम, सच दे समझाईआ। भगवन किहा सच पुछो गोबिन्द कोलों जिस कमाया हेम, कुण्ट आपणा डेरा लाईआ। सो मेरे नाल मिल के तुहानूं आया कहिण, कहि कहि रिहा समझाईआ। प्रभ दा प्रेम किसे नज़र ना आवे नैण, निज आत्म देवे सच सच समझाईआ। रसना कूड़ ना सके कहिण, लिख्त लेख ना कोए वड्याईआ। जिस प्रेम प्यार अंदर भगत भगवान इक्को सेजा बहण, ख़ुशीआं अंदर ख़ुशी इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच घर, जिस घर वज्जे इक शनवाईआ। शनवाई कहे मेरा ताल घनघोर, सोहणा रंग वखाईआ। मैं प्रभू ठाकर सतिगुर वेख्या चोर, जो चोरी चोरी गुरमुखां अंदर आईआ। हौली जेही फड़ के सरन आपणे नाल लए जोड़, जोड़ी धुर दी लए बणाईआ। ला प्रीत निभावे तोड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। ओथे होर किसे दी रहे ना लोड़, सांझीवाल हिस्सा ना कोए वंडाईआ। इक्को वार भगत भगवान आपणे हथ्थ विच फड़ लए डोर, डोरी तन्द आपणे नाल बंधाईआ। जिस माणस जन्म विच सतिगुर मिल के इक वार हथ्थ दिते जोड़, जगत जहान दोवें पार कराईआ। सच दवारे लै के जाए नाल गौर, गहर गम्भीर होवे आप सहाईआ। सचखण्ड दुआर बहा के आपणे हथ्थीं करे चौर, चौबदार नज़र कोए ना आईआ। एथे होर ओथे होर, पंज तत विच्चों निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं सूफ़ीआं गाया धुर दा माही ढोल, ढोला सुणावे चाँईं चाँईंआ। जिस दी न्याज़ देंदे रहे चौल, सत्त रंग रंग रंगाईआ। जिस दी गोबिन्द बख्श के गया पौहल, अमृत जाम प्याईआ। जिस नूं पंडत पांधे अंकड़यां विच दस्स दे रहे रौल, रौला पा के लुट्टण जगत लोकाईआ । सो साहिब सतिगुर निरगुण हो के आया उपर धौल, धौलां मार के गुरमुख रिहा जगाईआ। फड़ के बाहों करे भार हौल, गठड़ी आपणे सिर टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दिसे जौहड़, छलीं नीर दोवें देण दुहाईआ। बिन सतिगुर प्रेम सब नूं लग्गी औड़, अमृत बूँद सवांत मुख ना कोए चवाईआ। चारों कुण्ट जीव जंत साध सन्त सारे लावण ज़ोर, ज़ोरू ज़र दोवें देण दुहाईआ। सच दरबार कोई ना सके बौहड़, डण्डा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जन भगतां प्रभ मिलण आवे चढ़ के सच अगम्मी घोड़, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे संग रखाईआ। जन भगत कहे प्रभ डिठ्ठा

इश्क आरज़ी, सुणया विच लोकाईआ। तूं कलमा दस्सया विच फ़ारसी, अरबी नाल कुड़माईआ। तूं मन्दिरां विच दस्सी आरती, शिवदुआलयां विच हवन कराईआ। तूं नाम निशाना लिख्या इबारती, नाता जोड़ कलम शाहीआ। तूं गुर अवतारां दे रूप विच बणया रिहो सिफ़ारिशी, थोड़े थोड़े आपणे नाल जुड़ाईआ। तूं पैसयां टकयां विच बणया रिहों आड़्हती, आपणा हट्ट बणाईआ। दीन मज़्हब तेरी खेल वेखी धार दी, ज़ात पात करे लड़ाईआ। सच पुच्छें तेरी खेल पंज तत काया एहो आई साड़दी, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए समझाईआ। तेरे हथ्थ रमज़ नाड़ नाड़ दी, क्यों शमस पुठ्ठी खल्ल लुहाईआ। एह प्रीती बणी सोहणे यार दी, तत्तीआं तवीआं उत्ते बहाईआ। मनसूर अनलहक पुकार दी, कूकां दे जणाईआ। असीं मंगदे प्रीती उह प्यार दी, घर बैठयां नज़री आईआ। तेरी खेल शब्द घनघार दी, रसना जिह्वा ना कोए पढ़ाईआ। मंज़ल उत्तों तेरी माअशूक कदी ना हारदी, महबूब वेखां चाँईं चाँईंआ। एह खेल गुरसिख कन्यां कुँवार दी, जिस तेरी ओट तकाईआ। वाट नेड़े वेख धुर दरबार दी, भज्जी आई चाँईं चाँईंआ। तेरी किरपा सब दे कारज स्वार दी, सुरत सवाणी ख़ुशीआं ढोला गाईआ। एह संगत भुक्खी तेरे दरस दीदार दी, दुखियां दु:ख दर्द रिहा वंडाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक भुक्ख तेरे सच प्यार दी, प्यार विच्चों सुख आत्म नज़री आईआ।

