पुस्तकालयभाग १७

८ सावण २०२१ बिक्रमी बाबू पुर

धर्म लेखा लिख चम्यार, गुरमुख हथ्थ वड्याईआ। कलम शाही कूक करे पुकार, काग़ज़ सजदा सीस निवाईआ। नमो नमो मेरी निमस्कार, धर्म रिहा ध्याईआ। काया माटी चम्मों कीता बाहर, हाडी मास नाड़ी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। पूरब लहिणा दे उधार, लहिणा धुर दा दित्ता वखाल, अग्गे लेखा चुक्के संसार, समुंद सागर खाई पार कराईआ। मंज़ल पौड़े दित्ता चाढ़, कूड़ी क्रिया हद्द मुकाईआ। सच दवारे दित्ता वाड़, बन्द किवाड़ी खिड़की आप खुल्हाईआ। नाउँ निरँकार दस्स जैकार, सुरती शब्द धुन समाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती जोत करे रुशनाईआ। साची सख़ियां मंगलाचार, गीत गोबिन्द सुणाईआ। विछड़यां विछोड़ा गया मिल्या परम पुरख करतार, करता करनी आप कमाईआ। हरख़ सोग दा रोग निवार, चिन्ता ग़म रिहा घटाईआ। जनणी जन पैज स्वार, समरथ सिर हथ्थ रखाईआ। अगम्म अथाह कर विहार, बोध अगाध पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। रविदास कहे लिखां केहड़ा लेख, लेखे विच कुछ ना आईआ। पहलों दस्स आपणा भेत, ओहला पड़दा दे उठाईआ। मैं नेत्र दर्शन लवां पेख,

पेखत ख़ुशी मनाईआ। भगवन हो के कर हेत, भगत आपणी गोद उठाईआ। मिठ्ठा कर कौड़ा रीठ, अमृत रस भराईआ। सदा रख साया हेठ, मेहर नज़र टिकाईआ। नज़री आवीं नेत्र नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। निमस्कार करे दर दवारे शेष, बाशक तशका सीस निवाईआ। सांगोपांग ना कोए हेठ, आसण सिँघासण ना कोए सोभा पाईआ। निरगुण निरवैर तेरी सोहणी लग्गे खेड, बण खिलाड़ी आप खिडाईआ। जे गुरमुख गुरसिख सज्जण दिते भेज, भजन बन्दगी अपणी दे लगाईआ। जोती जलवा दे तेज, तजरबा इक्को दे समझाईआ। औह वेख नेत्र नीर वहावे शमस तबरेज़, हन्झूआं हार परोईआ। दूर दुराडा मनसूर होया पेश, पेशीनगोई रिहा दृढ़ाईआ। जिस नूं मन्नदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, मैखासुर वरगे सीस झुकाईआ। ब्रह्मण्ड करन आदेस, रवि शशि लागण पाईआ। जिस दा भेव ना पाया ·षी केश, गवर्धन कूक कूक सुणाईआ। सो वसे साचे देस, सच सिँघासण डेरा लाईआ। कलयुग अन्त अवल्लड़ा वेस, रूप अनूपा हरि वटाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र किसे न आईआ। शब्दी रूप दस दस्मेस, गोबिन्द बैठा साचा माहीआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। खूंडी भूरी सच प्रीती मोढे रखे खेस, नानक निरगुण सरगुण साची करनी कार कमाईआ। जन भगतां दे के भेत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सीस पा के तत्ती रेत, तवीआं तपश बुझाईआ। रविदास चमार दे के टेक, चमरेटा आपणे रंग रंगाईआ। शौह दरयाए बण के खेवट खेट, बेड़ा धुर दा कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा इक समझाईआ। उठ रविदास फड़ कलम, हरि करता सच दृढ़ाईआ। जिस दा किसे ना आया इलम, आलम भेव कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा अक्खरां विच ना पढ़ी तालीम, नुकते वंड ना कोए वंडाईआ। सो खेल करे अज़ीम, आज़म इक्को बेपरवाहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी वक्खरी सब तों तकसीम, हिस्सा धुर दा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। रविदास कहे की लिखां लिख्त, कलम शाही संग ना कोए निभाईआ। पुरख अकाल कहे जो गोबिन्द दस्सया भविख्त, भाख्या इक जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सर्ब जीआं दा इक्को इष्ट, पुरख अकाल नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां घर बैठयां खोल दृष्ट, दीद चन्द करे रुशनाईआ। नाता तोड़ दोज़ख़ बहिश्त, जन्नत पैरां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती देवे इश्क, आशक माशूक इक्को रंग रंगाईआ। रविदास कहे की दित्ता अहिवाल, हालत अपणी दे समझाईआ। मेरा इक्को दर सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। जन भगतां वसणा सदा नाल, धुर दा संग बणाईआ। ओन्हां नेड़ ना आवे काल महाकाल, जो तेरी ओट तकाईआ। सचखण्ड

