पुस्तकालयभाग १७

२६ हाढ़ २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह जंडयाला ज़िला जलन्धर

वेद कहे मेरा सच वेदांत, विद्या ब्रह्म पढ़ाईआ। मन बुद्धी करे शांत, सांतक सति वरताईआ। अन्तर आत्म करे इकांत, दर दुआर ख़ुशी मनाईआ। सच दवारे खोल्हे ताक, पड़दा ओहला उठाईआ। आत्म परमात्म कराए बात, बातन हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी मेटे अन्धेरी रात, सच नूर रुशनाईआ। अक्खरां नाल दस्स के गाथ, शब्दी वंड वंडाईआ। भेव चुकाए तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, रजो तमो सतो सोभा पाईआ। सच दवारा खोल्ह के हाट, वणज वणजारा दए समझाईआ। पतण वखाए अगम्मा घाट, सरोवर इक्को इक दृढ़ाईआ। अगली पिछली मुकाए वाट, पाँधी पन्ध ना कोए रखाईआ। सच समझाए निरगुण ज़ात, सरगुण बूझ बुझाईआ। लेखा लिख्या मेरा नाल कलम दवात, शाही सोहणी बणत बणाईआ। काग़ज़ां उत्ते खोल्हके मेरा आग़ाज़, हाल धुर दा दित्ता जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा रिहा साथ, सच्चा संग रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरी करदे रहे बात, हौली हौली मात जणाईआ। गोबिन्द सूरा कलयुग अन्तिम इक्को गया आख, सच सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। प्रगट होवे परम पुरख धुर दा बाप, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। सति सतिवादी साचा दस्से इक्को जाप, धुर दी करे पढ़ाईआ। मेरा कोई ना जाणे पाठ, पूजा सिमरन मुख भवाईआ। सो वक्त सुहेला सोहे विच लोकमात, ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशी मनाईआ। मैं नेत्र तक्कां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। की सच प्रभ निरगुण जोत करे प्रकाश, जोती जाता वेस वटाईआ। जन भगतां मिले ख़ास, ख़ाहिश आपणे नाल रखाईआ। साची बख्श के धुर दी दात, दौलतमंद दए बणाईआ। आपणे हथ्थ विच पकड़ वाग, वारता आपणी दए समझाईआ। बिरहों प्रेम उपजा वैराग, जगत त्याग दए कराईआ। मेल मिलाए कन्त सुहाग, सुहञ्जणी सेजा दए वड्याईआ। दीपक जोत जगा चिराग़, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। कर्म कांड दी मेट के आग, अगला घर दए वखाईआ। जिथ्थे साहिब सतिगुर रिहा जाग, हरिजन

सोए आप जगाईआ। ओथे इक्को इक विभाग, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता जन भगतां धो के दुरमति दाग़, निर्मल निरवैर रिहा बणाईआ। अंदर वड़ के पौड़े चढ़ के मारे इक आवाज़, सोहँ ढोला नाद सुणाईआ। गुरमुखां खोल्हे अनुभव आपणा राज़, रहमत साची सच कमाईआ। ओस वेले चारे वेद होण उदास, उदासी सब दे मुख ते छाईआ। साडा कोई ना करे पाठ, पाठशाला ना कोए वड्याईआ। परम पुरख समरथ स्वामी जन भगतां हो के दास, गृह सेवक रूप वटाईआ। अन्तिम चलीए उस दे पास, जो पासा सब दा रिहा पलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। अठ्ठ दस अठारां कहिण पुराण, पुनह पुनह सीस निवाईआ। साडा लेखा लिख्त महान, अक्खर वक्खर वंड वंडाईआ। साडा संदेसा धुर फ़रमान, जीव जंत रिहा जगाईआ। साडा दाता हुक्मरान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। असीं सरगुण निरगुण दे ब्यान, इबारत धुर दी रहे बणाईआ। असीं मन्दिर दस्सीए सच मकान, जिस घर बैठा आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। रसना बोले शास्त्र छे, कूक कूक सुणाईआ। प्रभू भगतां संग लगाया नेंह, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। अमृत आत्म बरखे मेंह, तृष्ना अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वरताईआ। छे शास्त्र पए बोल, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग प्रभू तेरे नाम दा वजाया ढोल, जगत जीव जहान जणाईआ। चार कुण्ट दवारे दिते खोल्ह, धुर दा पड़दा आप उठाईआ। तेरा नाम संदेसा देंदे रहे अनमोल, अनमुलड़ी सेव कमाईआ। तेरे उत्तों आपा आप घोली दित्ता घोल, माण अभिमान नज़र कोए ना आईआ। तेरे कंडे तुल के तोल, आपणा आप तक्कड़ लया चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। शास्त्र छे रहे दस्स, आपणा हाल सुणाईआ। प्रभू हो गया भगतां वस, साडी चले ना कोए चतुराईआ। बौहड़ी किधर जाईए नठ्ठ, चारों कुण्ट राह नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर जन भगतां दे के आपणी ब्रह्म मति, साची विद्या दिती पढ़ाईआ। साडे वल्ल करे कोई ना अक्ख, नेत्र नैण ना कोए मिलाईआ। इक्को ढोला गाउँदे पुरख समरथ, तूं मेरा मैं तेरा दोहां घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। नेत्र खोल्ह पुकारे गीता, अठारां ध्याए नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी एह की कीता, करनहार तेरी वड्याईआ। निरगुण सरगुण परखी नीता, दर दर घर घर फेरा पाईआ। जन भगतां अन्तर कीता ठांडा सीता, अमृत मेघ सति बरसाईआ। रंग रंगाया ऊँचां नीचां, राउ रंकां दिती वड्याईआ। भगत फुलवाड़ी लाया सच बाग़ीचा, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। मिठ्ठा कीता कौड़ा रीठा, विख नज़र कोए ना आईआ। शाह

