पुस्तकालयभाग १७

६ सावण २०२१ बिक्रमी राज सिँघ दे गृह हेमराज पुरा

निरगुण निरवैर दवारा पुरख समरथ दा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोत अगम्मी दीपक जलदा, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण इक्को फबदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जलवा नूर अगम्मी रब्ब दा, हक मुकामे डेरा लाईआ। खेले खेल अकथना अकथ दा, कथनी कथ ना सके राईआ। रथवाही बणे साचे रथ दा, बण सेवक सेव कमाईआ। महल अटल अगम्मड़े वसदा, सोभनीक आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सच्ची करनी करे समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सच दवारे आपे वस, निहचल बैठा ख़ुशी मनाईआ। अगम्मड़ा मार्ग धुर दा दस्स, वेखणहारा इक अख्वाईआ। दूसर ना कोई दिसे साथ, संगी संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अव्वला, हरि करता आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण इक इकल्ला, धाम न्यारे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण अछल्ल अछल्ला, वल छल धारी चाल वखाइंदा। एकँकारा जोत प्रकाश आपे बला, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता फड़े धुर दा पल्ला, श्री भगवान आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। पारब्रह्म सच दवारा इक्को मल्ला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सच दवारा धुर दा, दरगाह साची इक वड्याईआ। जिथ्थे खेल अगम्मी गुर दा, बेपरवाह वेस वटाईआ। ओथे लेखा नहीं देवत सुर दा, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए चतुराईआ। निरगुण सरगुण कोए ना जुड़दा, ततव तत ना कोए रखाईआ। लहिणा कोई नहीं ताल सुर दा, राग नाद ना कोए जणाईआ। मंत्र नाम ना कोए फुरदा, फुरने विच ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल करे परवरदिगार, बेऐब नूर ख़ुदाया। हक मुकामे सांझा यार, सच सिँघासण सोभा पाया। सिफ्ती ताअरीफ़ी वस्या बाहर, हक हकीकत ना कोए दृढ़ाया। इश्क माशूक ना कोए यार, मुहब्बत रंग ना कोए चढ़ाया। शब्द हदीसी ना गुफ़तार, कलमा नबी ना कोए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दरगाह डेरा लाया। साची दरगाह महल अपारा, अपरम्पर सोभा पाईआ। जल्वागर नूर उज्यारा, जलाल इक्को इक दरसाईआ। खेले

खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। घर मन्दिर गृह कर प्यारा, प्रेम आपणे विच्चों प्रगटाईआ। प्रीतम प्रीती नाल दे सहारा, सगला संग जणाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए वड्याईआ। निरगुण निरगुण करे पसारा, निरवैर निराकार आपणी कार कमाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची भिच्छया झोली पाईआ। अन्तर ख़ाहिश बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आपणा नाउँ लया प्रगटाईआ। गृह मन्दिर सच्चा मीत मुरारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को इक दरसाईआ। इक्को नाउँ हरि निरँकार, आदि पुरख आप प्रगटाया। सचखण्ड दवारे बोल जैकार, जै जै जैकार आप अल्हाया। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक प्यार, आदि जुगादि सके ना कोए तुड़ाया। सच महल अटल मनार, दरगाह साची धाम सुहाया। दीवा बाती जगे जोत होए उज्यार, हवन दीप धूप ना कोए वखाया। सति पुरख निरँजण साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म जणाया। आदि पुरख ठांडा दरबार, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। हरि पुरख निरँजण वेखणहार, एकँकारा ख़ुशी मनाया। आदि निरँजण नूर उज्यार, अबिनाशी करता सोभा पाया। श्री भगवान करे इज़हार, पारब्रह्म प्रभ धुर दा गीत