६ सावण २०२१ बिक्रमी दर्शन सिँघ दे गृह हेमराज पुर
सचखण्ड दवारे सच दरबार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। गुर अवतार करन निमस्कार, नमो नमो सर्ब जणाइंदा । पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, नाअरा हक सर्ब दृढ़ाइंदा। जन भगत चरण धूढ़ी मंगण छार, मस्तक टिक्का इक्को नज़री आइंदा। सन्त सुहेले मंगण दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाइंदा। गुरमुख दरवेश बण भिखार, घर साचे झोली डाहइंदा। गुरसिख दर दुआर वेख ठांडा दरबार, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाइंदा। पतिपरमेश्वर शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, नर हरि नरायण हुक्म वरताइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जुग जुग देंदे गए ज्ञान, अठ्ठ दस वंड वंडाइंदा। अञ्जील कुरान सिफ्त सालाही रसना जिह्वा बोल ज़बान, तोहफ़ा ताअरीफ़ नाल दृढ़ाइंदा। खाणी बाणी कर प्रधान, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाइंदा। सच दुआर श्री भगवन्त, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जिस दी खेल आदि अन्त, मध आपणा हुक्म वरताईआ। वेख वखाए जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी रूप वटाईआ । पकड़ उठाए साचे सन्त, भगतन मेल मिलाईआ। नाम दृढ़ा के मणीआं मंत, मंत्र इक्को इक समझाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाईआ। लेख समझा दोज़ख़ बहिश्त जन्नत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अगम्म, अलख अगोचर खेल कराइंदा। नित नवित निरगुण सरगुण जाणे कम्म, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। दो जहानां बण के जननी जन, लख चुरासी साची गोद सुहाइंदा। नाम पदार्थ देवणहारा धन, सच ख़ज़ीना इक वरताइंदा। भाग लगावणहारा काया पंज तत तन, आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। निरगुण जोत निरँजण चाढ़नहारा चन्द, आदि निरँजण खेल वखाइंदा। गहर गम्भीर
सुणावणहारा धुर दा छन्द, ढोला सोहला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सच्चा आसण इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर धुर दा आसण, हरि करता आप लगाईआ। तख्त निवासी सोहे शाहो शाबासन, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, बिन रसना जिह्वा रहे सुणाईआ। पतिपरमेश्वर जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाशन, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। भेव अभेदा खोल्हे ज़ाहर बातन, अंदर बाहर आपणा रंग वखाईआ। आपणे नाम दा जाणे आप महातम, दूसर समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। मेहरवान पुरख समरथ, सचखण्ड निवासी इक्को नज़री आइंदा। दरगाह साची रिहा वस, मुकामे हक सोभा पाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, दीआ बाती ना कोए रुशनाइंदा। शब्द अगम्मी वजा के नाद, बोध अगाध सुणाइंदा। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कार कमाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां देवणहारा दाद, वस्त अमोलक सच वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव खोल्ह के राज़, पड़दा ओहला आप चुकाइंदा। गुर अवतारां निरगुण सरगुण बन्न्ह के नात, नाता बिधाता आप जुड़ाइंदा। पीर पैगम्बरां दे के साथ, कलमा नबी रसूल समझाइंदा। अक्खर वक्खर लेखा लिख के कलम दवात, शाही काग़ज़ वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच अरूज, महबूब आपणे घर सोभा पाइंदा। सच गृह वसे महबूब, परवरदिगार नूर इलाहीआ। महल अटल उच्च अरूज़, अर्श कुर्श दोवें सीस निवाईआ। साहिब स्वामी सदा महिफ़ूज़, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस दी जाणे ना कोए हदूद, आर पार ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण बहि बहि हुक्म वरताईआ। सच सिँघासण श्री भगवान, हरि करता सोभा पाइंदा । सति धर्म दा इक निशान, दो जहानां आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गाण, गीत गोबिन्द इक्को इक दृढ़ाइंदा । नव नौ चार वेखणहारा मार ध्यान, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद जिस दी दस्सदे गए पहचान, बेपहचान नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी नाम पदार्थ देवणहारा दान, दाता दानी आपणा हुक्म वरताइंदा। सच दवारे धुर दा काहन, लख चुरासी गोपी आपणे हुक्म वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक वडियाइंदा। गृह मन्दिर सच सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। कर प्रकाश आदि निरँजणा, निरगुण बैठा जोत जगाईआ । नित नवित दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं मन्नदे सच्चा सज्जणा, साख्यात जलवा नूर ख़ुदाईआ। जिस दे गृह इक्को जेहा आहला अदना, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। हर घट लख चुरासी देवणहारा परमानंदना, निजानंद करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुणाए धुर दा छन्दना, संसा रोग रहे ना राईआ। सचखण्ड दवारे इक्को छन्द, मुशंदगी होर ना कोए रखाइंदा। बिन कलम शाही काग़ज़ कीता बन्द, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। सिफ्त जाणे ना कोई ज़बान बत्ती दन्द, रसना नाल ना कोए वडियाइंदा। बिन साहिब सतिगुर कोई ना सके वंड, हिस्सा हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाइंदा । जुग जुग जन भगतां दे के आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक सुणाइंदा। शब्द संदेसा देवे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतारां जिस दी टेक, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा वेस, अनेका रूप वखाईआ । अनुभव दस्से आपणा भेत, भविख्त दए वड्याईआ। सदा सुहेला खेल करे अनेक, अनक कल आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संदेसा इक्को इक सुणाईआ। सच संदेसा देवे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी दस्से जाप, जीवण जुगत सर्ब समझाइंदा। जन भगत बजर कपाटी खोल्ह के ताक, पड़दा ओहला आप उठाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाइंदा। लेखे ला पवण स्वास, स्वास स्वासां आपणा रंग रंगाइंदा। सदा सुहेला वसे आस पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। गृह मन्दिर घर वखाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। आत्म परमात्म समझाए ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करता पुरख, जुग चौकड़ी आप कराईआ। जन भगतां मेट के सोग हरख़, चिन्ता ग़म डेरा ढाहीआ। निरगुण सरगुण देवे दरस, जोती जाता नज़री आईआ। अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत बुझाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठाए प्रभ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सन्त सुहेले लए लभ्भ, लख चुरासी खोज खुजाईआ। नाम पदार्थ देवे झब्ब, झलक जोती नूर रुशनाईआ। नौ दवारे पार हद्द, घर दसवें रंग रंगाईआ। शब्द नगारा जाए वज्ज, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। अज्ञान अन्धेरा जाए भज्ज, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। अमृत जाम प्लाए सद, सच प्याला इक वखाईआ। सुरती शब्द इक दवारे जाण वस, वसल इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। सचखण्ड निवासी इक अकल्ला , एकँकार दया कमाइंदा। दो जहान वेखणहार महल्ला, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाइंदा। पावे सार जलां थलां, उच्चे टिले पर्बत समुंद सागर खोज खुजाइंदा। नाम संदेसा धुर दा घल्ला, शब्दी शब्दी
राग अल्हाइंदा। जोती दीपक आपे बला, नूर नुराना डगमगाइंदा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, भगवन आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के झूठा बन्नां, सच सुच्च इक समझाइंदा। चार वरनां देवे साची सरना इक्को राग सुणाए कन्नां, धुर दा नाद अगम्मी आप वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाइंदा। सचखण्ड निवासी मार्ग एक, जुग चौकड़ी आप लगाईआ। चार वरन साची टेक, समरथ दए समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बुध करो बिबेक, विवेकी इक्को धार समझाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के साहिब सतिगुर दा जाणो भेत, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। निज नेत्र साचे नैण लैणा पेख, लोचण इक्को ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। पड़दा ओहला जाए उठ, काया मन्दिर रहिण ना पाईआ। हरि सतिगुर स्वामी जाए तुठ, मेहरवान दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पुट्ट, सच सुच्च पत डाल्ही आप महकाईआ। गुरमुख गुरसिख गोद बहावे जिउँ बालक मात पुत्त, पिता पूत ख़ुशी जणाईआ। हरिजन तेरी मौले साची रुत्त, रुत रुतड़ी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, घट घट वासी वेख वखाइंदा। भेव चुकाए गगन गगनंतर, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डा पड़दा लाहइंदा। कलयुग अन्त