२७ हाढ़ २०२१ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह करतार पुर
साहिब सतिगुर साची किरपा, किरपन लए तराईआ। जन्म कर्म दी कटे बिप्पता, रोग सोग मिटाईआ। हरि सन्त सुहेले वेखण आई माता तृप्ता, नानक गोदी जो टिकाईआ। जिन्हां परम पुरख दा इक्को इष्टा, दूजा सीस ना कोए झुकाईआ । वार थित घड़ी वेखे सति प्रविष्टा, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। साहिब सतिगुर उत्ते जिन्हां पूरब निश्चया, सच प्रतीत इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक हो जाईआ। साहिब सतिगुर किरपा निधान, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादी इक ध्यान, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस दा सुत दुलारा गोबिन्द नौजवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दा नाम खण्डा तेज़ कृपान, खड़ग साची हथ्थ चमकाईआ। जिस नूं सजदा करे ज़िमीं असमान, लोक परलोक सीस झुकाईआ। जिस दा सति सतिवादी इक ईमान, धर्म इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस दा झुलदा सच निशान, शाह सुल्तान सिर ना कोए उठाईआ। जिस दा मन्दिर सच मकान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। दीवा बाती जोत महान, घट घट अंदर करे रुशनाईआ। जिस दा अमृत पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जिस दा नाम निधाना निराला बाण, शब्द अणयाला तीर चलाईआ। जिस दा खेल जुग जुग जन भगतां मिलणा आण, मेल मिलाउणा सहज सुभाईआ। सो समरथ पुरख श्री भगवान, हरि करता खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, वड दाता बेपरवाहीआ। बेपरवाह गहर गम्भीर, हरि करता आप अखवाइंदा। करे खेल बेनज़ीर, नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां दस्स सच तस्वीर, तसव्वर आपणा इक दृढ़ाइंदा। जन्म कर्म दी कढ्ढ के भीड़, औझड़ राह पन्ध मुकाइंदा। मंज़ल दस्स के इक अख़ीर, आख़र आपणे घर वसाइंदा। जिथ्थे लेखा चुक्के शाह हकीर, राउ रंक ना कोए वडियाइंदा। जिथ्थे मन मति बुध चतुराई चले ना कोए तदबीर, तजवीज़ आपणी इक समझाइंदा। जिस दर झुकदे शाह पैगम्बर पीर, शहिनशाह इक्को सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान घर साचे सोभा पाइंदा। सोभावन्त श्री भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। नाउँ निरँकार प्रगटाए महिमा जणाए अगणत, लेखा लिख्त ना कोए समझाईआ। हरिजन मेले धुर दे सन्त, सज्जण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। नेत्र नैण अक्ख खोल्ह ख़ालक, ख़लक दए समझाईआ। जन भगतां बणे आप प्रितपालक, सेवक हो के सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण भेव चुकाए इक्को सालस, सच अदालत इक समझाईआ। कलयुग अन्त किसे दी मन्ने ना कोए सिफ़ारिश, इबारत करे ना कोए पढ़ाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए जमानत, ज़ामनी आपणी इक रखाईआ। ज़ामन बणे धुर दा मीत, हरि करता खेल कराइंदा। सतिजुग साची बन्न्हे रीत, रहिबर इक्को राह वखाइंदा। मन्दिर वखाए अगम्म मसीत, अथाह नज़री आइंदा। दूर दुराडा नज़री आए नीकन नीक, वड वड्डा फेरा पाइंदा। लख चुरासी आत्म जीत, परमात्म भेव खुल्हाइंदा। जन भगत काया कर ठंडी सीत, सांतक सति कराइंदा। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण डेरा ढाइंदा। लेख चुकाके नीचो नीच, ऊँचो ऊँच आप बणाइंदा। नाम पदार्थ पा के भीख, झोली आप भराइंदा। जिन्हां गुरमुखां जन्म जन्म दी लग्गी रही उडीक, तिन्हां नेत्र लोचण दर्शन आप कराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वामी हो के करे प्रीत, निहकामी हो के निहकर्मण गले लगाइंदा।
पहली सावण २०२१ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
