पुस्तकालयभाग १७

७ सावण २०२१ बिक्रमी बीबी चन्नो दे गृह पिण्ड ख़ुशीपुर

लेखा कढ्ढ रविदास चमार, पूरब लहिणा रिहा जणाईआ। कर्म जन्म दा जो कहार, कहाणी अकथ वड्याईआ। सच दुआर कर निमस्कार, दरगाह ख़ुशी मनाईआ। शब्दां विच कीता आधार, अक्खरां विच समझाईआ। सधरां विच प्यार, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जन्म विच्चों जन्म बदल संसार, मानुख नार रूप प्रगटाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। परम पुरख सच शहिनशाह शाह पातशाह सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। रविदास कढ्ढ उह किताब, जिस दा अक्खर नज़र किसे ना आइंदा। परम पुरख दे हथ्थ हिसाब, अंकड़यां विच ना कोए समझाइंदा। महल अटल टिका के उच्च महराब, महबूब इक्को वेख वखाइंदा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदाब, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। सो देवणहारा सच ख़ताब, मुख़ातब हो के आप सुणाइंदा। दो जहानां बण अहबाब, महबूब इक्को खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण पकड़े वाग, डोरी तन्द बंधाइंदा। लोकमात जगावणहारा चिराग़, जोती जाता जोत रुशनाइंदा। जन्म कर्म दा धोवणहारा दाग़, अमृत आत्म जाम प्याइंदा। हँस बणावणहारा फड़ फड़ काग, कागों हँस आप उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। रविदास चमार खोल्ह गंढ्ढ, पूरब लेखा रिहा समझाईआ। सच दवारे दात जो दिती वंड, दाणा इक्को इक मुख लगाईआ। पंजां पै गई सति दवारे ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। परम पुरख हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ । जिस दी सिफ्त करे ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा राग ना कोए अल्हाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार दया कमाईआ। रविदास कहे मैं की दस्सां, कहाणी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन्म जन्म मैं वेखां अक्खां, निज नेत्र लोचण कर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्था, जगत उधार ना कोए रखाईआ। प्रेम प्यार अंदर जिस परम पुरख परमात्म तेरे चरण कँवल टेकया मथ्था, तिस मस्तक लेख दित्ता बदलाईआ । प्रेम प्यार अंदर जो दर दुआर ढठ्ठा, फड़ बाहों गले लगाईआ। नाता तोड़ के तत अठ्ठां, ब्रह्म मति इक समझाईआ। सच सुहंझणी दे मत्ता, मतलब आपणा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल

रचाईआ। रविदास कहे तेरा खेल अपार, प्रभ समझ कोए ना आईआ। मैं वेखदा रिहा सदा जुग चार, चौकड़ी तेरे नाल हंढाईआ। तूं निरगुण रूप निराकार, मैं सरगुण पंज तत समझ ना पाईआ। तेरा अन्तर प्रेम प्यार, मंत्र इक्को इक समझाईआ। जे पिछला तेरा दरस दीदारी इक कहार, चारां विच्चों चौथे जुग ख़ुशी मनाईआ। पंचम मेला विच संसार, वड संसारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। घर आसा गृह तृष्ना मन मनसा हउमे रोग निवार, नविरती प्रकृती इक्को दर बहाईआ। आत्म दरसी दे दीदार, अर्शी फ़र्शी पन्ध मुकाईआ। उस दा लेखा क्या कोई लिखे बण लिखार, जिस कातब बणया बेपरवाहीआ। मजलस लगाए सच दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। कासद भेज शब्द बलकार, बलधारी आपणा हुक्म सुणाईआ। जुग विछड़े जग मेले मेलणहार, मिलणी जगदीस आत्म परमात्म आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सति सति तेरी सरनाईआ। वेख रविदास धुर दी धार, हरि करता आप जणाइंदा। जन भगतां संग मेरा प्यार, परम पुरख आप दृढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखां वारो वार, नित नवित वेस वटाइंदा। छप्पर छन्न मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ वसां बाहर, काग़ज़ कलम बन्द ना कोए कराइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज जोती नूर कर उज्यार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नूर प्रगटाइंदा। गुरमुखां गुरसिखां लहिणा देणा पूरब कर्म विचार, कर्ज़ा मकरूज़ सब दी झोली पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गुर अवतार पीर पैगम्बर, कूक कूक सुणाइंदा । जिन्हां दा मित्र परम पुरख परमात्म बणया सांझा यार, सगला संग एथे ओथे दो जहान आप निभाइंदा। ओथे की करे रविदास चमार चमरेटा, खेवट खेटा इक्को वेख पिता पूत बेटा, घर साचे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करते बिन लेख लिखयां मैनूं आया चेता, चेतन सुरती तेरे नाल मिलाइंदा। जिस वेले इक इक्क दाणा कीता भेंटा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। ओस वेले पिछला मुकया लेखा, अगला लेखा तेरे नाल जुड़ाइंदा। नित नवित तेरा भगत उधारन ठेका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, गृह मन्दिर मंग मंगाइंदा। अबिनाशी करता कहे सच रविदास, रवी इक्को इक जणाईआ। नित नवित मैं सन्तां पास, भगतां मेला सहज सुभाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करां आस, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। घर दीवा बाती कर प्रकाश, अन्ध अंध्यार दयां मिटाईआ। मण्डल मण्डप बहि के पावां रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। एहो मेरा आदि जुगादि खेल ख़ास, ख़ाहिश जन भगतां नाल रखाईआ। आपणा नाउँ रख पुरख अबिनाश, अबिनाशी हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा लेखे रिहा लगाईआ । लेखा लगे कँवल चरण, चरण कँवल मिले वड्याईआ। जन भगतां खोल्हे हरन फरन,

नेत्र लोचण इक रुशनाईआ। लहिणा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाईआ। सतिगुर पौड़े साचे चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। अन्तर आत्म ढोला पढ़न, सोहँ राग इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे वड्याई उपर धरनी धरन, धवल आपणे लेखे पाईआ। रविदास कहे की बात सच, कहाणी तेरी तेरे विच्चों नज़री आईआ। मैं वेखां ओस अक्ख, जिस अक्ख तेरा मेल सहज सुभाईआ। कोटन कोटि वार काया खेड़ा होया भठ्ठ, जगत अग्नी तत तपाईआ। तेरा दवारा हरि निरँकारा किसे ना दस्सया हस्स, ख़ुशीआं नाल राह ना कोए पाईआ। नौ दवारे सृष्टी रही नच्च, दृष्टी इष्ट ना कोए जणाईआ। काया माटी भाण्डा वेख कच्च, कूड़ी क्रिया बैठी डेरा लाईआ। जिन्हां उपर किरपा करे आप समरथ, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडा नज़री आईआ। सुण रविदास रवी कर ध्यान, हरि करता आप जणाइंदा। जिन्हां नूं पिछले जन्म दित्ता ज्ञान, शब्दां नाल समझाइंदा। तिन्हां परम पुरख प्रभ मिल्या आण, आप आपणी गोद बहाइंदा। अग्गे चुक्की जम की काण, झगड़ा राए धर्म ना कोए तकाइंदा। तिन्हां माणस जन्म लेखे लाया आण, माणस जन्म मनुक्ख आपणा रंग रंगाइंदा। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणा घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पितरां नालों पिता सुजान, जिस दा नाउँ सदा मेहरवान, निगाहबान इक अखवाइंदा।

७ सावण २०२१ बिक्रमी बाबू पुर

किरपा कर पतित पावन, कृपाल तेरी शरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगावण, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआर ध्यावण, चरण कँवल ढहि पए सरनाईआ। करोड़ तेतीसा सुरप्त गावण, गण गंधर्ब आपणा राग अल्हाईआ। भेव अभेद जणा धुर दे बावन, बल धारी तेरी ओट रखाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां बणदा रिहों ज़ामन, दो जहानां होएं सहाईआ। जिस दा रविदास नाल बंधाया दामन, दामनगीर हो के वेख वखाईआ। भाउदयां भाउदयां लोकमात वार थित वेख के आया सावण, सति सतिवादी आपणा फेरा पाईआ। जन्म कर्म दा विछड़या नाल मिलाया ब्राह्मण, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी शामन, शांत रूप ना कोए वटाईआ। साचा कलमा दस्स के कलामन, काया काअबे कीती रुशनाईआ। धुर दा जपाया राम रामन, रमईआ आपणा रंग वखाईआ। भेव खुल्हाया धुर दे काहनन, बंसुरी साची सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। लहिणा देणा