अल्हाया। तूं मेरा मैं तेरा यार, सज्जण अवर ना कोए वखाया। सति पुरख निरँजण सति स्वामी धुर दी करी इक विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुलाया। साचा भेव वेखो खुल्हदा, गहर गम्भीर आप खुल्हाईआ। जिस दा तोल कोए ना तुलदा, अनतोल बेपरवाहीआ। जिस दी कीमत लेखा जाणे ना कोई मुल्ल दा, अमुल वड्डी वड्याईआ। जिस दा लहिणा आदि जुगादि ना जाणे कोई अभुल्ल दा, भुल्ल रूप ना कोए वटाईआ। जिस दा बूटा नित नवित कदे ना हुल दा, धुर दी महक इक महकाईआ। लेखा जाणे ना कोए आदि पुरख अबिनाशी तेरी कुल दा, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा दस्से आप, हरि आपणी दया कमाइंदा। जिस दा ना कोई माई ना कोई बाप, गोदी गोद ना कोए सुहाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, सिमरन संग ना कोए निभाइंदा । ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सरोवर वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई वणज ना कोई हाट, वणजारा रूप ना कोए वखाइंदा । ना कोई रूप रंग रेख ना ज़ात, ततव तत ना कोए समझाइंदा। ना कोई रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे बात, उच्ची कूक ना कोए सुणाइंदा। ना कोई ढोला गाए गाथ, कलमा कलाम ना कोए सुणाइंदा। ना कोई प्याला आबे हयात, मधुर रस ना कोए फड़ाइंदा। ना कोई लेखा लिखे किताब, कलम शाही ना वंड वंडाइंदा। ना कोई मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ दिसे महराब, महबूब मुहब्बत हक ना कोए कराइंदा। ना कोई सजदा सीस जगदीस झुके आदाब, नमो नमो ना कोए सुणाइंदा।

ना कोई सूरज चन्द जोती नूर रोशन महिताब, अन्ध अन्धेर ना कोए प्रगटाइंदा। ना कोई लहिणा देणा जाणे हिसाब, अक्खर अंकड़े अन्त ना कोए लगाइंदा। पुरख अबिनाशी सचखण्ड दवारे साहिब सच्चा महाराज, साहिबान सोभा पाइंदा। जो आपणी इच्छया करे आपणा काज, करता पुरख आपणी खेल वखाइंदा। आपणी करनी आप दे के दाज, वस्त अमोलक आप भराइंदा। आदि पुरख आपणा चला के सच रवाज, रहिबर हो के वेख वखाइंदा। आपणे घर दे अगम्मी दात, घर साचा इक सुहाइंदा। जननी जन बण पुरख अबिनाश, गोद सुहञ्जणी आप वडियाइंदा। साचे मण्डल पा के रास, सोहणी बणत आपणे हथ्थ रखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाइंदा। धुर दा लेखा हरि निरँकार, इक्को इक जणाईआ। जोती जाता हो तैयार, पुरख बिधाता पड़दा लाहीआ। जननी जन सिरजणहार, साहिब सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सुत दुलारा कर तैयार, शब्दी रूप वखाईआ। सचखण्ड दवारयों खोल्ह किवाड़, पड़दा ओहला दए उठाईआ। चरण कँवल दे सहार, थिर घर मन्दिर इक समझाईआ। पिता पूत चले धार, पुरख अकाल इक हुक्म वरताईआ। सच संदेसा देवे देवणहार, नर नरेशा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण लए वड्याईआ। निरगुण निरगुण उपज्या पूत, पतिपरमेश्वर आप उपाइंदा। इक्को तागा ताणा पेटा सूत, दूजा तन्द ना कोए रखाइंदा। इक्को दिशा इक्को कूट, इक्को मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। सुत दुलारे तेरा नाउँ गोबिन्द, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। पुरख अकाल उपाई आपणी बिन्द, मात पित नज़र कोए ना आईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर होए सहाईआ। थिर घर दवारा तेरा जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुत उपजाया गोबिन्द एक, आदि पुरख दिती वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साची टेक, समरथ दित्ता समझाईआ। तेरा नूर ज़हूर सदा बिबेक, ग़रूर विच ना कोए रखाईआ। तेरा कलम शाही लिखे ना लेख, काग़ज़ देवे ना कोए वड्याईआ। तेरा जीव जहान पाए ना भेत, अभेव