दवारा वेख्या सच्ची धर्मसाल, घर मन्दिर लैणा बहाईआ। तेरे नाम दा वज्जे ताल, तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां तेरे प्रेम प्यार दी खाधी दाल, दलिद्रीआं विच्चों दलिद्र दए कढाईआ। इक चौल दी वस्त कमाल, कामल पुरुष तेरे दर ते नज़री आईआ। मैं वेख्या उह हाल, जिस वेले दे हाल देण दुहाईआ। सृष्टी विच्चों कोई ना दिसे नाल, गृहस्थी संग ना कोए निभाईआ। दुखी होए वाल वाल, साढे तिन्न करोड़ रोम देण दुहाईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया ना टुट्टे जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। बिन भगतां सोई सुरती सके ना कोए उठाल, मूर्त अकाल नज़र किसे ना आईआ। पंज तत काया विच्चों कर बहाल, रहमत आपणी नाल तराईआ। जगत विछड़े जन्म कर्म ना आपणे सकण संभाल, सोझी सच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए वड्याईआ। रविदास की दित्ता आख, बिन अक्खरां रिहा जणाईआ। सच पुच्छ एह भगत प्रभू दी धुर दी साख़, शनाख़त विच किसे ना आईआ। जिन्हां आपणा नाम निधान देवे दात, दानी हो के झोली देवे भराईआ। तिन्हां मस्तक लेख अंकरे भाग, भगवन मेला सहज सुभाईआ। घर दीपक जोत जगे चराग़, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। तिन्हां नाता तुटे कूड़ समाज, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। लेखा चुक्के पंज वक्त नमाज़, रोज़ा वुज़ू बांग ना कोए सुणाईआ। इक्को परवरदगार मिलण दी तांघ, तसबी माला ना कोए लटकाईआ। अंदरे अंदर नाद धुन सुणन आवाज़, शब्द सद नद इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। रविदास कहे प्रभू तेरा खेल चंगा, चंगया विच्चों चंगा नज़री आईआ। तेरा नाम अगम्मी धुर दा चन्दा, सहिँसा रोग चुकाईआ। बन्दगी विच बन्दा ला चढ़ाए चन्दा, चन्द नूर करे रुशनाईआ। जो ब्राह्मण भटकया उपर गंगा, गंगोत्री संग ना कोए रखाईआ। जन्म कर्म दा गंदा, कूड़ी किरकट मैल धवाईआ। दूर दुराडा कट के आया पन्धा, पाँधी हो के फेरा पाईआ। सति दवारा तेरा मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सदा बख्शंदा, बख्शश तेरे हथ्थ वड्याईआ । मेरी पुकार करे आर, होका देवे रम्बा, रम्बी आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, साहिब तेरी वड्याईआ। रविदास केहड़ी कीती गल्ल, हरि हरिजू आप जणाईआ। एह प्रभ दा वल छल, अछल छल धारी खेल रचाईआ। जिहड़े ठग्गदे रहे गंगा जल, पाणी पाणीआं विच्चों भराईआ। इथे उन्हां दा रहे कोई ना बल, बलहीण सर्ब कुरलाईआ। तारन लग्गयां लग्गे ना घड़ी पल, पलक विच्चों पलक आपणे लेखे पाईआ। जे गुरमुखां दा पड़दा खोल्ह के वेखे सल, दुरमति भरी लोकाईआ। जिस वेले मेहरवान हो जाए भगतां वल, साची भगती निउँ निउँ लागे पाईआ। निरगुण होए सरगुण अंदर जाए रल, जोती शब्दी धार समाईआ। सच दवारे आपे खल्ह,

स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद होए सहाईआ। रविदास कहे प्रभू तूं वड्डा ठग्ग, ब्राह्मण ठग्गी जिस समझाईआ। आप लुक के ओहले उपर शाह रग, बैठे मुख छुपाईआ। जीवां लाके कूड़ी अग्ग, रसना जिह्वा मन वासना काग वांग हल्काईआ। चारों कुण्ट वांग सवान रहे भज्ज, दहि दिशा नठ्ठण वाहो दाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर आपणे रहे सद्द, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। तेरे प्रेम दी लँघ के हद्द, कूड़ी क्रिया करन लड़ाईआ। गाँ सूर खा के हड्ड, कहिण मिल्या बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी बीसवीं सब दा संग गए छड्ड, नाता तोड़ ना कोए निभाईआ। मैं अक्खीं वेखे सब नालों होए अड्ड, घर तेरे बैठे सोभा पाईआ। इक्को गाउँदे सच्चा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दोहां भेद रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगण आप रंग, जिस दा ललारी नज़र कोए ना आईआ। रविदास रंग चाढ़े ललारी, नाम रंगण इक वखाईआ। लख चुरासी बिन हरि कन्त सृष्ट कुँवारी, सोहणा सुभर सीस ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट हउमे बीमारी, जगत ख्वारी रही सताईआ। पंज तत नाल लाउँदी रही यारी, यराना तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। रविदास कहे सुण सज्जण यार, सच सच दयां दृढ़ाईआ। तूं सभनां करें ख्वार, की तेरी वड्याईआ। कदी मंज़ल देवें चाढ़, कदी ख़ाक विच रलाईआ। कदी करके अंदर गुफ़तार, कदे बत्ती दन्द मुख बन्द कराईआ। तेरा किहो जेहा विहार, मेरी समझ विच ना आईआ। श्री भगवान किहा नाल प्यार, शब्दी इशारे नाल उठाईआ। मैं निरगुण रूप निराकार, निरँकार आपणी खेल कराईआ। लख चुरासी विच्चों हो के बाहर, गुरमुख सज्जण लवां जगाईआ। ओन्हां दस के आपणी धार, धार काया देवां बदलाईआ। बेशक जन्म जन्म दे ग़रीब निमाणे कोझे कमले कहार, पन्ध मारन बण के पाँधी राहीआ। ओन्हां दा परम पुरख नाल विहार, विवहारी हो के खेल रचाईआ। वेख तेरा तरदा यार चम्यार, तेली मिली वड्याईआ। एहो जेहा फेर हथ्थ नहीं आउंणी किसे बहार, कोटन कोटि जुग बीते आपणा रंग वखाईआ। इक घर इक दर इक वर इक हरि इक ज़ेवर इक ज़र, कंगण इक्को हथ्थ फड़ाईआ। इक जीवत गए मर, इक मर जीवत रूप वटाईआ। गंगा गोदावरी की किसे नहाउणा सर, सर सरोवर इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख वखाईआ। रविदास कहे तूं बड़ा ख़ोजी, खोजत खोजत वेखें सर्ब लोकाईआ। भगवान कहे तूं बड़ा बोधी, बोध विच वड्याईआ । रविदास कहे तेरी किरपा मैनूं आई सोझी, मेरी समझ ना कोए चतुराईआ। श्री भगवान कहे तूं भगतां बणनां मोढी, आपणा कंधा अग्गे डाहीआ। रविदास कहे मैं हथ्थ लावां तेरी