सुल्तानां कीता ख़ाली ख़ीसा, माया राणी दए दुहाईआ। तेरे भगतां नाम निधान इक्को पीता, सच ख़ुमारी तन चढ़ाईआ। जींवदयां जग जीता, मरयां मरन विच कदे ना आईआ। काया तपे ना तत अंगीठा, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा वेख, दर तेरे इक अरज़ोईआ। गीता कहे मैं दस्सां ज्ञान, गोझ भेव चुकाईआ। मेरा लेखा कृष्न काहन, बंसुरी धुर दी इक सुणाईआ। भगतां संग मेल महान, अर्जन अर्ज़ झोली पाईआ। चुपके हौली ओस वेले दित्ता इक ब्यान, जिस दी कलम वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग अन्तिम साहिब साहिबां विच्चों होए प्रधान, जिस साहिब दी सति सरनाईआ। सो भगत कठ्ठे करे आण, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। आपणा दे के सच्चा नाम, सच दवारे लए बहाईआ। अमृत प्या के धुर दा जाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच संदेसा दित्ता इक, सति सति दृढ़ाईआ। गीता अर्जन झोली भिख, नेता धुर दा बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त उधारे गुरमुख सिख, सन्त भगत आपणी गोद बहाईआ। पतिपरमेश्वर बण के पित, पीत पीतम्बर सीस सुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आए दिस, घर मन्दिर डेरा लाईआ। आत्म परमात्म हो के करे हित, हितकारी वेख वखाईआ। स्वामी हो के वसे चित, ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी लए जित्त, हार बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गीता कहे मेरी इक्को अरज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। जन भगतां मिलण दी तैनूं मर्ज़, मरीज़ जुग जुग वेखें चाँईं चाँईंआ। धुर दरगाही तेरा फ़र्ज़, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्द, मर्दानगी इक्को नज़री आईआ। कलयुग खेल किया असचरज, अचरज आपणा वेस वटाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल वंडें दर्द, दर्दी हो के दया कमाईआ। छुरी कसाई ना चले करद, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। पूरब जन्म दी खोल्ह के सब दी फ़रद, लेखा वेख्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा लेखा दित्ता दृढ़ाईआ। गीता कहे मैं दस्सां की, रसना कहिण कुझ ना पाईआ। जन भगतां लेखा चुका के साढे तिन्न हथ सीं, रविदास चमारे जोड़ दित्ता जुड़ाईआ। अगम्म अथाह प्रेम प्यार दा बरख के मींह, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। वड्डे छोटे बुढ्ढे नढ्ढे बणा के पुत्तर धी, आपणी गोद लए बहाईआ। प्रेम प्यार अंदर इक दूजे नूं कैहिंदे जी, जीव जीवत जीवण जुगत दिती दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गीता कहे मैं वेख्या हाल, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जन भगतां वसे सदा नाल, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दिती समझाईआ। लेख मुका के काल महाकाल, दीन दयाल होया सहाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, सच दवारा