दे भगवन्त, हथ्थ तेरे वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, चौकड़ी आपणी धार चलाईआ। भगत उधारें पैज स्वारें सन्त, गुरमुख गुरसिख गोद बठाईआ। मेल मिलावें आत्म परमात्म नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। नाउँ निरँकारा दस्सें आपणा मंत, मंतव इक्को वार समझाईआ। नित नवित बणाएं बणत, घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरी वड्याईआ । लेखा जाणें जीव जंत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जीवत जीवत जग आया अन्त, अन्तष्करन रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठा के तक्क, तकवा तेरा नज़री आईआ । हकीकत विच्चों कढ्ढ आपणा हक, लाशरीक रहमत सच कमाईआ। जुग चौकड़ी वेंहदयां वेंहदयां गए थक्क, थकावट बैठी डेरा लाईआ। तेरा रूप सति सरूप किसे ना आया हथ्थ, मैंहदी रंगले रंग सोभा कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणया तेरा जस, सिफ्त वेद पुराण रहे जणाईआ। साचे नेत्र धुर दे लोचण मिल्या मेल ना अगम्मी अक्ख, आख़र चोटी मंज़ल पड़दा कोए ना लाहीआ। सच प्रीतम मार्ग दस्स, दहि दिशा नाता दे तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। लहिणा देणा झोली पा, ग़रीब निवाज़ तेरी इक सरनाईआ। पूरब जन्म दे विछड़े झोली रहे डाह, दोए दोए नमो नमो निमस्कार इक कराईआ। सच स्वामी सच दवारे साडा इक गवाह, शहादत देवे नाम भुगताईआ। जिस नूं पिछले जन्म रविदास चमारा कहि के रहे बुला, पाटे चीथड़ नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम आया वेस वटा, चोला पंज तत हंढाईआ। घर ठाकर स्वामी मिल्या आ, गहर गम्भीर होया सहाईआ। तन शरीर लेखे ला, शरअ ज़ंजीर दिती कटाईआ। शाह हकीर इक्को घर वखा, पड़दा ओहला दित्ता मिटाईआ। जलवा नूरी दरस वखा, हिरस हवस दोवें दिते मिटाईआ। साडे उत्ते तेरी रहमत नाल तरस रिहा कमा, कोझे कमले वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी तेरी सच्ची लग्गे सलाह, साहिब तेरी सिफ्त तेरे विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। हो सहायक साहिब मेहरवान, महबूब तेरी ओट तकाईआ। चौदां लोक होए हैरान, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठे नैण शरमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देण ब्यान, धुर दा लेखा बिन लेखिउँ रहे समझाईआ। लहिणा तुटे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान नाता गए तुड़ाईआ। साचा मन्दिर दिसे तेरा इक मकान, मंज़ल ज़ाहर बेपरवाहीआ। जिस घर वसें आप मिहबान, बीदो आपणा डेरा लाईआ। तिस दवारे सच सलाम, सीस जगदीस इक झुकाईआ। सदी चौधवीं वेख आण, चौदां तबक देण दुहाईआ। साचा सबक सखाउणा इक मेहरवान, मुहब्बत आपणी नाल बंधाईआ। नेत्र रो के कहे कुरान, काया कुरा दए समझाईआ। सिदक सबूरी सच ईमान, अमानत धुर दी लए बणाईआ। जन्म कर्म दे सदा ग़ुलाम,