गोडीं, अछल छल धारी तेरी समझ किसे ना पाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं धुर दा ठाकर मौजी, जन भगतां नाल खेल रचाईआ। रविदास कहे बेशक तूं बणें चोजीआं दा चोजी, चोला बदल के मुड़ मुड़ फेरा पाईआ। तेरे भगतां नूं तेरे नाम दी रोज़ी, राज़क रहीम तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं निमाणी कमली कोझी, पाटे चीथड़ तन शृंगार ना कोए रखाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां दा अंदर वड़ के बणया रोगी, हउमे रोग रिहा चुकाईआ । रविदास कहे मैनूं वसल असल करा हो मौजूदी, मौजूदा आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए सरनाईआ। रविदास मंगे सरन केहड़ी, सरनां विच्चों सरन दए समझाईआ। भगत कहे तेरी प्रीत बथेरी, दूजी लोड़ रहे ना राहीआ। भगवान कहे इक वस्त इस तों होर चंगेरी, चंगी तर्हां समझाईआ। जे नार बण जावें मेरी, पीआ प्रीतम आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को इक हंढाईआ। लोड़ पए ना कपड़ा रंगण दी नाल गेरी, रंग मजीठ इक्को दए वखाईआ। दर दर घर घर पाउणी पए ना फेरी, बग़ली हथ्थ ना कोए उठाईआ। पूजणी पए ना जंड करीर बेरी, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। मस्तक झुकाणा पए ना किसे मढ़ी गोर ढेरी, धूढ़ी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए समझाईआ। रविदास कहे प्रभू तेरा सदका, हउँ सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरा लेखा पिछला कद का, कादर करते दे समझाईआ। लहिणा चुक्के पिछले हद्द का, हदूद आपणी दए बताईआ। तूं लभ्भयां किसे ना लभ्भदा, खोजया हथ्थ किसे ना आईआ। तूं मालक बेपरवाह सब दा, सच तौफ़ीक तेरे हथ्थ ख़ुदाईआ। तेरा नूर अगम्मी रब्ब दा, मुकामे हक डेरा लाईआ। तेरा नगारा नौबत नाम वज्जदा, दो जहानां करे शनवाईआ। तेरा खेल अनोखे हज दा, हाजत पूरी दे कराईआ। तेरा प्रेम रस साचे मद दा, ख़ुमारी इक्को इक चढ़ाईआ। लेखा चुक्के त्रैगुण अग्नी अग्ग दा, पंचम पंच ना कोए लड़ाईआ। जो जन तेरे चरण दुआर ढठ्ठ दा, माण अभिमान मिटाईआ। उस नूं मेल कराईं तीजी अक्ख दा, दो लोचन बन्द कराईआ। सच वस्त इक्को दवारे मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। नाता तुटे जीव दुहागण रंड दा, सुहागी कन्त इक्को इक मिलाईआ। तूं मालक जीव जंत दा, साध सन्त तेरी सरनाईआ। ब्राह्मण कहार तेली यार लेखा अन्त दा, बेअन्त आपणे विच छुपाईआ। होया मेला धुर दे कन्त दा, दो जहान ना कोए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाया चाँईं चाँईंआ। मेल मिलाप पूरब लहिणा, लहिणेदार गुरमुख नज़री आईआ । भगत भगवान मन्नया कहिणा, दर साचे ख़ुशी वखाईआ। भगत भगवन्त इक्ट्ठे हो के बहणा, इक्को मन्दिर वज्जे वधाईआ। इक दूजे दा दर्शन बिन नैणां, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब

सुहेला होए सहाईआ। रविदास तेरी गाथा चंगी, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जन भगतां बण के संगी, धुर दा संग वखाईआ। तेरा लेखा पैरीं नंगी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरी रम्बी आर उस दुआर टंगी, जिथ्थे टुटयां गंढ्ढ वखाईआ। की करे माता गंगी, खुल्हड़े केस दए दुहाईआ। यमुना सरस्वती होई अन्धी, गोदावरी अक्ख ना कोए मिलाईआ। बिन कन्त सुहागण होई रंडी, ओडण सीस ना कोए टिकाईआ। भज्जी फिरे विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डां रही सुणाईआ। मेरा पाटा चीथड़ा लीरो लीर अंगी, तन ख़ाकी मिले ना कोए वड्याईआ। मैं कोझी कमली होई मंदी, भाग हीण रही सुणाईआ। मेरे नालों उन्हां दी कीमत चंगी, जिन्हां नूं कसम खा के रविदास रिहा मिलाईआ। कर इशारे पाए डण्डी, डण्डौत बन्दना इक्को इक समझाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंदी, बख्शणहार बेपरवाहीआ। मेहरवान होए लेखे ला मंदी चंगी, मंदयों चंगी दए बणाईआ। जिस ने पिछली टुट्टी गंढ्ढी, अग्गे गंढ्ढणहार इक अख्वाईआ। उस दी प्रेम प्यार दी सोहणी तन्दी, जो रविदास पाहने नाल रखाईआ। उस दे विच्चों आवे उह सुगंधी, जिस नूं देवत सुर रहे कुरलाईआ। सच पुच्छो लोकमात निरगुण निरवैर निराकार सरगुण धार बैठा उपर मंजी, मजलस भगतां विच रखाईआ। खाना तोड़ के बन्दे बन्दी, बन्दगी इक्को वार जणाईआ। नाम जणा के धुर दा छन्दी, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। सख़ी सुहेला ला के अंगी, आंगण आपणे लए बहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आत्म कर के ठंडी, मन वासना दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भावणा अंदर बणे संगी, भाओ विच मेला सहज सुभाईआ।