दए समझाईआ। तेरा निरगुण सरगुण होणा खेड, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर देवां भेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द सुत, धुर दे शब्द तेरी वड्याईआ। तेरा मेला अबिनाशी अचुत, चेतन इक्को वार कराईआ। तेरा पैंडा कदे ना जावे मुक, आवण जावण खेल वखाईआ। दो जहान मौले रुत्त, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। प्रेम प्यार तेरी भुक्ख, तृष्ना आत्म रस वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे आप सहाईआ। सदा सहायक होवे तेरा, सचखण्ड

निवासी आप जणाइंदा। थिर घर वसे धुर दा खेड़ा, खिड़की कुण्डा आप खुल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा खुल्हा वेहड़ा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज बन्द ना कोए कराइंदा। नव सत्त तेरा घेरा, लोक परलोक तेरे चरणां हेठ वखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे कंध उठावे बेड़ा, खेवट खेटा तेरा नाउँ धराइंदा। नाता जुड़या तेरा मेरा, पिता पुरख अकाल आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप प्रगटाइंदा। धुर दा लेखा शब्द गोबिन्द, निरगुण निरवैर आप जणाईआ। तेरा प्रेम रस सागर सिन्ध, अमृत रूप प्रगटाईआ। तेरी क्या कोई करे निन्द, निंदया विच ना रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दित्ता बहाईआ। सच दवारा घर थिर, घर इक्को इक सुहाईआ। परम पुरख अबिनाशी करता मिल्या पिर, प्रीती इक्को वार जुड़ाईआ। तेरा रूप निरवैर निर, निरँकार दित्ता समझाईआ। दो जहान तेरा पिड़, सूरबीर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा प्रेम गुंचा गुलशन फुल्ल जाए खिड़, दो जहान अर्श फर्श दए महकाईआ। जुग चौकड़ी गेड़ा जावे गिड़, लख चुरासी लठ्ठ आप भवाईआ। अबिनाशी करता सद वसे तेरे नेड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेल मिलावा गिरवर गिरधार गिर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे इक बहाईआ। सच दवारे साचे बहणा, हरि शब्दी गुर जणाइंदा। दर्शन करना आपणे नैणा, लोचण जगत ना कोए वखाइंदा। नित नवित भाणा सैहणा, हुक्मे अंदर हुक्म मनाइंदा। परम पुरख पतिपरमेश्वर मन्नणा कहिणा, कहि कहि तेरा खेल जणाइंदा। सति दवारे साचे बहणा, धाम भूमिका इक्को इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे गुर आप समझाइंदा। शब्द गोबिन्द गया समझ, आदि पुरख सीस निवाईआ। पुरख अकाल तेरी रमज़, रहमान मिली वड्याईआ। तेरा विछोड़ा मेरा ग़ज़ब, अदब विच सोभा पाईआ। तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दा दिसे अदल, अदालत इक्को इक वखाईआ। तेरा फ़रमाबरदार कदे ना जावे बदल, बदली तेरे हुक्म विच रज़ाईआ। तेरा दवारा धुर दी मंज़ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रखे निरँकार, हरि करता आप जणाइंदा। उठ वेख सच्चा दरबार, शाह पातशाह भेव खुल्हाइंदा। निर्मल जोत जगे अगम्म अपार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। अगम्म अथाह अचरज लीला अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप समझाइंदा। सुत दुलारे रहिणा ख़बरदार, बेख़बर ख़बर तेरी झोली आप भराइंदा। तेरी सेवा लावां अपर अपार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल, रवि शशि मण्डल मण्डप तेरे रंग रंगाइंदा। तेरा धाम न्यारा चरण कँवल सच सच्ची धर्मसाल, थिर घर इक्को बणत बणाइंदा। किरपा निधान हो के दयां बहाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तेरी किसे ना आवे भाल, खोजयां खोज ना कोए खुजाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। अबिनाशी करता हुक्म दस्से