सर्ब जीआं साचा दस्से मंत्र, शब्द अगम्मी राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म बणाए बणतर, जगत विछोड़ा अन्त चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाइंदा। मेहरवान वेखे आपणी नज़र, मुरीद मुर्शद नैण उठाईआ । रहमत नाल करे फ़ज़ल, फ़ाज़ल हो के हुक्म वरताईआ। निरवैर हो के करे अदल, अदालत इक्को इक समझाईआ। खण्डा खड़ग कटार कोई ना करे कत्ल, मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। घर विच घर मन वासना देवे बदल, बुद्धी आपणे रंग रंगाईआ। साचे पौड़े चढ़ाए अगम्मी मंज़ल, मंज़ल इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रंग वखाईआ। हरिजन वेख रंग करतार, हरि करता आप जणाइंदा। जिस नूं सजदा करदे गुर अवतार, पीर पैगम्बर सीस निवाइंदा। जिस दा सिफ्तां विच सलाही लग्गा संसार, रसना जिह्वा ढोला सर्ब गाइंदा। सो साहिब वेस वटाए आप निरँकार, निरगुण निराकार फेरा पाइंदा। वाक् भविख्त दृष्ट इष्ट नाल विचार, सृष्ट मूल अन्त चुकाइंदा। साची नगरी धाम उज्यार, समग्री आपणी विच टिकाइंदा। बोध अगाधा बोल जैकार, नाअरा नाम नग़मा हक आप सुणाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़, सच दरवाज़ा वेख वखाइंदा। परम पुरख सांझा यार, परवरदिगार फेरा पाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दी दस्स के गए गुफ़तार, सो गुफ़त शुनीद आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार जिस दा करदे गए प्यार, मुहब्बत इक्को
घर समझाइंदा। जो नित नवित जुग चौकड़ी जन भगतां लज्जया रखदा रिहा आण, निरगुण सरगुण फेरा पाइंदा। सो खेल करे महान, ख़ालक ख़लक वेख ख़ुशी मनाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होए हैरान, नव सत्त समझ कोए ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ना सके पहचान, खाणी बाणी वंड ना कोए वंडाइंदा। चौदां लोक चौदां तबक होए हैरान, चौदां विद्या चौदस चन्द ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कल कल्की फेरा पाइंदा। कल कल्की नर हरि नरायण, सचखण्ड निवासी वेस वटाईआ। रसना जिह्वा कोई ना सके कहिण, विद्या विच ना कोए समझाईआ। अल्फ़ ये समझ ना पाए ऐन, हमजा हक ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करदा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। मुकामे हक आपे वड़दा, लाशरीक नज़र किसे ना आइंदा। कलमा अगम्म अथाह पढ़दा, नाम निधान सति समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दवारे आपे फड़दा, साची डोरी तन्द बंधाइंदा। दो जहान बणाए बरदा, सिर उपर ना कोए उठाइंदा। सदी चौधवीं करनी आपे करदा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा । सचखण्ड निवासी परवरदिगार, रहमत आपणी आप कमाईआ। साचा नाम संदेसा दए दो जहान, दो जहानां वाली आपणा हुक्म मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदा धुर फ़रमान, मन का मणका आप भवाईआ। चार वरनां इक ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए लड़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई इक्को इष्ट मनाण, पुरख अकाल नूर रुशनाईआ। शिवदुआले मठ मन्दिर मसीत गुरदवारे इक्को ध्यान लगाण, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रहिबर रस्ता इक्को इक वखाईआ। साचा रहिबर दस्से राह, धुर दी धार जणाईआ। कलयुग अन्त आप उठा, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी नाद सुणा, धुन इक उपजाईआ। मेल मिला के सहज सुभा, पूरब लेखा दित्ता मुकाईआ। जोग अभ्यास इक दृढ़ा, तट तीर्थ इश्नान इक्को वार कराईआ। दुरमति मैल धवा, पतित पुनीत आपणे लेखे पाईआ। जन्म जन्म दे बख्श गुनाह, कर्म कर्म दा सोग मिटाईआ। दरस दीदार इक करा, दीद ईद चन्द रुशनाईआ । छुरी करद नाम हथ्थ फड़ा, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। पंच विकारा दुष्ट देणा मुका, तन मन्दिर अंदर रहिण ना पाईआ । ज़ात पात दीन मज़्हब झगड़ा देणा गंवा, आत्म परमात्म इक समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत सर्ब जीआं दा इक ख़ुदा, पतिपरमेश्वर इक्को बेपरवाहीआ। जिस तों आदि होए जुदा, सो अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या दीन दयाल, हरि करता आप