सो पुरख निरँजण तेरा आदि जुगादि, मध भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड दुआर रहे विस्माद, बिस्मिल रूप आप समाइंदा । जुग चौकड़ी देवे दाद, वस्त अमोलक सच वरताइंदा। सति सति वजा अगम्मी नाद, शब्दी राग अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे के दाद, धुर दी धार आप समझाइंदा। खेले खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरताइंदा। रवि शशि नूर दे सूरज चांद, मण्डल मण्डप आप रुशनाइंदा। धरत धवल पृथ्मी आकाश दे साथ, सगला संग निभाइंदा। निर्मल दीआ बाती कर प्रकाश, दो जहानां डगमगाइंदा। सति स्वामी साचे मण्डल पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। हरि पुरख निरँजण तेरा खेल तमाश, एकँकारे भेव कोए ना आइंदा। अबिनाशी करते तेरा महल्ल अट्टल उच्च मनार सोभे उपर आकाश, आकाश आकाशां चरणां हेठ रखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर दा लेखा सच स्वामी, तेरा समझ कोए ना पाईआ। तूं करता पुरख आदि जुगादि अन्तरजामी, वेखणहारा घट घट थाँईंआ। बोध अगाध अगम्म अथाह शब्द नाद तेरी बाणी, अणयाला तीर बाण लगाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरी अकथ कहाणी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला सिफ्त सालाहीआ। तेरा प्रवेश चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। तेरा नाउँ निरँकार पद निरबाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी रही जस गाईआ। तेरा चरण सरोवर अमृत रस ठंडा पाणी, साचा झिरना इक झिराईआ। तेरा निर्मल नूर जोत सच नूरानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सहज सुखदाईआ। तेरा खेल पुरख अगम्म,
हरि करते समझ कोए ना पाइंदा। नित नवित खेले खेल श्री भगवन, भगवंत आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण चाढ़ के चन्न, जोती जाता हो के डगमगाइंदा। सचखण्ड दवारे बेड़ा बन्न्ह, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। दरगाह साची आपे मन्न, मुकामे हक खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सच करनी कार करे करतार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड निवासी सिरजनहार, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी लै अवतार, निरगुण सरगुण जोत करे रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, त्रैगुण मेला पंज तत चेला जोड़ जुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, कातब हो के कलम शाहीआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, नाद धुन करे शनवाईआ। अन्तर आत्म सच प्यार, प्रीतम प्रीती आपणे नाल रखाईआ। महल अटल काया मनार, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। साची सेजा कर प्यार, सोभावन्त वेख वखाईआ। करता पुरख करे कराए करनेहार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। लेखा मंगे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्त होवो सारे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर रिहा दृढ़ाईआ। नेत्र खोल्हो बन्द किवाड़, लोचण इक्को इक समझाईआ। जिस दे नाल गुफ़त शनीद करदे रहे गुफ़तार, कलमा कलाम नबीआं रिहा पढ़ाईआ। जिस नूं मन्नदे रहे सिक्दार, परवरदिगार नूर इलाहीआ। सजदा कर कर झुकदे रहे जुग चार, चौकड़ी बैठे ध्यान लगाईआ। जिस दा करदे गए इज़हार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। लेखा लिखदे रहे विच संसार, काग़ज़ कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। जिस दे दर तों मंगदे रहे बण भिखार, दर दरवेश फेरा पाईआ। जिस नूं नमो नमो कैहिंदे रहे दोए जोड़ कर निमस्कार, डण्डौत कर के सीस झुकाईआ। सो लेखा मंगे मंगणहार, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी कार आप कमाईआ। करनी करता करे शाह नवाब, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर झुक