८ सावण २०२१ बिक्रमी बीबी बाजी दे गृह बाबूपुर

गोली नहीं एह खेल असचरज, धुर संदेसा रही सुणाईआ। भाई भैण रिहा वर्ज, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। मैं मरया नहीं किसे मर्ज़, प्रभ गोदी लया उठाईआ। होई नहीं कोई दर्द, हकीम हिकमत ना कोए चतुराईआ। मेरा पिछला लथ्था कर्ज़, जो अली अल्ल्हा नाल गंढ्ढ वखाईआ। मेरा पूरा होया फ़र्ज़, फ़ज़ल रहमत प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। हरिसंगत मेरी इक वार करयो अरज़, रविदास बेनन्ती सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। दए सदेशा सच्ची गोली, धुर दा नाम जणाईआ। तूं भैण निक्की भाली भोली, बचपन विच समझ कोए ना आईआ। जिस वेले चढ़ के जाए डोली, घर सौहरयां भाग लगाईआ। उस वेले हरिसंगत विच्चों पंज गुरमुख तैनूं बन्न्हण तन्द मौली,

साख्यात मेरा मिलाप नज़री आईआ। नेत्र रो ना करीं बौहड़ी हाल कूक ना कोए सुणाईआ। एह मिठ्ठी नहीं कौड़ी, रस अमृत रही प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। गोली कहे मैं आई विच्चों उस गोलक, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। एह वस्त जहान विच्चों अमोलक, जो शब्दी गुर हथ्थ फड़ाईआ। इस दी घर घर वेखो रौणक, दर दर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। गोली नहीं एह सदा दलीप, दीपां लोआं पार नज़री आईआ। कहे मैं भैण बैठा उस करीब, जिस दा दर ऊँचो ऊँच नज़री आईआ। उथे नज़ारा वेख्या अजीब, जन भगत ख़ुशी मनाईआ। कोई ना दिस्या दूजा शरीक, शिरक्त विच ना करे लड़ाईआ। ओथे इक्को प्रभू दी सुणी तारीफ़, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता धुर दा वर, घर साचे लया बहाईआ। प्रभ गोली दिती नाम कटया रोग, सहिँसा रिहा मिटाईआ। बिन भगतीउं मिल्या जोग, जुगत जुगीशर दिती समझाईआ। लेखा चुक्कया हरख़ सोग, चिन्ता ग़म नेड़ कोए ना आईआ। मैं छड्ड के मातलोक, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। तुसां वी रखणी उस दी ओट, जिहड़ा मैनूं गोदी रिहा उठाईआ। आ के वेख्या इक्को निर्मल जोत, नूरो नूर रुशनाईआ। मेरी सिफ्त करन वाले नज़र ना आए होंठ, जिह्वा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोली नहीं एह मर्ज़े दवा, दावत गुरमुखां रही जणाईआ। जिन्हां मिल्या मेहरवान नूरी ख़ुदा, ख़ुदी ख़ुदग़रज़ दोवें दए मिटाईआ। उह मैं जांदयां जांदयां वेखी माई हवा, आदम बैठा सीस झुकाईआ। मैं गया रवां रवां, राह विच ना कोए अटकाईआ। इक्को गीत साहिब दे गावां, तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन ओट ना कोए तकाईआ। प्रभ चुक्कया इन्हां बाहवां, गोदी लया उठाईआ। उथे मैं नहीं देखीआं रोंदीआं मावां, पुत्तर पुत्तर ना कोए दुहाईआ। जिस वेले तक्कया गुरमुख हथ्थां नाल करन ठंडीआं छावां, सच सिँघासण बैठे डेरा लाईआ। मैं बलिहारे उन्हां राहां, जिन्हां राहवां प्रभ मिल्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी लज्जया लई रखाईआ। गोली नहीं एह धुर दा गोला, शब्दी रूप वटाईआ। जिस चुकाया पड़दा ओहला, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस सुणाया आपणा ढोला, धुर दा राग जणाईआ। मंज़ल चढ़ के वेख्या उह नज़री आया मौला, जो हर घट रिहा समाईआ। जिस गोबिन्द नाल कीता कौला, इकरार पूरा कर वखाईआ। मेरे पिच्छे पिच्छे कोई ना पायो रौला, इथे रौणक बेपरवाहीआ। भैण तेरा सक्खणा कदी ना जावे डोला, गुरमुख देण गवाहीआ। मैं सच दस्सां तेरा मेरा पुरख अकाल विचोला, जिस दे हथ्थ दो जहान कुड़माईआ। आदि जुगादि नवां नरोआ, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया,

जागत जागे शहिनशाहीआ। मैं दस्सां उह भगतां जोगा होया, होका दे के दयां जणाईआ । जिस ने आपणा आप सब कुछ खोहया, पंज तत नज़र ना आईआ। जोत सरूप हो के जिन्ह आत्मा मोहया, परमात्मा आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो घर देवण आया ढोआ, धुर दी वस्त हथ्थ फड़ाईआ। गोली कहे मैं किसे नहीं जाणा कूचा गली, चार कुण्ट ना भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं हुक्म दित्ता इक्को महाबली, सूरबीर गया समझाईआ। मैं तैनूं रख्या उस दी तली, जिस दा वीर सीस रख के तली मेरी गली गया आईआ। एहो जेहा वेला हथ्थ नहीं आया मुहम्मद अली, सीस नार कोलों कटाईआ। एहो जेही नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग किसे ना दिती बली, कोटन कोटि गए आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। सच भूमिका दरगाह साची किसे ना मल्ली, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। इसे करके एह गोली लोकमात घल्ली, घालन विच ना पए लोकाईआ। मेरी माँ ना हो जाए झल्ली, रो रो नीर वहाईआ। मैं पुत्तर बाझों ना फली, लोकमात ना कोए वड्याईआ। मैं कहां तूं उन्हां विच रली, जिन्हां दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा वासा जलीं थलीं, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेखे पाईआ। गोली कहे मैं पावां गलवकड़ी, सोहणा सच प्यार जणाईआ। मैनूं खाध्यां लेखा चुक्क जाए शूद्र ब्राह्मण वैश ख़त्तरी, ख़ालस इक्को नज़री आईआ। नाता जुड़ जाए नाल बहत्तरी, सत्तरी ख़ुशी वखाईआ। मुहब्बत हो जाए मेहर चुहतरी, चारों कुण्ट वजे वधाईआ। मैं कदी ना होई औंतरी नखतरी, जन भगतां नाल कुड़माईआ। मेरी कोई ना वेखे फोल के पत्री, कुण्डलीआं विच ना कोए समझाईआ। मैं बड़ी जिद खोर अथरी, गुस्से वाली नज़री आईआ। किसे कोलों ना जावां पकड़ी, मैनूं हथ्थ सके ना कोए लगाईआ। मेरा तोल तराज़ू तोले ना कोए तकड़ी, धड़ी सेर माशा तोला रती वंड ना कोए वंडाईआ। मैं उस साहिब दी सुहंझणी, जो विछड़े सज्जण रिहा मिलाईआ। मैं नहावां इक्को मंजणी, मजलस वेखां बेपरवाहीआ। मैं जिस दवारे आवां कदे ना जावां सक्खणी, सच प्रीती आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोली कहे मैं देवां दलासा, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। जन भगतो इक्को सच भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दीन दयाल सद दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। गुरमुखां होण ना देवे निराशा, निराश विच्चों आस लए प्रगटाईआ। एह अवल्लड़ा अनोखा साका, कहाणीआं विच्चों कहाणी लई बदलाईआ। वस्त अमोलक रख के उपर हाथा, धुर दी वंड हथ्थ फड़ाईआ। सिख्या दे के पिता माता, वड्डयां छोटयाँ करे जणाईआ। मैं बेशक बेज़बान गोली, मेरा काहन मैनूं बिन अक्खरां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, जन भगत लै जाए आपणे घर, जिस गृह रख्या आपणा वासा, वास्ता आपणे नाल जणाईआ। एहो खेल पुरख समराथा, देवणहार सद वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला धुर दा राखा, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ।