२६ हाढ़ २०२१ बिक्रमी गरदावर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां

जन भगतां प्रभ बणे संगी, मीत मुरारा इक अखवाइंदा। नाम पदार्थ कटे तंगी, वस्त इक्को झोली पाइंदा। सुरत सवाणी करे नंगी, कूड़ी क्रिया पर्हे हटाइंदा। सर सरोवर नहाए साचे गंगी, अमृत सर इक वखाइंदा। प्रेम प्यार अंदर जाए रंगी, रंग रंगीला रंग चढ़ाइंदा। आत्म देवे सच अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। सतिगुर शब्द धुर दा छन्दी, सोहला ढोला राग सुणाइंदा। नाता तोड़े खाना बन्दी, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। करता पुरख ला के अंगी, अंगीकार आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे वासना मंदी, नाम सुगंधी विच भराइंदा। जोत निरगुण चाढ़ चन्द चन्दी, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां सदा देवे साथ, हरि संगी इक अख्वाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, मेहर नज़र इक उठाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। शब्दी नाद वजाए अनहद, धुनी राग सुणाईआ। अमृत आत्म देवे झट्ट, सच नीर मुख चवाईआ । दूई द्वैती मेट फट्ट, पट्टी आपणा नाम बंधाईआ। सच वखाए धुर दा हट्ट, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जोत जगाए लट

लट, दिवस रैण करे रुशनाईआ। सेज सुहञ्जणी सोभा पाए खाट, खटीआ इक्को डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेला सहज सुभाईआ। जन भगतां प्रभ दस्से राह, रहिबर इक्को नज़री आइंदा। शब्द सरूपी बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध वखाइंदा। साचा मंत्र दृढ़ाए नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा। सच दवारा दए खुल्हा, ख़ालक ख़लक पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणा भेव खुल्हाइंदा। जन भगतां प्रभ सद भेव खोल्हे, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। अन्तर आत्म निरगुण हो के बोले, सच्चा बोला दए समझाईआ। पड़दा लाहवे आपणा ओहले, सनमुख इक्को नज़री आईआ। बण स्वामी वसे कोले, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सच सुणाए आपणे ढोले, धुर दा राग अल्हाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर मौले, मौला आपणी कार कमाईआ। उलटा करे नाभ कौले, अमृत झिरना इक झिराईआ। देवे वड्याई उपर धौले, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण लए तराईआ। हरि सज्जण साहिब सतिगुर तारे, तारनहार दया कमाइंदा। लेखा जाणे जुग चारे, चौकड़ी आपणा हुक्म मनाइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतारे, पीर पैगम्बर सेवा लाइंदा। सेवा करन विच संसारे, लख चुरासी हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खोज खुजाइंदा। जन भगतां प्रभ सदा सुहेला, धुर दा संगी नज़री आईआ। निरगुण हो के करे मेला, सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। रूप बणा गुरू गुर चेला, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। जोत निरजंण चाढ़ तेला, साचा सगन इक समझाईआ। नित नवित अचरज खेल पतिपरमेश्वर आपे खेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भगत सुहेला वड्डा मीत, मित्र प्यारा इक अखवाइंदा। कलयुग अन्त अवल्लड़ी रीत, हरि कन्त आप जणाइंदा। जन भगतां दस्स के धुर दा गीत, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। मेहरवान हो हरि जगदीश, जगदीशर आपणे रंग रंगाइंदा। लेख चुकाए हस्त कीट, ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत उधारी दया कमाइंदा। भगत उधारन आप प्रभ, नित नवित जुगां जुगन्तर वेख वखाईआ। कोटन कोटि विच्चों सन्त सुहेले लए लभ्भ, दर दर घर घर घट घट आपणा पड़दा लाहीआ। जगत दुआर कर के पार हद्द, साचा मन्दिर दए वखाईआ। जिथ्थे वसे पुरख समरथ, महिमा अकथ रिहा दृढ़ाईआ । अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल वज्जे नद, धुन आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार दी प्या के मदि, रस ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। रस ख़ुमारी देवे नाम, हरि करता दया कमाइंदा। इक्को वार प्या के जाम, ज़ामन हो के पार लँघाइंदा। सच फड़ाए आपणा दाम, दामनगीर