दित्ता प्रगटाईआ। आ के वेख्या मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, हरिजन आपणे आप उठाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए उठाल, गुरमुख गुर गुर गोद बहाईआ। अञ्जील कुरान मारे नाअरा, होका दे सुणाईआ। तेरा खेल परवरदिगारा, समझ कोए ना पाईआ। ईसा मूसे नैण उग्घाड़ा, मुहम्मद अक्ख खुल्हाईआ। बेऐब ख़ुदाई सांझा यारा, जल्वागर वेस वटाईआ । मुरीदां मुर्शद दए दीदारा, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। तीस बतीस ना कोए प्यारा, कलमा कलाम ना कोए सुणाईआ। कायनात ना कोए अखाड़ा, जगत मलंग ना कोए नचाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लया मिलाईआ। अञ्जील कुरान रही कूक, होका दे सुणाईआ। सृष्ट सबाई सुत्ती घूक, चौदां तबक लए ना कोए अंगड़ाईआ। उम्मत उम्मती नाता जुड़या जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ । परवरदिगार बेपरवाह सुहाई साची रुत्त, सदी चौधवीं ख़ुशी मनाईआ। हरिजन बणा के आपणे सुत, पिता पूत गोद उठाईआ । नाम दृढ़ा के इक्को मुख, सोहँ ढोला दित्ता समझाईआ। धरनी ख़ाक ख़ाकी उत्तों चुक्क, ख़ालस आपणे विच समाईआ। सच निशान्यौं कदे ना गया उक, तीर अंदाज़ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाया इक घर, जिस घर बैठा ख़ुशी मनाईआ। खाणी बाणी मारी चीक, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी रखदे गए उडीक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। अञ्जील कुरान दस्से तारीख़, तरीका समझ कोए ना पाईआ। सो समरथ स्वामी कलयुग अन्तिम आया नज़दीक, नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। जन भगतां धुर दा नाम पाए भीख, भिच्छया सति सति वरताईआ। सति सतिवादी सच चलाई रीत, रीतीवान ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा रिहा मुकाईआ। खाणी बाणी कहे साडा मुकया पन्ध, अबिनाशी करता अन्त मुकाईआ। सच्चा दस्स के आपणा छन्द, धुर दा ढोला रिहा पढ़ाईआ। बन्दीख़ाना कट के बन्द, बन्दना इक्को इक वखाईआ। निज आत्म दे के अनन्द, परमानंद विच समाईआ। सुरती शब्दी जोड़ा गंढ्ढ, धुर दी बणत वखाईआ। भरम भउ कूड़ी क्रिया ढाह के कंध, साचा मन्दिर इक सुहाईआ । जिथ्थे खेल सदा बहु रंग, रंग रतड़ा आप कराईआ। प्रेम रंगीला सच पलँघ, पावा चूल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। चारे बाणी कर पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग अन्तिम मिल्या सांझा यार, सांझी वारता आप बणाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, प्रीतम हो के प्रेम कमाईआ। सज्जण हो के दए बहार, फड़ बाहों गले लगाईआ। सतिगुर हो के दए दीदार, सति

सरूपी नज़री आईआ। मुर्शद हो के करे ख़बरदार, सुत्यां आप उठाईआ। दाता हो के किरपा करे दातार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। करता हो के किरपा दए धार, धरनी धरत धवल नाल मिलाईआ। काहन हो के साची सख़ियां करे मंगलाचार, धुर दा गीत अगम्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सारे कहिण साडा लेख मुक्कदा, जन भगत रहे मुकाईआ । वेखो सानूं कोई ना झुकदा, श्री भगवान चरण कँवल तक्की इक सरनाईआ। साडा हाल कोई ना पुछदा, मित्र प्यारे मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। नाता जुड़या प्यो पुत्त दा, पिता पुरख अकाल धुर दा संग निभाईआ। हरिजन बूटा कदे ना सुक्कदा, पत्त डाल्ही मात लहराईआ। ओन्हां मंज़ल पैंडा मुक्कदा, जिन्हां दर घर आ के होए सहाईआ। एहो खेल अबिनाशी अचुत दा, चेतन सुरती सर्ब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। वेद शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान रहे रो, रोसा प्रभ दे नाल रखाईआ। कलयुग अन्तिम एह की गया हो, होका दे के रहे सुणाईआ। आपणा नाम रख के सो, हँ ब्रह्म लया मिलाईआ। सति सतिवादी बीज बो, फल इक्को इक प्रगटाईआ। साडे कोलों आपणी वस्त खोह, जन भगतां अंदर दिती टिकाईआ। आपणे नाल पा के मुहबत्त मोह, निर्मोह साडे नालों दिते कराईआ। जो तेरे नाल इक वार गया छोह, सो शहिनशाह तेरे विच समाईआ। नाता तुटया मढ़ी गो, ख़ाकी ख़ाक ना कोए समाईआ। घर प्रकाश होई लो, अन्ध अन्धेर दित्ता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ । शास्त्र सिमरत पिछला हाल दस्सण, वाहवा तेरी वड्याईआ। तेरे वैराग अंदर सारे नठ्ठण, तेरे प्यार अंदर दुहाईआ। तूं किधरों आयो जन भगतां रखण, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। साडी जड़्ह आयो पुट्टण, आपणे हथ्थीं बूटा लाईआ । जिस काहन घर गवालयां खाधा मक्खण, गोपीआं ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। शास्त्र सिमरत कठ्ठे हो के कैहिंदे, सच सच दृढ़ाईआ। असीं तेरे दवारे ढहंदे, ढहि ढहि सीस निवाईआ। तेरा भाणा जुग जुग सहंदे, चौकड़ी सेव कमाईआ। कलयुग अन्त गुरसिख तेरे साडा नाम मूल ना लैंदे, नैण अक्ख साडी शरमाईआ। जिस वेले तेरे चरणां कोल बहिंदे, तेरे वरगे नज़री आईआ। प्रभू तूं ओन्हां दे कदे सर्हाणे कदे पैंदे, सुत्यां ना कदे जगाईआ। उह तेरी गोद सुक्खां विच रहन्दे, सुख आसण दित्ता विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान एह की बणत बणाईआ। अञ्जील कुरान कढ्ढे हाढ़ा, दरोही दरोही नाम ख़ुदाईआ। तेरे पिच्छे रुलदे रहे जंगालां विच पहाड़ां, उच्चे टिल्ले पर्बतां फेरा पाईआ। लुकदे रहे विच ग़ारां, आपणा आप छुपाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा वेख्या खेल न्यारा, निरगुण दाते बेपरवाहीआ।