के करन आदाब, सजदा इक्को घर वखाईआ। अबिनाशी करता सति सरूपी मार इक आवाज़, शब्द इशारे नाल उठाईआ। पूरब लेखा कढ्ढो किताब, वरका वरका दए उल्टाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चुक्को पड़दा, परवरदिगार, आप जणाइंदा। मैं लेखा जाणा घर घर दा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कलयुग अग्नी माया विच सड़दा, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। साध सन्त साची मंज़ल पौड़े कोई ना चढ़दा, महल अटल बैठ घर दरस कोए ना पाइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंदर सड़दा, पंडत पांधा धीरज धीर ना कोए जणाइंदा। साचे
हुजरे काया काअबे कोए ना वड़दा, मन्दिर मसीत चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। आत्म सरोवर साची तारी कोई ना तरदा, अठ सठ तीर्थ दुरमति मैल ना कोए धवाइंदा। परम पुरख परमात्म आत्म पल्लू कोए ना फड़दा, मन वासना जगत सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को जग, कलयुग चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। काया माटी पंज तत घर घर लग्गी अग्ग, ततव तत रिहा जलाईआ। जीव जंत होए हँस कग्ग, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ । मन वासना चारों कुण्ट रहे भज्ज, दहि दिशा पन्ध ना कोए मुकाईआ। साचा करे कोई ना हज, मक्के काअबे पई दुहाईआ। पीर पैगम्बर उठ वेखो आपणी अक्ख, हरि आख़र दए वखाईआ। जिस दा लेखा आए दस्स, अल्फ़ ये कर पढ़ाईआ। जिस दे हो के रहे वस, वास्ता निरगुण नूर नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुलारा इक लगाईआ । सच हुलारा लगाए भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार वेखो जीव जंत, जागरत जोत ना कोए जगाइंदा । सब नूं भुल्लया धुर दा मंत, मंत्र हरि ना कोए दृढ़ाइंदा। नार दुहागण होई बिन साचे कन्त, नर हरि नरायण कन्त ना कोए हंढाइंदा। चोली चढ़े ना रंग किसे बसन्त, फूलन बरखा कोए ना लाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ के गढ़्ह तुट्टे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाइंदा। नौ दवारे सृष्ट सबाई होई मंगत, साची वस्त झोली कोए ना पाइंदा । लेखा चुक्के ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आप उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखो याद, याददाशत पिछली रिहा कराईआ। जिस पंज तत काया चोला लोकमात कीता आबाद, सो वेखणहारा पड़दा लाहीआ। जिस दा ढोला नग़मा नाम गाउँदे रहे गाथ, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। जिस दा सिफ्त सालाही रखदे रहे रोज़ा नमाज, वुज़ू कर के वसल इक्को इक बणाईआ। सो साहिब सतिगुर खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड निरगुण सरगुण पैंदी वेखी रास, घर घर नच्चे वाहो दाहीआ। सच मिल्या ना किसे पुरख अबिनाश, अबिनाशी रूप ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक होए उदास, हैरानी सब दे उपर छाईआ। हुजरा हक ना जाणे कोई महराब, महबूब मिले ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो हुक्म, हरि हाकम आप जणाइंदा । नूर नुराना वेखो तुख्म, तासीर सब दी इक दृढ़ाइंदा। जिस दी धारों आए उतर, जोती जाता वेख वखाइंदा। जिस बाले नन्न्हे बच्चे बणाए पुत्तर, पिता पुरख अकाल फेरी पाइंदा। कलयुग अन्तिम ओस दा करो शुकर, जो शुकरानयां विच कदे ना आइंदा।