धुर रब दा, सच स्वामी दया कमाईआ। गोबिन्द गुरू सब दा, आदि जुगादि इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल चरण दवारे फब दा, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। जगत विद्या जगत नैण किसे ना लभ्भदा, खोज खोज वेखे सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी भाण्डा वेखे भज्जदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग थिर रहिण कोए ना पाईआ। आर पार किनारा वेखे लोकमात हद्द दा, परलोक पड़दा आप उठाईआ। राग सुणावे अगम्मी नद दा, अनहद नादी ताल वजाईआ। पंज तत सरगुण सरूप आपे सजदा, घर घर डेरा लाईआ। जोती दीपक आपे जग दा, जोत नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। साहिब सतिगुर गोबिन्द सच्चा, आदि पुरख आप उपाया। अबिनाशी करते बणा के आपणा बच्चा, बचपन आपणा इक समझाया। पंज तत काया माटी तेरा खेल करां माटी भाण्डा कच्चा, जुग जुग वेस वटाया। शब्द संदेसा इक्को दस्सां, धुर दा राग अल्हाया। रसना जिह्वा बत्ती दन्द माणस हो के हस्सां, सोहणा रूप वटाया। चार कुण्ट दहि दिशा पाँधी हो के नस्सां, नित नवित पन्ध मुकाया। गुरमुखां हिरदे हरि जू हो के वसां, हरिजन मेल मिलाया। गुरमुखां अमृत दे के रसा, रसना रस कूड़ा देवां चुकाया। साचे सन्तां खोल्ह के अपणीआं अक्खां, निज नेत्र मेल मिलाया । जन भगतां अन्तर आत्म जा के वसां, परमात्म धुर दा जोड़ जुड़ाया। करां खेल बिन पैरां हथ्थां, ततव तत ना कोए वडियाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शब्द दुलारा मंग मंगाया। शब्द दुलारा मंगे मंग, गोबिन्द आपणी झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। मैं नित नवित तेरा वजावां मृदंग, ढोला धुर दा आप सुणाईआ। आत्म परमात्म नाता देवां गंढ्ढ, लख चुरासी चारे खाणी चारे बाणी इक्को रमज़ जणाईआ। वस्त अमोलक ब्रह्मण्ड खण्ड देवां वंड, जेरज अंड पड़दा लाहीआ। तेरे प्रेम प्यार दा गुरमुखां बख्शां अनन्द, अनन्द तेरे नाल समाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाए लँघ, वेला वक्त इक सुहाईआ। जननी जन पा के ठंड, सीतल धारा इक वगाईआ। नाउँ रखा के गुजरी चन्द, जगत चन्द माण मिटाईआ। दो जहान तोड़ के बन्दी बन्द, बन्दना तेरे अग्गे इक्को सीस झुकाईआ। धुर दा ढोला गा के छन्द, सोहला साचा आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। शब्द गुर कहे मैं वेखां मात, लोकमात वेस वटाईआ। तेरा नाम पदार्थ धुर दी दात, अमुलड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। सच संदेसा दस्सां गाथ, अगम्मी इक पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा कमलापात, पतिपरमेश्वर सच्चा माहीआ। जिस निरगुण नानक दित्ता साथ, जोती जोत नाल मिलाईआ। जिस दी भाष्या अगम्मी भाख,

त्रिलोकी सलोकी अक्खरां अंदर बन्द कराईआ। जिस सुणी अगम्म आवाज़, दमां दम जणाईआ। जिस सचखण्ड दा खोल्ह के राज़, थिर घर पड़दा दित्ता उठाईआ। जिस लहिणा चुका के वुज़ू नमाज़, नवाज़श इक्को दिती जणाईआ। साहिब सतिगुर सच्चा वखा के गुरू महाराज, महबूब घर घर दित्ता मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे लेखे लाईआ। पुरख अकाल कहे साचे सूरे, सूरबीर तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दे नूरे, तेरा नूर होए रुशनाईआ। नाता तुटे कूड़ी कूड़े, सच सुच्च करें कुड़माईआ। गुरमुखां बख्श चरण धूढ़े, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाएं मूढ़्हे, मूर्ख आपणे धन्दे लाईआ। दरस दिखाएं सनमुख हज़ूरे हाज़र हो के लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला सहज सुभाईआ। गोबिन्द कहे वाह मेरे भगवन्त, पुरख