पुस्तकालयभाग १७

८ सावण २०२१ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अल्लड़्ह पिण्डी

प्रभू कहे वाह शाबास, दस्स कौण की तेरी वड्याईआ। अग्गों बोली भगतां ख़ाहिश, रो रो हाल सुणाईआ। जुग चौकड़ी मैं रखी आस, नित नवित ध्यान लगाईआ। दिवस रैण रही उदास, बिरहों रोग सताईआ। फिर फिर थक्की जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। उच्ची कूक कूक गई आख, दरोही दरोही रही सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों कोए ना देवे साथ, सारे बैठे मुख भवाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे वेखे पाठ, हिरदे हरि ना

कोए वसाईआ। भज्जे फिरदे तीर्थ ताट, आत्म सरोवर सच इश्नान ना कोए कराईआ। झगड़ा वेख्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ वेख्या ख़ास, ख़ैर ख़ाह नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त होए बदमाश, बदी घर घर डेरा लाईआ। पत्तन मिल्या ना कोए घाट, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। प्रभू मैं दूर दुराडी कट के आई वाट, बणके पाँधी राहीआ। जे किरपा करें तेरे अग्गे करां अरदास, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मैं इक अनोखी पुच्छणी बात, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। उह केहड़ी रात, जिस वेले जन भगतां आपणी गोद लवें उठाईआ। उह केहड़ी प्रभात, जिस विच प्रभाती राग बैठण सीस निवाईआ। उह केहड़ी जाच, जो आपणे जाचकां रिहा सिखाईआ। उह केहड़ी डाक, जिहड़ी बिन चिठ्ठी रसैण पुचाईआ। उह केहड़ी कलम दवात, जिहड़ी हथ्थ रविदास फड़ाईआ। उह केहड़ी वफ़ात, जिहड़ी मरयां पिच्छो तेरे नाल मिलाईआ। मैं निमाणी निक्की नन्ही बच्ची ऊन्हां दी ख़ाहिश, जिन्हां ख़ास तेरे मिलण दी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछण आई पहली वार, तेरे घर दर आपणी झोली डाहीआ। प्रभू कहे जन भगतां ख़ाहिश तूं निक्की बच्ची, बच्चयां वांग नज़री आईआ। की पुछें गल सच्ची, सच कहाणी दयां दृढ़ाईआ। पहलों वेख उन्हां नूं अक्खीं, जिहड़े अक्खां मेरे नाल मिलाईआ। उन्हां नूं पुच्छ जिन्हां मिल्या कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिन्हां मेरे नाम दी पढ़ी पट्टी, पलटा काया विच्चों गए खाईआ। उन्हां दे अंदर खुल्ही उह हट्टी, जिस हट दा मालक इक अख्वाईआ। बेशक तूं दूर दुराडी आई नठ्ठी, आपणा पन्ध मुकाईआ। की तैनूं लोड़ पए कोई दीवा बत्ती, तेरे हथ्थ दयां फड़ाईआ। की तैनूं लोड़ बणन दी सख़ी, तैनूं जगत काहन दयां मिलाईआ। सच सच ख़ाहिश आपणी हालत दस्सीं, धुर दा हाल सुणाईआ । वेखीं हैरान ना होईं गुरमुख बैठे उत्ते कक्खीं, सोहणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी तरह समझाईआ। ख़ाहिश कहे मैं प्रभ की सोचां, सोचण वाली सोच रही ना राईआ। जिन्हां नूं जंगल बेले काही विच खोजां, लभ्भां थाउँ थाँईंआ। उह वेखे माणदे मौजां, मजलस तेरे नाल लगाईआ। उन्हां नूं मिल गया उह हौदा, जिस हमारी विच बैठा बेपरवाहीआ। मैं उथे किस तर्हां पहुंचां, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अबिनाशी करता कहे तूं निक्की जेही कुड़ी, जो बिन भगत नज़री आईआ। जे काशी राम हकीम वरगे कोलों लै लएं पुड़ी, नाम ख़ुमारी दएं चढ़ाईआ। जिन्हां दी बेड़ी कदे ना रुढ़ी, आपणे बेड़े लैण बहाईआ। बेशक तूं भरमां विच बुरी, कर्मां विच नगुरी, सतिगुर दर्शन कदे ना पाईआ। एसे कर के चंगी तूं पैरीं आई तुरी, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान

दया काईआ। आशा कहे मैं आई पैरीं नंगी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सीस गुंदा ना वाही कंघी, कज्जल नैण धार ना कोए जणाईआ। सोहणी तन ना पाई अंगी, पाटे चीथड़ रही वखाईआ। मेरी आशा ओथे रह गई टंगी, जिथ्थे लभ्भण कोए ना जाईआ। मैं कलयुग विच हथ्थ आ गई साध पखण्डी, जूठे झूठयां आपणा घेरा लया पाईआ। मैं भुल्ल गई तेरी डण्डी, मार्ग छड्डया बेपरवाहीआ। अचानक तेरे दर दी आई पवण ठंडी, हुलारयां नाल उठाईआ। उठ सवाणी जा रावी कन्ढ्ढी, कंडयां विच बैठा बेपरवाहीआ। जेहड़ा लेखे लावे चंगी मंदी, मंदिउँ चंगे बणाईआ। जे कूड़ी क्रिया रल के हो गई गंदी, दुरमति मैल दए धवाईआ। तैनूं भगतां दी देवे उह सुगंधी, जिस सुगंध विच आपणा रूप वटाईआ। उहदे कोल अनोखी निक्की जेही बन्दी, काया मन्दिर आप टिकाईआ। प्रेम प्यार नाल जिस वेले हिलावे ओस दी तन्दी, तूं ही तूं राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ख्वाहिश कहे मैनूं आवे ख़ुशी, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। मेरी ओन्हां नाल लग्ग जाए रुची, जिन्हां रोज़ मिले बेपरवाहीआ। जे मैं पिच्छे रही लुच्ची, पखण्डीआं नाल करी कुड़माईआ। मैं दुहागण बण के रही सुत्ती, वैरागण रूप ना कोए वटाईआ। मैं घर घर फिरदी रही सवान बण के कुत्ती, ख़ाली भाण्डे वेख भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी हालत किसे ना पुछी, पड़दा दित्ता ना किसे खुल्हाईआ। धन्न भाग मैं गुरमुखां संगत वेखी सुच्ची, सुच्चे माणक मोती नज़री आईआ । मैं दर दरवाज़े वड़दयां हो गई अड्डी उच्ची, पब्बां उत्ते ख़ुशीआं नाल कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा चुकाईआ। प्रभू कहे ख्वाहिश नंन्ही, बच्चयां वांग समझाईआ। तूं आ भगतां कन्नीं, नेड़े कर के दयां समझाईआ। दूर दुराडी वाट भन्नी, बण के आई पाँधी राहीआ। वेखीं हुण ना होवीं अन्न्ही, नेत्र लोचण नैण देवां पड़दा लाहीआ। तूं एन्हां नाल मन्नीं, जिन्हां नाल मन्नया शहिनशाहीआ। लोड़ रहे ना राग सुणन दी कन्नीं, ढोलयां विच ना कोए वड्याईआ। परम पुरख प्रभ इक्को मिल्या धुर दा धनी, दाता दात साची झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाल रखाईआ। सुण ख्वाहिश वेख भगत, तैनूं दयां समझाईआ। एन्हां नाल मिल के नाता छड्डणा पए जगत, जुगत इक्को वार दृढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छो वेला मिले वक्त, वाकिफ़ आपणे नाल कराईआ। गुरसिखां नाल मिला के तेरा दस्त, हथ्थ नाल हथ्थ दए जुड़ाईआ। एह प्रेम निराला इश्क, आशकां विच्चों माशूक, माशूक विच्चों हकूक नज़री आईआ। नेत्र लोचण नैण करला दरस, दरे दरबार दीदार दयां वखाईआ। तेरी पिछली मिटे हरस, हवस अगे ना कोए वधाईआ। जे इन्हां आ जावे तरस, तैनूं पल्लू देण फड़ाईआ। तूं उत्ते लेट फर्श, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाता दए बंधाईआ। ख्वाहिश कहे मैं आजज़ निमाणी, नमो नमो सीस झुकाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्की गुरमुख हाणी, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। फिर फिर थक्की अठसठ पाणी, समुंद सागर वरोले थाउँ थाँईंआ। खोज के आई चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। सुण के आई चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। लख चुरासी जीव जंत रिहा ख़ाक छाणी, वस्त अमोलक हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सदी चौधवी हो निमाणी, आपणा बल मिटाईआ। संदेसा दित्ता किसे रुहानी, बिन रूह बुत्त करी कुड़माईआ। वेख पैगम्बर लासानी, आसानी इक्को इक जणाईआ। जिस दी पीर पैगम्बर दस्सदे गए निशानी, शब्दां नाल कर पढ़ाईआ। उह जलवा नूर जगे जोत नुरानी, दो जहानां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। ख्वाहिश कहे मैं भज्जी दौड़ी, दूर दुराडी चल के आईआ। अग्गे वेखी गली सौड़ी, भीड़ा राह ना कोए लँघाईआ। मैं चार कुण्ट नैण तक्क के कीता बौहड़ी बौहड़ी, नेत्र रो रो दिती दुहाईआ। लख चुरासी सृष्टी दिसी कौड़ी, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। किसे आवाज़ सुणाई अंदरों हौली, सहज नाल समझाईआ। मैं पिछले जन्म दे कहारां दी चुक्की डोली, उह सब दी आसा पूर कराईआ । उहदे नाल रविदास चमार जिस दे कोल तन्द मौली, घर घर गाने रिहा बंधाईआ। उथे लोड़ नहीं पौण दी रौली, रौणक भगतां नाल लगाईआ। उथे देवे संदेसा पवण पौणी, आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी मनसा पूरी करे भौणी, भावना तेरी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वरताईआ। आसा कहे मैं कमली कोझी, अंदर बाहर ना कोए वड्याईआ। मैनूं किसे दिती सोझी, समझ नाल समझाईआ। उह सब दा वड्डा खोजी, दो जहानां वेखे थाउँ थाँईंआ । आदि जुगादी वड्डा बोधी, अगाध बोध करे पढ़ाईआ। उस नूं मालक कैहिंदे लोकी, परलोक ख़ुशी मनाईआ। उस दी सोच किसे ना सोची, सोच समझ ना कोए वड्याईआ। उस दा जञ्ञू ना कोई बोदी, तिलक ललाट ना कोए वखाईआ। हउमे हंगता अंदर ना होए रोगी, ममता मोह ना कोए वधाईआ। ना सन्यासी वैरागी दिसे जोगी, रिख मुन रूप ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उह सब नूं देवे रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। ख्वाहिश कहे मैं होई बेसमझ, समझ ना कोए जणाईआ। जिस वेले भगतां वज्जदी वेखी रमज़, रहमत रिहा कमाईआ। मैं ओसे वेले खा लई कसम, बन्दना सीस निवाईआ। मैं एन्हां दी धूढ़ी टिक्का लावां मस्तक उह भस्म, जेहड़ी भस्म नीहां हेठ दबाईआ। जिस दा रवाज अवल्लड़ी रसम, रहिबर बेपरवाहीआ। तन वजूद ना कोई जिस्म, ततव तत ना कोए हंढाईआ। उस दा नूर अगम्मा इस्म, आअज़म इक्को नूर ख़ुदाईआ। उस दा दर्शन करां नाल चश्म, घर

साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग बणाईआ। प्रभू कहे सुण इक संदेसा, जो सुत्यां रिहा जगाईआ। पिछला चुकावे लेखा, अग्गे दए वड्याईआ । जे भगतां नाल पाउणा हिस्सा, सोहणी वंड वंडाईआ। कमलीए फेर ना तक्कीं आपणा पिच्छा, साधां वाली रीत मन्दिर मसीत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। एह गुरमुख मेरे अतीत, त्रैगुण बैठे डेरा ढाहीआ। जींवदयां जग गए जीत, जीवण जुगत इक्को वार दित्ता समझाईआ। उह ख्वाहिश तेरे नाल मिल के होण ना कदे पलीत, पतित पुनीत इक्को वार कराईआ। क्यों इन्हां दा मेरे नाल सांझा गीत, सोहँ ढोला रहे गाईआ। मेरी उलटी लग्गी प्रीत, पुट्ठी सिध्धी दए कराईआ। जो किहा सो ठीक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देवे ना कोए गवाहीआ। इन्हां दी कौण करे रीस, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां मिल्या आप जगदीस, जगदीशर फेरा पाईआ। आपणा हथ्थ रख के पीठ, थपकीआं नाल सवाईआ। ना कोई ऊँच ना कोई नीच, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई हस्त ना कोई कीट, आत्म परमात्म इक्को रंग रंगाईआ। नाम प्याला गुरमुखां फड़ाया जो पी गए ला के झीक, ख़ाली कटोरा जगत वखाईआ। साचा कलमा पढ़ के हदीस, हाजत आपणी पूर कराईआ। इन्हां कोल ना आए अबलीस, शैतान फेरी कोए ना पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखण ला के नीझ, लोचण पलक अक्ख खुल्हाईआ । तेई अवतार कहिण एह की रही बीत, पतिपरमेश्वर अचरज खेल वरताईआ। नानक गोबिन्द कहे सतिगुर गुरमुखां नाल करे रीझ, फड़ बाहों गले लगाईआ। ठाकर हो के गया पतीज, परमात्म हो के मेल मिलाईआ। आप प्रभू बण के नाचीज़, गुरमुख सच दहिलीज़ो बाहर कराईआ। जिथ्थे बैठा हरि जगदीस, ताज सोहणा सीस टिकाईआ। उथे लेखा बीस इकीस, इकीस आपणे नाल रखाईआ। ओस वेले ख्वाहिश ने रो के मारी चीक, बौहड़ी बौहड़ी दित्ता सुणाईआ। तेरी किरपा मेरी भगतां नाल बणे प्रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरा सोहणा संग नज़री आईआ। भगतां नाल जे करना मिलाप, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। पहलों सिख इन्हां तों उह जाच, जिस नाल विछड़े रिहा मिलाईआ। जन्म कर्म दे धो के पाप, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। दोए जोड़ के फेर आख, उच्ची कूक सुणाईआ। मैं सेवक तुहाडी दास, दर बरदी रूप वटाईआ। नित तुहाडा कूड़ा करां साफ, झाड़ू देवां चाँईं चाँईंआ। जिस वेले तुहाडी आत्म परमात्म पवे रास, घर साचे वजे वधाईआ। ओस वेले मेरी खुल्ही रखणी अक्ख, अक्खां तक्कां बेपरवाहीआ। भगतां किहा जो साडे नाल मिल्या ओस दा ओहो हक, वाध घाट विच ना कोए रखाईआ। जे साडे नाल मिल के तैनूं पै गया शक, फड़ के बाहों बाहर देईए धकाईआ । साडा प्रीतम साडे नाल मिला के हाथ, हथेली उत्ते हथेली गया टिकाईआ। अग्गे पिच्छे रिहा नठ्ठ, सज्जे

खब्बे भज्जे वाहो दाहीआ । जिस वेले जन भगतां करे इक्ट्ठ, दूर दुराडा आवे चल के माहीआ। आपणा मार्ग हौली हौली फेर देवे दस्स, दहि दिशा करे जणाईआ। जिस वेले असीं उस दे गाईए जस, सो साडे ढोले सुणाए थाउँ थाँईंआ। तेरी ख्वाहिश पूरी आस, निवास चरण इक गोसाँईंआ। जो सब दा माई बाप, सदा सुहेला वसे साथ, दो जहानां मेला रिहा मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां मिल्या आप, तिन्हां कर गया पाक, बण के सज्जण साक, खोल्ह के बन्द ताक, सच दवारे साचे घर सज्जण लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ख्वाहिश नाल जन भगतां अंदर करे निवास, भूमिका इक्को इक सुहाईआ।