कौल इकरार कर के गया ना मुक्कर, मुफ्त आपणी सेव कमाइंदा। कलयुग जीव कूड़ी क्रिया होए बुच्चढ़, शब्द खण्डा हथ्थ ना कोए उठाइंदा। परम पुरख परमात्म किसे ना चुक्के आपणे कुछड़, गोदी गोद ना कोए सुहाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा लुकया रहिण ना देवे कोए नुकर, नुकता सब दा मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो काली धार, हरि करता आप जणाईआ। सृष्ट सबाई रही हार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सज्जण मिले ना मीत मुरार, संगी संग ना कोए जणाईआ। गुर का शब्द ना कोए प्यार, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ देण दुहाईआ। अठसठ तीर्थ नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खुल्ही गुत्त रही वखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दोए जोड़ करन निमस्कार, अल्ला राणी नेत्र नैण नैण शरमाईआ। तेई अवतार बरख़ुरदार, बन्दे हो के बन्दगी इक्को इक जणाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकार, दहि दिशा कर शनवाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा संदेसा देंदे रहे जुग चार, कागज़ां उत्ते कर लिखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रखे संभाल, इष्ट देव जगत बणाईआ। तेरा संग किसे ना निभया नाल, कोटन कोटि बैठे मुख भवाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, सचखण्ड वेखी तेरी सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती इक्को बाल, कमलापाती खेल करे कमाल, कँवल नैण आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा सच वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोलण अलख, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। तेरे हुक्मे अंदर होए वक्ख, सरगुण चोला आए हंढाईआ। तेरा नाम संदेसा दस्स, दहि दिशा करी जणाईआ। तेरे मिलण दी रख के आस, आसा तेरे नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी ओट तकाईआ। तेरी ओट तक्की एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सचखण्ड दवारा तेरा देस, लोकमात साडी बणत बणाईआ। शब्द संदेसा धुर दा भेज, भजन बन्दगी दिती दृढ़ाईआ। जोती जलवा दे के तेज, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। सच सुहञ्जणी बख्श के सेज, सोहणा आसण दित्ता विछाईआ। कर किरपा खोल्ह के आपणा भेत, अनुभव आपणी धार जणाईआ। धुर दा लिख के आए लेख, बिन कलम शाही वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नरेश तेरी सरनाईआ । सच नरेश प्रभू सुल्तान, सति सतिवादी तेरी इक सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे चरण कँवल करन ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाउँदे तेरे गाण, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। अमृत रस पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोए वड्याईआ। सख़ी बण के वेख्या धुर दा काहन, गोपी हो के ख़ुशी मनाईआ।
सोझी दे के मेलया आण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो चरण, साहिब सतिगुर इक समझाईआ। जन्म पिच्छो मिल्या मरन, मरन पिच्छो कर्म दित्ता बदलाईआ । नाता तोड़ के ज़ात पात वरन बरन, मज़्हब शरअ ज़ंजीर ना कोए रखाईआ। सच दवारे सारे ढोला इक्को पढ़न, तूं साहिब सच्चा धुर दा माहीआ। मंज़ल मंज़ल अगम्मी पौड़ी चढ़न, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। परम पुरख दी मिले सरन, सरनगति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे करतार, हरि करनी सच दृढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लेखा दस्स के आए नाल विस्तार, विश्व आपणा हुक्म वरताइंदा। उम्मत उम्मती पाए सार, दीनन दीन खोज खुजाइंदा। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी करे भाल, पड़दा ओहला आप उठाइंदा। कोटन कोटां विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख लभ्भे लाल, भगत भगवान आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। नाम धन ख़ज़ीना देवे माल, अनमुलड़ी दौलत आप वरताइंदा कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया तोड़ जंज़ाल, जीवण जुगत आप समझाइंदा। परवरदिगार आ के पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। सुरत सवाणी करे संभाल, शब्द हाणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप वखाइंदा। धुर दा लेखा दए वखाल, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। पतिपरमेश्वर हो दयाल, दीन दयाल पड़दा दए उठाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले रखे नाल, कूड़ी नालश दए गंवाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। जिथ्थे वसे शाह कंगाल, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। ज़ात पात ना कोए ध्यान, ऊँच नीच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो उपर अम्बर, अन्तर अन्तर आप जणाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म रच्या सच सुअम्बर, सोहणी जोड़ी रिहा जुड़ाईआ। सर्ब कला हो भरतम्बर, घट घट वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक इशारे नाल समझाईआ। गुर अवतार तक्को इशारा, आलीशान आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर वेखो नज़ारा, बेनज़ीर आप दृढ़ाइंदा। कलयुग अन्त लग्गा इक अखाड़ा, करता पुरख खेल खिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख वेख्या सच्चा लाड़ा, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द अगम्म अथाह वजाए नाद नगारा, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। दूजा ना कोए मित्र प्यारा, सज्जण संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। मेहर नज़र उठाए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो धुर दा साथ, हरि
सगला संग निभाईआ। जन भगतां दस्स के इक्को अगम्मा जाप, जीवत मुक्त दिते कराईआ। कोट जन्म दा लाह के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। सिमरन दस्स के अगम्मी पाठ, पूजा इक्को इक जणाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग नूर करे रुशनाईआ। मन वासना रखे ना नार कमज़ात, कुलखणी दर तों दए दुरकाईआ। जो जुग जुग भविख्त संदेसा गए आख, सो आखर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मनावण ख़ुशी, ख़ुशीआं हाल जणाईआ। धन्न वड्याई प्रभ तूं साडे वल कीती रुची, आपणा ध्यान लगाईआ। साडी वासना तेरा प्रेम करके उच्ची, ऊँचो ऊँच तेरा दर्शन पाईआ । दरोही ख़ुदाए साडी औध अन्तिम मुक्की, सदी चौधवीं चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। उम्मत उम्मती गूढ़्ही नींद सुत्ती, आलस निंद्रा सके ना कोए मिटाईआ। कलयुग जीवां मति होई पुठ्ठी, मार्ग सच ना कोए समझाईआ। लख चुरासी विच्चों प्रभ तेरे भगत इक्को मुट्ठी, बहुत्यां विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां दा नाता जुड़या प्या प्यार प्यो पुत्ती, पिता पूत नज़री आईआ। तिन्हां सुहाउणी साची रुत्ती, रुत्त आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देणी माण वड्याईआ । गुर अवतार कहिण प्रभ दर तेरे मंगत, मांगत धुर दे नज़री आईआ। गोदी चुक्क लगाउणा अंगण, एहो तेरी वड्याईआ । नाम टिक्का लगाउणा चन्दन, मस्तक धूढ़ रमाईआ। सच बन्दगी दसणी बन्दन, बन्दीख़ाना दए गंवाईआ। प्रेम प्यार देणा परमानंदन, निजा नंद करे रसाईआ। जे प्रभ भगतां आयो आपणा नाम वंडन, वस्त अमोलक आपणे हथ्थ उठाईआ। धुर दा ढोला दस्सण आयो छन्दन, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा देणा उठाईआ। धुर दा पड़दा देणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। निरगुण धारा विच्चों सच जैकारा देणा बोल, आत्म परमात्म मेला सहज सुभाईआ। अगम्मी कन्ढ्ढे तोलणा साडा तोल, जगत तराज़ू हथ्थ ना कोए उठाईआ। स्वामी हो के जाणा मौल, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। पूरब लहिणा पूरा करना कौल, गोबिन्द गया समझाईआ। परम पुरख परमात्म कल कल्की प्रगट होवे उपर धौल, धरनी धरत