अबिनाशी तेरी वड्याईआ। तेरा नाम संदेसा मंत, गुर मंत्र दयां जणाईआ। जिस आदि बणाई बणत, सो जुगादि वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस नूं नानक मन्नया कन्त, लख चुरासी नारी रूप गया दृढ़ाईआ। जिस दी महिमां सदा बेअन्त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान समझ सके ना राईआ। सो स्वामी समरथ मेरी बणाए बणत, घाड़न घड़न आपणे हथ्थ रखाईआ। दे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरू गोबिन्द मीत, मित्र प्यारा हरि जणाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी रीत, रीतीवान वेख वखाइंदा। जिस दा ढोला गाउँदे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ राग अल्हाइंदा। जिस दा वसेरा हस्त कीट, ऊँच नीच हर घट अंदर बैठा सोभा पाइंदा। जिस दा कलमा सच हदीस, हज़रत हो के आप पढ़ाइंदा। सो साहिब स्वामी सच अन्तरजामी लेखा जाणे बीस इकीस, एकँकारा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। शब्द गुरू गोबिन्द गुरदेव, देव आत्मा वेख वखाईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। वसणहारा धाम निहकेव, निहचल बैठा डेरा लाईआ। उस दी सिफ्त करे की जिहव, बत्ती दन्द ना कोए समझाईआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां अमृत रस देवे अगम्मी मेव, फल इक्को इक वखाईआ। अंदर वड़ के खोल्हे भेव, बाहरों पड़दा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गुर इक अख्वाईआ। गोबिन्द गुर इक्को एक, आदि पुरख आप जणाइंदा। जिस दी जगत सृष्टी रखे टेक, सिर सब दे हथ्थ टिकाइंदा। जिस दी दृष्टी नाल बुध होवे बिबेक, वशिष्टी आपणा मेल मिलाइंदा। सो सूरा सूरबीर रणभूमी ना होवे खेत, खड़ग खण्डा कटार घाउ ना कोए लगाइंदा। गुरमुखां आपणा अन्तर खोल्हे भेत, बसन्तर बाहरों अग्ग बुझाइंदा। सदा सुहेला सच सुहञ्जणी खेले खेड, जगत खिलाड़ी

फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द स्वामी अन्तरजामी घट बैठा वेख वखाइंदा। शब्द गुरू गोबिन्द मृदंगा, नाम निधान वजाईआ। नमो नमो करे सूरज चन्दा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। बेशक पंज तत ख़ाकी नज़री आवे बन्दा, अंदरों बन्धन रिहा तुड़ाईआ। जिस दा सच सिँघासण थिर घर अगम्मी मंजा, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जिस गृह दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जिस दा आदि जुगादि परम पुरख दा सच्चा छन्दा, मेरा तेरा ढोला गाईआ। जिस दा नाम फ़रमान धुर दा डण्डा, खण्डा खड़ग आपणा हुक्म वरताईआ। जो गुरमुखां शब्द संदेसे देवे गंढ्ढां, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। नाता तोड़ के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। मूर्ख मुग्ध अंञाण जे होवे मंदा, फड़ बांहों गले लगाईआ। जगत वासना मन हँकारी होवे गंदा, दुरमति मैल धवाईआ। सतिगुर विछोड़े आत्म परमात्म होवे रंडा, नार कन्त सुहागण मेल मिलाईआ। अंगीकार लाए आपणे अंगा, अंगण इक्को इक वखाईआ। हरिजन चरण चुम्मण आ के गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी निउँ निउँ लग्गण पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणावण आ के छन्दा, सच्चा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द गुरू सब दा सांझा, वंडण वंड ना कोए वंडाइंदा। प्रेम प्रीती अंदर बांधा, बन्दगी इक्को नाम समझाइंदा। पुरख अकाल दे गीत गांदा, श्री भगवान इक मनाइंदा। अमृत जाम गुरमुखां दे के गया दुशांदा, अंदर बाहर कूड़ी क्रिया बाहर कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक अखवाइंदा। सतिगुर मन्नया नानक इक, एकँकार सीस