तूं कोझयां कमलयां बण के यारा, यारी मित्रां नालों चंगी दिती बणाईआ। हरिजन हरिभगत प्रेम प्रीती नाल शृंगारा, अल्फ़ी सोहणी तन छुहाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, नेत्र रोवे जगत शाहीआ। जिन्हां मिल्या परवरदिगारा, ठांडे दरबारा बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। किसे दा सजदा सीस ना झुके पंज वारा, जगत नमाज़ ना कोए पढ़ाईआ। सनमुख हो के दीआ दीदारा, इक्को नूर ज़हूर कीता रुशनाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। की सच सदी चौधवीं दा एह किनारा, नईआ सब दी रिहा डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी दे इशारा, आशीआने विच्चों सारे बाहर कढाईआ। अबिनाशी करता कहे की दित्ता ब्यान, सब नूं दर बुलाईआ। नेत्र खोल्ह करो ध्यान, अक्खां विच्चों अक्ख उठाईआ। जिस दी कल्मयां नाल करदे रहे कल्याण, नाम नाल सिफ्ती कर वड्याईआ। जिस नूं मन्नदे रहे भगवान, निरगुण निरवैर रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। जो आदि जुगादी सब दा साहिब सच्चा सुल्तान, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म चल्ले विच जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दर तों मंगदे गए दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। साचा देंदे गए निशान, निशाना इक्को इक तकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, जुग चौकड़ी जगत महिमान, महिमानी घर घर रहे खाईआ। जिस वेले साहिब सूरा आवे बली बलवान, सारे बैठण मुख छुपाईआ। अंदरें अंदर होण हैरान, बाहरों वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी कल आप धराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करो ना रोसा, प्रभ रुस्सयां रिहा मनाईआ। अठ्ठ सठ्ठ पाणी तुहाडे नहावण नूं होया कोसा, अग्नी तत तपाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ पाक रिहा ना कोई कोठा, पवित रूप ना कोए वटाईआ । नाम नगारा वज्जया ना किते चोटा, धुन नाद ना कोए शनवाईआ। तुहानूं पढ़दयां सुणदयां कलयुग जीव हो गया खोटा, खोटी मति ना किसे गंवाईआ। घर जगे ना नूरी जोत जोता, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। एसे कर के जन भगतां राह दित्ता सौखा, आपणा नाम दित्ता समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत थोड़्हयां मिल्या मौका, जिन्हां नूं मुकम्मल मौत कोलों दित्ता छुडाईआ। ओन्हां दे अंदर मार के गोता, सोहँ माणक मोती हँसा बाहर कढाईआ। नाम छोटा भाग बहुता, विछड़यां सुहाग कन्त दित्ता मिलाईआ। जींवदयां जींवदयां बदल दित्ता चोगा, चोली तन आपणा रंग रंगाईआ। सति सतिवाद सुणा के सलोका, चिन्ता सोग दित्ता गंवाईआ। नेत्र उठा वेखण लोक परलोका, दो जहान ध्यान लगाईआ। जिस वेले शास्त्र सिमरत वेद पुराण होया थोथा, थर थर कम्बे बलहीण दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर जगाए अगम्मी जोता, जोती जोत जोत