दया कमाइंदा। मेल मिलावा साचे राम, सोई सुरती आप उठाइंदा। काया मन्दिर इक ग्राम, गृह साचे सोभा पाइंदा। जिथ्थे झुल्ले सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। दीवा बाती जगे महान, जोती जाता डगमगाइंदा। कूड़ी क्रिया ना कोई बेईमान, बेवा रूप नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मिले आपे आण, आनन फ़ानन आपणा मेल मिलाइंदा। भगत सुहेला साहिब सतिगुर, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादी धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुका के देवत सुर, मुन जन डेरा रिहा ढाहीआ। गुरमुख गुरसिख सोहणी सच प्रीती जावण जुड़, नाता आपणे नाल बंधाईआ। करे प्रकाश अन्धेरे घोर, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। पंज तत ना पावे शोर, कूड़ी क्रिया ना कोए हल्काईआ । मन मति बुध ना चले कोए ज़ोर, ज़ाबर मिल्या बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले शब्द इशारे नाल लए तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण जाए बौहड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां गुरमुखां पूरब जन्म दी प्रभू मिलण दी लग्गी औड़, तिन्हां अन्तर आत्म सांतक सति सति दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम दी ला के मोहर, मोरा तोरा दए चुकाईआ।

२६ हाढ़ २०२१ बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह रुढ़का कलां

किरपा करे श्री भगवान, जन भगतां जुग जुग दया कमाइंदा। सचखण्ड दवारा दस्स मकान, महल अटल इक वखाइंदा । सति सतिवादी झुल्ले निशान, दो जहानां आप लहराइंदा। धुर संदेसा दे फ़रमान, शब्द सुनेहड़ा इक घलाइंदा। योद्धे सूरबीर बणो बलवान, बल धारी बल वखाइंदा। नेत्र परसो इक्को राम, जो रमईआ हर घट नज़री आइंदा। दर्शन करो साचे काहन, जो घर घर बंसुरी नाम वजाइंदा। शब्द सुणो साचा सच्ची धुन्कान, अनहद नाद नाल मिलाइंदा। अमृत रस पीओ सच्चा पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। आपणी आप करो पछाण, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा आप उठाइंदा। काया मन्दिर अंदर वेखो मार ध्यान, निरगुण निरवैर सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भेव चुकाइंदा। दयावान श्री भगवन्त, भगतां एका बूझ बुझाईआ। उठो वेखो साचे सन्त, साहिब सतिगुर पड़दा लाहीआ। घर मिलावा नार कन्त, सुहञ्जणी सेज सोभा पाईआ। नाम निधाना मणीआ मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रिहा समझाईआ। दे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निर अक्खर कर पढ़ाईआ । मेल

मिलावे साची संगत, हरि भगत धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। लेखा चुक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। हरि भगत दूजे दर ना जाए मंगत, देवणहारा इक रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि जन साचे रिहा जगाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल, अकल कल वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग चौकड़ी बेपरवाहीआ। भगत सुहेले उठाए लाल, बाले आपणी गोद बहाईआ। साचा मार्ग दए वखाल, रहिबर बण के पड़दा लाहीआ। साचा मंत्र दए सिखाल, धुर दी करे सच पढ़ाईआ। निरगुण हो के बणे दलाल, सरगुण मेला सहज सुभाईआ। भाग लगा के काया माटी खाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। साहिब सतिगुर पुरख अथाह, हरि करता आप अखवाइंदा। गुरमुख सज्जण लए जगा, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाइंदा। साचा मेला लए मिला, विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। अन्तर आत्म सांतक सति दए करा, अग्नी तत बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म मति इक दृढ़ाइंदा। जन भगतां देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणा घर दए समझाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर सद्द, सद्दा देवे चाँईं चाँईंआ। हरिजन हरिभगत जगत दुआर लँघ के वेखो अग्गे मिले पुरख समरथ, गहर गम्भीर सच शरीर डेरा लाईआ। जिस आत्म दिती वत्थ, सो परमात्म आपणे खाते लए घत, लेख चुकावे चाँईं चाँईंआ। ओस सज्जण नाल जाओ वस, जिस तों विछड़ लख चुरासी विच फेरा पाईआ। जन्म जन्म जन्म पिच्छो पूरी होवे आस, तरास तरास तरास करके गुर अवतार पीर पैगम्बर गए डराईआ। जिन्हां परम पुरख परमात्म घर आत्म वस्या पास, सो आपणा पासा गए उल्टाईआ। अन्तिम मिल जोत अबिनाश, अबिनाशी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां वखाए साची मण्डल रास, जिस घर गोपी काहन प्रभ इक्को नज़री आईआ।