फ़रमाबरदार हो के सेव कमाईआ। तूं शहिनशाह अमाम, पातशाह अख्वाईआ। तेरे हथ्थ दो जहानां नज़ाम, नौबत आपणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा दे पैग़ाम, धुर दा लेखा दे जणाईआ। धुर दा लेखा दस्स यार, हरि करते तेरी ओट रखाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, संसारी हो के खेल वखाईआ। कातब हो के बणदा रिहों लिखार, कलम शाही वंड वंडाईआ। नादां विच बोलदा रिहों जैकार, रागां विच आपणा नाम सालाहीआ। ब्रह्मादां विच दस्सदा रिहों निरगुण धार, आकाश आकाशां उपर निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। दासां अंदर हुन्दा रिहों ग़मख़ार, ख़ुशी ग़मी इक्को रंग रंगाईआ। पिछला लेखा वेख रविदास सज्जण मीत मुरार, पड़दा ओहला आप उठाईआ। जगत भगती भगत यार सच कहार, यारी चारों नाल बंधाईआ। लहिणा देणा अगम्म अपार, काग़ज़ कलम लिख ना सके शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वार थित आप विचार, घड़ी पल तेरे हिस्से आईआ। घड़ी पल वेख मिन्ट, वक्त तेरे विच समाईआ। जिस दा लहिणा आदि जुगादी इक इट्ट, मिट्टी गारा दए वड्याईआ। बिन अक्खरां रविदास दी कढ्ढके वेख चिट, चिट लिखी धुर दरगाहीआ। जिस दे साथी दी सब नूं रहे खिच्च, भज्जया आवे वाहो दाहीआ। निरगुण हो के वड़े विच, नेत्र नैण दरस कोए ना पाईआ। जगत कसीरा कौडी कैहिंदे रिच, मौली तन्द सगनां नाल बंधाईआ। परम पुरख परमात्म मित, मित्र प्यारा वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम करे हित, हितकारी फेरा पाईआ। जन्म कर्म दा लेखा लए नजिठ्ठ, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। माणस जन्म जगत जीव जहान लए जित्त, जुगत आपणी दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया लाह के विख, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जिधर वेखे ओधर पए दिस, चार कुण्ट दहि दिशां आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सति कहे मैं आया, सावण रंग रंगाईआ। मेरा मालक दाता दाया, दो जहानां वाली बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस ने खेल रचाया, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। निरगुण सरगुण जिस वंड वंडाया, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश जोती नूर करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया पंज तत जिस हुक्म वरताया, लख चुरासी गंढ्ढ पवाईआ। आत्म परमात्म जिस संग निभाया, गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी नाद सुणाईआ। कागद कलम जिस लेख लिखाया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करे पढ़ाईआ। सचखण्ड दुआर जिस आसण लाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। थिर घर साचे सुत दुलारा इक वसाया, शब्दी पूत दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी जिस भगतां भगवन हो के दरस वखाया, निज नेत्र नूर कर रुशनाईआ। रविदास चमार जिस हुक्म वरताया, धुर संदेसा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। वेख लेख पुरख समरथ, दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी महिमा सिफ्त गाईए जस, ढोला नाद इक सुणाईआ। सच सरनाई चरण कँवल जाईए वस, वसल इक्को इक वखाईआ। आत्म करे परमात्म पक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। रविदास कहे प्रभ मार झात, झाकी आपणी इक वखाईआ । फड़ आपणी कलम दवात, तेरा लेखा लिख्या मुक ना सके राईआ। कर किरपा चरण प्रीती बख्श नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। अंदर वड़ के पौड़े चढ़ के साची दस्स गाथ, धुर दा राग इक समझाईआ। पूरब जन्म जिन्हां बख्शी दात, तिन्हां वेख चाँईं चाँईंआ। मैं वी ओन्हां आया आख, सच संदेसा इक सुणाईआ। जिस वेले प्रगट होवे मेरा पुरख समराथ, लोकमात फेरा पाईआ। बिन भगती बन्दगी ओहदे नाल मिलण दी दस्सां जाच, हौली हौली इक्को नाम दृढ़ाईआ। उह पत्तण तेरे बैठे घाट, भार आपणा सर्ब उठाईआ। तेरे नालों विछड़ी तेरी ज़ात, अन्तिम तेरा राह तकाईआ। काया माटी पंज तत पाउँदा रिहा वफ़ात, मढ़ी गोर अग्नी हवन जलाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो भागां भरी भिन्नड़ी सुहञ्जणी आ गई सावन रात, सति सति ख़ुशी मनाईआ। तेरे