विच्चों रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण प्रभू तेरे भगत चंगे, नेत्र वेख ख़ुशी मनाईआ। सृष्टी विच सृष्टी वरगे बन्दे, दृष्टी विच तेरा रूप नज़री आईआ। जिन्हां अंदर प्रेम प्यार वजण मृदंगे, मदद करन वाला इक्को बेपरवाहीआ। उह मंज़ल पन्ध आपणी लँघे, पैंडा बैठे मुकाईआ। ग़रीब निमाणे पैंरी नंगे, सिर ओढन नाम टिकाईआ। परम पुरख उन्हां दी टुट्टी गंढ्ढे, जिन्हां गोबिन्द रिहा मिलाईआ। उह मंदिउँ होए चंगे, चंगी तर्हां रिहा समझाईआ। राए धर्म दे कदे ना आवण विच शकंजे, चित्रगुप्त लेखा ना कोए वखाईआ। बेशक भावें तेजा सिँघ वरगे गंजे, गंज अम्बार सच प्रेम दे देण वखाईआ। उह प्रभू दे नाल प्रेमी कर के हंढे, प्रीतम विच्चों प्रीत इक हंढाईआ। पार किनारे उतरे आपणे कन्ढ्ढे, जिस घाट दा मालक इक अख्वाईआ। ओथे बहि के गावण धुर दे छन्दे, सोहँ राग अल्हाईआ। अबिनाशी करता आप लगाए आपणे अंगे, अंगीकार आप हो जाईआ। नाता छड्ड जगत वरभण्डे, ब्रह्मण्डे लेखा जाण मुकाईआ। सचखण्ड दवारे उह वसंदे, जिन्हां दित्ता परमानंदे, निरगुण चन्दे चन्द विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढे, पिता पूत सति सपूत सच आपणा जोड़ जुड़ाईआ।

२६ हाढ़ २०२१ बिक्रमी सवरन सिँघ, चरण सिँघ दे गृह झंगी

सो पुरख निरँजण सच नरेशा, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। निर्मल नूर जोत प्रकाश साचे देसा, सचखण्ड दवारा सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैठा रहे निरगुण धार एका, एकँकार बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्स दा रिहों लेखा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण शब्दी धार खोल्ह आपणा भेता, अनुभव सच दएं दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी तेरी करतार, हरि करते नज़र किसे ना आईआ। सच संदेसा सदा रहे जुग चार, नित नवित हुक्म वरताईआ। लिख लिख लेखा लेख बणाया विच संसार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाउँ धराईआ। अठ्ठ दस्स भर भण्डार, गीता ज्ञान वज्जी वधाईआ। अञ्जील कुरान खोल्ह किवाड़, पड़दा दित्ता उठाईआ। खाणी बाणी भर भण्डार, वस्त अमोलक सच वरताईआ। खेल खिलाउँदा रिहों नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विच संसार, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। धुर दी करनी पुरख समरथ, हथ्थ तेरे नज़री आईआ। आदि जुगादि महिमा अकथ, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही होए सहाईआ। गुर अवतार मार्ग दस्स, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। निज नेत्र

लोचण नैण खोल्ह अक्ख, घर मेला सहज सुभाईआ। आत्म परमात्म दस्स के जस, ढोला धुर दा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। तेरा लेखा थान थनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। नाम निधाना चले मंत्र, दो जहान सदा जस गाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणें अन्तर, घट घट रिहा समाईआ। करें प्रकाश गगन गगनंतर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दुआर चढ़ के वेखे मंज़ल, महबूब हो बेपरवाहीआ। भाग लगाएं अगम्मे मन्दिर, महल अटल करे रुशनाईआ। कर प्रकाश अंदरें अंदर, दीवा बाती इक डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हर घट थाँईंआ। लेखा जाणे साहिब सुल्तान, सो पुरख निरँजण तेरे हथ्थ वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, तेरा देण ब्यान, शहादत इक्को वार भुगताईआ। अञ्जील कुरान उच्ची कूक कूक सुणाण, कलमा हक हक दृढ़ाईआ। धुर संदेसा देणा पैग़ाम, सच संदेसा बेपरवाहीआ। नाउँ निरँकारा तेरा इक निधान, नाम सति नज़री आईआ। जुग चौकड़ी वंडदा रिहों दान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग झोली आप भराईआ। तेरा भेव जाणे ना कोए श्री भगवान, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाले नढ्ढे अंञाण, दर सेवक रूप साची सेव कमाईआ। वाक् भविख्त सुणाउँदे रहे फ़रमान, फुरना तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे रहे गीत, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। नाता जुड़ौंदे रहे शिवदुआले मठ मन्दिर मसीत, गुरदवारे गुर गुर बूझ बुझाईआ। पतिपरमेश्वर तेरी अन्तर जाणे कोई ना रीत, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। जन भगतां आपणा खेल दस्सें अनडीठ, अनडिठड़ा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला दए उठाईआ। पड़दा ओहला जाए उठ, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जिस उपर गोपाल स्वामी जाए तुठ, मेहर नज़र टिकाईआ। सो सन्त सुहेला तेरा सुत, घर साचे सोभा पाईआ। सच सुहञ्जणी मौले रुत्त, पत्त डाल्ही इक महकाईआ। जन्म कर्म दी मेट के भुक्ख, तृष्ना दु:ख दए गंवाईआ। अन्तर आत्म उपजे इक सुख, परमात्म मेला सहज सुभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सीस निवावण झुक, दोए जोड़ जोड़ ढहि पैण सरनाईआ। कलयुग अन्त सब दा भण्डारा रिहा मुक, पाँधी हो के अलख जगाईआ। तेरा भाणा साहिब सुल्तान अबिनाशी करते कदी ना जावे रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सदी चौधवीं वेला रिहा ढुक, पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद लाशरीक कोलों रहे पुच्छ, परवरदिगार इक्को ओट तकाईआ। गुर अवतार सजदा करन झुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह तेरा अदब, आदाब इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार हैरान होए