जणाइंदा। चार वरनां इक्को धर्मसाल, काया मन्दिर अंदर आप वखाइंदा। दीवा बाती अगम्म बाल, जोती जाता डगमगाइंदा। अमृत सरोवर सच्चा ताल, घर तीर्थ इक वखाइंदा। अनहद शब्द वज्जे सच्ची धुन्कान, अनाद अनादी राग अल्हाइंदा। शब्द गुरू स्वामी सच मिले आण, सुरत सवाणी गेड़ चुकाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, घर साचे सोभा पाइंदा। सति सरूपी दे ज्ञान, अन्ध कूपी डेरा ढाइंदा। इक्को इक पुरख अकाल आदि जुगादी दीन दयाल, दया निध ठाकर स्वामी आपणी खेल खिलाइंदा। कलयुग अन्त सतिजुग देवे दान, दाता हो के आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा हरि, सन्त सुहेले लए फड़, काया मन्दिर पौड़े चढ़, सच सुहञ्जणा सुहाए गढ़्ह, दीआ बाती कमलापाती इक्को इक कर रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन विच्चों गुरमुख पार कराईआ।
७ सावण २०२१ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड सदां
जन भगत कहे तेरा नाम केहड़ा, धुर दा मेल मिलाईआ। काया मन्दिर वसा दे खेड़ा, खिड़की ताकी बन्द खुल्हाईआ । पंच विकार चुकाए झेड़ा, भाण्डा भरम भनाईआ। मन मनुआ देवे उलटा गेड़ा, कूड़ी क्रिया पड़दा लाहीआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लेखा चुक्के तेरा मेरा, मैं तूं भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम दए समझाईआ। पारब्रह्म तेरा नाम की, सच सच समझाईआ। निर्मल होवे जीआ जी, जीवण जुगत वड्याईआ। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं, धरनी धरत धवल ख़ाक ना कोए मिलाईआ। अमृत बरसे अगम्मी मींह, धार इक्को इक वहाईआ। नाता जोड़े पुत्तर धी, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए समझाईआ। तेरा नाम कवण रंग, रंग रतड़े दे समझाईआ। किस दवारे मंगीए मंग, भिच्छया भिख्या कवण पाईआ। कवण वजाए मृदंग, धुर दा नाद जणाईआ। कवण दवारा वेखीए लँघ, कवण गृह वजे वधाईआ। कवण सज्जण मीत होवे संग, धुर दा संग बणाईआ। कवण भेव चुकाए विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड दए वखाईआ। कवण बख्शे निजानंद, परमानंद विच समाईआ। कवण ढोला धुर दा छन्द, संसा रोग दए चुकाईआ। कवण टुट्टी देवे गंढ्ढ, पल्लू आपणा नाम बंधाईआ। कवण वस्त अमोलक देवे वंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच दे वखाईआ। सच प्रभू तेरा नाम कवण, कवण मिले वड्याईआ। साची देवे ठंडी पवण, अग्नी तत बुझाईआ। लेखा चुक्के पूजा पाठ हवन,
हवस ना कोए वखाईआ। मन ममता मिटे हँकारी रवण, कूड़ी क्रिया लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। साची सेजा मिले सवण, सुख आसण सोभा पाईआ। लेखा चुक्के अवण गवण, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंत्र दे समझाईआ। सच प्रभू तेरा नाम की वस्त, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़े मस्त, मस्ती इक्को इक समझाईआ। लेख चुकाए कीट हस्त, हस्ती साची दए समझाईआ। मेल मिलावा धुर दे दस्त, दस्तगीर होए सहाईआ। लेखा चुक्के तत अष्ट, इष्ट आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा नाम दे समझाईआ । सच नाम तेरा कवण दवार, मन्दिर साचे सोभा पाईआ। किसे नज़र ना आए विच संसार, जग नेत्र देण दुहाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के जीव गंवार, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। दहि दिशा वाजां रहे मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाउँदे वार, वारता अक्खरां विच अल्हाईआ। किसे ना मिल्या सच दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। मंज़ल चढ़ चढ़ गए हार, महल अटल बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे जणाईआ। साचा लेखा दस्सणा आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जपदे तेरा जाप, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। किसे ना उतरे लोकमात पाप, पतित पुनीत रूप ना कोए वटाईआ। नाता जुड़या ना सज्जण साक, आत्म परमात्म मेल ना कोए वखाईआ। दुरमति मैल कोई ना सके काट, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जन्म जन्म दी मुक्के ना कोए वाट, पाँधी पन्ध अन्त ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। साची दस्स अगम्मी गाथ, जिस विच तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम निधान इक समझाईआ । नाम निधान दस्स प्रभ एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लए वेख, खोज खोजया जगत लोकाईआ। अगम्म अथाह किसे ना दस्सया भेत, अभेव सक्या ना कोए समझाईआ। प्रेम प्रीती अंदर सारे करदे हेत, दूर दुराडे सीस निवाईआ। अलख अगोचर तेरी जाणे कोई ना खेड, सच खिलाड़ी पड़दा दे उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो अक्खरी नाम दित्ता भेज, भाजी घर घर आप वरताईआ। कलयुग अन्तिम सारे सुत्ते गूढ़्ही सेज, लोकमात लए ना कोए अंगड़ाईआ । मैं फिर फिर लया वेख, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। रोंदे फिरदे मुल्ला शेख़, पंडत पांधे रहे कुरलाईआ। किसे नज़र ना आया नेतन नेत, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र दे सुणाईआ । साचा मंत्र दस्स, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। प्रीतम प्यारा मिले हस्स, घर सज्जण सहज सुभाईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, आसा आपणी नाल रखाईआ। निरगुण हो के देवे