८ सावण २०२१ बिक्रमी बीबी बावी दे गृह बाबू पुर

जुग चौकड़ी खेल साचे गुर दे, सतिगुर शब्द हथ्थ वड्याईआ। बेड़े पार कराए रुढ़दे, शौह दरयाए ना कोए डुबाईआ । जीवत रूप बणाए मुरदे, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। हरिजन लेखे लाए फिरदे तुरदे, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। मूर्ख मुग्ध अंञाण रहे झुरदे, झूला मिल्या ना बेपरवाहीआ। धन्न भगत जिन्हां दे अंदरो फुरने फुरदे, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाईआ । सच प्रीती नाल जुड़दे, आत्म मेल परमात्म नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग रिहा वड्याईआ। अगम्मी खेल साचे गुर दा, गुर करता रूप वटाईआ। वेख वखाए लेखा धुर दा, घर मस्तक खोज खुजाईआ । जगत अग्नी सीतल करे सड़दा, मेघ अमृत इक बरसाईआ। पंच विकारा दूर कराए सड़दा, घर हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सुरत सवाणी हाणी हो के फड़दा, शब्दी फेरा पाईआ। महल अटल सोहणे मन्दिर वड़दा, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। दरस दीदार बिन अक्खां नैणां करदा, मेल मिलावा सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सरनाईआ। पूरा सतिगुर शब्द स्वामी, हरि करता आप प्रगटाईआ। जिस दा संदेसा अगम्मी बाणी, अक्खरां नाल कुड़माईआ । जिस दी सिफ्त चार बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रही सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दसदे गए निशानी, निशाना नाम तीर अणयाला मार चलाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई ना दिसे सान्ही, असानी आपणी इक समझाईआ । जिहड़ा हथ्थ ना आवे लभ्भया ज़िमीं असमानी, चौदां लोक चौदां तबक रहे कुरलाईआ। जिस दा घर इक्को पद निरबाणी, महल अटल सोभा पाईआ। जिस दी देणी सिक्खी ना किसे कुरबानी, करबला विच कोटन बैठे सीस कटाईआ। जिस दा नूर कदे ना होवे फ़ानी, फ़तवा सके ना कोए जणाईआ। सो महबूब दो जहानां खेल करे महानी, मेहरवान आपणी कल धराईआ। धुर दा बण के इक्को बानी, बाबुल वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा रिहा चुकाईआ । साचा खेल गुर साचा करे, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। निर्भय हो कदे ना डरे, भउ आपणा सर्ब जणाइंदा। सच दवारे महल अटल आपे खड़े, स्वच्छ सरूपी रूप प्रगटाइंदा। लख चुरासी विच्चों वेखे खोटे खरे, ख़ालस आपणे नाल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी जन भगतां दे आया धड़े, हिस्सा साचा झोली आप टिकाइंदा। सो