वेख कलयुग मज़्हब, दीन करे लड़ाईआ। दरोही ख़ुदाए होया ग़ज़ब, सति सच ना कोए समझाईआ। कूड़ी धार देवे कोई ना बदल, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। साचा करे ना कोए अदल, अदालत हक ना कोए कराईआ। लेखा चुक्के ना मक्तूल कातिल, कत्लगाह रही कुरलाईआ। सूफ़ी सन्त चढ़े ना कोए आपणी मंज़ल, पाँधी अद्ध विचकार बैठे डेरा लाईआ। तेरे नाम दा नग़मा सच सुणाए ना कोई ग़ज़ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दर तेरे मंग मंगाईआ। तेरे दर मंगी मंग, अञ्जील कुरान गुर अवतार पीर पैगम्बर शास्त्र सिमरत बैठे सीस झुकाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, तेरा वजे नाम मृदंग, दो जहानां इक्को इक कर शनवाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख लँघ, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी जीव जंत होया नंगत, साचा ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। दर दर घर घर कूड़ी क्रिया हउमे हंगता भरया घमंड, माया ममता परे ना कोए हटाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरे प्रेम दा गाए कोई ना छन्द, जै जैकार ना कोए सुणाईआ। साचा मिले ना किसे अनन्द, अमृत रस मुख ना कोए चवाईआ। चार कुण्ट भेख पखण्ड, जूठ झूठ भज्जे वाहो दाहीआ। सुरत सवाणी बिन शब्द हाणी होई रंड, कन्त कन्तूहल मेल ना कोए मिलाईआ । साची दिसे ना कोए सुगंध, दुर्गन्ध बाहर ना कोए कढाईआ। नूर प्रकाश ना सच्चा चन्द, जगत अन्धेर ना कोए मिटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गौंदे तेरा छन्द, हिरदे नाम ना कोए वसाईआ। जन भगतां पूरी कर इक उमंग, मांगत बैठे सीस झुकाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म दे इक अनन्द, निजानंद कर रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गए हार, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत करे विभचार, दुष्ट दुराचार नज़री आईआ। साची सिख्या करे ना कोए प्यार, भिख्या नाम ना कोए पाईआ। दहि दिशा होई ख्वार, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। दरस मिले ना सांझे यार, सगला संग ना कोए निभाईआ। काया मन्दिर खोल्हे ना कोए किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। पंच विकार ना मिटे धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। लेखा चुक्के ना जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत पन्ध ना कोए मुकाईआ। दीआ बाती सच ना होए उज्यार, कमलापाती करे ना कोए रुशनाईआ। अमृत बूँद स्वांती मिले ना ठंडी ठार, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तेरा दरस निज नेत्र किसे नज़र ना आए विच संसार, दोए लोचण बन्द ना कोए कराईआ। जन भगत अंदरे अंदर उच्ची कूकण धाहां रहे मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक घर, जिस घर तेरा नूर नज़री आईआ। साचा घर प्रभ दस्स एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। चार वरन मिले