धवल हौला भार कराईआ। सच दवारा देवे खोल्ह, चार वरन इक सरनाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब कोए ना करे घोल, झगड़ा मुक्के जगत लोकाईआ। शब्द दमामा वज्जे ढोल, ढोला गाउणा बेपरवाहीआ। लेखा चुक्के पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा पूर वखाईआ। धुर दा लेखा करना पूरा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर मंगदे तेरा नूरा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मस्तक लाउणा साची धूढ़ा, टिक्का ख़ाक रमाईआ। काया चोली चाढ़ना रंग गूढ़्हा, उतर कदे ना जाईआ। लेखे लाउणा चतुर
सुघड़ बणाउणा मूर्ख मूढ़्हा, मनमति डेरा देणा ढाहीआ। तूं साहिब वड्डा सूरा, सूरबीर इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी घर घर अंदर हाज़र हज़ूरा, हज़रत हो के मेल मिलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अंदर नित नवित रहे मफ़रूरा, लभ्भया हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त जन भगतां मिले ज़रूरा, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। दर ठांडे झुकया सीस, संसा रोग रहिण ना पाईआ। सच स्वामी प्रभू जगदीस, जगदीशर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा कलमा सच हदीस, हरफ़ हरूफ़ इक समझाईआ। तेरा चरण सच्ची प्रीत, प्रीतम मेला सहज सुभाईआ। तेरा नाम निधाना धुर दा गीत, गहर गम्भीर जगत शनवाईआ। तेरा निरगुण आणा जाणा खेल अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। किरपा कर सच घर वेखणा बैठ अतीत, लेखा सर्ब चुकाईआ।
४ सावण २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
नाम ख़ुमारी धुर दी मस्ती, अन्तर आत्म रंग रंगाईआ। मेल मिलावे साची हस्ती, हस्त कीट डेरा ढाहीआ। कीमत दस्से सब तों सस्ती, करनी करता आप दृढ़ाईआ। भेव चुकाए अर्श फ़र्शी, पड़दा ओहला आप उठाईआ। माण वड्याई धरन धरती, धवल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम पदार्थ झोली पाईआ। नाम ख़ुमारी अगम्मी रस, बिन रसना जिह्वा आप जणाइंदा। परम पुरख प्रभ जन भगतां देवे हथ्थ, सच प्याला इक फड़ाइंदा। जिस दी सिफ्त महिमा अकथ, रागां नादां विच कोए ना गाइंदा। जगत सुराही सके ना कोई रख, वस्त अमोलक गृह साचे आप टिकाइंदा। किरपा कर पुरख समरथ, मेहरवान दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ख़ुमारी इक चढ़ाइंदा। सच ख़ुमारी नशा नाम, रस इक्को इक जणाईआ। प्रेम प्याला धुर दा जाम, मधुर रूप वटाईआ। मुश्किल करे सच आसान, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। हरिजन वेख बाल अंञाण, बाली बुध दए समझाईआ। सच प्रीती सच ध्यान, ज्ञान इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। साचा नाम धुर दा नशा, निशाना इक्को इक लगाइंदा। भंग पोसत अफ़ीम नालों अच्छा, शराब आब ना कोए वडियाइंदा। मेहरवान हो के करे जिस दी रक्षा, प्रितपालक हो के दया कमाइंदा। सो गुरमुख उतरे पार धुर दा बच्चा, बचपन आपणी गोद रखाइंदा । कूड़ी क्रिया नाता तोड़ कच्चा, चरण प्रीती धुर दा मेल मिलाइंदा। सच दुआर दा दे के पता, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाइंदा । दरस कर के निज नेत्र अक्खां, आखर आपणे घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, मेहर नज़र उठाइंदा । नाम निधान सच्चा पोसत , परम पुरख इक दृढ़ाईआ। सतिगुर प्रीती बणा के धुर दा दोस्त, दस्तगीर इक अख्वाईआ। लेखे लाए काया माटी गोशत, गोशा कोना वेख वखाईआ। हुक्म संदेसा देवे सदा अनबोलत, अनरागी जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम ख़ुमारी सच अफ़ीम, अफ़िऊन इक्को इक जणाईआ। जिस दा नुसका दस्से ना कोए हकीम, हिकमत विच कदे ना आईआ। तुलबा पढ़ समझाए ना कोए तालीम, तुआरफ़ करे ना कोए लोकाईआ। मेहरवान परवरदिगार शान अज़ीम, आज़म