निवाईआ। रागां नादां विच दित्ता लिख, शब्दी शब्द ढोला गाईआ। सृष्ट सबाई दस्सया पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म करे हित, दूजी सेज ना कोए हंढाईआ। आवे जावे नित नवित, जुग जुग वेस वटाईआ। लख चुरासी अंदर वड़या विच, विचे रहन्दयां मिलण कोए ना पाईआ। जे मन वासना होवे जिच, मति मतिवाली रही कुरलाईआ। तिन्हां मंज़ल पन्ध ना मुक्के सवा गिठ, चार कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। घर स्वामी करवट बदल ना बदले पिठ, सनमुख रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर इक्को इक दरसाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पुरख अकाल, पिता इक्को नज़री आइंदा। जिस दा सोहणा सुहञ्जणा लाल, लाडां विच गोद सुहाइंदा। जुग चौकड़ी कदे ना होवे कंगाल, शहिनशाह शाह रूप आप वखाइंदा। निरगुण निरवैर हो के चले नाल, धुर दा संग निभाइंदा। लोकमात मेरा तन बणाए सच्ची धर्मसाल, आत्म सेजा बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। प्रेम प्यार अमृत रस सच प्याला दए प्याल, दीन दयाला दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी पिछला दस्से अहिवाल, भेव अगला आप खुल्हाइंदा। चरणां हेठ रखाए काल महाकाल,

महाबली हुक्म वरताइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले सज्जण लए उठाल, सोई सुरती आप जगाइंदा। जन भगतां मिल के होवे निहाल, निहाली पै आपणे रंग रंगाइंदा। आवण जावण जन्म मरन लख चुरासी विच्चों कर के बहाल, जम की फाँसी फंद कटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे घर वसाइंदा। गुरसिख गुर गुर जुग जुग झगड़ा, झगड़े विच वसे बेपरवाहीआ। नाम निधान मन कसवटी लाए रगड़ा, रगड़ा इक्को इक जणाईआ। जगत वासना रहे वक्खरा, तृष्ना आपणी वंड वंडाईआ। लभ्भदा फिरे विच्चों अक्खरां, गीतां विच आपणा आप मधुर धुन करे शनवाईआ। खोजदा फिरे टिले पर्बत पत्थरां, समुंद सागर डूँग्घी खाईआ। साहिब सच्चे कोल हरिजन तेरा सोहणा विछया नज़री आवे सथरा, सथर यारड़ा इक्को इक समझाईआ। जिस दा वरका किसे ना पलटया पत्रा, नग़मा नाम नज़म ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सतिगुर दाता इक अख्वाईआ। साहिब दाता सतिगुर आदि, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं गाउँदे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर वजाउँदे नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत सज्जण साक, सगला संग इक्को इक समझाईआ। घर घर अंदर बन्द ताक, बजर कपाटी पड़दा लाहीआ। गोबिन्द गाया भविख्त वाक्, वेला वक्त गया समझाईआ। जो निरवैर पुरख निराकार निरँकार धुर दा देवे साथ, सगला संग इक्को इक जणाईआ। सो स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी कलयुग मेटे अन्धेरी रात, रुतड़ी रुत्त नाल महकाईआ। गोबिन्द विच्चों गोबिन्द प्रगट ज़ात, गुरमुख गुरमुख रूप वटाईआ। गुर शब्द गुर नाद गुर ब्रह्म गुर ब्रह्माद गुर अगम्मी आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जिस गोबिन्द दा लख चुरासी जीव जंत समाज, सो गोबिन्द सूरा दाता इक अख्वाईआ। जिस नूं ग़रीबां मन्नया ग़रीब निवाज़, सीस कल्गी तोड़ा इक चमकाईआ। जिस दा नीले समझया राज़, शाह स्वार चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो गोबिन्द सुत पुरख अकाल इक्को इक वड्याईआ। गोबिन्द गुर सब दा सज्जण, लख चुरासी मीत नज़री आइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कराए मजन, मजलस आपणे नाल रखाइंदा। नानक निरगुण नाम निधान नगारे वज्जण, ताल तलवाड़ा इक्को इक वजाइंदा। गुरमुख गुरसिख चरण प्रीती कर के मग्न, अगला पिछला लेखा आपणा झोली पाइंदा । त्रैगुण माया ना जाले अग्न, अमृत मेघ बरसाइंदा। जिन्हां गुरमुखां गुर अमृत लाया सगन, धुर दा नाता आप बंधाइंदा । मन वासना दूर दुराडे भज्जण, अन्तर आत्म विछोड़ा ना कोए कराइंदा। परम पुरख परमात्म सब दा स्वामी बण के सज्जण, साजण हो के वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

देवणहारा साचा वर, गोबिन्द गुर गुजरी चन्द गुरमुखां संग लगाई आपणी लग्न, दीपक जोत लोकमात जगण, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच चाढ़ के रंग, रंगण कूड़ा दित्ता मिटाईआ।

सतारां सौ बिक्रमी सठ्ठ, रुतड़ी सावण सच सुहाईआ। पुरी अनन्द तों मील अठ्ठ, दक्खण दिशा सोभा पाईआ। गोबिन्द संगत इक इकट्ठ, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। प्रेम प्यार नाल गुरमुखां भुलथ्था रहे दस्स, इशारयां नाल समझाईआ। हौली जेही मार के सट्ट, सुरती देण खुल्हाईआ। गुरसिख मार छाल पैण टप्प, सोहणा जोश वखाईआ। लहिंदी दिशा आ गया रंगड़ जट्ट, डांग हथ्थ विच लमकाईआ। गोबिन्द वल वेख के रिहा हस्स, एह की खेल मचाईआ। जे मैनूं लवें सद्द, अग्गे हो के हथ्थ दयां वखाईआ। ग़ुस्से नाल जिस वेले दोहां हथ्थां दी उत्तों मारां सट्ट, कल्ग़ी तोड़ा परां देवां सुटाईआ। जानणहार साहिब समरथ, खेल उसे वेले बन्द कराईआ। उहदे कोल आए झट्ट, डांग फड़ के दिती उठाईआ। सूरबीरे मेरे वल वेख तक्क के अक्ख, नेत्र नैण नाल मिलाईआ। मैनूं मारयां जे तेरा होवे जस्स, एहो जेही होर केहड़ी वड्याईआ। तूं प्रेम अंदर एहो चाअ रख, मैं गोबिन्द सीस चोट लगाईआ। मैं सब दा देवां हक, मेरी प्रेम नाल लड़ाईआ। ओसे वेले रंगड़ चरणां उत्ते ढठ्ठ, बेनन्ती इक सुणाईआ। मेरे अंदर तेरा भरया आया वट्ट, मेरी ना कोए चतुराईआ। मेरी उबली क्यों रत्त, बहत्तर नाड़ दिती दुहाईआ। साहिब मेरी पत्त रख, इक तेरी ओट तकाईआ। बाकी संगत कोलों उठ के रही दस्स, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। एहो जेहे तूं झोकणे विच भठ्ठ, अग्नी लम्बू हेठां लाईआ। जिस दी मारी गई मत्त, तेरी सार कोए ना पाईआ। साहिब प्रेम प्यार नाल लै के उठाए बग़ल विच कच्छ, उत्तों सिर दित्ता दबाईआ। एस प्यार अंदर जाणा फस, बगलगीर तेरा माहीआ। जिस वेले निरगुण रूप शब्दी धार आवां पलट, हट साचा सच खुल्हाईआ। तैनूं दे के माणस जामा आपणे मिलण दी पहलों खोल्ह के अक्ख, अक्ख फेर बन्द कराईआ। जिस वेले मैथों होवे वक्ख, कूड़ कुड़यार हँकार सोटा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कीते कौल तों कदी नाँ जावां नठ्ठ, इकरार विच ना करां जुदाईआ। जिस संगत विच तैनूं दित्ता दस्स, एसे संगत विच आपणे सीस भार उठाईआ। जिस वेले हँकार विकार दी मारे सट्ट, तेरी सट्ट नाल तेरा दुराचार गंवाईआ । फेर एन्हां अग्गों खुल्ह जाए अक्ख, ओन्हां नालों होए जुदाईआ। जिन्हां नाल आपणा आप कीता ख़राब, आबे हयात मुख गंवाईआ । एह डांगां वाला सब तों वड्डा सवाब, पुंनां विच्चों पुन्न नज़री आईआ। पिछला लेखा बिधी नाल चुक्के हिसाब, मन मति बुध समझ कोए ना पाईआ। दूर दुराडे तेरी सुणदी रही आवाज़, भज्जी आवे चाँईं चाँईंआ। सिख नहीं सक्खणा

बदमाश, बदमाशी तत्तां नाल कमाईआ। एस डांग दा उह स्वाद, जिस दी सट्ट लग्गयां काया मन्दिर हट्ट नज़री आईआ। पिछला दुरमति धोता दाग़, अग्नी अग्ग बुझाईआ। उह गोबिन्द तेरा जगाए चिराग़, जिस गुजरी चन्द हो के कीती रुशनाईआ। उह नानक बणे साक, जिस धुर दी जोत अकालण इक प्रनाईआ। सो सज्जण बणे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। जिस डांग दा खोेल्लया राज़, सो डांग रज़ा विच दए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां कोलों खा के डांगां, डंग आपणा रिहा टपाईआ।