गुरमुख जीवत जीवत जीवत रूप मरे, मरयां जीवण जीवण विच्चों बदलाइंदा। शब्द स्वामी सतिगुर सच्चा अन्तष्करन अन्तर आत्म बांह फड़े, बिन हथ्थां गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। सच्चा सतिगुर सर्ब सुख दाता, सति सरूपी नज़री आईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गांदे गाथा, गा गा रहे सुणाईआ। जिस लोकमात प्रगटाए राम रामा, कृष्ना कान्हा गाउँदे गाथा, बंसुरी नाम हथ्थ फड़ाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नदे धुर दा दाता, दयावान होए सहाईआ। जो जुग जुग जन भगतां पूरी करे आसा, आशा तृष्ना मेट मिटाईआ। जो साचे सन्तां ख़ाली भरे कासा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जो गुरमुखां दए भरवासा, चरण कँवल सच्ची सरनाईआ। जो गुरसिखां देवे साथा, सगला संग निभाईआ। जिस दा सिमरन पूजा पाठा, जोग अभ्यास रहे जस गाईआ। जिस दा खेल तत आठा, अठसठ तीर्थ खोज खुजाईआ। जिस नूं कैहिंदे पिता माता, पुरख अकाल नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग मेटणहार अन्धेरी राता, साचा सच नूर करे रुशनाईआ। सतिगुर सच्चा शब्द गुरदेव, गुरुआं विच्चों सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जिस दा लेखा अगम्म अथाह अभेव, भेद सके ना कोए समझाईआ। जिस दा आसण सदा निहकेव, निहचल बैठा सोभा पाईआ। जिस दी ना कोई रसना ना कोई जिहव, बत्ती दन्द ना कोए जणाईआ। जिस दा अमृत रस अगम्मी मेव, जन भगतां मुख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर साहिब बेपरवाहीआ। साहिब सतिगुर शब्द अगम्मा, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। ना मरया ना कदे जम्मा, मात गर्भ ना डेरा लाइंदा। ना कोई पितरा ना कोई अम्मा, मात पित ना कोए वखाइंदा। ना कोई सीर ना कोई मुम्मा, रस मुख ना कोए लगाइंदा। ना कोए नेत्र ना कोई अन्ना, निधान रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोए सूरज ना कोए चन्ना, चांदनी चन्न ना कोए रुशनाइंदा। ना कोए हद्द ना कोए बन्ना, हदूद वंड ना कोए वंडाइंदा। ना घड़या ना किसे भन्ना, घाड़त विच घड़त ना कोए घड़ाइंदा। जुग चौकड़ी कोई ना देवे डंना, डंका आपणा नाम सुणाइंदा। जन भगत दवारे आवे भन्ना, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। की हो गया जे पिच्छे इक तारया धन्ना, धन्यां नालों धनाढ इक्को हरिजन नज़री आइंदा। जिस दवारे साहिब स्वामी आप मन्ना, मनसा आसा पूर कराइंदा। की होया जे भाग लगाया नामे कटोरा छन्ना, मोई गऊ फेर उठाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित जन भगत दवारे आपे मन्ना, माण अभिमाण ना कोए जणाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं उच्चा सुच्चा, कुल आपणी इक दृढ़ाईआ। मैं भाग लगावां गुरमुख पुत्तां, गोबिन्द गोद सुहाईआ। सोहणी सुहञ्जणी वेखां रुत्ता, लोकमात जगत महकाईआ। मैं खेल करां

हुक्मे अंदरे अबिनाशी अचुता, चेतन सुरती रिहा वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रिहा रुठ्ठा, आपणी करवट ना कोए बदलाईआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़्हे लभ्भे मुट्ठा, मुट्ठी आपणी विच बन्द रखाईआ। जिन्हां उपर ठाकर मेरा तुठा, दीन दयाल होया सहाईआ। उहनां उत्ते काहदा गुस्सा, गिला विच ना कोए रखाईआ। सेवक हो के करे रक्षा, प्रितपालक हो के होए सहाईआ। जन भगतां दी एहो इच्छा, घर मिले बेपरवाहीआ । वेखण विच निक्कयों निक्का, सुणन विच वड्डउं वड्डा, वड्डा रहे जणाईआ। आखण विच सब दा पिता, बालक गुरमुख गोद उठाईआ । एथे ओथे दो जहान ना दए पिच्छा, पिछली भुल्ल दए बख्शाईआ। कर्म कांड दी कूड़ी कढ्ढे विसा, विख अमृत रूप वटाईआ। मेहरवान हो के पूरब जन्म दा कहारां दा झोली पाया हिस्सा, हिस्सेदार आपणे नाल बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आप नजिठा, दूजा सके ना कोए समझाईआ।।

८ सावण २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बाबू पुर

मंगलाचार सुण के आया मंगल, छन्नी पल्लू इक फड़ाईआ। वेहड़ा सोहणा वेख्या अंगण, शुक्कर शुकर मनाईआ। नाम प्रीती चढ़ी रंगण, वीर वीरां मिले भाईआ। सच प्रीती इक्को मंगण, बुध बिबेकी रूप वटाईआ। धर्म दवारा धुर दा लँघण, सोम सोमनाथ बैठा सीस निवाईआ। लेखा चुक्के पहाड़ जूह जंगल, ऐत ऐतकी आपणी फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहेला दए वड्याईआ। मंगल सुणया मंगलचार, मांगत दो जहान नज़री आईआ। भज्जे फिरदे मुहम्मद यार, चार यारी वाहो दाहीआ। रसना कूक कहिण पुकार, उच्ची उच्ची अलाईआ। तेरा खेल परवरदिगार, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। कल्मयां विच्चों कलमा नग़म्यां विच्चों नग़मा सुणी सच गुफ़तार, नादां विच्चों नाद सच्ची शनवाईआ। काग़ज़ां विच्चों बाहर, लेखा विच ना कोए इज़हार, कलम शाही देवे ना कोई इशतहार, तारीख तोहफ़ा ना कोए पुचाईआ। जिन्हां अन्तर आत्म बख्शया सति प्यार, सो कूकां रहे मार, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वेख वड्याई माण मिलदा, दो जहान रहे शरमाईआ। दिलबर भेव जाणे साचे दिल दा, दिलदार मिल्या बेपरवाहीआ। प्रेम प्यार फुल्ल ग़ुंचा खिलदा, गुलशन गुरमुख आप महकाईआ। एथे लेखा नहीं तिल दा, तिलक ललाटी जोत करे रुशनाईआ। लेखा चुकावे बजर कपाटी सिल दा, पाहन पाथर परे हटाईआ । शब्द स्वामी हो के मिलदा, अन्तरजामी फेरा पाईआ। हुण वेला नहीं ढिल दा, ढिलयां रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठाए ठाकर, ठोकरां नाल जगाइंदा। गुरमुखो पार करो काया सागर, सागर इक्को इक जणाइंदा। वणज करो बण सौदागर, सौदा आपणे हट विकाइंदा। सूरबीर बणो बहादर, बल धुर दा आप समझाइंदा। मिलो मेल करीम करते कादर, करता निरगुण वेखण आइंदा। नाम दुशाला ओढण लओ चिट्टी चादर, दुरमति मैल धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर बैठयां सारयां देवे आदर, अदल आपणे हथ्थ रखाइंदा। अदल कहे तूं धुर दा अदली, अदालत तेरी नज़री आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुक्कया मंज़लो मंज़ली, पैंडा बैठा मुख छुपाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर घर बैठयां रातीं सुत्यां दिने जागदयां गुरमुखां दी कर बदली, मन वासना दए हटाईआ। तेरा लेखा सदा नहीं रहिणा पंज तत काया बदनी, बदला चुकाणा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा एका वर, साहिब तेरी सरनाईआ। उह साहिब सर्ब दे स्वामी, जन भगत ध्यान लगाईआ। किधर गई तेरी पिछली बाणी, बाण निराला तीर ना कोए चलाईआ। सुरत ना मिल्या शब्द हाणी, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। रचना रच के चार खाणी, चारों कुण्ट वंड वंडाईआ। आपणी आत्म तूं क्यों ना प्रनाई धुर दी राणी, राजो राज शाहो भूप आपणा फेरा पाईआ। बिन तेरे घर सोहे ना सूट सवाणी, जगत दुहागण बैठी रही कुरलाईआ। अमृत बख्श ठंडा पाणी, मेहर बूँद इक बरसाईआ। तेरे नाम दी मिले उह निशानी, जो सिध्धा निशाना तेरा दए वखाईआ। आवण जावण चुक्के कानी, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। इक्को बख्शे पद निरबानी, चरण कँवल मिले सच सरनाईआ। शाह पातशाह महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर दर गृह कर परवानी, परवाना आपणा नाम जणाईआ।