आपणा खेल दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद होवे आप सहाईआ। सच्चा नाम सच ख़ुमारी, ख़ालस इक्को इक दृढ़ाइंदा। परम पुरख निभा के यारी , यारड़ा इक्को नज़री आइंदा। देवे दरस सच अपारी, दिवस रैण रंग रंगाइंदा। अन्तर आत्म बख्श अधारी, मन ममता मोह मिटाइंदा। नाम पदार्थ बण भण्डारी, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। तन माटी ख़ाक ना होए ख्वारी, झूठी खेह ना कोए उडाइंदा। ममता रोग ना लग्गे बीमारी, हउमे हंगता गढ़्ह चुकाइंदा। निरगुण सरगुण कर तैयारी, प्रीतम आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। नाम नशा चढ़े तन, ततव रंग रंगाईआ। जगत वासना बन्न्हे मन, मन मणका आप भवाईआ। पंच विकारा देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। भाग लगावे काया छन्न, छप्पर साचा सोभा पाईआ। वस्त अमोलक दे के धन, ख़ज़ीना इक वरताईआ । प्रकाश अंगमी चाढ़ के चन्न, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच वड्याई नाम अपारा, अपरम्पर आप जणाइंदा। जिस दा लेखा ना किसे विचारा, विशा वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस दा भेव ना विच संसारा, पढ़दा ओहला ना कोए रखाइंदा। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त हुक्म वरताइंदा। जिस दा नाउँ निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जाता डगमगाइंदा । जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कारा, करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साचा यारा, सच तौफ़ीक इक वखाइंदा। जिस नूं भगतां किहा सच प्यारा, प्रेमी प्रीतम प्यारा इक अखवाइंदा। तिस साजण सदा सदा सद बलिहारा, बलिहारी घोली घोल घुमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। वस्त अमोलक नाम वटा के, वटा इक्को इक जणाईआ। ख़ुमारी विच नशा बदला के, अच्छा आपणी दया कमाईआ। दीन दयाल हो के रच्छया आपणे हथ्थ रखा के, भिच्छया धुर दी झोली पाईआ। जन्म कर्म दा लेख लिख्या आप मिटा के, कर्म कांड डेरा ढाहीआ।
साची सिख्या इक समझा के, बोध अगाध शब्द पढ़ाईआ। नाम प्याला हथ्थ फड़ा के, रस इक्को इक जणाईआ। दीन दयाल वेखणा आ के लोकमात फेरा पाईआ। साची धर्मसाला हरि धर्म दुआर आप वड्या के, जिस गृह निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सर्ब जीआं बण रखवाला, नित नवित वेख वखा के, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। कलयुग अन्त मार्ग दस्से सुखाला, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। गुरमुखां दे के जाम प्याला, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया टुट्टे जंजाला, जीवन जुगत इक वखाईआ। नाम अगम्म दे के माला, मन का मणका दए भवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रस इक्को इक वखाईआ।
६ सावण २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला
मेरा नाउँ अगली अलख, इलमी इलमेईअत समझ कोए ना पाईआ। मेरा वेखे कोई ना हरफ़, रूप रंग रेख शकल नज़र किसे ना आईआ। मेरा मुकाम हक यक तरफ़, महबूब अरूज सुहाईआ। मेरा लाशरीक नाल तुअलक, दूजा संग ना कोए बंधाईआ। मेरा वसेरा उपर फ़लक, अर्श मिले ना कोए वड्याईआ। मेरा कोए ना पावे दरस, दीद विच ना कोए टिकाईआ। जुग चौकड़ी मैं आदि अकेली रही तड़प, आपणा आप प्रगटाईआ। मैनूं कोए ना मिल्या योद्धा सूरबीर मर्द, मर्दाना आपणे संग ल्याईआ। बिरहों विछुन्नी अजे ना मिटी दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए वंडाईआ। साहिब सुल्तान मेहरवान अग्गे कीती अरज़, आरज़ू आपणी इक सुणाईआ। मैं तेरे प्रेम दा निभावां पूरा फ़र्ज़, सेवक हो के सेव कमाईआ। कर खेल असचरज, अचरज लील्हा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा धुर दा संग जणाईआ। अलख कहे मेरा हिस्सा अगला, अगोचर