२६ हाढ़ २०२१ बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां

पुरख अकाल किरपा करया, कृपानिध दया कमाईआ। भगत सुहेला आया घरया, गृह मन्दिर वज्जी वधाईआ। गुरमुख सज्जण जिस वेले पौड़ी डण्डे चढ़या, चरण आपणा उपर टिकाईआ। काठ कहे मेरा तन मन ठरया, अग्नी अग्ग बुझाईआ। सति सरनाई साची पड़या, रो रो पिछला हाल सुणाईआ। कोटन वार जम्मया मरया, जन्म मरन तेरी खेल नज़री आईआ। पतिपरमेश्वर तेरा तेरे भगतां संग दरस कदे ना करया, दीद ईद ना कोए रुशनाईआ। पहली वार दर दवारे मंगे वरया,

ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होणा सहाईआ । पौड़ी डण्डा करे पुकार, हौली हौली रिहा जणाईआ। वाह वा मेरी सरकार, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। मैं दरस कर के होया निहाल, बिन अक्खां ख़ुशी मनाईआ। जिस वेले तेरे गुरमुख वेखे तेरे नाल, तेरे नालों सोहणे मेरे मन भाईआ। ओन्हां अंदर प्रेम बेमिसाल, जिस दी मिसल सके ना कोए बणाईआ। जिन्हां दी मुहब्बत जगत काग़ज़ां उत्ते सके ना कोए वखाल, सिफ्त विच ना कोए वड्याईआ। जिन्हां दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी निभे तेरे नाल, दूजा संगी ना कोए बणाईआ। मैं ना समझां केहड़ी कूटों लयांदे भाल, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। कर किरपा जिस मन्नया धुर सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता मुकाईआ। डण्डा कहे जिस वेले मेरे उत्ते आया चरण, मेहरवान दया कमाईआ। मेरा जींवदयां बदल गया मरन, मरन विच्चों जीवण नज़री आईआ। मेरा खुल्ह गया हरन फरन, बिन अक्खां आख़र इक्को वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस वेले सन्त सुहेले उपर चढ़न, कदम आपणा आप उठाईआ। हिरदे अंदर तेरा मेरा ढोला पढ़न, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। पौड़ी कहे मेरा इक्को पौड़ा, परम पुरख आप लगाया। धन्न भाग घर मेरे बौहड़ा, बौहड़ी सुणी हाल दुहाया। शब्दी छड्ड अगम्मी घोड़ा, चरण कँवल इक टिकाया। मैं दर्शन कीता वक्त थोड़ा, थोड़े विच्चों बहुता नज़री आया। जो पिच्छे वेख्या भगतां नाल जोड़ा, जोड़ी आपणी आप समझाया। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे दोहरा, राग नाद सिफ्त सालाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाया। पौड़ी कहे जां मैं वेख्या चढ़दा, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। मेरा तन मन जाए ठरदा, अग्नी तत बुझाईआ। जन भगतां शब्द इशारे करदा, हौली हौली रिहा दृढ़ाईआ । आओ वेखो खेल नर हरि दा, नर नरायण आप दृढ़ाईआ। जिस दवारे गुरमुख वसदा, महल अटल सोभा पाईआ। ओथे पुरख अकाल सच सिँघासण बहि के सजदा, सोभावन्त डेरा लाईआ। एह खेल नहीं अज्ज दा, जुग जुग रीती आपणे नाल निभाईआ। उह डण्डा कदे ना भज्जदा, जिस उपर चरण टिकाईआ। उह सज्जण सच्चे सद्ददा, होका दे उठाईआ। जिन्हां नाल प्रीतम वसदा, प्रेम प्रीती अंदर रंग रंगाईआ। सो गुरमुख ख़ुशीआं विच हस्सदा, ग़मी चिन्ता चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पौड़ी कहे मैं भगत सहारे, भगवन दिती वड्याईआ। मेरी सेवा मैं सद बलिहारे, बलिहारी आपणा गुर मनाईआ। छोटयाँ वड्डयां फड़ के चाढ़ देवां ओस चबारे, जिस चुबारे विच वसे बेपरवाहीआ। जिस दी मंज़ल विच कोटन कोटि साध सन्त हारे, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। कर किरपा पतिपरमेश्वर

मेरा लहिणा देणा चुकाया विच संसारे, संसा रोग दित्ता मिटाईआ। जन भगत लगे ओस किनारे, जिस किनारे जगत नईया नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख दे सच सहारे, सेहरा आपणे सीस बंधाईआ। जिस वेले मैं सुणे सच जैकारे, सोहँ ढोला रहे गाईआ। चरण कँवल कँवल चरण बलिहारे, निमस्कारे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस आपणे मन्दिर हरिजन आप वाड़े, वारस हो के होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काठ लेखा पार उतारे, उधार पिछला दित्ता चुकाईआ।