टेक, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। ऊँच नीच ना कोए भेख, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। बुद्धी होए सति बिबेक, मन मणका दए भवाईआ। साहिब मिले खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। आत्म परमात्म दस्से साची खेड, मार्ग इक्को इक समझाईआ। बुध बिबेकी सुरती करे चेतन चेत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। सच दवारे खोल्हे भेत, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। सच दवारे लए पेख, घर सज्जण बेपरवाहीआ। आपणा आप कर के भेंट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। तेरे दर झुके सीस, दर ठांडा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी पीसण लया पीस, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई कलमा पढ़े ना कोई हदीस, हिरदे नाम ना कोए वसाईआ। मिठ्ठा होए ना कौड़ा रीठ, अमृत धार ना कोए वहाईआ। लेखा चुक्के ना ऊँच नीच, शरअ मुक्के ना कोए जुदाईआ। सदी वीहवीं रही बीत, चौदां लोक बैठे नैण उठाईआ। चौदां तबक गाउँदे गीत, मसला हक हक सुणाईआ । करवट बदल आपणी पीठ, परवरदिगार तेरी ओट तकाईआ। मुरीद मुर्शद मिल के होवे ठांडा सीत, काया काअबा सच मसीत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा इक दर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जिस घर वस्या आप स्वामी, पुरख अकाल सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्त तेरा नाम निधाना चले बाणी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निर्मल जोत जगे महानी, दीवा बाती सके ना कोए टिकाईआ। ओथे लेखा चुक्के चारे खाणी, चारे बाणी रूप ना कोए प्रगटाईआ। मंज़ल दस्स इक लासानी, लाशरीक तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा प्रेम करे कुरबानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा इक घर, जिस घर आपणा रंग रंगाईआ । जिस घर होवे तेरा रंग, रंग रता इक्को नज़री आईआ। जन भगत मंग रहे मंग, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। शब्द अनाद वजे मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जोत होवे प्रकाश अगम्मे चन्द, रवि शशि नैण शरमाईआ। कूड़ी क्रिया खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। पन्ध मुक्के ब्रह्मण्ड खण्ड, जेरज अंड रहिण ना पाईआ। तेरा ढोला सुणां इक्को छन्द, जिस दी घड़त अक्खरां विच नज़र किसे ना आईआ। मंज़ल उत्तों मंज़ल चुक्के पन्ध, पन्ध विच्चों पाँधी लैणा बचाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर गुणी गहिंद, हरि गवर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर देणा जणाईआ। साचा घर दस्सणा ख़ालक, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। जन भगत तेरा नढ्ढा बालक, मुरीद हो के मुर्दा रूप वखाईआ। तेरा प्रेम अगम्मी ख़ालस, ख़ालस तेरा नूर जोत रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना आलस, जगत निंद्रा नाता देणा तुड़ाईआ। शब्द स्वामी बण के सालस, साचा फ़ैसला देणा समझाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर पड़दा देणा उठाईआ। घर उठाउणा पड़दा आप, मेहरवान दया कमाईआ। सच दृढ़ाउणा इक्को जाप, जिस विच तेरा रूप नज़री आईआ। रूह बुत्त दोवें करने पाक, ख़ाकी ख़ाक मिले वड्याईआ। निरगुण निरगुण बणना साक, सरगुण सरगुण लैणा उठाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह के ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। घर विच घर वखाउणा हाट, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। निर्मल जोत जोत प्रकाश, अन्ध अंध्यार मिटाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, साह साह समझाईआ। अमृत जाम प्या बुझौणी प्यास, निझर झिरना इक झिराईआ। शब्द अगम्म वज्जे नाद, धुन आपणे नाल मिलाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़ के प्रभू खोल्हणा आपणा राज़, राज़क रहीम सरन सरनाईआ। पड़दा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। तेरा भगत तेरी सुणे इक आवाज़, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या देणी जणाईआ। साची सिख्या देणी सच, सति सतिवाद तेरा नाउँ नज़री आईआ। भाग लगाउणा काया माटी कच्च, पंज तत वज्जे नाम वधाईआ। साढे तिन्न करोड़ अंदर जाणा रच, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां झोली पाउणा पिछला हक, हकीकत तेरे हथ्थ वेखी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म मेल मिलणा सति, सति सतिवादी होणा सहाईआ। आपणा दस्सणा सच्चा जस, धुर दा ढोला राग समझाईआ। आपणे मिलण दी देणी अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। दूई द्वैती खेड़ा करना भठ्ठ, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जन भगत साची मंग मंगाईआ। सच भगत कहे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा नढ्ढा बाल अंञाण, बाली बुध दयां समझाईआ। सच संदेसा देवां आण, धुर दी धार जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा गाउणा गान, सोहँ इक पढ़ाईआ। भाग लग्गे काया मन्दिर मकान, काअबा इक्को दयां वखाईआ। दीआ बाती जगे महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द नाद वज्जे धुन्कान, अनहद सेवा लाईआ। अमृत ठंडा पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सच सुच्च दयां प्रगटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दे के सच्चा दान, महिमा अकथ इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब समरथ, दीन दयाल होए सहाईआ। दीन दयाल साहिब स्वामी, हरि करता दया कमाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, सन्त सुहेले वेख वखाइंदा। लेख चुकावे आवण जावण चारे खाणी, चारे बाणी इक्को राग अल्हाइंदा। साची मंज़ल दे के पद निरबानी, निरबाण पद इक वखाइंदा। सच दुआर दी सच निशानी, सति सतिवादी इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे के धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाइंदा। धुर मस्तक लेखा जाए बण, हरि दाता