साथ, सगला संग निभाईआ। परमात्म हो के दस्से गाथ, आत्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक उपाईआ। साचा नाम दस्स उपमा, उपकारी नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा लैंदे रहे सुफ़ना, भविख्त लेखां विच लिखाईआ। उस दा खेल पैंडा पिछला मुक्कणा, वाट दूर नेड़े आईआ। धुर दा भाणा कदे ना रुकणा, रोक सके ना कोए लोकाईआ। साची धारों जिस उठणा, जम्मे मात ना पिता माईआ। शेर हो के दो जहानां बुक्कणा, भबक आपणा नाम लगाईआ। साचा ओसे दा नाम पुच्छणा, जो पिछला लेखा रिहा मुकाईआ। जिस दा लहिणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी मुढला, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। साहिब स्वामी आपणे नाम दी खोल्ह के दस्स गुझला, गंढ्ढ आपणी दे खुल्हाईआ। इशारा करीं ना नाल उंगलां, अक्खां नाल ना कोए समझाईआ। तन भबूती ना पाउणा कोई मुंदरा, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाईआ। जल धार ना वहिणा डूँग्घे धार सागर समुंदरां, टिले पर्बत बहि ना ख़ुशी वखाईआ। मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण साचे सुंदरा, सोहणा तेरा दरस इक्को वार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र देणा आप दरसाईआ। साचा नाम दस्स भगवन्त, प्रभू तेरे हथ्थ वड्याईआ । होए मिलावा धुर दे कन्त, सुहञ्जणी सेज सोभा पाईआ। लेखा चुक्के जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गढ़्ह तुटे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। बोध अगाधा दिसे पंडत, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। तेरे दवारे दरवेश होए मंगत, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। लहिणा चुक्के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध चुकाईआ। चरण प्रीती चरण कँवल उपर धवल करदे मिनत, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जग रीती छड्ड गई आपणी हिम्मत, कलयुग हौसला गई ढाहीआ। चारों कुण्ट दिसे इलत, शरअ करे लड़ाईआ। दीन मज़्हब होई ज़िलत, ख्वारी घर घर बैठी आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान दस्स राह, रहिबर तेरी ओट तकाईआ। चार जुग जो गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे रहे सलाह, मशवरा तेरे नाल पकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणदे रहे गवाह, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी शहादत इक भुगताईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं सारे कर गए नांह, सिर सके ना कोए उठाईआ। मुरीद मुर्शद पकड़े ना कोई बांह, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। लेखा चुकणा पुत्रां माँ, पिता पूत गोद ना कोए सुहाईआ। कलयुग जीव माया ममता लैंदे तेरा नाँ, कूड़ी क्रिया आपणे अंग लगाईआ। पढ़दे पढ़दे होए हँस काँ, बुद्धी काग वाग कुरलाईआ। बिन कल्मयों बिन शरअ बिन ज़ब्हा खांदे सूर गाँ, छुरी हक हलाल हथ्थ ना किसे उठाईआ। नव नौ चार अन्धेरा गया छा, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे मुख छुपा, सनमुख नज़र कोए ना आईआ। कोटन कोटि
जो तेरा नाम रहे ध्या, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। सो सारे दर ठांडे सीस रहे झुका, दोए जोड़ बेनन्ती इक सुणाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे उह निशान, जो निशाना गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लगाईआ। ख़ाली दिसे मन्दिर मकान, साढे तिन्न हथ्थ दीवा बाती कमलापाती ना कोए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक समझाईआ। साचा मंत्र दस्स प्रभ मित्र, हरिजन हरि हरि मंग मंगाईआ। परम पुरख अबिनाशी करते पितर, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। तेरा नाउँ निरँकारा घर साचे आए निकल, निरवैर हो के रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची दे प्रभू सच सिख्या, सखावत तेरे हथ्थ नज़री आईआ। वस्त अमोलक पा भिच्छया, कीमत करता ना लोकमात वखाईआ। अन्तर आत्म कर रच्छया, परमात्म हो सहाईआ। तेरा नूर ज़हूर किते ना दिस्या, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मस्सया, मस्त बैठी कूड़ लोकाईआ। जन भगत विरला तेरे दवारे वस्या, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। तूं धुर दरगाही आवें नट्ठया, बण के पाँधी राहीआ। प्रेम प्रीती अंदर हस्सया, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा झोली पाईआ। साचा लेखा दे दे सो, सोभावन्त तेरी सरनाईआ। तेरे जोगे गए हो, होका दित्ता विच लोकाईआ। सृष्टी नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया लै खोह, सच सुच्च इक वरताईआ। पूरब जन्म जे तेरे हुक्मे अंदर कीता धरोह, मुख मुखड़ा गए भवाईआ। कलयुग अन्त तेरे चरण कँवल छोह, शहिनशाह दुरमति मैल धवाईआ। अन्तर आत्म निज नेत्र रहे रो, नैणां नीर ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। साचा मंत्र सुणाए स्वामी, साहिब सच दृढ़ाईआ। शब्द अगम्म अन्तरजामी, आदि जुगादि वेख वखाईआ। बोध अगाध धुर दी बाणी, तीर निराला बाण चलाईआ। जिस दा लेखा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दए वड्याईआ। जिस दा गीत चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रही सुणाईआ। जिस दा मार्ग अठसठ पाणी, तीर्थ तट रंग रंगाईआ। जिस दा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। जिस दा मन्दिर पद निरबाणी, निरवैर हुक्म वरताईआ। सो साहिब सतिगुर साची देवे इक निशानी, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। साचा नाम सच संदेसा, सद्दा इक्को वार जणाईआ। जिस नूं गाउँदे विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि जिस दा लेखा, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। निरगुण सरगुण जो नित नवित धारे भेखा, गुर अवतार पीर पैगम्बर सच्चा हुक्म सुणाईआ। नाद शब्द धुन जिस दी हुन्दे भेंटा, आपणा आप
आप मिटाईआ। एथे ओथे निरगुण सरगुण जो बणदा खेवट खेटा, बण मलाह आपणे कंध बेड़ा रिहा उठाईआ। जिस निरगुण निरवैर निराकार निरँकार गोबिन्द बणाया बेटा, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। सो पूरब जन्म दा पिछला कराए चेता, चेतन हो के आप समझाईआ। लेख मुकाए माछूवाड़े सेजा, यारड़ा सथर आप हंढाईआ। शब्दी नाम समझाए बिन अक्खां वेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साचा नाम सिख़र चोटी, महल अटल आप वखाईआ। जिस गृह जगे इक्को जोती, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। जिस दी सोच किसे ना सोची, समझ नाल ना कोए समझाईआ। जिस दा लेखा लिखे रविदास चमारा मोची, कलम कलमे नाल मिलाईआ। शब्द इशारे नाल सुरत उठाए सोती, सुत्यां अक्ख खुल्हाईआ। जन भगत बणाए आपणे गोती, वरन बरन ज़ात पात डेरा रिहा ढाहीआ। लख चुरासी विच्चों हीरे वेख माणक मोती, कौस्तक मणीआ टिक्का मस्तक लाईआ। दे वड्याई विच्चों कोटन कोटी, कोड़मां आपणा लए बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक सुणाईआ। साचा मंत्र सुणाए प्रभ, परम पुरख दया कमाइंदा। अगली पिछली मिटाए हद्द, घर इक्को इक वसाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा हज्ज, हुजरा अवर ना कोए वडियाइंदा। गृह मन्दिर साचे सज, सिँघासण सोभा इक्को पाइंदा। आत्म परमात्म मेला हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा । साचे सन्तां मार्ग दस्स, महिमा आपणी आप सुणाइंदा। परम पुरख परमात्म हो के वस, आत्म आपणे रंग रंगाइंदा। मिल के दोवें गाउँदे जस, वेद पुराण ना सिफ्त सालाहइंदा। दोहां दी इक्को हो गई अक्ख, आख़र आपणा घर वसाइंदा। गुरमुखां दे के पूरा हक, हकीकत सब दी झोली पाइंदा। अग्गे रहिण ना देवे वक्ख, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा। नाम निधाना सच्चा दस्स, दहि दिशा हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव कर इक्ट्ठ, घर साचे सच बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा मंत्र आप दरसाइंदा। सोहणा मंत्र सोहँ मेला, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ । इक्को घर वसे गुरू गुर चेला, चेला गुर रूप वटाईआ। पतिपरमेश्वर सज्जण सुहेला, श्री भगवान होए सहाईआ। वसणहारा धाम नवेला, घर घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक सुणाईआ। साचा मंत्र तेरा मेरा, सोहँ रूप समझाईआ। आवण जावण चुक्के झेड़ा, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। अंदरे अंदर गेड़े गेड़ा, उलटी लठ्ठ भवाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वसे खेड़ा, साचे बंक ख़ुशी मनाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंत्र इक वखाईआ। साचा मंत्र प्रभ दा इक, एकँकार दए वड्याईआ । आत्म परमात्म करना हित, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। चरण प्रीती जाणा