नाम दी कथा कहाणी ना कोई जगत दिसे बात, बातन पड़दा दे खुल्हाईआ। तूं पुरख अकाल तैनूं गोबिन्द मन्नया बाप, क्यों, गोबिन्द गुर इक्को सीस निवाईआ। जिउँ भावे पत लैणी राख, रक्षया करनी हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। लहिणा देणा पावे मूल, मालक दाता बेपरवाही दा । तेरा भगतां दस्सया सच असूल, ओथे लेखा नहीं किसे गवाही दा। तूं दाता नर हरि नरायण कन्त कन्तूहल, नाता तुटे धी जवाई दा। तेरा प्रेम प्यार अगम्मी बरसे फूल, दिवस रैण इक्को रंग रंगाई दा। हउँ बालक दर गए भूल, तूं मेहरवान बख्शिश रहमत विच रहमान इक सालाही दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा मंग मंगाई दा। भगवान कहे की आया वक्त, जिस दी उडीक दो जहान लगाई दा। रविदास कहे हुण कुछ नहीं फ़र्क, फैसला होया बेपरवाही दा। जन भगत मंगण तेरा दरस, लेखा नहीं कोई पुच्छे गुनाही दा। मेहरवान हो के अमृत मेघ बरस, लहिणा चुक्के अग्न तत तपाई दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडा घर साचा मंग मंगाई दा। रविदास कहे सुणो यारो, पिछली कथा सुणाई दा। माणस मनुख मर्द चार कहारो, फ़रद लेखा बेपरवाही दा। पूरब लहिणा घर विचारो, पड़दा चुक्के शहिनशाही दा। कलयुग अन्त चार कुण्ट अंध्यारो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अथाही दा। कहार कहिण दस्सें की, समझ विच ना आईआ। कदी मापिआं दे पुत्तर कदी मापिआं घर बणे धी, धी जवाई नाल प्रनाईआ।

रविदास केहड़ा लेखा साढे तिन्न हथ्थ सीं, जो सीतल धार दए वहाईआ। जिस सहारे जग जीवण लईए जी, जुगत जोग इक दृढ़ाईआ। नाम निधान अमृत रस लईए पी, प्याला तेरे हथ्थ वेखीए सच सुराहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। रविदास कहे सुणो बच्चे, बच्चयां वांग समझाईआ। तुसीं ओन्हां नालों अच्छे, जेहड़े अच्छे बण के बैठे प्रभू भुलाईआ। तुहानूं ढालया ओस सच्चे, जिस सच्चे दा भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। बेशक पिच्छे रह गए भाण्डे कच्चे, अग्गे घुमिआर मिल्या बेपरवाहीआ। मात गर्भ किसे तपणा ना पए भठ्ठे, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। पिछले जन्म दे सारे कर इक्ट्ठे, इकत्तर इक्को घर वखाईआ। प्रेम प्रीती नाल रत्ते, रती रत्त लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर बहि के हिरदे वसे, हरि जू आपणा डेरा लाईआ। कहार कहिण सच दी गल्ल, रवी सानूं दे समझाईआ। तेरा प्रभू पिच्छे कर दा आया वल छल, अछल छल धारी नज़री आईआ। जे जन्म बदल के लोकमात दित्ता घल्ल, तन माटी ख़ाक सोभा पाईआ। की तेरे मिलण दा सानूं देवे फल, रस अमृत इक चखाईआ। रविदास कहे उह बैठा निहचल धाम अटल, सचखण्ड निवासी सच दवारे सोभा पाईआ। कलयुग अन्त सिध्धा होया भगतां वल, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जो मेरे संग गया रल, तिन्हां मिलण आए बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दी झोली पाईआ। कहार कहिण की लेखा देंदा, देवणहार फेरा पाईआ। कि ऐवें रसना जिह्वा कैहिंदा, बालक बाल्यां वांग वरचाईआ। रविदास कहे मेरा परमात्म हर घट वेंहदा, घर बैठा सोभा पाईआ। नाता वेखे धुर दे नेहुं दा, लग्गा नेहुं ना कोए तुड़ाईआ। करे खेल पुत्तर पिओ दा, पिता पुरख अकाल वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लेखे रिहा चुकाईआ। उधरों लेखा वेख चुक्कदा, ब्राह्मण रिहा समझाईआ। रविदास मैनूं क्यों नहीं पुछदा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। मैं वी प्यासा ओसे दी तृष्ना भुक्ख दा, जिस नूं कैहिंदे बेपरवाहीआ। ख़ुशी ग़मी विच कदे ना रुस्सदा, दुखियां नाल आपणा दर्द वंडाईआ। मैं वी नाता जुड़ाउँदा उहदे नाल पिओ पुत्त दा, पिता इक्को इक पुरख अकाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर ठांडा नज़री आईआ। रविदास कहे उठ पंडत, तैनूं पांधे दयां समझाईआ। जिस दवारे सारे मंगत, ख़ाली झोली रहे भराईआ। जिस दे वणजारे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज हट चलाईआ । जिस दे नगारे ब्रह्म ब्रह्मण्डप, ब्रह्मांड करन शनवाईआ। सो साहिब सतिगुर वेखण आया जगत किनारे, कलयुग कन्ढ्ढे फेरा पाईआ। पूरब जन्म जिन्हां नूं दिते लारे, इशारयां नाल समझाईआ। जिन्हां दा लेखा नाल चम्यारे, रविदास करे कुड़माईआ। फड़ के बाहों पार उतारे,

सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ना कोई वेखे व्याहे कुँवारे, दोहां इक्को रंग रंगाईआ । तूं वी तक्क ओस दे चरण कँवलारे, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। नव नौ जन्म बीते विच संसारे, संसार सागर पार ना कोए कराईआ। जींवदयां जग कोई ना मारे, मरयां जीवत रूप ना कोए वटाईआ। साचा मेल मिले ना नर निरँकारे, निराकार ना कोए समझाईआ। सत्त सावण दी उह सुहञ्जणी रैण जिस राती रविदास दवारे प्रभ दिते सच भण्डारे, किणका किणका दाणा दाणा इक वरताईआ। उसे वेले रसना बोले सारे जैकारे, तूंही तूंही राग अलाईआ। तुध बिन दूजा ना कोए मित्र प्यारे, सज्जण संग ना कोए दरसाईआ। रविदास किहा नाल इशारे, एहो बेपरवाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चारे, चौकड़ी बैठी सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे दर पनहारे, पीसण पीस के सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे नाम दे लाउँदे जैकारे, जै जै कार कर सुणाईआ। सो साहिब स्वामी वंडण आया आपणी वस्त अपारे, अमोलक तुहाडी झोली पाईआ। हुण तुसीं बण के जगत कहारे, जगत डोली कंध उठाईआ। कलयुग अन्त पुरख अबिनाशी किरपा धारे, निरगुण निरवैर होए सहाईआ। खेवट खेटा बण विच संसारे, बेड़ा आपणे सीस उठाईआ। ठग्ग ब्राह्मण नाल तारे, ब्राह्मणी नैणां राह तकाईआ। कोई डुब्बे ना विच मँझधारे, अद्ध विचकार ना कोए सुटाईआ। जिस फड़या तिस लाए पार किनारे, नईआ नौका आपणे नाम चढ़ाईआ। जिस दे हथ्थ ना आए किसे वञ्झ मुहाणे, समुंद सागर बैठे राह तकाईआ। सो साहिब जन भगतां लाए ओस टिकाणे, जिस घर टिक्का लगे सच्चे शहिनशाहीआ। आपणे चढ़ाए सति बबाणे, बबाण शब्द रूप वटाईआ। गुरमुखां सदा सुहेला खड़्हा रहे सराणे, सिर पाउँ इक्को रंग रंगाईआ। भुल्ल ना जाए वेख बाले नढ्ढे, जगत अंञाणे, सुघड़ स्याणे आप दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सावण सोहणा रंग वखाईआ। सावण कहे मेरी भिन्नड़ी रैण, सति सतिवादी दिती वड्याईआ। साची सख़ियां आई कहिण, संदेसा इक सुणाईआ। जगत उठो वेखो मेरी भैण, परम पुरख बेपरवाहीआ। जिस नूं अबिनाशी करता सारे कहिण, कहि कहि राग अल्हाईआ। सो पिछला लेखा गुरमुखां आया देण, दे दे ख़ुशी मनाईआ। साचे सन्तां बणके साक सैण, नाता जोड़े थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं आई दस्सण, साँवल सुंदर रूप वटाईआ। गुरमुखां हिरदे आई वसण, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। मनमुखां कोलों आई नस्सण, पैरीं पानही ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे सुणो जन भाई, भगतां मिले माण वड्याईआ। वेला रखो याद जिस वेले गोबिन्द बूटा पुटया काई, कलमा नबी सारे बैठे भुलाईआ। कलयुग जड़्ह दिती उखड़ाई, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ । ओस वेले