८ सावण २०२१ बिक्रमी बलाका सिँघ दे गृह बाबू पुर

प्रभ तैनूं लभ्भदे पहाड़ टिल्ले जंगल जूह, जागरत दिशा ध्यान लगाईआ। समुंद सागर किसे हथ्थ ना आयो खाई खूह, खोज थक्की मात लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी इशारयां नाल दस्सदे सूह, फड़ बाहों ना कोए मिलाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर तड़फण बुत्त रूह, बुत्त ख़ाना दए दुहाईआ। करवट लै वखा आपणा मूँह, मुख सिफ्तां नाल सालाहीआ। गूढ़्ही नींद सुत्ते इक वार कहो हूं, होका दए जणाईआ। मेरी धार कहे तूं ही तूं, गोबिन्द तन रबाब वजाईआ। तेरे नाल आत्म जाए छूह, परमात्म रूप वटाईआ। तेरा नूर उह हूबहू, जिस नूं पीर पैगम्बर गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह आउणा चाँईं चाँईंआ। परवरदिगार तैनूं लभ्भ लभ्भ थक्के, थकावट विच लोकाईआ। फिरदे

रहे मदीने मक्के, मकबरयां सीस निवाईआ। शरारत अंदर रहे नठ्ठे, शरीअत नाल कुड़माईआ। बत्ती दन्द कहि कहि थक्के, तीस बतीस करे पढ़ाईआ। तेरे सच निशाने कितों ना मिले पते, कोटन पत्रे दिते उल्टाईआ। तेरे बिरहों वैराग अंदर कोटन कोटि सूफ़ी फटे, घाउ डूँग्घा इक लगाईआ। यूसफ जिहे विक के हट्टे, कीमत मात ना कोए रखाईआ। मूसा चढ़ के फाँसी फट्टे, ईसा तन्दी तार गल लटकाईआ। मुहम्मद तक्क के जलवा अक्खे, आख़र सजदा सीस निवाईआ। मनसूर ऐनल हक बके, बकता हो के गया जणाईआ। शमस तबरेज़ खल्ल लुहाई आपणे हथ्थे, तन माटी प्रेम ना कोए रखाईआ। अर्जन बहि तवी तत्ते, तपदे हिरदे शांत वखाईआ। गोबिन्द नीहां हेठ रखे बच्चे, बच्चे तोरी झोली पाईआ। एह गुरमुख उहनां दे आए वट्टे, वटांदरा करया बेपरवाहीआ। सच दवारे लिखण पढ़न दे नहीं कोई रट्टे, संसा सारा बैठे रहे चुकाईआ। धन्ने वांग लोड़ पई ना विच्चों निकलण दी वट्टे, साख्यात बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण हो के चारदा रिहा वच्छे, वच्छयां वाले सारे उंगलीआं नाल फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम बीजे आपणे वत्ते, पत्त डाल्ही फुल्ल महकाईआ। तैनूं लभ्भदे मन्दिर मठ्ठ, शिवदुआले ध्यान लगाईआ। अठ सठ तीर्थ रहे नठ्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। रसना जिह्वा रहे रट्ट, ढोले बत्ती दन्द सुणाईआ। जगत वणजारे खोल्ह के हट्ट, तेरा नाम रहे विकाईआ। दे वड्याई आपणी मत्त, जगत रहे सुणाईआ। दोए लोचण रहे तक्क, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। तेरा नूर सक्या ना कोई लभ्भ, पड़दा रिहा ना कोए उठाईआ। तूं किरपा कर झब्ब, शाह पातशाह फेरा पाईआ। कलयुग मुकदी वेख हद्द, हदूद आपणी दए दरसाईआ। सन्त सुहेले सज्जण रहे सद्द, अन्तर आत्म आवाज़ लगाईआ। जे पिच्छे रिहों अड्ड, अग्गे मिलणा चाँईं चाँईंआ। नित नवित आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी यद्द, विश्व तेरी धार पलटाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, बेअन्त तेरी शरनाईआ । सिर रखणा दे कर हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक वखाणा धुर दा घर, जिस घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ।

८ सावण २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बाबू पुर

इट्ट कहे मैं चढ़ के भठ्ठी, भठियाला जगत दित्ता वखाईआ। आपणा आप करके सती, नाता सति नाल जुड़ाईआ। मैं याद रखी रविदास मती, जो मतलब नाल दिती समझाईआ। हिस्सा रख के आपणी पती, धुर दा जोड़ बणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जो फिरदी रही नठ्ठी, कलयुग बण के पाँधी राहीआ। अन्तिम उस दवारे ढठ्ठी, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ।