समझ कोए ना पाइंदा। जिथ्थे राग नाद धुन कोए ना मंगला, कलमा नबी रसूल ना कोए सुणाइंदा। रवि शशि सूर्या ना कोए चन्दना, प्रकाश प्रकाश ना कोए वडियाइंदा। ना कोए डण्डावत ना कोए बन्दना, सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। ना कोए महल अटल चार दीवार दिसे बंगला, अर्श फर्श रूप ना कोए वटाइंदा। ढोल नगारा ना कोए मृदंगला, रागी राग ना कोए अल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा मेरे नाल रखाइंदा। अल्फ़ कहे मैं खेल दस्सां अगली, आगम विच ध्यान लगाईआ। जिहड़ा हथ्थ ना आवे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ किसे मण्डली, ब्रह्मण्ड खण्ड उपर समझ कोए ना पाईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज सेज सुहावे रंगली, रंग राता बेपरवाहीआ। जिस दी नित नवित गुर अवतार पीर पैगम्बर
करदे बन्दगी, सिफ्तां नाल जगत वड्याईआ। मैं उस दवारे साहिब सति दी इक मुशदंगी, मूसा ईसा मुहम्मद नाता ना कोए जुड़ाईआ। मेरे इशारे दी लोकमात इक अल्फ आई वंनगी, जिस चारों तरफ़ चतुर सुघड़ आलम दिते बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा आपणे विच छुपाईआ। अगली अल्फ़ कहे मेरा लेखा अलाह, अक्खरां विच ना वंड वंडाईआ। मेरी परम पुरख नाल सलाह, परवरदिगार मिल के ख़ुशी मनाईआ। मेरा वसेरा सच्ची दरगाह, सच दवारे सोभा पाईआ। मेरा नूर नुराना निरवैर रिहा चमका, जोती जोत कर रुशनाईआ। मेरी धारों खेल दए करा, अनुभव आपणा खेल चुकाईआ। शब्द दुलारा सहज सुभा लए प्रगटा, पूत सपूता गोद उठाईआ। जिस अल्फ़ दा नक्शा सके ना कोए बणा, मसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। सो अल्फ़ जलवा नूर ख़ुदा, नूरो नूर विच समाईआ। उस दे विच्चों नन्हा निक्का अंग हो जुदा, जगत अल्फ़ दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे शहिनशाहीआ। अल्फ़ कहे मेरा भेव ना पाए कोए आरफ़, अल्फ़ी वाला समझ कोए ना पाईआ। मेरा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कीता ना किसे तुआरफ़, सनमुख हो ना ख़ुशी मनाईआ। मेरी रसना जिह्वा बत्ती दन्द कलम शाही लिखी ना किसे इबारत, नुकता सक्या ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जगत अल्फ़ नाल मेरी करदे रहे सिफ़ारिश, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। मेरा महल अटल अगम्म अथाह निराली :इबारत, अमल विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, मेरा लहिणा आपणे नाल रखाईआ। अल्फ कहे मैं सब तों अग्गे, अगला हिस्सा नज़री आईआ। जिस सिँघासण साहिब सूरा श्री भगवान सजे, मैं सनमुख हो के दर्शन पाईआ। प्रेम प्रीती अंदर जिस वेले सद्दे, निउँ निउँ लागां पाईआ। दूजा ओथे कोए ना लभ्भे, संगी रूप ना कोए धराईआ। उस दवारे इक्को निमाणी फबे, प्रेम पाती डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिती माण वड्याईआ। अगली अल्फ कहे मेरी सच उम्मीद, आशा विच समाईआ। मेरी करे ना कोई तमहीद, लेखा लिख्त ना कोए समझाईआ। सज्जण मिल्या ना कोए रफ़ीक, फ़रीक समझ किसे ना आईआ। हज़रत करी ना किसे तरीफ, तोबा तोबा कर के गए सुणाईआ । मेरा धाम अनडिठड़ा अजीब, निराला इक्को नज़री आईआ। परवरदवार मेरे करीब, सज्जण वड्डा बेपरवाहीआ। ना कोए मुर्शद ना मुरीद, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। इक्को इक मेरी करे दीद, ना दीद विच समाईआ। आदि मैनूं कीती इक ताकीद, तर्हां तर्हां समझाईआ। जिस वेले गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरी करन उडीक, नेत्र लोचण राह तकाईआ। उस वेले तेरा संग रखावां ठीक, आपणा बन्धन पाईआ। आदि जुगादि मेरी इक्को तोफ़ीक, मिहबान रिहा समझाईआ। अगली अल्फ़ सदा लाशरीक, शरक्त विच
कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची आपणी दस्स हदीस, हाजत पूरी दए कराईआ।