पुरख अकाल नाल कीती साई, माछूवाड़े सेज हंढाईआ। तेरी मेरी ना होए जुदाई, जुदा अंग ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दित्ता समझाई, शब्द संदेसा इक अल्हाईआ। मेरा नूर तेरी रुशनाई, दो जहानां नज़री आईआ। मेरा नाद तेरी शनवाई, तेरा शब्द मेरी वड्याईआ। तेरा मन्दिर सोभा इक्को पाई, साढे तिन्न हथ्थ वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर सदेसा इक जणाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरी सज्जण सईओ, शाह साचा दयां मिलाईआ। जिस दी पकड़ी भगत कबीर बईओ, बाज़ू आपणी बग़ल टिकाईआ। जिस दा लेखा किसे हिसाब किताब ना आवे वहीओ, काग़ज़ कलम ना देवे गवाहीआ। जो पार करावे चाढ़ के साची नाम नईओ, नौका इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भिन्नड़ी रैण रंग वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे वेखो रंग चढ़दा, हरि करता आप रंगाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले फड़दा, निरगुण हो के भज्जे वाहो दाहीआ। गुरमुखां भाणा आपणे सीस जरदा, जगदीस ख़ुशी वखाईआ। करता पुरख हो के करनी करदा, कादर कुदरत रिहा नचाईआ। सन्त सुहेले सज्जण वरदा, सोहणा आपणा मेल मिलाईआ। जो बिरहो विछोड़े अंदर होवे मरदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं की आखां, कहिणा कहिण कुछ ना जाईआ। समरथ पुरख मैं वेख्या भगतां राखा, घर घर होए सहाईआ। ओन्हां होवे दासी दासा, आज़ज़ हो के सेव कमाईआ। प्रेम प्यार अंदर चले विच स्वासा, साह साह आपणा नाम जपाईआ। सुरती शब्दी मिल के पाए रासा, गोपी काहन रूप वटाईआ। पंजां पूरी करे आसा, नाल ब्राह्मण रिहा तराईआ। जिस दी जगत जुग बणी रहे गाथा, गाए सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लगाईआ। पिछला लेखा लेखे लग्गा, लग्न आपणी विच जणाईआ। सब दा सौरया अग्गों अग्गा, अगला पन्ध मुकाईआ। हँस बणया बगला बप्पड़ा कग्गा, कांगों हँस उडाईआ। नौ जन्म दा भुक्खा नंगा, गंगा लेखा रिहा मुकाईआ। चार कहारां पूरी मंगा, मानुख नारी रूप दरसाईआ। रविदास मित्र बणया चंगा, जिस नारी अक्ख उठाईआ। सब दा इक्को बणया संगा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। रविदास छड्डया आर रम्बा, टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। इन्हां विच्चों कोई ना रिहा गंदा, गंदगी बाहर कढाईआ। परम पुरख बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। इक चाढ़ना चौदस चन्दा, जिस नूं वेद व्यास गया गाईआ। ओस भाणे नूं जर ना सके कोई बन्दा, बन्दगी वाला इक्को बेपरवाहीआ। जगत विहार सीना करके ठंडा, आपणा भाणा दित्ता वरताईआ। पूत सपूता शब्दी चढ़े नव चन्दा, चन्द चांदनी नैण शरमाईआ । जल सागर लै के भज्जी आवे गंगा, गंगोत्री आपणा फेरा पाईआ। यमुना कहे मेरा मेंडा नंगा, ओडणी

सीस ना कोए टिकाईआ । सरस्वती कहे मेरा लेख भागां मंदा, भगवन संग ना कोए रखाईआ। गोदावरी कहे बिन गोबिन्द मेरा जल करे ना कोए ठंडा, सीतल धार ना कोए वहाईआ। जे तक्कीए नज़री आए इक्को पुरख अकाल सर्ब बख्शंदा, बख्शणहार सद अख्वाईआ। जे दया कमाए सरगुण प्रगट होए तत वखाए बन्दा, बन्दन विच बन्द बन्द ना कोए कराईआ। जे अंदर वड़ के वेखीए गावे इक्को छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मंज़ल चढ़ के वेखीए डण्डा, अमरापद घर साचे सोभा पाईआ। उथे ना कोए सांरग ना मृदंगा, ढोलक छैणा ना कोए छणकाईआ। परम पुरख परमात्म इक्को बैठा सब तो चंगा, जिस दे हथ्थ चंगी वड्याईआ। उह भगत अधारी पैज स्वारे, पार उतारे गंदयों गंदा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्त बण तरखाण जिन्हां उत्ते फेरया रंदा, बिन हथ्थां आप दबाईआ। उन्हां नूं लोड़ नहीं रही नहावण दी गंगा, अठसठ फेरा ना कोए पाईआ। सच किनारे बैठे कन्ढ्ढा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां नूं रविदास दवारे मिलीआं गंढ्ढां, दाणा इक्को इक वखाईआ। उन्हां अन्तिम देवे परमानंदा, अनन्द अनन्द विच समाईआ। भगत भगवान रल मिल गोपी काहन गाया सोहँ छन्दा, ढोला इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लाए आपणे अंगां, अंगीकार आप कराईआ।