अग्गे भरनी पए ना कोए चट्टी, डंन सके ना कोए बदलाईआ। मैनूं कुछ हथ्थ ना आया तीर्थ तटी, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ कोटन दिते बणाईआ। मेरी पत किसे ना रखी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। प्रीतम बण के बणाई ना किसे सख़ी, गोपी काहन ना कोए प्रनाईआ। मैं चार जुग पैंडा मुकाया वहीर घत्ती, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरा लेखा रविदास लिखाया हथ्थीं, नाता जोड़ धुर दरगाहीआ। जिस वेले लेखा मुक्के जुग छत्ती, राग छत्तीसा सिफ्त सालाहीआ। तैनूं प्रभू वखावां अक्खीं, अक्खां खोल्ह नैण रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। इट्ट कहे मैं वेख्या घर अटल, बैठा बेपरवाहीआ। जिस दा सोहणा सुंदर महल, निरगुण दीवा बाती करे रुशनाईआ। उस दा दवारा बैठा मल, आपणा आप भेंट कराईआ। एह रविदास नूं दस्सया वल, वल पिछला दित्ता कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग वखाईआ। इट्ट कहे मैं लभ्भे संगी, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां दी आसा मनसा इक्को मंग रही मंगी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। होणा सहाई विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी देणी वड्याईआ। सच वखाउणी इक्को डण्डी, रहिबर हो के देणा समझाईआ। अंदर वासना रहे ना गंदी, दुरमति मैल धवाईआ। मेरा चुक्के विछोड़ा अग्गे होवां ना रंडी, सुहागी कन्त देणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। मैं लेखा वेख्या लेखे लग्गदा, लाउणहार दया कमाइंदा। जिस खेल रचाया जग दा, जग जीवण दाता वेस वटाइंदा। जो चार कुण्ट दहि दिशा जोत सरूपी भज्जदा, दो जहाना पन्ध मुकाइंदा। अनाद अनादी होए गज्जदा, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाइंदा । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ जिस दे नाम दा नग़ारा वज्जदा, टल्ल टल्लीआं देण दुहाईआ। सो साहिब सुल्तान सच संदेसा इक घल्लदा, धुर दा हुक्म वरताईआ। लेखा चुक्कया वल छल दा, अछल छल धारी आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटे विछोड़ा सल दा, असल आपणा दए समझाईआ। इट्ट कहे मेरी निकली अटकण, अग्गे पिच्छे ना कोए अटकाईआ। जुग जन्म दी मिटी भटकण, तृष्ना तृखा बुझाईआ। मेरा मेला मिल्या नाल भगतन, भगवन जोड़ जुड़ाईआ। मैं नित नवित करां बहि के दर्शन, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता चुकाईआ। मेरा लेखा चुक्कया भगत दवार, भगवन आप चुकाईआ। जिस दी मंज़ल उत्ते मनार, मनार अंदर निरँकार सोभा पाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त सुणदी रही जुग चार, चौकड़ी आपणा ध्यान लगाईआ। उस दे दर ख़ादम हो के बरख़ुरदार, ग़ुलाम हो के सेव कमाईआ। फ़र्शां उत्ते आपणा आप सवाल, अर्शी प्रीतम वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस नाल लग्गी प्रीती निभ जाए नाल, एथे ओथे ना कोए तुड़ाईआ। उह शहिनशाहां दा शहिनशाह

कंगालां दा कंगाल, दलालां दा दलाल, दो जहानां वणज कराईआ। जिस नीहां हेठ दब्बे बाल, उत्ते गुरमुख दिते सवाल, गूढ़्ही नींद वखाईआ। उह मुर्शद मुरीदां वेखण आया हाल, निरगुण निराकार फेरा पाईआ। जिस दी तीर्थ तट्टां उत्ते किसे ना होई भाल, शिवदुआले मठ्ठ कूकण देण दुहाईआ। सो साहिब भगत दवारे मिल्या आण, उच्च चुबारे बहि के दरस दिखाईआ । मेरा लेखा कीता परवान, इट्ट इट्ट होई कुरबान, रविदास चिट आपणे नाल रखाईआ। जिस दा कागज़ उत्ते ना कोए निशान, गोबिन्द ख़ून लाया आण, रत्ती रत्त आपणे रंग रंगाईआ। उह साख्यात नज़री आया भगवान, जो आदि जुगादी देवणहारा दान, जन भगतां घर बणे महिमान, महिमानी आपणी आपे खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सर्ब जहान, जहां लेखा तहां चुकाईआ। रब्ब रब्ब दी रब्बी बीमारी, तबीब वेखण आया बेपरवाहीआ। पुत्रां दे सबब नाल तेरी लग्गी यारी, यराना धुर दा लए बणाईआ। पिच्छे उमर बीत गई ऐवें सारी, संसयां विच लँघाईआ। अग्गे देवे नाम ख़ुमारी, मस्ती इक चढ़ाईआ। तेरी आत्मा परमात्मा लै जावे आपणे नाल मार उडारी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बहाए उस विच अटारी, जिस विच गुरमुख बैठे सोभा पाईआ। उथे कलम की करे विचारी, काग़ज़ शाही दए दुहाईआ। जिन्हां मिल्या आप नरायण नर निरँकारी, लेखा दित्ता मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बण के आया तेरा व्यपारी, बिन पैसिउँ धेलिउँ तेरी कीमत दए चुकाईआ। तेरे लेख दी वड्डी ताकत, तेरी लेखणी विच वड्याईआ। जिस नाल तरदे निन्दक साकत, दुष्ट दूत पार कराईआ। उन्हां नूं लया के विच मारफ़त, महिरम मिल्या चाँईं चाँईंआ। सिफ्त करे की कोई आरफ़, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। तेरी कलम गुरमुखां करवाया तुआरफ, तर्हां तर्हां समझाईआ। एह धुर दा साहिब सच्चा पारस, सोना कंचन रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वड्याई तेरी इबारत, अक्खरां नाल करे वड्याईआ।