दया कमाईआ। एका राग सुणाए कन्न, धुर दा नाद वजाईआ । मन का मणका फेरे मन, ममता मोह मिटाईआ। भाग लगा के काया तन, ततव तत दए समझाईआ। नाम पदार्थ दे के धन, सच ख़ज़ीना दए भराईआ। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, जोती जोत कर रुशनाईआ। पंच विकारा देवे डंन, डंका इक्को इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा देवे भन्न, गढ़्ह हँकार आप तुड़ाईआ। वेखणहारा छप्पर छन्न, महल अटल सोभा पाईआ । कलयुग अन्त सूरा सरम्बग, श्री भगवन्त वेस वटाईआ। सच दवारा वेखे लँघ, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां सेज सुहञ्जणी पलँघ, आत्म अन्तर सोहणा रूप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। हरिजन मिलाउणा साचे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। मंज़ल मंज़ल जाणा चढ़, पौड़ी डण्डे पन्ध मुकाईआ। सति दवारे जाणा खड़, साहिब सतिगुर हुक्म मनाईआ। स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी किरपा दए कर, किरपा निधान बेपरवाहीआ। जोती जाता नूर धर, ज़हूर आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए मिलाईआ। जन भगत मेला उच्च अटारी, मंज़ल इक्को इक दरसाईआ। जिथ्थे जोत जगे निरँकारी, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। साहिब सतिगुर मीत मुरारी, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। वेखणहारा पिच्छा अगाड़ी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। दहि दिशा पाए सारी, पड़दा ओहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आत्म करे प्यारी, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। प्रीतम हो के करे मिलाप, परम पुरख दया कमाइंदा। इक्को दस्से धुर दा पाठ, साचा सोहला राग समझाइंदा । आत्म परमात्म धुर दी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। गुप्त ज़ाहर बातन करे बात, सच संदेसा इक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो वाक् भविख्त गए आख, आख़र लेखा सर्ब मुकाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को नात, बिधाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। चार वरन बणे सच जमात, धुर दा नाम आप पढ़ाइंदा। डेरा ढठ्ठे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। सति सति दी सच किताब, साहिब सतिगुर आपणा नाम समझाइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे पाक, पवित आपणे नाल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर आप सुहाइंदा। साचा दर सुहञ्जणा, जन भगत दए वड्याईआ। नेत्र पा के नाम अंजणा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। चरण धूढ़ी सच्चा मजना, दुरमति मैल धवाईआ। सच नगारा इक्को वज्जणा, कलयुग अन्तिम दए समझाईआ । लख चुरासी भाण्डा भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटां विच्चों जन भगत भगत दवारे बहि के सजणा, मुरीद मुर्शद लए मिलाईआ। इक्को देवे परमानंदना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ गाउणा साचा छन्दना, संसा रोग रहे ना राईआ।

आत्म परमात्म टुट्टी आपे गंढ्ढणा, गंढ्ढणहार इक गोसांईआ। जन भगत तेरी पूरी आसा मनसा होवे मंगना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे रहमत, रहमान दया कमाईआ। परवरदिगार हो के सहिमत, सहिम कूड़ा दए चुकाईआ। गुरमुख बणे ना कोई अहिमक, साची सिख्या इक वखाईआ। शब्द इशारा देवे सैनत, सच सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच्चा मार्ग इक लगाईआ। सच्चा मार्ग भगत भगवान, हरि कलयुग अन्त लगाइंदा। चार वरनां इक ज्ञान, बरन अठारां आप समझाइंदा। जिस दी सिफ्त करदे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान राग अल्हाइंदा। जिस दा नाअरा लाउँदे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा वंड वंडाइंदा। जिस दी खाणी बाणी दस्से पहचान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धुर दा नाद सुणाइंदा। सो पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे महान, महिमा कथ ना कोए दृढ़ाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर प्रगट होवे वाली दो जहान, चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या चौदस चन्द खोज खुजाइंदा। लख चुरासी अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर वेखे सति ईमान, सिदक सबूरी भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। लेखा जाणे साचे राम, रमईआ हो के कार कमाइंदा। भुलेखा कढ्ढे धुर दा काहन, घनईआ हो के आपणा खेल वखाइंदा। हज़रत हो के दए पैग़ाम, हाज़र हो के पड़दा लाहइंदा। भगवन्त हो के बदले नज़ाम, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। सच्चा मार्ग दस्से आप मेहरवान, मिहबान बीदो आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग निभाइंदा। साचा संग निभाए जग, जग जीवण दाता वड्डी वड्याईआ। सच दुआर कराए हज, हाजत सब दी पूर वखाईआ। जन भगत काया मन्दिर अंदर विच्चों लए लभ्भ, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। शब्द स्वामी पार किनारा दस्से हद्द, हदूद अपणी दए दृढ़ाईआ। भेव खुल्हा के विश्व यद, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। इक्को दे के अमरा पद, अगली पिछली मंज़ल दए मुकाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, साधना साची दए दृढ़ाईआ। नाम निधान अमृत रस पीओ मध, सच ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि लोकमात गए लद्द, गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग फेरीआं पाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल सच सिँघासण सचखण्ड दुआर कोई ना बहे सज, शाह सुल्तान भूपत भूप राज राजान नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरि भगत सुहेले लए लभ्भ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी घट घट अंदर फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व आपणी धार बंधाईआ।