विक, करता कीमत लए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। साचा नाम गहर गम्भीर, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा । हँ ब्रह्म इक तासीर, दूजा रूप ना कोए दरसाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रेम दी बन्न्हे ज़ंजीर, शरअ वंड ना कोए वंडाइंदा । अमृत आत्म बख्शे सीर, साचा नीर मुख चवाइंदा। जन्म जन्म दी बदल तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। चोटी चाढ़ फड़ अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। हरि भगत अन्त होए ना कोए दलगीर, दिलबर आपणा संग वखाइंदा। लेख चुकाए शाह हकीर, शहिनशाह आपणी गोद उठाइंदा। सच वखा सतिवादी तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। साचा मंत्र दस्से दृढ़, विश्वास इक्को इक जणाईआ । देवे वड्याई विच लोकमात पिड़, सूरबीर सोभा पाईआ। अगला खेल जो रिहा छिड़, छेकड़ अन्त दए कराईआ। करे खेल निरवैर निर, निराकार फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी लोकमात आई फिर, बण के पाँधी राहीआ। जन भगतां मिलावण आई पिर, पीआ प्रीतम शहिनशाहीआ। गुरमुखां अन्तर आत्म कँवल नाभी फुल्ल जाए खिड़, पंखड़ीआं सोहणा रंग वखाईआ। शब्द मिलावा घर थिर, दाअवा इक्को इक जणाईआ। साहिब सरनाई जिस दा प्रेम नाल झुकया सिर, सो सर कर के गया लोकाईआ। परम पुरख परमात्म गुण निधान करे मेहर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाउँ रखा के सिँघ शेर, सोहँ भगत भगवन्त रूप वटाईआ।
७ सावण २०२१ बिक्रमी बीबी गेजो दे गृह पिण्ड कठयाली
गुरमुख आत्म नाम रंग, आदि जुगादि ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। धुन आत्मक वज्जे नाद सुणे अगम्मी छन्द, धुर दी धार दे समझाईआ। पंज तत काया चोली चढ़े रंग, दुरमति मैल धवाईआ। सच सरोवर नहाउणा गंग, अमृत इक्को इक वखाईआ। जन्म कर्म दा कट फंद, लख चुरासी गेड़ चुकाईआ। भेव खुल्हा हँ ब्रह्म, पड़दा ओहला परे हटाईआ। साचा देणा निजानंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद परमानंद विच समाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी ओट, नित नवित ध्यान लगाईआ। नाम नगारा ला चोट, शब्दी डंक वजाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ खोट, जूठ झूठ कर सफ़ाईआ। सच प्रकाश बख्श निर्मल जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के चिन्ता सोग, ग़मी ग़म ना कोए रखाईआ। तेरा नाम संदेसा सति सलोक, सोई सुरती लए उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए
लोक परलोक, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। जन भगत कहे प्रभ बख्श साथ, सगला संग निभाईआ। पूरब लहिणा वेख माथ, मस्तक खोज खुजाईआ। सच पदार्थ दे दात, नाम अमोलक झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रात, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आत्म परमात्म बणे साक, सज्जण इक अख्वाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी डेरा ढाहीआ। अमृत जाम प्या पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुरमुख कहे प्रभ तेरा दरस, निज नेत्र नज़री आईआ। जन्म कर्म दी मिटे हरस, अगला पिछला पन्ध रहिण ना पाईआ। लेखा चुक्के अर्श कुर्श, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। रहमत कर के तरस, मेहर नज़र इक उठाईआ। अमृत सीर धुर दी धार बरख़, मेघ इक्को रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दस्स असचरज, अचरज लीला दए वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ खोल्ह पड़दा, दूई रहिण कोए ना पाईआ। बिरहो विछोड़े अंदर मरदा, मर जीवत रूप लए वटाईआ। त्रैगुण अग्नी सड़दा, ततव तत ना कोए समझाईआ। तेरे पौड़े बिन तेरी किरपा कोई ना चढ़दा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। भेव खुल्हा आपणे घर दा, घर घर विच होए रुशनाईआ। जिथ्थे दीपक जोत अगम्मी बलदा, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। साहिब सुल्तान सच सिँघासण इक्को मलदा, शहिनशाह बैठा डेरा लाईआ। वेखीए खेल महल अटल दा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ । लेखा चुक्के जल थल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरा मिलाप, लोकमात इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म दस्सणा जाप, दूजी जगत ना कोए पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणा रोग संताप, हउमे हंगता दूर कराईआ। निरगुण सरगुण देणा साथ, सगला संग वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को होवे पाठ, पूजा सिमरन जोग अभ्यास देणा समझाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, कूड़ अमावस डेरा ढाहीआ। महल अटल साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर करनी सच्ची बात, बातन आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साचा देणा वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे दयाल, दीनन तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच दुआर तेरा धर्मसाल, चरण कँवल इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे लेखा चुक्के काल महाकाल, भय भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया तुट्टे जंजाल, पंचम पंच ना कोए लड़ाईआ। नाम पदार्थ मिले माल, वस्त अमोलक इक वरताईआ। गुरमुख गुरसिख बणा आपणे लाल, लालन इक्को रंग चढ़ाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, अनहद नादी नाद सुणाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जग नेत्र नैण चारों कुण्ट तक्के भाल, दहि दिशा रूप ना कोए दरसाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी आसा, इक्को इक ओट तकाईआ। आत्म परमात्म सच भरवासा, धुर दी धार जणाईआ। लख चुरासी वेख्या खेल तमाशा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। नित नवित मात गर्भ हुंदा रिहा वासा, जून अजूनी रूप वटाईआ। नर निरँकार तेरा मिल्या ना कोई साथा, संगी संग ना कोए निभाईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की पूजा पाठा, सिल पूजस पाहन सीस निवाईआ। आत्म परमात्म सच जोड़े कोई ना नाता, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ। धर्म राए दा लेखा चुक्के ना विच्चों खाता, ख़ालस रूप ना कोए वखाईआ। ज़ात पात झगड़ा चुक्के ना लोकमाता, ऊँच नीच पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल दे समझाईआ। साची मंज़ल दस्स एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। दो जहानां मिले टेक, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव रहे ना राईआ। आत्म परमात्म कर बिबेक, बुद्धि काग वांग ना कोए कुरलाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, ततव तत ना कोए जलाईआ । घर स्वामी वेख सेज, सोहणी सुहञ्जणी इक्को इक विछाईआ। जोती जलवा दे तेज, नूरो नूर कर रुशनाईआ। अमृत आत्म बरस मेघ, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हो सहाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे ठाकर, जुग जुग तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम डूँग्घा सागर, जीव जंत तरन ना पाईआ। सूरबीर दिसे ना कोई बहादर, साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। पल्ला फड़ाए ना करीम कादर, करता संग ना कोए निभाईआ। दर दरवेश तेरे आजज़, बन्दगी बन्दना विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मन साज़श दे हटाईआ। जन भगत कहे प्रभ आ स्वामी, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। आदि पुरख अन्तरजामी, घट घट बैठा सोभा पाईआ। गुरमुख गुरसिख सुघड़ सुचजी तेरी राणी, चारों कुण्ट बैठी राह तकाईआ। अमृत आत्म बख्शीं ठंडा पाणी, अग्नी तत बुझाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद सुणा बाणी, तीर निराला अणयाला आप चलाईआ। चौथे जुग लेखा चुक्के चारे खाणी, चारों कुण्ट इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म मिले हाणी, घर साची ख़ुशी वखाईआ। गुरमुख कहे प्रभ सज्जण सहेले, सच तेरी सरनाईआ। जन्म कर्म दे विछड़े मेले, घर मेला सहज सुभाईआ। एका रंग गुरू गुर चेले, चेला गुरू रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। देवे सरनाई साहिब सति, सति सतिवादी दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों रख, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। निरगुण सरगुण दरसाए प्रतख, स्वच्छ सरूपी आप प्रगटाइंदा। जन्म कर्म दा दे के हक, हकीकत सब दी झोली पाइंदा। धुर दा मार्ग
इक्को दस्स, मंत्र सच सच समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा।